Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เช้าวันนั้น
‎ก็เหมือนทุกเช้าในฤดูร้อน
‎ผมเตรียมตัวออกไปตกปลา
‎มีถนนเส้นหนึ่งที่ผมขับผ่านทุกวัน
‎แล้วอยู่ๆ
‎เราก็เห็นคนสี่ห้าคนอยู่กับรถที่มีควันโขมง
‎ผมนึกว่าเป็นเรื่องปกติ มีรถไฟไหม้ ผมก็ไปต่อ
‎จอดดูแป๊บหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไร แล้วก็ไปต่อ
‎(วันที่ 25 มกราคม 1997)
‎ประมาณหกโมงเย็น
‎ผมกลับมาทางเดิม
‎ไม่ได้มีคนแค่สองสามคน
‎มีเฮลิคอปเตอร์
‎มีรถตำรวจเต็มไปหมด
‎ผมเลยถามว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขามาบอกว่า
‎มีคนตาย
‎และบอกว่ามีคนฆ่า
‎กาเบซัส
‎มีนักข่าวถูกฆ่าตาย
‎ตอนนั้นเองที่ผมตระหนักถึง ‎ความร้ายแรงของเรื่องที่เกิดขึ้น
‎มันเป็นเหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำ
‎รถฟอร์ด เฟียสตาถูกไฟไหม้
‎และดูเหมือนจะมีศพอยู่ข้างใน
‎มันอยู่ในคู
‎สมาคมสื่อมวลชนอินเตอร์อเมริกันได้ประณาม
‎การฆาตกรรมนักข่าว ‎จากนิตยสารโนติเซียสของอาร์เจนตินา
‎ช่างภาพโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎ถูกฆาตกรรมเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎และเพื่อนนักข่าวชาวอาร์เจนตินาสงสัยว่า ‎เหตุการณ์นี้อาจเกี่ยวพันกับการเมือง
‎มีการเรียกร้องให้รัฐบาลแห่งชาติ
‎ออกมาชี้แจงสิ่งที่เกิดขึ้นกับโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องต่ำช้าแบบนี้ขึ้น
‎ความยุติธรรม
‎- กาเบซัส ‎- มาครับ
‎กาเบซัส มาครับ
‎คุณจะขึ้นให้การ ริโอส ‎จะบอกผู้พิพากษาว่ายังไงคะ
‎ไม่มีอะไรรับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‎นี่คือจุดเปลี่ยน
‎นี่เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่มืดมนที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของชาติ
‎รู้สึกยังไงครับที่ถูกโยงกับเหตุฆาตกรรม
‎จะพูดอะไรกับครอบครัวกาเบซัส
‎ยาบรานก็เหมือนนักธุรกิจคนอื่นๆ
‎คุณยาบรานเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย
‎พวกเขาเป็นอาชญากร
‎ที่นี่เป็นเหมือนหนังมาเฟีย
‎รถถูกเผาจนไหม้เกรียม
‎ต้องมีคนจงใจนำมันไปไว้ตรงนั้นแล้วจุดไฟเผา
‎ผมอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงหน้าร้อนปี 1997
‎แผลเป็นเหล่านั้นอยู่กับเราไปชั่วชีวิต
‎บอกตามตรงนะ ‎ไม่มีใครพร้อมสำหรับเรื่องแบบนั้น
‎ผมเป็นเพื่อนร่วมงานของ ‎โฮเซ ลุยส์ กาเบซัสที่นิตยสารโนติเซียส
‎เราเป็นทีมที่ทำข่าวในหน้าร้อนที่ปินามาร์
‎นั่นทำให้เราเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน ‎เรากลายเป็นเพื่อนกัน
‎ปินามาร์ไม่ได้มีแต่ต้นไม้ หาดทรายและทะเล
‎ปินามาร์พยายามเป็นศูนย์กลาง ‎ด้านแฟชั่นบนชายฝั่งอาร์เจนตินา
‎ปินามาร์ในยุค 90 เป็นผลพวง
‎จากการเมืองระดับประเทศในตอนนั้น
‎ประธานาธิบดีการ์โลส เมเนมสนับสนุน ‎การสร้างภาพว่าการเมืองเป็นเรื่องเล็กน้อย
‎ระบบการบินในอวกาศ ‎จะขึ้นไปยังชั้นสตราโทสเฟียร์
‎และจากบนนั้น ภายในเวลาชั่วโมงครึ่ง
‎เราจะไปญี่ปุ่น เกาหลี หรือที่ไหนในโลกก็ได้
‎การเล่นการเมืองคือการอวดรถเฟอร์รารี
‎เต้นรำแบบอาหรับกับสาวงามจากต่างแดน
‎มันคือการแสดงอำนาจ
‎และความหลงใหลในการบริโภคและความฉูดฉาด
‎วงสังคมชั้นสูงผสมกับการเมือง
‎ปินามาร์มีเอกลักษณ์ตรงที่ทุกฤดูร้อน
‎จะมีการตกลงและเจรจาทางการเมืองที่นั่น
‎มันเป็นที่ที่ผู้สนับสนุนเมเนมชอบไป
‎ถ้ามีเวลาเหลือพอให้ไปที่หาด ‎หลังการสัมภาษณ์และเจรจา
‎นักการเมืองจะเลือกพักที่รีสอร์ตซีอาร์สุดหรู
‎ปินามาร์เป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยว ‎ที่สวยที่สุดบนชายฝั่ง
‎นักข่าวอย่างเราชอบไปที่นั่น
‎ปินามาร์แสดงให้เห็นความงามของชีวิต
‎เราสนุกกับชายหาดและสถานที่มาก
‎เรามีกลุ่มเพื่อนที่ยอดเยี่ยมในปินามาร์
‎ในวันที่ 24 มกราคม 1997…
‎สวัสดีค่ะ สบายดีไหม
‎เราจัดงานเลี้ยงให้โอสการ์ อันเดรอานี
‎ซึ่งเป็นงานเลี้ยงที่สำคัญมาก
‎สมกับที่อยู่ในปินามาร์
‎เพราะคนที่นั่นชอบพลุมาก
‎เรามีเพื่อนเยอะมาก
‎เราเลยคิดว่า "มาจัดงานให้ใหญ่ขึ้นกัน"
‎ให้มันใหญ่โตขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่างานเลี้ยงมันเกินกว่าที่ผมคิดไว้มาก
‎มันกลายเป็นหนึ่งในงานเลี้ยงใหญ่ของปินามาร์
‎และเราก็ทำข่าวเกี่ยวกับมัน
‎โฮเซ ลุยส์ถ่ายรูป ‎ส่วนผมดูว่ามีใครมาร่วมงานบ้าง
‎เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
‎ประมาณตีสี่
‎ผมบอกโฮเซ ลุยส์ว่า "ฟังนะ ฉันจะกลับแล้ว"
‎ผมถามเขาว่าจะเอายังไง
‎เขาบอกว่า "ไม่ ฉันจะอยู่ต่อ" ‎เขากำลังสนุกสุดเหวี่ยง
‎ผมเอากุญแจรถให้เขา
‎นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับโฮเซ ลุยส์
‎ผมจำได้ว่าตอนนั้นประมาณตีห้า
‎ผมสวนกับโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ผมกำลังขึ้นบันได ส่วนเขาลงมา จะออกจากงาน
‎เราไม่ได้คุยกันเพราะแค่เดินสวนกัน
‎เขาพูดว่า "ยอดไปเลย"
‎(วันที่ 25 มกราคม 1997)
‎ในวันที่ 25 มกราคม
‎เราตั้งใจจะไปหาข้อมูลตอนบ่ายสอง
