Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To jest to.
Nowy Jork.
Uliczna koszykówka.
To nasza kultura.
Tym się zajmujemy, brachu.
To nasza praca.
Kiedyś to były wielkie osiedlowe imprezy.
Ta atmosfera, energia.
To było wyjątkowe.
Widownia pęka w szwach.
Gracze dają świetny występ, widzowie to kochają.
Ale AND1 wprowadziła to na nowy poziom.
Szał na koszykówkę AND1 ogarnął cały kraj.
Firma stała się czołową koszykarską marką.
Tokio w Japonii. Wenezuela. Brazylia.
To był totalny szał.
Rywalizacja się rozkręca.
Najnowsze buty AND1 wyprzedają się na pniu.
W kolejce stoi cała dzielnica.
AND1? Mieli najlepszych zawodników w ulicznej koszykówce.
A najlepsi gracze mają najlepsze ksywki. Jak Skip 2 My Lou.
The Main Event.
The Main Event!
Shane. The Dribbling Machine.
Lecisz jak Superman, Shane!
Gracze tacy jak Hot Sauce.
Jak Profesor.
AND1 rzuca wyzwanie gigantom branży
i nie zamierza odpuszczać.
Wiele osób pyta dziś: „Co się stało z AND1?”.
Sam nie wiem. A brałem w tym udział.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
UNIWERSYTET PENSYLWANII
ROK 1994
Nie założyłbym firmy bez wiedzy zdobytej na Whartonie,
ale już drugiego dnia
parę rzeczy stało się dla mnie jasne.
SALA JONA M. HUNTSMANA
Koledzy byli skupieni na realizacji swoich celów,
a ja nie miałem pomysłu.
Na każdą godzinę mojej nauki przypadało kilka godzin kosza.
Latem odbyłem bezpłatny staż w banku inwestycyjnym.
I pomyślałem: „To nie dla mnie”.
Chcę robić coś, co kocham.
Jeśli mógłbym budzić się każdego dnia myśląc o koszykówce,
byłoby wspaniale”.
To był fundament mojej firmy.
Ale znam moje możliwości.
Nie dałbym rady zrobić tego sam. Potrzebowałem wspólnika.
Poznaliśmy się z Sethem w siódmej klasie.
Na studiach przyszedł do mnie z tym pomysłem.
Zgodziłem się, bo fajnie pracować z kumplem.
Seth opowiadał mi o takim młodym gościu, którego poznał na boisku.
Chciał, żebym poznał Toma.
Gdy grasz z kimś w kosza, szybko go poznajesz.
Tom miał średnią 3,96 na Whartonie.
Myślałem: „Jakim cudem?
Koleś siedem godzin dziennie gra w kosza”.
Uprzedzał mnie, że Tom jest trochę dziwny.
Nie nawiązuje kontaktu wzrokowego, mówi bardzo cicho.
TOM AUSTIN WSPÓŁZAŁOŻYCIEL AND1
Ale jest geniuszem. To jemu AND1 zawdzięcza sukces.
TO KRAINA BOGA
Dorastałem w miasteczkach Nowej Anglii. Przeprowadzaliśmy się trzy razy.
Byłem nieśmiałym dzieciakiem.
Koszykówka umożliwiała mi nawiązywanie kontaktów.
Zapytałem Toma:
„Nie chcesz założyć firmy koszykarskiej? Jakie masz plany?”.
Nic nie umiałem.
Dorabiałem jako pomywacz i pomocnik kelnera.
Gdy usłyszałem o koszykarskim start-upie,
to było jak zbawienie.
Bo chciałem utrzymać więź z koszem
i chodzić do pracy w szortach.
Spotkaliśmy się w pizzerii
i zastanawialiśmy się, jaki charakter ma mieć nasza marka.
Gdy ktoś celnie rzuca i go faulują, mówi się „And one”.
Tego się nie mówi. To się krzyczy.
- To również obelga. - „And one, skurwysynu!”.
Wpadłem na pomysł, żeby umieszczać obelgi na koszulkach.
Wypisałem 30 sloganów i mówię: „To nasza pierwsza koszulka”.
„Myślałem, że umiesz grać”. „Jestem kierowcą. Jadę po was”.
„Noś obrożę, zjechałem cię jak psa”.
I słynny: „Twoja gra i panna są równie kiepskie”.
Było jeszcze z sześć innych. Pierwszy raz usiadłem,
by wypisywać obelgi.
Ale to była kulminacja 15 lat gry w kosza.
ROK 1995
Gdy założyliśmy AND1,
nie znaliśmy się na handlu.
Ani na sprzedaży detalicznej.
Tworzyliśmy własną kulturę, co czasami było piękne,
a czasem przypominało Władcę much.
Absolwenci Whartona i Stanforda sprzedawali koszulki z bagażnika.
Po roku byliśmy na minusie.
Ale pamiętam to uczucie,
gdy ktoś powiedział: „Chcę kupić wasze koszulki”.
Ludzie kochali koszulki z obelgami.
Czuliśmy, że trafiliśmy w sedno.
A potem Foot Locker zamówiła trzy czy cztery wzory.
Jasny gwint. Zamówienie na 13 000 $.
Inne sklepy widziały dzieciaki w naszych koszulkach i też dzwoniły.
Pierwszy raz nie my dzwoniliśmy.
Dzwonili do nas.
Dobra, mamy coś. To się sprzedaje.
Firma koszulkowa zyskuje popularność.
Nie jest to typowy styl odzieżowy, ale coś jest na rzeczy.
No weźcie. Chcemy to zrobić, nie?
Ja chciałem pograć w kosza,
ale chyba już po sprawie.
Chcesz mnie…
BAJER Z BEL-AIR (1995)
W pierwszym roku
zarobiliśmy 1,6 miliona dolarów.
MŁODZI, ZUCHWALI I ZMIENIAJĄ OBELGI W ZŁOTO
Pojawiło się pytanie: „Co dalej?”.
Chcieliśmy obracać miliardami.
Rywalizowaliśmy głównie z jedną marką.
Najbardziej naśladowaliśmy firmę Nike.
A oni współpracują z wielkimi gwiazdami.
Mamy tu nowy model Air Jordanów.
Chcieliśmy być najlepsi na świecie.
Bez produkcji butów to niemożliwe.
Tam są prawdziwe pieniądze.
A Nike miała ten rynek w garści.
Reklamy butów sportowych stają się coraz bardziej wymyślne.
Nike po prostu to robi.
Dochód za czwarty kwartał wyniósł do 126 milionów dolarów.
Gdy połączy się dobrego sportowca i dobrą reklamę,
tworzy to silną pozycję na rynku.