‎ทีแรกผมส่งข้อความหา ‎เพราะบ่ายสองแล้วเขายังไม่มา
‎โฮเซ ลุยส์เป็นคนตรงเวลา
‎ผมโทรไปที่บ้านเขา
‎แม่ยายของโฮเซ ลุยส์บอกว่า ‎นอกจากเขาจะไม่อยู่บ้าน
‎เขายังไม่กลับบ้านตั้งแต่ผมไปรับเมื่อคืน
‎ผมถามว่า "หมายความว่ายังไง"
‎ใช่ ผมเริ่มกังวล ผมถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมเริ่มจากโทรหาเพื่อนร่วมงานของเรา
‎แล้วผมก็รู้ว่าโฮเซ ลุยส์ออกจาก ‎บ้านอันเดรอานีตอน 5:10 นาฬิกา
‎ผมโทรหาโรงแรมที่เป็นที่ตั้งของออฟฟิศเรา
‎(โรงแรมบิกโตเรีย)
‎ไม่มีใครรู้อะไรเลย
‎ผมเลยบอกเพื่อนๆ ว่า
‎"ไปดูที่โรงพยาบาลกัน ‎ว่ามีอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่า"
‎โรงพยาบาลในปินามาร์
‎เราขับรถผ่านตัวเมือง
‎ก่อนจะถึงโรงพยาบาล เราผ่านสถานีตำรวจ
‎ผมเห็นผู้บัญชาการตำรวจปินามาร์ ‎อัลเบร์โต โกเมซ
‎ผมเลยลงจากรถ
‎แล้วถามว่า "โกเมซ คุณรู้อะไรบ้างไหม"
‎"เรากำลังตามหาโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎ช่างภาพของโนติเซียส"
‎เขาบอกว่า "ไม่มีข่าวอะไรเลย ‎พวกคุณขับรถอะไร"
‎ผมตอบว่า "ฟอร์ด เฟียสตาสีขาว"
‎เขาบอกว่า "ผมว่าผมมีข่าวร้ายจะบอก"
‎ผมก็ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมนึกว่ามีอุบัติเหตุ
‎มีคนขโมยรถหรืออะไรทำนองนั้น
‎เขาเข้าไปในห้องทำงาน
‎ผมตามไป
‎แล้วเขาก็ใช้วิทยุสื่อสาร
‎คุยกับคนที่อยู่ในหลุมที่เจอรถ
‎ผมได้ยินเขาพูดกับตำรวจที่นั่นว่า
‎"ดูเหมือนเราจะระบุตัวศพได้แล้ว"
‎"อาจจะเป็นโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎จากนิตยสารโนติเซียส"
‎ผมพูดว่า "พวกคุณก็ต้องรู้สิว่า ‎ใช่โฮเซ ลุยส์หรือเปล่า"
‎พวกเขาบอกว่า "เราระบุตัวไม่ได้
‎เพราะศพถูกไฟไหม้จนเกรียม"
‎เราจะพยายามถ่ายทำที่นี่
‎ครับ ตรงนี้คุณจะเห็น
‎จุดที่พบรถ
‎ไม่มีทางมองเห็นเลย
‎ที่อยู่ตรงนี้คือรถที่ถูกไฟไหม้
‎ถูกเผาเป็นตอตะโก
‎และศพที่มีลักษณะเหมือนเพศชาย
‎นิติเวชกำลังเดินทางมาตรวจสอบที่เกิดเหตุ
‎ผมชื่อมาเรียโน กาโซ
‎งานของผมตอนที่เกิดคดีกาเบซัสคือ
‎เจ้าพนักงานของศาลเขตโดโลเรสแห่งที่สอง
‎ซึ่งอยู่ในความดูแลของโฮเซ ลุยส์ มัคคี
‎กระทรวงยุติธรรมโดโลเรส
‎มีขอบเขตอำนาจกว้างมาก
‎รวมถึงเขตเทศบาลตามแนวชายฝั่งด้วย
‎ในวันที่ 25 มกราคม ‎มีรายงานของตำรวจเข้ามา
‎ระบุว่ามีการพบรถยนต์ถูกไฟไหม้
‎และมีศพภายในรถ
‎รายงานฉบับแรกของตำรวจ
‎มีเนื้อหาคลุมเครือและสั้นมาก
‎เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทำเหมือนมันเป็นอุบัติเหตุ
‎(ลากูนา ซาลาดา กรันเด 22 กิโลเมตร)
‎พวกเขาพาผมไปที่หลุมในเฮเนรัล มาดาเรียกา
‎ตำรวจคนหนึ่งเดินมา
‎พวกเขาบอกเขาว่า ‎"นี่คือเพื่อนร่วมงานของกาเบซัส"
‎พวกเขาพาผมไปที่หลุม
‎ผมไปที่หลุม
‎เห็นภาพอันน่าสยดสยอง
‎มันเป็นภาพ
‎ที่ผมคอยแต่หวนนึกถึงและไม่มีวันลืมได้ลง
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าที่เห็นคือโฮเซ ลุยส์
‎มัน…
‎มันเลวร้ายมาก
‎จากนั้นผมก็ถามว่าเจอกล้องถ่ายรูปไหม
‎พวกเขาบอกว่าไม่ ไม่มีกล้อง
‎ผมถามว่าเจอม้วนฟิล์มบ้างไหม
‎พวกเขาให้ผมดูฟิล์มไหม้ๆ
‎พวกเขาเริ่มเอาของหลายอย่างให้ผมดู
‎พวกเขาให้ผมดูรองเท้าบูตเท็กซัส
‎ให้ผมดูนาฬิกาข้อมือ
‎กุญแจมือ
‎นั่นคือตอนที่ผมรู้ว่าเขาถูกใส่กุญแจมือ
‎แล้วพวกเขาก็ให้ผมดูกุญแจ ‎สองสามดอก ผมเห็นดอกหนึ่ง
‎ที่ดูเหมือนกุญแจออฟฟิศของเราในปินามาร์
‎เพราะผมมีกุญแจอีกชุด
‎ผมเลยหากุญแจในเป้
‎เอามาเทียบและมันก็ตรงกัน
‎เราไปปินามาร์ ไปที่ออฟฟิศ
‎พอเราเสียบกุญแจแล้วไขเข้าไปในออฟฟิศได้
‎นั่นคือตอนที่ผมตระหนัก
‎นั่นคือตอนที่ผมรู้
‎ว่าคนที่ถูกฆ่า คนที่ถูกเผาคือโฮเซ ลุยส์จริงๆ
‎(นักข่าวถูกฆ่าเผาบริเวณชายฝั่ง)
‎ตอนแรกมันน่าสับสนมาก
‎ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎อาชญากรรมท่ามกลางยุคประชาธิปไตย
‎เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง ไม่มีใครคิดฝัน ‎และสะเทือนขวัญอย่างยิ่ง
‎เราถามตัวเองว่า ‎ใครกันที่ทำเรื่องป่าเถื่อนแบบนี้ได้
‎และผมคิดว่ามีไม่กี่คนที่ทำเรื่องป่าเถื่อนแบบนี้ได้
‎ตอนนั้นฉันเพิ่งเป็นผู้สื่อข่าววิทยุภาคสนาม
‎ตอนนั้นมีข้อสงสัยหลายอย่าง
‎แต่ฉันจำได้ว่าโทรไปบอกทางสถานี ‎ว่าอยากไปทำข่าว
‎ความเห็นของประชาชนต่อเมเนมเป็นลบอยู่แล้ว
‎ค่อนข้างเป็นลบ
‎มีรายงานการทุจริตมากมาย
‎และรายงานพวกนั้นมาจากสื่อ
‎จนกว่าเราจะไม่หยุด…
‎ในการแถลงข่าวครั้งแรกของการ์โลส เมเนม ‎เขามีท่าทีอึดอัดและกล่าวว่า
‎"นี่เป็นเรื่องของรัฐบัวโนสไอเรส"
‎"นี่ไม่ใช่อาชญากรรมทางการเมือง"
‎กรุณาอย่าโยงเรื่องนี้เข้ากับการเมือง
‎นี่คือจุดเปลี่ยน
‎ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
‎ตั้งแต่เรากลับมาเป็นประชาธิปไตย
‎ไม่มีอะไรรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก
‎ท่านอัลฟอนซิน ‎ประธานาธิบดีผู้ยิ่งใหญ่ของอาร์เจนตินา
‎พูดว่า "พวกนั้นโยนศพให้ดูอัลเด"
‎ตอนที่เกิดคดีโฮเซ ลุยส์ ดูอัลเดรู้สึกกลัว
‎ผมคิดจริงๆ ว่าเขากลัว