Potrzebowaliśmy własnego Michaela Jordana.
Nie mogliśmy zacząć od średniaka.
Potrzebowaliśmy kogoś z wysokiej półki.
Marbury.
Stephon Marbury z Georgia Tech nie bawi się w gdybanie.
Jest gotów dorównać Magicowi i Michaelowi.
Wszyscy w tej branży znali Stepha. Był bardzo energicznym graczem.
Jako czwartego w drafcie do NBA w roku 1996
Milwaukee Bucks wybierają
Stephona Marbury’ego z Georgia Tech University.
Warto go mieć na oku.
Praktycznie postawiliśmy na Stepha firmę.
Zaoferowaliśmy mu dziesięcioletni kontrakt.
To niebywałe
w przypadku dzieciaka, który nigdy nie grał zawodowo.
CAŁY DZIEŃ
AND1
Z Georgia Tech, numer 3…
1997 ROK
…Stephon Marbury!
Na otwarciu sezonu siedzieliśmy z Sethem tuż przy boisku.
Byliśmy podekscytowani.
Buty wchodzą na półki sklepów Foot Locker. Reklamy lecą w telewizji.
Kto by pomyślał, że tej nocy wszystko legnie w gruzach.
Nadal to widzę. Steph skacze, a ja myślę: „O nie”.
Mój Boże.
Spociłem się na sam widok.
Byliśmy bladzi jak ściany.
Puszczaliśmy reklamę nawiązującą do kostek
ze Stephonem Marburym.
I złamał kostkę w naszych butach.
Tydzień przed rynkową premierą.
Stephon Marbury jest sprowadzany z boiska…
Zwykle szybko dochodzę do siebie, ale teraz jest gorzej.
Bardzo mi przykro, że nie mogę grać.
Idziemy tunelem i widzimy agenta Stepha,
który morduje nas wzrokiem.
Ktoś z jego ekipy mówi:
„Poproszę Stephona, żeby wyrzucił wasze buty na wizji”.
Mówię: „Fajnie było, ale to koniec.
Zbankrutujemy po tym”.
Chcieliśmy przebić Nike i ponieśliśmy porażkę.
Niedługo później obejrzeliśmy taśmę, która krążyła po firmie.
Mieliśmy paru stażystów, którzy w kółko ją oglądali.
Nagranie nas zachwyciło.
Byłem w szoku.
Widziałem dużo meczy.
Ale nie takich.
Grał tam 15-letni Rafer Alston,
znany jako Skip 2 My Lou.
Proszę o oklaski dla mojego ziomka.
Oto Skip 2 My Lou!
SKIP 2 MY LOU RAFER ALSTON
W streetballu z Nowego Jorku popuszcza się wodze wyobraźni.
To czysta poezja.
Sporo tam podstępu i sztuczek.
Starałem się zmylić przeciwnika.
Wiele jego trików było niedozwolone.
Ale to bez znaczenia, bo były wyjątkowe.
Streetball to hip-hop,
graffiti i breakdance
zebrane w całość.
A widzowie to nasza muzyka.
Tutaj nie chodzi o wygrywanie.
Drużyna mogła przegrać, ale jeśli zachwyciła kibiców,
byli zadowoleni.
Boisko to płótno.
Styl gry to tusz.
A gracz jest artystą.
Dorastaliśmy w ubogich dzielnicach i niepełnych rodzinach.
Mama urodziła mnie jako 15-latka.
Dorastałem w jednym z większych blokowisk na Bronxie.
Nie miałem stabilnego domu, w którym mógłbym ćwiczyć.
Nie chodziło o sport, a o przetrwanie.
Pierwszy raz dotknąłem piłki, gdy miałem jakieś 12 lat.
Nie byłem w tym za dobry.
Ale tata zabierał mnie na różne boiska
i tam się doskonaliłem.
Streetball to tutaj styl życia.
Nie chodziło o pieniądze. One były w NBA.
Swish podaje do Dumarsa, który rzuca i znów trafia za trzy!
Wiele osób z naszych okolic nie ma pieniędzy,
by iść na mecz NBA w Madison Square Garden.
Dla nas Park Ruckera był główną sceną Nowego Jorku.
Tam narodził się streetball.
Oglądałem pierwszy mecz jako mały chudzielec.
Przepchnąłem się do przodu i usiadłem tuż przy boisku.
Grali tam moi idole.
Pee Wee Kirkland, Joe Hammond, Earl Manigault,
Dr. Jay.
Było słychać ludzi osiem bloków dalej.
Wszyscy tam byli.
Większość ludzi miała świadomość, że nie wejdą do D1 czy NBA.
Ale nadal mogli grać w parku.
Zrozumiałem, że na tej taśmie
jest czysta autoekspresja.
I dotarło do mnie, że to esencja naszej firmy.
Boiska w parkach.
Sport dla każdego.
Charakter, surowa ekspresja, sztuka.
To pozycja niedostępna dla Nike.
WIADOMOŚCI W6N RAPORT SPECJALNY
Przerywamy tę audycję, by nadać raport specjalny.
Witam państwa w studiu.
Tego dnia fani Bullsów bali się od lat.
Michael Jordan wygłosi ważne oświadczenie
w United Center.
Niniejszym ogłaszam, że kończę karierę koszykarską.
KONIEC ERY
W związku z odejściem Jordana
i przerwą w meczach przez lockout NBA
na rynku koszykarskim powstała próżnia.
Była to szansa dla nowych treści, które nie istniały wcześniej.
Jak możemy wykorzystać
mecze streetballu w Parku Ruckera
do zapełnienia tej pustki?
Jeden z chłopaków, których najęliśmy do lokowania produktu,
Set Free, był DJ-em, producentem i artystą hip-hopowym.
Powiedział: „Zróbmy z tego składankę i rozdajmy ją”.
SKIP TO MY LOOP ROK 1994
To był zbiór ujęć z meczów uzupełniony niepublikowaną muzyką.
ROK 1998
Mówi Sway w World Famous Wake Up Show.
Zobaczycie zaraz na żywo składankę AND1.
Jedziemy!
AND1 nagrała 500 kaset VHS.
Rozdawano je na meczach, w klubach, na boiskach, w salonach fryzjerskich.
Były jak nowy crack. Rozprzestrzeniły się po blokowiskach.
Każdy dzielił się tym z kilkudziesięcioma innymi ludźmi.
To był marketing wirusowy ery przedinternetowej.
Gdy wyszła Mixtape, stałem się bohaterem Nowego Jorku.
Raptem chodziło za mną ze 20 osób.
„Skip, mogę iść z tobą? Chcę iść z tobą do parku”.
Spodziewajcie się drugiej części AND1 Mixtape!
Od poniedziałku ludzie dzwonili do nas jak szaleni.
Staliśmy przy telefonie i słuchaliśmy wiadomości.
Ta składanka była epicka.
Rewelacja, AND1!
Skip 2 My Lou!
Czekajcie.
Proszę o następną!
Gdzie jest część druga?
Zastanawialiśmy się, jak zrobić następną.
Wpadliśmy na pomysł trasy AND1 Mixtape.
Szukaliśmy dobrej drużyny z parków.
Zbierzcie piątkę, my zbierzemy swoją
i rozegramy mecz.
Ale nie tylko w Nowym Jorku.
Jedźmy od miasta do miasta.
Zatrudniono mnie jako menedżera trasy. Zarządzałem relacjami z graczami.
To miała być trasa po pięciu miastach.
By zebrać materiał do składanek.
Shane!
Wyleciałem właśnie z uniwersytetu Rutgers za złe oceny.
Siedziałem w domu. Syn miał pięć lat. Potrzebowałem pracy.
I dostałem telefon z AND1.
„Zagralibyście z nami u siebie?”.
Najpierw zadzwoniłem do Shane’a.
Grałem w streetball, ale byłem po 30-tce.
NBA było poza moim zasięgiem.
Pamiętam jak dziś.
Stałem na rogu i zadzwonił Main.
Ledwo kojarzyłem, co mówi.
Załapałem tylko,
że AND1 da nam darmowe buty
i szorty za ogranie kogoś na boisku. Spoko.
Panie i panowie. Wita was Duke Tango.
Siądźcie i zrelaksujcie się.
Duke był ojcem chrzestnym komentatorów streetballu.
To on nadawał nam ksywy.
Naszą streetballową tożsamość.
Main pyta mnie: „Ej, chcesz wziąć w tym udział?”.
A ja na to: „Kto by nie chciał?”.
Gdy widzisz te tłumy,
tysiące ludzi w parku,
musisz być na to gotowy.
Powiedziałem więc:
„Jedźmy do Filadelfii po AO.
Ściągnijmy Headache’a.
Dołączyli też Black Widow
i Half Man Half Amazing.
AND1 podpisała pierwsze kontrakty z graczami streetballowymi.
Pierwszy przystanek: Linden w New Jersey.
Ściągnęliśmy kamerzystów, by nagrywali widzów i mecz.
Tak naprawdę nie wiedziałem wtedy, jak się kręci filmy.
Miałem po prostu w ręku kamerę
i widzów przed sobą.
Starałem się uchwycić to, co widziałem
i co czułem, bo to było niesamowite.
Oto plan podróży Chrisa Hightowera.
- Oryginał? - Oficjalny.
Gdy ruszałem w trasę, dali mi firmowe auto,
sześć koła w gotówce i miałem to ogarnąć.
Dzieliliśmy pokoje w gównianych hotelach.
Graliśmy przed setką ludzi.
NOWY JORK
Siedziałem w minivanie
na domowym krześle, które ślizgało się po podłodze.
Byliśmy wielozadaniową ekipą.
Rozdawaliśmy kasety, ulotki.
Robiliśmy wszystko, żeby przyciągnąć ludzi.
FILADELFIA
Nie wiedzieliśmy, jak to wyjdzie.
To miała być platforma
dla takich graczy jak my, którzy nie dostali się do NBA,
a chcieli z tego żyć.
WASZYNGTON
Co roku jeździliśmy na duże targi.
Puszczaliśmy te filmy przed stoiskiem.
Olbrzymi tłum przyszedł, by obejrzeć drugą część.
Zrozumieliśmy, że mieliśmy coś,
co mogło nam dać naprawdę wiele.
ROK 2000
Stacja hip-hopowa i R&B rodem z Atlanty.
Mamy tu znane ze składanki gwiazdy AND1.
Widzieliście ich grę.
Dziś grają u nas. Obejrzyjcie ich mecz.
Gramy od 16.30 do 18.00.
Jeśli chcecie grać w streetball,
przyjdźcie, to wasza szansa.
Gdy graliśmy w Atlancie, atmosfera była zupełnie inna.
Hot Sauce!
Słyszałem, jak tłum skandował: „Hot Sauce”.
Kim jest Hot Sauce?
HOT SAUCE PHILIP CHAMPION
Grałem na osiedlach Georgii.
Kradłem ludziom piłki z podwórek.
Miałem pracę, ale nie umiałem jej utrzymać.
Moim etatem była praca nad trikami.
Byłem lokalną legendą.
Gdy grałem, ludzie zbierali się wokół boiska.
Obejrzałem Mixtape 1 i Mixtape 2.
Też chciałem być na taśmie.
Ale nie wiedziałem, jak to osiągnąć.
I usłyszałem, że przyjeżdżają do Atlanty.
To była moja szansa.
Siedziałem w pace za nastoletnie wygłupy.
Wyszedłem, a następnego dnia był mecz AND1.
Pomyślałem:
„Kurna, co to jest?”.
Zastanawialiśmy się, co on wyprawia.
To było niesamowite.
Gdy Hot Sauce zrobił to…
O rany!
To było coś.
Ten człowiek wziął koncepcję streetballu
i postawił ją na głowie.
Jego talent i wizerunek
na zawsze zmieniły zasady gry.
Trzecia składanka stała się jego taśmą.
Mieliśmy nową gwiazdę i tyle. Hot Sauce był naszym priorytetem.
Podpisaliśmy kontrakt.
Od pierwszego meczu
był ikoną.
Gdy dołączył do naszej trasy,
wszystko się zmieniło.
Koniec z minivanami.
Teraz to były autokary za trzy miliony z pełnym wyposażeniem.
- Hot Sauce! - Hot Sauce!
To był świat Sauce’a. Moje show.
Najbardziej lubię Hot Sauce’a.
Sauce jest najlepszy.
Hot Sauce to mój ziomek.
Wszyscy chcieli oglądać Hot Sauce’a.
Nie tylko dzieciaki z blokowisk, ale i te z domków na przedmieściach.
- Szaleństwo! - Wiem.
Boże!
Uczyli się jego ruchów.
- Y2K. - Y2K.
Flintstone.
Bumerang.
Ludzie na boiskach starali się rozgryźć, jak to robił i go naśladować.
Jako dzieciak oglądałem składanki na okrągło.
Umiałem odtworzyć ruchy, ale to nie był poziom Sauce’a.
Prowadził piłkę w niepowtarzalny sposób.
I umiał poruszyć tłum.