‎ศพของโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ถูกเคลื่อนย้ายจากปินามาร์ ‎ไปยังลาปลาตาเมื่อวันอาทิตย์
‎การชันสูตรศพโดยห้องดับจิตประจำศาล
‎ยืนยันว่านักข่าวหนุ่ม ‎ถูกฆาตกรรมด้วยการยิงเข้าที่ศีรษะ
‎ผลการชันสูตรชี้ว่า ‎มันเป็นการฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม
‎จากการยิงด้วยอาวุธปืน
‎พวกเขารู้วิถีกระสุนขณะเข้าและออกจากศีรษะ
‎- เขาถูกใส่กุญแจมือใช่ไหม ‎- เขาถูกใส่กุญแจมือ
‎ใช่กุญแจมือจากสถานีของคุณหรือเปล่า
‎ผมยืนยันไม่ได้
‎เราตั้งใจจะสอบปากคำหลายๆ ฝ่าย
‎เราจะทราบข้อมูลเพิ่มเติม ‎เมื่อการสืบสวนดำเนินต่อไป
‎ได้จับกุมใครหรือยังครับ
‎ยังไม่ได้จับหรือควบคุมตัวใคร
‎กาเบซัสเป็นคนตลกมากๆ
‎แต่ภายใต้ความตลก เขาเป็นคนหยิ่งยโส
‎เขาหยิ่งมาก
‎เอาล่ะนะ
‎- หยุด ‎- ไม่ ห้ามนายเล่น นายมันขี้โกง
‎เขาอารมณ์ดี เป็นมิตร ติงต๊อง ติงต๊องมาก
‎คู่รักที่ได้สมบัติไปไม่ได้จ่ายค่าเนื้อ
‎ตอนแรกผมไม่ค่อยชอบเขา
‎หลังจากนั้น อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป ‎เรากลายเป็นเพื่อนกัน
‎ตอนที่เราคิดจะตั้งทีมสำหรับโนติเซียส
‎พวกเขาโทรมาบอกผมว่า
‎"หาช่างภาพมาห้าคน มาสร้างโนติเซียสกัน"
‎ในบรรดาช่างภาพห้าคน ผมเลือกกาเบซัส
‎เพราะผมเห็นว่าเขาเป็นคนที่ใส่ใจ ‎การวางกรอบจริงๆ
‎นิตยสารโนติเซียสเป็นนิตยสารข่าว
‎และหน้าปกส่วนใหญ่จะออกแนวการเมือง
‎มีการทำข่าวเชิงสืบสวน ‎และภาพถ่ายเป็นสิ่งสำคัญมาก
‎กลายเป็นว่าสำนักพิมพ์ของเรา
‎มีทีมช่างภาพวารสารศาสตร์ ‎ที่สำคัญที่สุดในลาตินอเมริกา
‎กาเบซัสไม่ได้ถ่ายภาพคนนั่งเฉยๆ
‎เขาถ่ายภาพคนนั่ง แต่จากมุมสูง
‎นึกออกไหม มุมแปลกๆ น่ะ
‎เขาตามหาสไตล์ของตัวเอง
‎และผมว่าเขาหามันเจอ
‎มีการสัมภาษณ์หลายครั้งที่เขา ‎ขึ้นไปยืนบนโต๊ะ แล้วผมก็แซวเขา
‎แต่เขาหมกมุ่นนะ ต้องการมากขึ้นอยู่เสมอ
‎เขาได้แรงบันดาลใจ ‎จากสภาพแวดล้อมในการทำงาน
‎ผมไม่เคยเห็นช่างภาพคนไหน ‎ใช้ฟิล์มหลายม้วนขนาดนั้น
‎เขาโน้มน้าวเก่งมาก
‎เขาเป็นคนแบบที่โน้มน้าวให้เราทำอะไรก็ได้
‎เขาหัวแข็งมาก
‎ถ้าเขาตัดสินใจอะไรแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนใจ
‎เขามีมุมมองที่พิเศษ และในบางแง่
‎การไปงานเลี้ยงยุค 90 พวกนั้น ‎ส่งผลต่อมุมมองของเขา
‎ตอนห้าทุ่ม เขาบอกว่า
‎"ผมกลับดึก ไม่ต้องอยู่รอนะ"
‎"ผมจะไปงานเลี้ยง" ฉันรู้เรื่องงานเลี้ยง
‎ฉันรู้จักเขา รู้นิสัยใจคอเขา
‎รักสนุกและ…
‎เขาก็แค่ไปงานเลี้ยง
‎หลังจากนั้นล่ะครับ
‎หลังจากนั้นเหรอ
‎หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จบ
‎(อย่าปล่อยให้คนชั่วลอยนวล)
‎หลังจากบอกลาโลงศพ ‎พวกนักข่าวก็ไปที่โอเบลิสโก
‎พวกเขายืนล้อมวงแล้ววางกล้องบนพื้น
‎แล้วอยู่ๆ พวกเขาก็รู้ตัวว่า
‎ไม่ควรทำแบบนั้น เพราะมันเหมือนกับยอมแพ้
‎แล้วพวกเขาก็ชูกล้องขึ้นฟ้า
‎นั่นคือที่มาของ "การชูกล้อง" อันโด่งดัง
‎โฮเซ ลุยส์ถูกอุ้มฆ่า ศพของเขาถูกเผา
‎ในบางแง่ มันทำให้ผมนึกย้อนไปถึง
‎ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของประเทศเรา
‎มันเป็นอาชญากรรมจากอีกยุคสมัย
‎ข้ามเวลามาจากระบอบเผด็จการทหาร
‎นี่เป็นข้อความที่ส่งถึงเรา
‎ทั้งประเทศตกอยู่ในภาวะช็อก
‎ลองคิดดูสิว่าสำนักพิมพ์ที่กำลัง ‎เผชิญกับความหวาดกลัวจะช็อกแค่ไหน
‎ความไม่แน่นอน อาการตื่นตระหนก
‎ข้อเรียกร้องต่างๆ
‎"ใครจะปกป้องเรา"
‎หลังจากนั้นก็มีคำขู่เข้ามาไม่ขาดสาย
‎โทรศัพท์ขู่
‎"แกตายแน่"
‎มีคนเอากระสุนปืนมาวางหน้าประตูบ้านผม
‎เวลาไปไหนมาไหน ‎ผมจะทำเหมือนสมัยเผด็จการ
‎เดินสวนกับทิศทางรถ จะได้ไม่โดนอุ้ม
‎ใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัว
‎(ปินามาร์)
‎มันป่าเถื่อนมาก
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าในประเทศนี้
‎จะเกิดเรื่องต่ำช้าแบบนี้ขึ้น
‎เราไม่ได้ขอให้แก้แค้น
‎เราต้องการความยุติธรรม
‎เพราะนี่ไม่ใช่ข้อเรียกร้องจากกลุ่มของเรา
‎ไม่ใช่แค่นักข่าวเท่านั้น อย่าเข้าใจผิดล่ะ
‎เห็นได้ชัดว่าเราต้องสู้ ‎เพื่อให้คนร้ายในคดีนี้ได้รับโทษ
‎ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับช่างภาพ
‎ของนิตยสารที่มีคนอ่านมากที่สุดในตอนนั้นได้
‎สังคมที่เหลือจะเป็นยังไง
‎(อย่าลืมกาเบซัส)
‎(ตูกูมัน)
‎เรื่องนี้จะถูกลืม
‎จะมีเรื่องอื่นที่ดึงความสนใจของสาธารณชน
‎และจะไม่มีใครจำกาเบซัสได้
‎นั่นคือคำขอของเรา
‎อย่างแรกที่เราขอคืออย่าลืมกาเบซัส
‎ใน "อย่าลืมกาเบซัส" จะมีผู้พูดโดยนัยคนหนึ่ง
‎เป็นคนที่รับหน้าที่ในการจดจำ
‎และพูดว่า "อย่าลืมกาเบซัส"
‎ไม่งั้นจะสายเกินแก้ จะเกิดคดีอื่นๆ ตามมา
‎(ดูอัลเดตั้งรางวัลนำจับ)
‎รัฐบาลของรัฐบัวโนสไอเรส
‎จะมอบเงินรางวัล
‎ให้ประชาชนคนใดก็ตาม
‎ที่สามารถให้ข้อมูลที่เป็นรูปธรรมและถูกต้อง…
‎ผมคิดว่าอาร์เจนตินาไม่ค่อยให้รางวัลนำจับ
‎แต่มันเป็นวิธีที่ถูกใช้ในหลายพื้นที่ทั่วโลก ‎โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา
‎และมันได้ผล
‎เงินรางวัล
‎อาจทำให้คนรายงานสิ่งที่พบเห็นมากขึ้น
‎ผู้บัญชาการ ไม่กังวลเหรอครับว่า ‎จะมีคนให้ข้อมูลเท็จ