Chciałem działać na ludzi tak jak Hot Sauce.
Mogłem być wtedy najpopularniejszym koszykarzem na świecie.
Są z nami streetballerzy AND1.
Zaprezentują nam swoje możliwości.
Zacznijmy od Hot Sauce’a.
- We wrześniu wychodzi twój film. - Wspaniała przygoda.
HOT SAUCE JEST GORĄCY
Jako firma nie wiązaliśmy składanek ze sprzedażą.
Ale po trzeciej części, Hot Sauce – Początek,
dogadaliśmy się z Footaction.
Do każdego zakupionego produktu AND1
dorzucaliśmy darmową składankę.
Dzieciaki z ulicy dobrze się bawią.
PREZES FOOTACTION
I nasi konsumenci czują z nimi więź.
Robię zakupy w sklepie i widzę siebie.
Wszędzie widziałem nasze twarze.
AND1 jest teraz na topie.
Sprzedaż jest ostatnio świetna.
Wtedy pierwszy raz zwróciliśmy uwagę Nike.
Było nas trzech. Rzucaliśmy wyzwanie Goliatowi.
Gdy zaczęliśmy ich wyprzedzać,
wiedziałem, że poczują się zagrożeni.
SIEDZIBA NIKE BEAVERTON, OREGON
ROK 2001
Pamiętam jak dziś.
Ktoś wysłał mi nagranie z zebrania w Nike.
Było tam logo AND1 na celowniku.
Przekaz był jasny. Nike się na nas szykuje.
Nasza marka była w pierwszej dwójce.
I mieliśmy tę trasę. Oni nie mieli nic takiego.
To było serce tej gry i należało do nas.
Nike obawia się ryzyka.
Nie chcą obrazić 50-latka w centralnej Ameryce.
Sprzedają szerokiej grupie. My nie.
Sprzedajemy koszykarzom i tego się trzymamy.
Wiedzieliśmy, że Nike na to odpowie.
Ale nie wiedzieliśmy jak.
Gotowe. Dźwięk.
Kręcimy.
ESPN
Jesteśmy w budynku ESPN. W trasie „N-1”.
Wiecie, co to znaczy? Że nas nie znają.
W 2003 roku zgłosiło się do nas ESPN.
Chcieli nakręcić program oparty o naszą trasę.
W stylu reality show.
W programie chodziło o znalezienie kolejnej gwiazdy.
O nowy talent.
Przypominało to Ryzykantów.
Mieliśmy być w Portland, Atlancie, Seattle.
A zwycięzca, gwiazda, najlepszy
miał podpisać kontrakt z AND1.
Niezwykłe wydarzenie powraca do stolicy.
Drużyna z trasy AND1 to grupa koszykarzy
o niezwykłych ksywkach, grających w rytm hip-hopu.
Chcecie z nimi grać? Przyjdźcie jutro między 16.00 i 18.30.
Szukają kilku nowych zawodników.
Zawsze szukaliśmy nowych talentów. Ale nikt się nie wyróżniał.
W moim Keizer streetball nie był popularny.
Był lekceważony.
Trenerzy nie szanowali tego stylu gry.
W młodości nie kręciło mnie NBA.
Podobało mi się AND1.
Potem poszedłem do liceum. Byłem niski.
Ciągle odpadałem z drużyn. Nie dostawałem ofert z uczelni.
Serce mi pękało.
Przez to, nie przez dziewczynę.
Postanowiłem zrobić coś innowacyjnego.
Innego od tradycyjnej koszykówki i NBA.
Slam Magazine opublikował pełną trasę.
I zobaczyłem, że jest tam Portland.
Skupiłem się więc na treningu.
Wiedziałem, że to moja szansa.
OTWARTY NABÓR PORTLAND, OREGON
Dotarłem tam na otwarty nabór.
Nigdy dotąd nie widziałem tylu ludzi wokół boiska.
Dzieciaki wisiały na ogrodzeniu, by lepiej widzieć.
Trochę się denerwowałem.
Wybieramy trzy osoby.
Trzy osoby,
które zagrają na hali!
Nawet nie myślałem, że się zakwalifikuję.
Pokaż te stopy.
Wykonywałem różne triki i publiczność szalała.
Tam, ten mały w niebieskim.
Fajnie, że mogę grać z Hot Sauce’em. Znam ich z nagrań.
Oglądać ich na żywo to prawie jak sen.
Wejście na halę było niesamowite.
Myślałem: „Naprawdę się udało”.
Ten pierwszy mecz
z moimi idolami wydawał się nierealny.
Publiczność szalała. Podobało im się, że nie odpuszczam.
Podjąłem decyzję.
Wybieramy ciebie.
Zaprosili mnie do udziału
w tym ogólnokrajowym konkursie.
Byłem w szoku.
Myślałem, że rodzice mnie nie puszczą, ale zgodzili się.
Gdy ruszałem w trasę,
wiedziałem, że mogłem odpaść w każdym mieście.
Po każdym naborze nowy gracz mógł wysadzić kogoś z siodła.
Ciągle ktoś dołączał i odpadał.
Jest pierwszy. Pierwszy ma zawsze najgorzej.
Bo czeka nas jeszcze 29 miast.
- Kiepska sprawa, nie? - No.
Miałem wtedy 18 lat. Czułem się jak dzieciak wśród dorosłych.
Czasem na ławce czekało 15 osób.
I trzeba było wypaść jak najlepiej.
LAS VEGAS, NEVADA
Powiedziałem: „Mamy w drużynie białego? Będzie moim chrześniakiem. Adoptuję go”.
Od razu dostał ksywę.
Oto mój chrześniak,
Rocky Balboa koszykówki,
Profesor!
PROFESOR GRAYSON BOUCHER
Wszystko, co zdolny biały chłopak robi na ośce,
wzmacnia się milion razy.
Ale Profesor naprawdę był dobry.
SALT LAKE CITY DENVER
Jeden z tych trzech kolesi wróci dziś do domu.
Ta magia działała w każdej kolejnej grze.
Chrześniak! Profesor! Znów wymiata! Tak!
OKLAHOMA SAN ANTONIO
- Widzimy się w Dallas. - Dobra.
Trzymaj się.
Jest trochę presji, ale o to tu chodzi.
Kontrakt odmieni czyjeś życie.
Siema, ziom.
- Wracasz dziś do domu? - Nigdzie nie jadę.
Wyjdę tam i zrobię swoje.
Będę robił to, co w każdej grze dotąd.
MEMPHIS NOWY ORLEAN
Patrzcie, jak trzyma Headache'a. O tak! Tak!
Tak, kochani!