‎จะมีเบาะแสปลอมในคดีนี้
‎น่าเสียดายที่มี ผมได้ข้อมูลเท็จทุกวัน
‎คำให้การเกือบทั้งหมดนำเราไปสู่ทางตัน
‎บางส่วนเหมือนจงใจก่อกวนการสืบสวนด้วยซ้ำ
‎มีพยานคนหนึ่งมาหาเรา
‎ผู้บัญชาการตำรวจเป็นผู้นำเข้าสู่การสืบสวน
‎เขามาบอกว่าเขารู้
‎ว่าใครเป็นคนก่อเหตุ
‎และพวกเขามาจากมาร์เดลปลาตา
‎เขาบอกชื่อและรูปพรรณสัณฐาน
‎มาร์เดลปลาตาต่างจากปินามาร์อย่างเห็นได้ชัด
‎ทั้งในแง่ภูมิประเทศและสังคม
‎มาร์เดลปลาตาเป็นเมืองใหญ่กว่ามาก
‎ผู้คนมีวิถีชีวิตอีกแบบ
‎ความจริงก็คือคนกลุ่มนี้จากมาร์เดลปลาตา
‎ต่างก็มีความเชื่อมโยงกับองค์กรอาชญากรรม
‎มาร์การิตา ดี ตูลิโอ ‎ผู้โด่งดังจากฉายา "มือปืนเปปิตา"
‎เป็นหนึ่งในนั้น
‎เป็นที่รู้กันว่าเธอคุมซ่อง
‎และการค้าประเวณีทั่วไปในบริเวณท่าเรือ
‎ฉายาของฉันมาจากการทำข่าวสมัยก่อน
‎ตอนฉันยังสาวๆ
‎เพราะฉันเคย…
‎ฉันเคยชอบ และตอนนี้ก็ยังชอบพกปืน
‎ฉันใช้ปืน 38 มม. เสมอ
‎ข้อมูลที่นำไปสู่มือปืนเปปิตาและชายสี่คน
‎มาจากพยานที่ชื่อการ์โลส
‎ซึ่งอ้างว่าได้ยินมาร์การิตา ดี ตูลิโอ
‎พูดในวันก่อนเกิดเหตุว่า
‎"มีนักข่าวจากโนติเซียสมาจุ้นกับเราเกินไป"
‎"เราต้องกำจัดมัน"
‎ที่เขาเล่ามาทั้งหมด
‎ว่ากันว่าได้ยินมา
‎ตอนที่เขาแฝงตัวเข้าไปในกลุ่ม
‎เขาให้ข้อมูลบางอย่าง
‎ที่นำไปสู่การจับกุมกลุ่มที่เรียกว่า "เปปิโตส"
‎ในที่สุดก็มีการออกหมายค้นที่อยู่ของทุกคน
‎และในการตรวจค้น เราพบปืนกระบอกหนึ่ง
‎ที่ตรงกับชิ้นส่วนตะกั่วที่พบในกะโหลก
‎พวกเขาคนหนึ่งมีปืน
‎และมีสิ่งที่เชื่อมโยงมันกับคดี
‎มีบางเรื่องที่ไม่ชัดเจน
‎แต่หลังจากนั้น พอเจอปืน
‎เราก็พูดว่า "เอาล่ะ มีความเชื่อมโยงจริงๆ"
‎นี่คือหนึ่งในผู้ถูกจับกุม ผู้หญิง
‎มาร์การิตา กราเซียนา ดี ตูลิโอ อายุ 48 ปี
‎กำลังถูกพาไปที่รถตำรวจ
‎ล้อกันเล่นใช่ไหม ทั้งผมและครอบครัวกาเบซัส
‎คุณจะว่ายังไงเรื่องปืน
‎เป็นธรรมดาที่พวกเขาบอกว่า ‎ตัวเองบริสุทธิ์ ความจริงก็รู้ๆ กันอยู่
‎คุณมีอะไรจะพูดบ้าง
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เรื่องตลก
‎ทำไมพวกเขาถึงจับคุณ
‎ผมชื่ออาเลฮันโดร เวคคี
‎เป็นทนายความ
‎และผมโชคดีที่ได้รับเชิญโดยเมาโร วีอาเล
‎ที่จัดรายการทางช่องเอทีซี
‎ทุกครั้งที่ผมมีคดีเกี่ยวกับตำรวจ เขาจะโทรหาผม
‎คำแรกที่เขาพูดคือ "ไม่มีนักการเมือง ‎หรือตำรวจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้"
‎- แปลกใช่ไหม ‎- ใช่ มัน…
‎- แปลกมาก ‎- ทำไมล่ะ
‎พูดเหมือนทนายจำเลยมากกว่าพยาน
‎ตอนนั้น ตอนที่ผมไปออกรายการ
‎ความสนใจทั้งหมดมุ่งไปที่คดีโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ไม่มีอะไรสำคัญกว่านั้น
‎และผมเห็นทางทีวี
‎ว่ามีคนถูกจับกุมในคดีกาเบซัส
‎ผมนึกอะไรขึ้นมาได้และพูดว่า
‎"ผมว่ามันแปลกนะที่คนที่ถูกจับมีทนาย
‎แต่ครอบครัวเหยื่อไม่มี"
‎ผมแนะนำครอบครัวแค่อย่างเดียว
‎คือให้พวกเขาหาคนที่ไว้ใจได้
‎และให้เขาตรวจสอบแฟ้มคดีโดโลเรส
‎เพราะความจริงอยู่ในนั้น
‎ไม่ว่าในแฟ้มเขียนว่ายังไง คดีก็จะจบแบบนั้น
‎พอจบรายการ ครอบครัวกาเบซัส ‎มายืนล้อมผมและบอกว่า
‎"เอาล่ะ เราอยากให้คุณ…"
‎ผมมีลูกสาวยังเล็ก ‎ผมอยากออกมา อยากหนีจากที่นั่น
‎ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนั้น
‎เพราะสำหรับผม มันเป็นคดีที่…
‎เหมือนมียูเอฟโอตกจากฟ้า
‎มันเป็นคดีใหญ่มาก
‎ตอนแรกผมปฏิเสธ ไม่รับทำคดี
‎กลับถึงบ้านผมก็ยังปฏิเสธ ‎หลังจากนั้นพวกเขาก็โทรมา
‎ผมเลยไปหาครอบครัวกาเบซัส
‎ผมได้เจอโฮเซ นอร์มา กลาดิส…
‎ผมเจอครอบครัว
‎ที่อาจเป็นครอบครัวของผมเอง
‎ฉันรักเขามาก รักสุดหัวใจ
‎พวกคุณไม่รู้หรอกว่าฉันรักเขาแค่ไหน
‎ฉันภูมิใจในตัวลูกๆ มาก ‎โฮเซ ลุยส์เป็นแก้วตาดวงใจของฉัน
‎คนอย่างโฮเซ ลุยส์น่ะเหรอ
‎เขาสมควรได้รับแต่อ้อมกอดและจูบ
‎เพราะผมไม่เคยเจอใครนิสัยดีเท่าเขา
‎ตอนที่ผมไปถึงศาลโดโลเรส
‎ผมเจอผู้พิพากษาที่สับสนงงงวย
‎และคดีที่ถูกบิดเบือนไปแล้ว
‎พยานปากสำคัญคือ ‎การ์โลส อัลเบร์โต อัลดรูเอโย
‎นักต้มตุ๋นที่มีคดีติดตัวในหลายรัฐ
‎เคยต้องโทษจำคุกที่เรือนจำบาอิอาบลังกา
‎และเมื่อนับรวมความผิดทุกกระทง
‎เขาได้ออกจากคุกหกหรือเจ็ดเดือนก่อนเกิดเหตุ
‎ตามคำสั่งของผู้บัญชาการตำรวจรัฐบัวโนสไอเรส
‎ผู้ชายคนนี้ได้รับรถยนต์ โทรศัพท์มือถือ
‎และผันตัวจากอดีตนักโทษ ‎มาเป็นผู้ให้ข้อมูลกับตำรวจ
‎พูดอีกอย่างก็คือสายตำรวจ
‎ที่จะตามสืบสิ่งที่เขาเรียกว่า "เส้นทางค้ายา"
‎ในมาร์เดลปลาตา
‎เขาถึงกับเสนอเหตุจูงใจของคนกลุ่มนี้
‎บอกว่าพวกเขาไม่พอใจมาก
‎ที่กาเบซัสตามสืบการค้ายาเสพติดบริเวณท่าเรือ
‎แต่ก็มีข้อสงสัยว่า
‎กาเบซัสอาจคิดจะแบล็กเมลพวกเขา
‎ด้วยข้อมูลที่มี
‎(เจาะลึกชีวิตนักข่าวผู้ถูกฆาตกรรม)
‎มีการโต้แย้งว่าโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎อาจเป็นนักรีดเอาทรัพย์
‎ที่หากินกับการถ่ายภาพและขู่เอาเงินคนอื่น
‎คู่มือการสืบสวนหรืออาชญาวิทยาทุกเล่ม
‎เน้นถึงความสำคัญของการสืบเรื่องของเหยื่อ
‎ใช่ว่าพวกเขาจะสืบเรื่องเขาไม่ได้ ‎พวกเขาทำได้