23 SIERPNIA – LINDEN
Finał był w Linden w New Jersey.
To boisko to kolebka. Tu się wszystko zaczęło.
Gracie do 21 punktów.
Potem drużyna się zbierze.
I podejmiemy decyzję.
Gracze AND1 grali przeciw uczestnikom konkursu.
Dajesz radę na boisku. Ale czy dasz na ośce?
Zdołasz grać przeciw nam?
Już na początku Sik Wit zmylił mnie fałszywym podaniem.
Pomyślałem: „Kurde, już jestem do tyłu”.
Ale później zablokowałem rzut.
Coś tam trafiłem.
Grałem bardzo dobrze, ale inni też.
Profesor. Hot Sauce. Hot Sauce. Profesor.
Koniec gry!
Gdy debatowali, nie sądziłem, że mnie wybiorą.
Jeszcze raz gratuluję wam wszystkim.
A kontrakt dostanie…
Profesor.
- Spoko? - Dzięki.
To będziesz ty.
Nie mogłem uwierzyć. To było spełnienie marzeń.
Ciężko pracowałem i zostałem graczem AND1.
NISKI BIAŁY KOLEŚ DEFINIUJE STREETBALL NA NOWO
STREET BALL TRASA AND1 MIXTAPE
Oglądam pierwszą część. Jest nieźle.
Gdy stacja ESPN wyemitowała program,
nie byłem pewny, czy ktoś będzie to oglądał.
W kolejce stoi cała dzielnica.
Drzwi się otwierają i bum!
Shane! Stary!
To było coś. Ludzie szaleli.
Szalona miłość. Naprawdę.
- Daj mi swoją opaskę! Cokolwiek! - Daj mi chustę!
W weekend odwiedza nas trasa AND1 Mixtape.
- Kim jest ten Profesor? - Niezły, co?
Ten rozgłos był niesamowity, bo stało się to z dnia na dzień.
Dzięki, skarbie!
Ameryka kochała tego młodego. Notowania wystrzeliły w kosmos.
ROK 2004
Po trasie AND1
miał warkoczyki jak czarny, miał diamentowe kolczyki.
Przed meczem gadał jak Opie. Po meczu stał się Eminemem.
Zmienili się w Jackson Five. A on był Michaelem.
WYJDŹ ZA MNIE
Kocham cię, Profesor!
Ma dopiero 11 lat.
Pamiętam jego pierwszą groupie.
Wiedziałem, że to zmieni jego życie.
Czekajcie.
W ogólniaku byłem nieśmiały. Ale wczułem się w klimat.
Program ESPN wciągnął nas na nowy poziom.
Fani i gwiazdy NBA to uwielbiali.
Przewińcie, jeśli nie widzieliście.
Trasa AND1 Mixtape! Uwielbiam to!
Od tej chwili zaczęliśmy pobierać opłaty za wejście na mecz.
Wyprzedawaliśmy miejsca w obiektach NBA.
Na niektórych halach
mieliśmy więcej widzów niż ich lokalne drużyny.
Pamiętam jak dziś.
Byliśmy w klubie.
Detroit Pistons właśnie zdobyli drugie mistrzostwo.
Mówię do DJ-a: „Patrz, jest Chauncey Billups”.
Chauncey Billups, kandydat do tytułu MVP.
A DJ patrzy na mnie i mówi: „Jebać ich. Ważne, że wy jesteście”.
Wiecie o tym. Słyszeliście o tym.
Pora wejść na nowy poziom. Przenieść się za wielką wodę.
To ogólnoświatowa inwazja.
Pierwsza trasa międzynarodowa to był szok.
Była większa od tej w Stanach. Dużo większa.
Zróbcie hałas, Tokio!
To trasa AND1 Mixtape.
Jestem w australijskim zoo z moim ziomkiem, koalą.
Wszystko było pierwszej klasy. Nocowaliśmy w hotelach Ritz-Carlton.
Byli na poziomie gwiazd rocka.
Chodzili dawać autografy,
bo laski rzucały się na nich falą.
To Waliyy? Kręć Hot Sauce’a.
Kocham go.
KOCHAM AO RŻNIJ MNIE
AND1, kochani.
Kolesie przychodzili z żonami.
U jednej nie było na czym pisać i wyciągnęła cycek.
Pytam gościa: „Mam podpisać cycek twojej żony?”.
Trasa AND1? Imprezy, chlanie, jaranie.
Mieli kamerę. Z noktowizorem.
Pytam: „Co wy tam oglądacie?”.
Okazało się, że mieli orgietkę z jakąś panienką.
Mówię: „Ej, widziałem ją na meczu!
Kurna!”.
- Kłamał. - Po prostu…
Tylko żartował.
AND1 miała takie tempo, że nikt nie mógł nas powstrzymać.
Trasa AND1 Mixtape, sponsorowana przez Mountain Dew.
Zgłaszali się do nas sponsorzy.
Przeszli z ulic na hale i do gier komputerowych.
WCZUJ SIĘ 750
Ekipa pokazała mi statystyki.
Streetball był programem numer jeden ESPN adresowanym do mężczyzn.
Ja na to: „Przestań. Pierdolisz”.
A oni: „To był najpopularniejszy program ESPN
dla nastoletnich mężczyzn”.
Ja na to: „O kur…”.
SIEDZIBA AND1 PAOLI, PENSYLWANIA
Co tam?
Trasa Mixtape osiągnęła wielki sukces.
W ciągu trzech lat zespół rozrósł się z 15 do 70 osób.
Potrzebowaliśmy przestrzeni na stałe.
W biurze musiało być boisko.
Staliśmy się dużą marką. Jak mogliśmy rozwinąć się dalej?
Chcieliśmy spróbować ponownie
z butami.
Pierwsze Marbury były brzydkie, ciężkie i za drogie.
I to była moja wina.
Ja nadzorowałem ten produkt.
Ciągle miałem uwagi.
„Jay, lepiej zrób tak. Zmień to”.
W końcu powiedział: „Mam dość twojej krytyki.
Może sam spróbujesz?”.
Miałem 25 lat, ale zgodziłem się bez wahania.
Miałem jasną wizję tego, jaki ma być but do kosza.
Lekki. Szybki.
Przewiewny jak but do biegania.
Mają w nim być siatki i kompozyty.
Moje pierwsze buty były wsuwane, model Post-Game.
Teraz to zupełnie inny poziom.
Oni je robią, my je kochamy.
Oby tak dalej.
Kiedyś noszono dwa różne buty. To było modne.
To zainspirowało model Tai Chi.
Widzisz dwa różne kolory i myślisz, że ktoś ma dwa różne buty.
- Hej! - Hej! Co tam?
Pamiętam mój szok, gdy Tai Chi się wyprzedały.
Super wyglądają.
Ostre są.
Jedne z najlepszych butów do kosza.
To był najlepiej sprzedający się but AND1.
Ten produkt zarobił 65 milionów w 18 miesięcy.
„STYL I JAKOŚĆ”
Zaczęło się od koszulek z obelgami. Teraz to inny poziom.
Producenci butów – nadchodzimy.
Nawet prostytutki i dilerzy
nosili buty AND1.
Niektóre sprzedawały się lepiej od Nike albo były tuż za nimi.
Rywalizowaliśmy z Nike,
a oni mieli 50 razy więcej ludzi w każdym dziale.
Gdy projektują but dla Michaela Jordana, może to trwać kilka lat.
A my mieliśmy pięciu projektantów.
Czasem Tom siedział w biurze trzy dni.
Dużo pracowałem. Ale kochałem to.
Ta motywacja była zaraźliwa.
Jordany powstały
w wyniku współpracy z projektantem Tinkerem Hatfieldem.
Inni projektanci stawali się celebrytami,
a Tom był skromny. Nie chciał, by promowano jego nazwisko.
Był niesamowicie kreatywny.
Władałem moim małym królestwem. Tworzyłem dobre buty,
by w końcu wyprzedzić Nike.
TRIKI TO MIKROFON. RUCHY TO RYMY. TA GRA TO MOJE ŻYCIE. HOT SAUCE
GRAM. AND1
NOWY JORK
16 LIPCA 2004 ROKU
Graliśmy w Madison Square Garden.
Byłem ostro podjarany.
Czekanie na to było torturą.
Myślałem sobie: „Kurde. Tak by to wyglądało w NBA?”.
Byliśmy w tej samej szatni. To ta sama atmosfera.
TRASA MIXTAPE 2004
Witamy w Nowym Jorku!
Czekałem na to 25 lat. Jestem gotów.
Czuję to. Naprawdę to czuję.
Spośród wszystkich meczy to tam chcieliśmy wygrać najbardziej.
Bo chce się wygrywać w swoim mieście.
Stałem na parkiecie NBA, przerażony na maksa.
Ale ukrywałem to. Chodziłem, potrząsałem głową.
Pokazywałem, że będę wymiatał.
A w głębi ducha kurewsko się bałem.
Byłem przerażony.
Jeśli marzyło się o grze w NBA, postrzegało się to jako wielki sukces.
Bo twoje imię było na tablicy.
Świeciło jasnym światłem.
Grałem przed tysiącami ludzi.
Na tej klasycznej hali w Madison Square Garden.
To było wzruszające.
Było czym się chwalić przed rodziną i znajomymi.
Nie dostaliśmy się do NBA, ale osiągnęliśmy sukces.
Jesteście gotowi?
Profesor! Alley-oop!
O tak! Tak!
To było niesamowite. Nie mogłem w to uwierzyć.
Kosztowało nas to mnóstwo czasu i energii.
O rany! To Sizzle i Pharmacist.
W pierwszym meczu rywalizacja była ostra.
Jedna z najostrzejszych.
Rzut z wyskoku z pięciu metrów. Prosto do siatki.
Helicopter szuka okazji. Podanie Bomba. Patrzcie na to!
Jeśli emocje w Madison Square Garden są wysokie,
trzęsie się cały budynek.
Zmiana. Profesor. AO!
Nieważne, kto jest na boisku. Utrzymamy ten wynik.
Rzut z wyskoku!
Elegancko!
Oto Main Event!
Wykonał rzut z wyskoku
przed 19 000 widzów w samej mekce kosza. Lepiej być nie może.
Trafiłem do AND1, gdy miałem 26 lat.
Nie miałem już szans na NBA,
ale nigdy się nie poddałem.
Nowy Jork!
Podoba wam się? To zróbcie hałas!
Brawa dla obu drużyn!
Dałeś radę.
- Opowiedz mi o meczu. - Stary…
Fajnie było.
Dawaj.
Raz, dwa, trzy, AND1.
Przed nami pierwszy konkurs wsadów od trzech lat.
Ostatnio…
Nie zapomnę konkursu wsadów z Vince’em Carterem.
Potem podpisał kontrakt z Nike.
…a oto człowiek, na którego wszyscy czekali.
Vince Carter i jego pierwszy wsad!
Idziemy do domu!
Vince dał chyba najlepszy swój występ
w modelu Tai Chi od AND1.
Byliśmy zachwyceni.
Szaleliśmy ze szczęścia. To był szok.
Robił tam akcje, które uważano za niemożliwe.
I nosił nasze buty.
Myśleliśmy: „Dzięki za darmową reklamę”.
AND1 było na szczycie.
A dosłownie dwa czy trzy miesiące później
włączyłem telewizor.
Piłka odbijała się…
I zobaczyłem logo.
Pierwsze, co pomyślałem, to: „Kurwa”.
To była Nike.
Freestyle to hip-hop, streetball i wyrażanie siebie.
Przejęli naszą orientację na streetball
tą pięknie nakręconą kampanią telewizyjną.
To była dobra reklama.
Z charakterem. W rytmie hip-hopu.
Ale to Nike. Są lepsi. Kopiują nas.
Ta reklama osiągnęła więcej w pół minuty
niż my w pięć lat naszymi trasami.
Dzięki butom notowania Nike idą w górę.
Inwestorzy wracają do Nike.
Stosują własne motto: „Po prostu to zrób”.
Przejmują całą scenę streetballową.
Wzięli nasz ruch,
zawiązali mu muszkę, posypali brokatem i nazwali własnym.
Zmiażdżyli nas jednym pstryknięciem.
Gdy walczysz o chwałę, włóż w to serce całe.
Nike Underground's King of the Court. W niedziele o 20.00 na MTV2.
Nie wiem, ile wydali. 10, 20, 50 milionów?
Ale gdy zobaczyłem tę reklamę, zrozumiałem,
że nie mamy czasu.
Musimy szybko podjąć decyzję.
Kręcą mnie!
HOT SAUCE
Jak skomentujesz opinie,
że firma
wzbogaciła się kosztem graczy?
Jak skomentuję
przekonanie, że firma wykorzystywała graczy?
Powiem, że wiem, że firma dobrze zarabiała.
Po meczach widziałem stoisko z gadżetami.
Ogromne ilości towaru z ich ksywkami.
Znów się wyprzedały.
Gracze mówili: „Nie płacą nam za to”.
To był początek końca.
W tym magazynie odbieramy, wysyłamy i pakujemy
towar AND1.