‎แต่จะกล่าวหาเขาอย่างเปิดเผย
‎ในคดีที่เพิ่งเปิดแค่ 15 นาทีไม่ได้
‎อย่างแรก ที่นั่นคือมาร์เดลปลาตา
‎มันอยู่กันคนละโลกกับปินามาร์
‎และเราไม่เกี่ยวอะไรกับโลกนั้นเลย
‎ไม่เคยไปหาข่าวที่นั่นด้วยซ้ำ
‎ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับประเทศนี้
‎แต่กับลูกชายฉัน พวกเขา…
‎พวกเขาทำอะไรอยู่ ยังต้องการอะไรอีก
‎ยังต้องการอะไรอีกหลังจากทำกับเราถึงขนาดนี้
‎ตอนผมไปบ้านกาเบซัสเป็นครั้งแรก
‎พวกเขาขอให้ผมไปพบผู้ว่าการรัฐ ‎เอดัวร์โด ดูอัลเดกับพวกเขา
‎ก่อนกลับ เขาขอคุยกับผมตามลำพัง
‎และบอกว่าเขายินดีช่วยเต็มที่
‎และนี่เป็นคดีสำคัญมากสำหรับเขา
‎เขาอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่า
‎และสั่งฆ่าโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ผมมีหน้าที่ต่อพ่อแม่ของกาเบซัส
‎ในแง่ที่ว่าสักวันผมจะมาที่นี่ ที่ย่านนี้
‎เพื่อบอกพวกเขาเป็นคนแรกว่า ‎ใครฆ่าลูกของพวกเขา
‎ผมจำได้ว่ารู้สึกแปลกมาก
‎เป็นส่วนผสมของความกลัว
‎ไม่ไว้ใจ
‎และนับถือ
‎แถมยังมีบรรยากาศแบบพวกมาเฟีย
‎ในหมู่ตำรวจ รัฐบาล…
‎อาจจะเป็นตำรวจ ‎และเขาก็เป็นตัวแทนของตำรวจ…
‎(โดโลเรส รัฐบัวโนสไอเรส)
‎โดโลเรสเป็นบ้านเกิดของผม ‎ผมรู้จักมันดี คนที่นั่นก็รู้จักผม
‎มีคนไม่มาก ทุกคนรู้จักกัน
‎มันเป็นเมืองเงียบๆ
‎เมืองนี้เปลี่ยนไปแล้ว
‎เมืองเล็กๆ
‎ที่อยู่ๆ ก็ถูกบุกรุก
‎โดยคดีที่ใหญ่ที่สุดในอาร์เจนตินาและภูมิภาคนี้
‎มันมีผลกระทบ มีนักข่าว ‎หลั่งไหลเข้ามาเกินกว่าจะรับไหว
‎ทั้งเมืองมีแต่รถบรรทุกของพวกสื่อ
‎สายเคเบิลทอดยาวตามถนน
‎คนวิ่งไปมา
‎ร้านกาแฟเต็มไปด้วยนักข่าว
‎มันทำให้ทั้งเมืองสั่นคลอนไปพักใหญ่
‎ผู้พิพากษามัคคีและเสมียนศาล
‎ไม่มีประสบการณ์ด้านการพูดออกสื่อ
‎มีอะไรแน่ชัดบ้างครับ
‎คดีนี้หนักเกินไปสำหรับพวกเขา
‎ตอนที่ได้ยินพวกเขาพูดถึงผู้พิพากษาบ้านนอก
‎และเขาก็ชอบให้เรียกว่าผู้พิพากษาบ้านนอก
‎ผมนึกว่าพวกเขาไม่รู้จักเขา
‎เพราะเขาเป็นคนที่มีความสามารถมาก
‎แต่กลับถูกเรียกว่า ‎"ผู้พิพากษาบ้านนอก" อย่างไม่ไยดี
‎(อำนาจศาล)
‎แน่นอนว่านักข่าวอย่างเราก็โดนปั่นหัวได้
‎คนปั่นหัวเราได้ในหลายด้าน
‎และเราไม่รู้ว่าความจริงเป็นยังไง
‎การ์โลส เมเนมส่งการ์โลส โกแรช ‎รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย
‎และอัลเบร์โต โกอัน เลขาธิการ
‎ไปเจรจากับผู้พิพากษาในโดโลเรส
‎มันเป็นการมาเยือนตามมาตรการ
‎ที่พวกเขาจะเสนอตัวเข้าช่วย
‎และให้ทรัพยากรทุกอย่างที่จำเป็น
‎เพื่อช่วยไขคดี
‎พอออกจากห้องทำงานของมัคคี
‎พวกเขาไปพบสื่อมวลชน และให้ข้อมูลว่า
‎ผลการทดสอบต่างๆ ออกมาเป็นบวก
‎เท่ากับบอกเป็นนัยๆ ว่า
‎คดีนี้คลี่คลายแล้ว
‎ท่านผู้พิพากษาได้ยืนยันแน่ชัดแล้ว
‎ว่าปืนที่ยึดได้…
‎จากการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ ‎หนึ่งในปืนที่ยึดได้
‎เป็นปืนที่ใช้ฆาตกรรมกาเบซัสไม่ผิดแน่
‎มันไม่ปกติ เพราะรายงาน ‎อย่างเป็นทางการยังเขียนไม่เสร็จ
‎เจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงสองคน
‎แค่ไม่กี่วันหลังเกิดเหตุ
‎ใช้อำนาจยับยั้งการทำงาน ‎ของผู้พิพากษาหน้าประตูศาล
‎และบอกว่าปิดคดีได้แล้ว
‎มันทุเรศ
‎การสืบสวนครั้งนี้อยู่ในความรับผิดชอบ
‎ของระบบยุติธรรม ‎และกรมตำรวจรัฐบัวโนสไอเรส
‎ผมเชื่อว่าเป็นความรับผิดชอบของรัฐ
‎ในการสืบสวนเหตุร้ายแรงครั้งนี้
‎ที่เกิดขึ้นภายในรัฐ
‎ผมไม่เคยปัดความรับผิดชอบ
‎ดูอัลเดเป็นคนสำคัญในตอนนั้น
‎เพราะเขาเป็นผู้ว่าการรัฐบัวโนสไอเรส
‎และอยากลงสมัครเป็นประธานาธิบดี
‎เรื่องนี้ทำให้เขาแตกคอกับ ‎อดีตพันธมิตรทางการเมือง
‎นั่นคือการ์โลส เมเนม
‎เอดัวร์โด ดูอัลเดเป็นรองประธานาธิบดี ‎ในสมัยแรกของเมเนม
‎ก่อนจะมาเป็นผู้ว่าการรัฐ
‎และเขาก็พร้อมที่จะเป็น ‎ผู้สืบทอดของการ์โลส เมเนม
‎ทั้งสองฝ่ายต่างก็กล่าวหากัน ‎เป็นปฏิกิริยาปกติของนักการเมือง
‎อย่างแรก "ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"
‎ประธานาธิบดีพูดแบบนั้น ผู้ว่าก็พูด
‎เพราะพวกเขาเป็น ‎สองฝ่ายที่มีส่วนแบ่งอำนาจมากที่สุด
‎รัฐบาลและรัฐบัวโนสไอเรส ‎นั่นเท่ากับ 40 เปอร์เซ็นต์ของประเทศ
‎ทุกคนเห็นในข่าว
‎ว่าพวกเขาขัดแข้งขัดขากันยังไงบ้าง
‎การฆาตกรรมโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ซึ่งผู้ว่าการรัฐดูอัลเดอาจตีความว่าเป็นคำเตือน
‎ไม่ให้เขาเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี
‎เป็นประเด็นในการหาเสียง
‎สัปดาห์หลังเกิดเหตุฆาตกรรม
‎เราเช่าคลับในเฮเนรัล มาดาเรียกา
‎ซึ่งเป็นที่ที่ผมจะเริ่มหาเสียงเลือกตั้ง
‎เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์นั้น
‎ทำให้ผมต้องพักเรื่องนั้นไว้ก่อน
‎มันเกิดขึ้นกลางคัน
‎ผมตกใจมาก
‎ในตอนแรก
‎ดูอัลเดเชื่อว่า
‎ศพนั่นถูกโยนให้เขา
‎ในฐานะคำเตือนจากมาเฟีย
‎มันคือมรณบัตรสำหรับ ‎ความหวังที่จะเป็นประธานาธิบดีของเขา
‎(ปินามาร์ รัฐบัวโนสไอเรส)
‎เป็นไปไม่ได้ที่จะลักพาตัวใคร ‎ในปินามาร์โดยไม่มีคนเห็น
‎มีนักการเมืองและนักธุรกิจอยู่ทั่วไปหมด
‎ปินามาร์ในตอนนั้นเป็น ‎ที่ที่มีจำนวนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‎ต่อลูกบาศก์เมตรสูงที่สุดในอาร์เจนตินา
‎นั่นทำให้เรารู้ว่าตำรวจมีส่วนเกี่ยวข้อง ‎หรือทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‎กุญแจมือ
‎กุญแจมือทำให้ผมนึกถึงตำรวจ
‎เป็นธรรมดาที่จะคิดว่าตำรวจมีส่วนเกี่ยวข้อง
‎ในคดีที่มีการเผาทำลายหลักฐาน
‎พวกเขาไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำตั้งแต่ต้น
‎ทำผิดไปหมด
‎ทั้งการจำลองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎ของที่น่าจะพบในที่เกิดเหตุ
‎การสืบสวนของตำรวจไม่มีทางเงอะงะขนาดนี้
‎ถ้าไม่ได้เจตนา
‎มีเบาะแสที่บ่งบอกว่า
‎ตำรวจอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
‎เพราะการตีพิมพ์ภาพ
‎ที่ชื่อ "ตำรวจเวร" ในนิตยสารโนติเซียส
‎ถ้าถามว่าเรากวนใจใคร ‎ก็มีตำรวจบัวโนสไอเรสนี่แหละ
‎เราเคยทำปกนิตยสารที่ชื่อ "ตำรวจเวร"
‎พวกตำรวจซึ่งกำลังถูกตั้งคำถามหลายอย่าง
‎เป็นคนที่เอดัวร์โด ดูอัลเดเคยปกป้อง
‎ด้วยคำพูดอันโด่งดัง "ผมมีตำรวจที่ดีที่สุดในโลก"
‎และเราก็กวนใจตำรวจบัวโนสไอเรส
‎ไปถ่ายรูปบ้านพวกผู้บัญชาการตำรวจ
‎พวกนั้นมีรถหรูเป็นกะตั้ก
‎คนหนึ่งถึงกับมีเรือยอชต์
‎อีกคนมีบ้านที่เบเวอร์ลีฮิลส์
‎ภาพหลักของงานชิ้นนี้ถ่ายโดยกาเบซัส
‎เป็นภาพผู้บัญชาการตำรวจคล็อดชิก
‎โฮเซ ลุยส์ไม่มีปัญหากับการยืนบนโต๊ะ
‎ของผู้บัญชาการตำรวจบัวโนสไอเรส ‎เปโดร คล็อดชิก
‎ชายผู้ทรงอำนาจ
‎ผู้นำกองกำลังที่อันตรายที่สุด ‎ในอาร์เจนตินาสมัยนั้น
‎ถ่ายภาพเขาจากจุดที่สูงกว่า
‎อีกจุดที่มีอำนาจ
‎คล็อดชิกสวมหมวกที่จัดอย่างดี เครื่องแบบ
‎เสื้อเชิ้ตสีฟ้า ผูกไท
‎และมองเราเหมือนตัวเองน่าเกรงขาม
‎นั่นคือภาพที่ถูกโยงกับชื่อ "ตำรวจเวร"
‎กล้ามากที่พูดแบบนั้น แสดงให้คนเห็น ‎แถมแสดงบนหน้าปกด้วย
‎หลังจากสัมภาษณ์คล็อดชิก
‎ตอนที่เราออกจากสำนักงานตำรวจในลาปลาตา
‎กาเบซัสบอกว่า "ส่วนที่น่าสะใจของงานนี้
‎คือการได้ยืนบนโต๊ะของพวกห่ารากนั่น"
‎ตอนที่หน้าปกนั่นออกมา ผมส่งคนไปสืบ
‎ผลที่ได้ยืนยันว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎ผมไล่เจ้าหน้าที่คนนั้นออก เผื่อไว้ก่อน
‎แม้ว่าผมจะไม่แน่ใจ
‎เราคิดว่าอาจมีใครเจ็บแค้นใจ
‎ทำให้พวกเขาอยากแก้แค้น
‎บอกตามตรงนะ
‎ผมไม่ไว้ใจตำรวจบัวโนสไอเรส
‎เพราะผมก็มีส่วนใน ‎บทความ "ตำรวจเวร" อันโด่งดัง
‎ผมรู้ว่าพวกเขาทำงานยังไง
‎ผมเลยไม่ไว้ใจพวกเขาสักนิด
‎ผมให้ปากคำครั้งแรก ‎ตอนห้าทุ่ม วันที่ 25 มกราคม
‎วันเดียวกับที่เกิดเหตุ
‎ตอนแรกก็ให้การกับตำรวจเฮเนรัล มาดาเรียกา
‎แล้วพวกเขาก็ให้ผมไปห้องข้างๆ
‎ที่ที่หน่วยสืบสวนโดโลเรสสอบปากคำผม
‎คืนนั้น ผมหมายถึงคืนวันที่ 25 มกราคม
‎พวกเขาเริ่มถามว่าเราสืบข่าวอะไรบ้าง
‎ผมเลยเริ่มบอกพวกเขา
‎พอคุยเสร็จ
‎เขาบอกว่า "ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวเลย
‎จะกลัวอะไรนักหนา เรากำลังช่วยคุณนะ"
‎"อย่างน้อยก็บอกอะไรบ้าง"
‎ผมบอกว่า "เริ่มสืบจากข่าวแรกที่ผมพูดถึงสิ"
‎"ข่าวไหน" "ข่าวโรงแรมอาราปากิส"
‎เขาถาม "ใครเป็นเจ้าของอาราปากิสนะ"
‎ตำรวจอีกคนตอบว่า "ยาบราน"
‎ผู้บัญชาการตำรวจหน้าซีดเลย
‎ซีดเผือด เขามองผมและพูดว่า
‎"ไอ้หนู ฉันรู้แล้วว่าทำไมนายถึงกลัว"
‎การพูดถึงอัลเฟรโด ยาบราน ‎ในสาธารณรัฐอาร์เจนตินา
‎เกือบจะเป็นเรื่องต้องห้าม
‎เขาเป็นคนที่
‎เราได้รับคำแนะนำว่าอย่าตรวจสอบ
‎หรือไปแหย็มด้วย
‎แค่พูดว่า "อย่าแหย็มกับเขา" ‎ก็เกือบเป็นการยั่วยุแล้ว
‎มาสืบหาสิ่งที่ไม่ควรรู้กัน
‎ยาบรานเป็น
‎ลูกชายของครอบครัวชาวซีเรีย
‎หนึ่งในผู้อพยพจำนวนมากที่มายังเอนเตรริโอส
‎ทั้งครอบครัวทุ่มเทให้การทำธุรกิจ
‎หลักๆ คือการค้าขาย
‎เขาเกิดในลาร์โรเก
‎เขาย้ายไปบัวโนสไอเรสตั้งแต่ยังหนุ่ม
‎แล้วก็เริ่มทำธุรกิจ
‎ตอนแรกก็ทำกับเผด็จการทหาร
‎และยังคงเส้นสายเอาไว้ ‎ในสมัยรัฐบาลประชาธิปไตย
‎ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อยาบราน
‎คือในเดือนกันยายน ปี 1991
‎และผมก็ได้รู้ว่าตลอดหลายปี เขามีเส้นสายกับ
‎พวกหน่วยงานรัฐบาลและโบสถ์คาทอลิก
‎โดยเฉพาะกองทัพอากาศภายในรัฐ
‎แต่ผมไม่รู้จักเขา ‎เพราะไม่เคยอ่านเจอเรื่องเขาในข่าว
‎ไม่เคยเห็นนามสกุลยาบราน
‎ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับยาบรานเป็นความลับ
‎ความลับที่ซุกซ่อนอยู่
‎ตอนที่โนติเซียสเริ่มสืบเรื่องยาบรานครั้งแรก
‎ผู้มีอำนาจหลายฝ่ายพยายามขัดขวางการทำข่าว
‎สุดท้ายเรื่องก็ไปจบที่ตำรวจ
‎เพราะนักข่าวกับช่างภาพที่ไปถ่ายภาพ
‎ป้อมของยาบรานในมาร์ติเนซ
‎ถูกไล่ยิง
‎เราเขียนบทความยาวหลายหน้า
‎เล่าถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่มีคนยิงกัน
‎ประวัติของยาบราน ‎ตั้งแต่เอนเตรริโอสจนถึงปัจจุบัน
‎และเป็นครั้งแรก
‎ที่เรานำเสนอเรื่องของยาบราน ‎ยาบรานผู้ลึกลับ ต่อสาธารณชน
‎สำหรับหลายๆ คน เขาคือนักธุรกิจใหญ่ ‎ของอาร์เจนตินาในยุค 90
‎ว่ากันว่าทรัพย์สินของยาบราน ‎มีมูลค่าถึงสี่พันล้านดอลลาร์