Wstajemy o 8.00 i spotykamy się z ludźmi w magazynie.
Za darmo.
Co jeszcze mamy robić za darmo?
Firma zarabiała miliony dolarów.
Ale to my je dla niej zarabialiśmy.
STREETZILLA
NAPIJ SIĘ DEW. HOT SAUCE
Często było tak, że my dostawaliśmy pizzę
i jechaliśmy autokarem personelu.
A oni mieli wszystko.
Jedli filet mignon, kalmary, pili wodę sodową.
Same specjały.
Co jesz, Shane?
Przed meczem jem
makaron z krewetkami i serem.
Wielu mówiło: „Musicie o nas zadbać.
Czemu my tak nie jemy?
Bez graczy nie byłoby tej trasy”.
I mieli rację. Powinni tak jeść.
Ale nie powinni być tacy agresywni.
Rzucę tym w ich autokar.
To koniec.
Rzucił gorącą pizzą w twarz menedżera trasy!
Przekaż, co mówiłem. To ostatnia szansa.
Albo jej wpierdolę. Serio.
Jak decydowaliście, ile będą zarabiać
poszczególni zawodnicy?
Nie ja decydowałem. Jedyną taką rozmowę odbyłem z Sauce’em i jego agentem.
Moje rodzinne miasto. Pamiętają mnie.
Mówi: „Seth, jesteś miłym gościem”.
Myślę: „Jestem, skurwysynu”.
I dodaje: „Sauce chce tyle, albo idzie do Reeboka”.
Mówię: „Niech idzie”.
Zniszczą mu karierę. Nikt nie chce z nimi pracować.
Ciekawe jest to, że nie było struktury płac.
Main Event miał jakieś 90 do 100 tysięcy.
AO od 80 do 90.
Half Man między 60 i 75.
Goście z niższej półki dostawali koło 15.
Ale za trzy miesiące pracy.
Od września nie było tras.
Ocenialiśmy ich na podstawie owacji.
Oczywiście prowadził Hot Sauce.
Chłopaki często się wkurzali,
bo ktoś zarabiał mniej od kogoś.
W trasie AND1 lepiej było nie mówić, ile się zarabia.
Ale mówili, bo lubili przed sobą szpanować.
Jedziemy.
Dolary. Tak.
Musiałem coś kupić na sezon 2005.
Trochę lansu.
To chata Sizzle’a, wiecie?
To moja druga chata. Mam dwie.
Hot Sauce miał gadający wóz.
Witaj, Hot Sauce.
Ludzie go nie znosili.
Starałem się nie mówić o pieniądzach.
Byłem nowym gościem i dobrze się sprzedawałem.
Moja pensja była świetna.
Akcja.
Na pewno było trochę zazdrości
pod adresem bardziej promowanych zawodników.
Niektórzy kolesie
zagrają jeden czy dwa duże mecze i już są „legendami streetballu”.
My pracowaliśmy dziesięć lat, zanim pojawiło się AND1.
Nie zrozumcie mnie źle, Profesor jest świetnym graczem.
Ale czasem zastanawia mnie jego motywacja.
Nie przeszkadza mi to.
Póki bawimy się dobrze w trasach, mam gdzieś, co myślą.
Naprawdę.
Wszystkim woda sodowa uderzyła do głów.
I zaczęli myśleć o kasie.
Przestań się tak zachowywać. Kurwa!
O co ci chodzi?
Kto ci płaci?
Gdzie indziej też mógłbym grać i zarabiać.
Ta trasa mnie dobija. Nie zarabiam tu.
Mój kontrakt jest gówno warty!
Ja z tego żyję. Dobrze zarabiam.
Nie wiem, jak jest u was. Moje wydatki są inne.
Żyjecie w luksusie. Ja nadal mieszkam w blokowisku.
Mamy tu za dużo gwiazd.
Gdy tworzysz potwora,
musisz umieć nad nim panować.
Ta wzajemna wrogość
zyskiwała na sile.
- Czemu mnie nie pytasz? - Bo nie.
Czemu? Pytam trenera!
- Temu. - Nie mam nic do ciebie.
- Nie gadam z tobą! - Ssij pałę!
Nie próbuj, ziomek.
- Kto jest suką, Zig? - Ty!
Brachu, nie kręć.
Wychodzimy na idiotów.
Ostra jazda.
Czemu mnie łapiesz? Po co?
ROK 2005
Gdy przejąłem buty, firma odniosła ogromny sukces.
Generowaliśmy 90% sprzedaży.
Czułem, że cała firma spoczywa na moich barkach.
Tom przeprowadził się do Tajwanu,
bo miał większy wpływ na jakość
na miejscu, w fabryce.
Martwiłem się, bo ciężko pracował.
Pracowałem średnio 364 dni w roku.
Mieszkałem na lotniskach i w hotelach.
Co sześć tygodni skakałem między strefami czasowymi.
Nie rozumiałem, że to było za dużo.
Wreszcie stwierdzono u mnie zaburzenia trawienia.
Schudłem kilkanaście kilo.
Raz Seth i Jay zadzwonili do mnie o 2.00 czasu azjatyckiego.
„Jak leci? Co teraz?”. I straciłem panowanie.
„Mam dość waszego gadania.
Robię, co trzeba. Wy tak nie umiecie”.
I się rozłączyłem.
Tom czuł presję.
Zwłaszcza z mojej strony, bo mi podlegał.
Zamknąłem się w skorupie.
Straciłem wielu przyjaciół.
Byłem w rozsypce. Fizycznie i psychicznie.
Pierwszy raz przestało być fajnie.
Bywało ciężko, ale zawsze było fajnie.
Tom przyszedł do mojego biura.
I powiedział: „Seth, odchodzę”.
Ja na to: „Co? To niemożliwe”.
Po odejściu Toma, nasze notowania spadły.
Sprzedaż była na poziomie 200 milionów. Spadła do 130.
Zwolniłem 20% personelu.
Mieliśmy wąskie okienko, by sprzedać firmę.
By utrzymać wysoką wartość.
Paoli, Pensylwania.
Miniobóz 2005. Trasa Mixtape!
AO!
AND1 właśnie dało nam znać, że będziemy na okładce Sports Illustrated.
Sports Illustrated to król czasopism sportowych.
To już oficjalne.
Trzeba oprawić to w ramki.
INNA GRA
Przed trasą w roku 2005
nie przedłużono nam kontraktów.
To było dziwne.
Byliśmy sfrustrowani tą sytuacją.
Krążyło wiele plotek.
Nagle zaproszono nas do sali.
Pytam: „Co się dzieje?”. A on mówi: „Wyluzuj”.