‎แต่เขายังควบคุมธุรกิจ ‎ที่อ่อนไหวที่สุดในประเทศอีกด้วย
‎เขามีบริษัทไปรษณีย์เอกชน โอกา
‎และสำนักหักบัญชี โอกาซา
‎ธุรกิจทั้งหมดตั้งอยู่ที่สนามบินเอเซย์ซา ‎และสนามบินอื่นๆ ในประเทศ
‎ผ่านทางคลังสินค้าทัณฑ์บนของบริษัทเอดกาดัสซา
‎ขนสินค้าขึ้นและลงจากเครื่องบิน ‎ด้วยบริษัทอินเตอร์คาร์โก
‎ร้านค้าปลอดภาษี…
‎หมายความว่าถ้าสินค้ามาถึงอาร์เจนตินา
‎มันจะผ่านมือยาบรานในทุกขั้นตอน
‎โดยไม่มีคนกลางเลย
‎นั่นทำให้เขามีอำนาจเต็มรูปแบบ
‎(สำนักเลขาธิการคมนาคม)
‎รัฐบาลจะทำตามแผน ‎โอนกิจการไปรษณีย์ให้เอกชน
‎ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‎เกิดการโต้เถียงว่าด้วย ‎การดำเนินการถ่ายโอนกิจการ
‎เนื่องจากโดมิงโก กาบาโย
‎ออกมาเตือนว่าอัลเฟรโด ยาบราน ‎จะไม่ได้รับสิทธิพิเศษใดๆ
‎ผมตั้งใจจะยกว่าประเด็นนี้
‎เป็นเรื่องผลประโยชน์ขัดกัน
‎ฝ่ายหนึ่งคือคุณยาบราน
‎ผู้รักษาผลประโยชน์ให้บริษัทไปรษณีย์ของตัวเอง
‎ส่วนอีกฝ่ายคือผม
‎เมเนม ประธานาธิบดีของประเทศ
‎ได้พันธมิตรทางเศรษฐกิจคนสำคัญ ‎คือโดมิงโก กาบาโย
‎ทนายโดมิงโก เฟลิเป กาบาโย
‎คุณสาบานหรือไม่…
‎กาบาโยมีบุคลิกและอนาคตทางการเมือง
‎ที่ตัวเขาเองถือว่าเทียบเท่ากับเมเนม
‎ผมสาบาน
‎หากไม่ทำตามนั้น พระเจ้า ‎และประเทศชาติจะเรียกร้องจากคุณ
‎บุคคลผู้สุดโต่งในแวดวงเศรษฐศาสตร์การเมือง
‎ผู้แนะนำแนวคิดการปฏิรูปค่าเงิน
‎วิธีที่พวกเขาคิดขึ้น
‎เพื่อสู้กับปัญหาเรื้อรังในอาร์เจนตินา
‎นั่นคือเงินเฟ้อ
‎ผูกค่าเงินเปโซกับดอลลาร์ตามกฎหมาย
‎(กาบาโยร้องเรียนต่อรัฐสภา ‎วันที่ 23 สิงหาคม 1995)
‎สมมติฐานเหล่านี้ ข้อสันนิษฐานเหล่านี้
‎จะเรียกว่าข้อกล่าวหาก็ได้
‎ว่าคุณยาบรานเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย
‎ผมสร้างจากข้อมูลที่สะสมมา
‎คุณยาบรานต้องการทำลาย ‎ธุรกิจไปรษณีย์ของทางการ
‎คุณยาบรานต้องการผูกขาดธุรกิจไปรษณีย์
‎หลังจากกาบาโยออกมาประณาม ‎เรื่องของยาบราน
‎ก็กลายเป็นประเด็นทางการเมือง ‎ที่ร้อนแรงในอาร์เจนตินา
‎เป็นเพราะไปรษณีย์เหรอ
‎หรือเป็นเพราะธุรกิจที่หลากหลาย
‎ถ้าเราเป็นผู้บริหารคลังสินค้าทัณฑ์บน
‎ที่มีสินค้าเข้าออก
‎ขนส่งสินค้าขึ้นลงจากเครื่องบิน
‎มีรถส่งไปรษณีย์ที่แล่นบนถนนทุกสายในประเทศ
‎มันก็เป็นมากกว่าไปรษณีย์
‎มันคือรัฐภายในรัฐ
‎มันคือการแย่งชิงอำนาจ ไม่ใช่ธุรกิจไปรษณีย์
‎เมเนมบอกว่าเขาไม่รู้ว่า
‎รัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจพูดถึงกิจกรรมอะไร
‎และเราควรถามกาบาโย
‎เห็นได้ชัดว่ามีความขัดแย้งภายใน
‎โดมิงโก กาบาโยออกจากรัฐบาล
‎การที่เมเนมกับกาบาโยแตกคอกันเป็นจุดเปลี่ยน
‎หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม
‎กาบาโยเริ่มใกล้ชิดกับคู่แข่ง ‎ของการ์โลส เมเนม เอดัวร์โด ดูอัลเด
‎และแน่นอนว่าตั้งแต่นั้น
‎โดมิงโก กาบาโยไม่ได้เป็นแค่ ‎คนที่กล่าวหายาบราน
‎แต่เป็นคู่แข่งทางการเมืองของเมเนมด้วย
‎รัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจ โดมิงโก กาบาโย
‎ร้องเรียนว่ามีแก๊งมาเฟียที่มีอำนาจหยั่งรากลึก
‎และหัวหน้าแก๊งคืออัลเฟรโด ยาบราน
‎มันเหมือนไฟทั้งหมดในวงการทำข่าวติดขึ้น
‎เพื่อหาว่าคนคนนี้ที่เราไม่เคยรู้จักเป็นใคร
‎สำหรับผม พวกเขาเป็นมาเฟีย ทำไมน่ะเหรอ
‎พวกเขาซ่อนตัว
‎ไม่เปิดเผยใบหน้า
‎ไม่มีรูปของพวกเขาด้วยซ้ำ
‎ผมพยายามขอสัมภาษณ์อัลเฟรโด ยาบราน
‎ผมบอกผู้อำนวยการนิตยสาร ‎ในตอนนั้น เอกตอร์ ดามิโก
‎เขาบอกว่าจำได้ว่า
‎มีนักข่าวคนหนึ่งที่เขาคิดว่ารู้จักยาบราน
‎วันสองวันหลังจากนั้น ‎เขาตอบว่ายาบรานอยากเจอเรา
‎ในที่สุดเราก็ไปถึงคฤหาสน์ของยาบราน
‎เขาต้อนรับเราอย่างดีตรงทางเท้า
‎เขาพาเราไปที่บ้านพัก
‎บ้านพักสำหรับแขก
‎เขาพยายามทำตัวเห็นอกเห็นใจเรา
‎เขาทำตัวดีเป็นพิเศษ
‎นอกจากจะปฏิเสธการทำข่าวของเรา
‎ยังปฏิเสธข้อกล่าวหาของกาบาโยด้วย
‎เราพยายามนัดสัมภาษณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎พยายามโน้มน้าวให้เขา ‎ออกจากเงามืดและเปิดเผยโฉมหน้า
‎ถ้าเขาไม่มีอะไรปิดบังจริง มันจะดีกับตัวเขาเอง
‎เขาบอกว่าจะไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น
‎ในที่สุดเราก็โน้มน้าวให้เขาตอบคำถามห้าข้อได้
‎พอเราจะถ่ายรูป
‎เขาพูดว่าอย่างนี้
‎"การถ่ายรูปผมก็เหมือนกับ ‎ยิงแสกหน้าผมนั่นแหละ"
‎แล้วเขาก็ยกมือแตะขมับ
‎เรากลับไปที่สำนักพิมพ์
‎พร้อมข้อความนิดหน่อย
‎พร้อมคำพูดที่ยกมาจากยาบราน
‎แต่ไม่มีรูปถ่าย
‎ในฤดูร้อน ปี 1996
‎เรารู้แล้วว่า
‎นักธุรกิจคนนั้นมีการลงทุนในปินามาร์
‎หลังจากกาบาโยร้องเรียน
‎การถ่ายภาพหน้าของอัลเฟรโด ยาบราน
‎เป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของผม
‎บ้านของยาบรานที่นั่นโดนจับตามอง
‎เพราะเขาชอบทำอะไรลึกลับ
‎เขาเลยเรียกมันว่า "นาร์เบย์" ‎ซึ่งก็คือยาบรานที่เขียนกลับหลัง
‎กลางเดือนกุมภาพันธ์
‎เรากำลังเตรียมปิดออฟฟิศ
‎เพื่อกลับไปทำข่าวประจำฤดูกับโฮเซ ลุยส์
‎แหล่งข่าวของผมโทรมาบอกว่า "พรุ่งนี้ลุงจะมา"
‎ลุงหมายถึงยาบราน