I mówią nam, że firma idzie na sprzedaż
i nie będzie już tak samo.
AMERICAN SPORTING GOODS KUPUJE AND1
To był szok.
I tyle. Było po sprawie.
Bez żadnego uprzedzenia.
Zawodnicy są zbyt dumni,
by przyznać, że byli rozczarowani.
W sumie jest dobrze. Ale to była bezczelność,
że nie pogadali o tym z żadną z legend.
To powinna być historia sukcesu.
AND1 była wielka. Stworzyliśmy coś z niczego.
Sprzedaliśmy firmę i dobrze zarobiliśmy.
Ale bardzo przeżyłem tę sprzedaż.
To było bardzo smutne.
Były konflikty wewnętrzne, rozpad znajomości.
Na poziomie emocjonalnym wciąż mam mieszane uczucia.
Zdecydowanie.
Pewnie pamiętacie go z programu Streetball sieci ESPN!
Shane „The Dribble Machine” Woney!
COURT JESTERS
Court Jesters to półprofesjonalna wersja
Harlem Globetrotters.
To nie Madison Square Garden. Zdecydowanie nie.
Czasem ktoś mnie rozpozna i pyta:
„Co ty tu robisz? Byłeś w telewizji”.
Łamie mi to serce.
Codziennie budzę się i liczę,
że coś się stanie i ktoś mnie zaprosi. Choć na jeden dzień.
Wiesz, co myślę?
Nie zapłacono nam tyle, ile byliśmy warci.
Co ty na to? Ile byliśmy warci.
Przyszli na ośkę i wzięli wszystko.
Ośka dzieli się z nimi opiniami. Co powinni zrobić.
Wracają na górę, robią to,
sprzedają i nic nam z tego nie dają.
To się nazywa „stręczenie ubogich”.
Ludzie mówią: „Korporacja wykorzystała was dla kasy”.
Tak to postrzegają ludzie z zewnątrz. Ale wewnątrz było inaczej.
Chcieliśmy zaryzykować i zrobić coś fajnego.
Tylko tego jesteśmy winni.
Kontrakty, które podpisaliśmy, nie były na małe kwoty.
Niektórzy zarabiali więcej niż gracze NBA.
Zaoferowali nam kontrakt.
To my zgodziliśmy się na kwotę.
Nie musieliśmy.
Jasne, że wziąłem kasę, którą mi zaoferowali.
Mam gdzieś, co myślą o tym inni.
„Nie jesteś lojalny”. Wobec czego?
Z lojalności się nie utrzymam.
Czy nas kochali? Pewnie.
Ale czy nas szanowali?
No sam powiedz.
Bardzo żałuję tego,
że nie myśleliśmy o graczach z Mixtape
jak o pracownikach, a jak o sponsorowanych sportowcach.
Mogliśmy przekazać im trochę akcji.
Dzięki temu ich majątek by rósł.
Nie obchodziły ich nasze życia.
- Myślę… - Nie obchodziły, stary.
- Main. Nasze życia. Stary. - Może.
Słuchaj.
W ostatnim roku z AND1
poprosiłem go
o 16 000 $ na szkołę mojego syna, w ramach kontraktu.
I usłyszałem: „Nie mogę ci pomóc”.
Po wszystkim, co zrobiliśmy.
Nie pamiętam tego.
I przykro mi, że nie pamiętam.
Możliwe, że Shane rozmawiał ze mną…
Jeśli tak było i nie mogliśmy
mu pomóc, czuję się z tym okropnie.
Można powiedzieć, że nas okradli.
Ale kasa nigdy nie przebije tego doświadczenia.
Miałem paszport. Podróżowałem po świecie.
To było pouczające.
Jestem wdzięczny AND1 za to, co mi dali.
Nie doświadczyłbym tego, bo moi rodzice
nie mieli pieniędzy na takie podróże.
To jest coś, stary.
AND1 stworzyła dla nas szanse, których nigdy byśmy nie mieli.
Nigdy
nie pomyślałbym
o wyjechaniu z Brooklynu.
Brachu.
Nie wiedziałem, że tak to wygląda.
Że Tokio i inne miasta tak wyglądają.
Dzięki koszykówce AND1 Waliyy Dixon z Linden w New Jersey
mógł spełniać marzenia.
Pharmacist!
AND1 zmieniło sposób myślenia o tej grze.
U wszystkich.
Nie tylko u profesjonalnych graczy.
Butler podaje do środka. To Alston.
Chyba wejdzie! Weszła!
To chyba żart!
SKIP 2 MY LOU BYŁ JEDYNYM STREETBALLEREM AND1, KTÓRY ZAGRAŁ W NBA
AND1 zmieniła tę grę.
NBA jest teraz bardziej rozrywkowa.
Nie zrobił tego!
Są dziś różni goście, prawdziwe gwiazdy, którzy robią nasze triki…
Curry. Niezła zmyłka! Rzuca.
Nie mówią, skąd to znają.
Ale my wiemy.
Praca nóg! Lewa. Prawa.
I kończysz.
Main, jeśli chodzi o spuściznę…
Czy osiągnęliśmy sukces?
Oczywiście, że tak. Idę ulicą
z synem i ktoś obcy pyta go: „Wiesz, kim jest twój ojciec?”.
To nie spotyka zwykłych ludzi.
Koniec końców
zawsze będziemy
tymi kolesiami z AND1.
Raz, dwa, trzy, AND1!
OD JEJ UTWORZENIA W 1993 ROKU AND1 SPRZEDAWANO WIELOKROTNIE.
OBECNIE NALEŻY DO NOWEGO WŁAŚCICIELA.
Zarzuty postawione sędziemu koszykarskiemu,
dotyczące obstawiania wyników meczy, wstrząsają NBA.
Zjebałem sobie życie.
SPORTOWE OPOWIEŚCI 2
Podobnie jak przyjemny letni rausz,
historia Mantiego Te’o jest nieprawdziwa.
Okrutni, podli ludzie.
To była najdłuższa zwycięska passa w historii sportu.
To najwspanialszy dzień w historii australijskiego sportu!
AND1 zarabiała miliony.
Ale czy nas szanowali?
Koszykówka AND1!
Zamknij, kurwa, ryj.
To zostaje między nami.
Trzymaj się oficjalnej wersji.
Dziwniej być nie mogło…
Donaghy jest podejrzany…
Jest na pierwszych stronach gazet.
Fizycznie nie istniała.
Poza byciem martwą dziewczyną Mantiego Te’o.
Pomyślałem:
„Gdyby to nie była prawda, byłoby to pojebane”.
Napisy: Paweł Awdejuk