‎ผู้เป็นที่เกรงกลัวจนคนไม่กล้าพูดชื่อ
‎ผมกับโฮเซ ลุยส์เตรียมการ ‎และไปถึงบ้านยาบรานตอนเจ็ดโมงเช้า
‎และเราก็เห็นเขามาถึง
‎โฮเซ ลุยส์ถ่ายรูปตอนยาบรานเข้าไปในบ้าน
‎แต่มีแต่ด้านหลังซึ่งใช้ไม่ได้
‎อย่างแรก แหล่งข่าวบอกผมว่า
‎ยาบรานจองเต็นท์หลังไหน ‎ในปินามาร์ในฤดูร้อนปี 96
‎อีกอย่าง พวกเขาบอกว่า ‎ยาบรานชอบทำอะไรเป็นกิจวัตร
‎เขาไม่ชอบไปที่หาดในตอนเช้า ‎เขาจะไปตอนสี่โมงเย็น
‎เราไปกับภรรยาของโฮเซ ลุยส์ ‎เพื่อนๆ และคนอื่นอีกนิดหน่อย
‎แล้วก็มีคนเดินมา
‎วางเก้าอี้ชายหาดลงตรงหน้าเรา
‎ผู้หญิงคนหนึ่งถามว่า ‎"นั่นดูเหมือนเขาเลยไม่ใช่เหรอ"
‎ผมตอบว่า "ไม่ได้ดูเหมือน นั่นคือเขา"
‎เราคอยจับตาดู
‎เราเห็นยาบราน เขาสังเกตง่ายมาก
‎เขาเป็นชายร่างใหญ่ เจ้าเนื้อ ผมหงอก
‎แต่โฮเซ ลุยส์บอกว่า "หามุมถ่ายไม่ได้"
‎เพราะที่หาดมีคนเยอะมาก มันเป็นหน้าร้อน
‎หลังจากนั้นสักพัก ‎เราเห็นยาบรานเดินมากับภรรยา
‎เดินมาทางเหนือ ทางที่พวกเราอยู่
‎โฮเซ ลุยส์บอกว่า "หามุมไม่ได้"
‎ผมบอกว่า "ฟังนะ ถ้าเขาเดินไป ‎เขาก็ต้องเดินกลับ"
‎หลังจากนั้นประมาณ 40 นาที ‎ซึ่งรู้สึกเหมือนนานเป็นชาติ
‎เราเห็นเขาเดินกลับมา
‎พอเห็นเขาเดินมา
‎กริสตินา ภรรยาของโฮเซ ลุยส์ก็โพสท่าถ่ายรูป
‎แต่ที่จริงเขากำลังถ่ายยาบราน
‎ตอนที่โฮเซ ลุยส์ถ่ายภาพนั้น
‎เรารู้เลยว่ามันจะเป็นภาพที่โดดเด่น
‎เราถูกขับเคลื่อนด้วยความตื่นเต้น
‎ที่คว้าสิ่งที่ไม่เหมือนใครมาได้ ‎ในมุมมองของการทำข่าว
‎สิ่งที่ทุกคนใฝ่หา
‎เราอาจจะลืมคิดถึงผลที่ตามมา
‎หน้าที่ของผมในบทความนี้ ‎คือดูเรื่องธุรกิจของยาบรานในปินามาร์
‎และโครงการท่าเรือสันทนาการที่เขาอยากทำ
‎มันสะดุดตามาก
‎ตัวเลขต่างๆ ไม่สมเหตุสมผล
‎คนในปินามาร์ลือกันว่า ‎มันเป็นการฟอกเงินจากยาเสพติด
‎เรากลับไปที่ออฟฟิศในปินามาร์
‎แล้วโฮเซ ลุยส์ก็โทรหาหัวหน้า ‎เขาถามว่า "ได้อะไรบ้าง"
‎"ผมมีภาพยาบรานเดินบนหาดกับภรรยา"
‎โนติเซียสเริ่มจะตื่นเต้น
‎ฟิล์มถูกส่งไปล้างที่บัวโนสไอเรส
‎ตอนที่ฟิล์มมาถึง ผมเป็นคนแรกที่เห็น
‎ผมเห็นรูป ดูและพูดว่า "เป็นรูปที่ยอดมาก"
‎เพราะมันยอดมาก
‎ชัดแจ๋ว ไม่ติดอย่างอื่น พื้นหลังเบลอ
‎สองสัปดาห์ต่อมา โนติเซียสก็ปล่อยภาพปกนั่น
‎พร้อมพาดหัว "ยาบรานเอาอีกแล้ว" ‎และภาพยาบรานบนปก
‎และนั่นเป็นการปฏิวัติวงการหนังสือพิมพ์
‎มันคือภาพที่ทุกคนตามหา
‎ฤดูร้อนปีต่อมา คือระหว่างปี 96 กับ 97
‎แน่นอนว่าคนยังติดตามเรื่องของยาบรานอยู่
‎เรากลับปินามาร์พร้อมเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้
‎นั่นคือความเป็นไปได้
‎ที่จะได้สัมภาษณ์ยาบราน
‎พร้อม "ของแถม" ตามที่เขาเรียกกัน
‎อย่างภาพถ่ายหรือบทความ เป็นต้น
‎โฮเซ ลุยส์ไปถึง ‎ประมาณวันที่ 15 ธันวาคม 1996
‎ผมไปถึงประมาณวันที่ 20
‎พอไปถึง โฮเซ ลุยส์บอกว่า
‎"แหล่งข่าวบอกฉันว่าคนของยาบราน
‎พยายามหาที่อยู่ของฉันในบัวโนสไอเรส"
‎สำหรับผม เรื่องนั้นคือจุดจบ
‎ผมจำไม่ได้เป็นพิเศษว่า
‎โฮเซ ลุยส์เคยบอกว่า "พวกเขาขู่ผม"
‎ผมรู้ว่า
‎เขาไม่ค่อยสบายใจนัก
‎กับเรื่องที่เกิดขึ้นหลังปล่อยภาพ ‎เมื่อฤดูร้อนก่อนหน้านั้น
‎มีเหตุการณ์บางอย่าง
‎มีครั้งหนึ่ง โฮเซ ลุยส์กับกาบริเอล ‎ออกไปรายงานข่าว
‎มีคนเจาะยางรถของพวกเขา
‎เราเอายางไปซ่อม
‎พอไปรับ คนปะยางบอกว่า
‎"ฟังนะ มีคนเจาะยางพวกคุณ"
‎กาบริเอล มิชีได้ยินว่า ‎ยาบรานไปทานอาหารค่ำที่ร้านสเต็ก
‎เป็นที่รู้กันว่ายาบรานเดินทางพร้อม ‎ทีมรักษาความปลอดภัยค่อนข้างใหญ่
‎กาบริเอลก็ได้พิสูจน์เรื่องนี้
‎ตอนที่ไปขอสัมภาษณ์เขา
‎และเผชิญกับ รปภ. แบบไม่สวยเท่าไร
‎นั่นอาจทำให้คนรู้สึกว่า
‎มีบางอย่างที่ร้ายแรง ‎หรืออาจมีบางอย่างที่ร้ายแรง
‎ก่อตัวรอบงานของทีมนักข่าวโนติเซียสในปินามาร์
‎เรารู้ว่า รปภ. ของยาบรานค่อนข้างก้าวร้าว
‎แต่เรามีความตื่นเต้นที่จะก้าวต่อไป
‎และกระชากหน้ากากของยาบราน
‎ซึ่งรุนแรงกว่าความกลัว
‎บางทีมันอาจไม่มีเหตุผล
‎และเมื่อมองย้อนกลับไป
‎เราคงพูดว่า "พวกเขาบ้าไปแล้ว"
‎แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับโฮเซ ลุยส์ ‎ยังไม่เกิดขึ้นในตอนนั้น
‎ยาบรานมีกองกำลังทหารของตัวเอง
‎ประกอบไปด้วยทหารหลายร้อยนาย
‎ที่คอยคุ้มครองบริษัทต่างๆ ของยาบราน
‎แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีทหาร 20 ถึง 30 นาย
‎ที่อยู่หน่วยอารักขาส่วนตัวของยาบราน
‎พวกที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุด ‎คือผู้กดขี่จากสมัยรัฐบาลทหาร
‎สวัสดีครับ
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดีครับ คุณทนาย
‎คุณยาบราน หลายปีที่ผ่านมา คุณเก็บ…
‎ผมคงไม่เรียกว่าเก็บตัว ‎ต้องบอกว่าแทบไม่มีใครรู้จักคุณเลย
‎ยาบรานผู้ลึกลับ
‎แล้วอยู่ดีๆ
‎คุณก็กลับลำ ทำไมถึงเป็นตอนนี้
‎เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่พูดถึงเขา
‎แน่นอนว่านั่นคือสาเหตุที่เขาตัดสินใจ
‎ออกมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเอง
‎เพื่อค้านคำพูดของโดมิงโก กาบาโย
‎โดมิงโก เฟลิเป กาบาโย
‎อยากให้พวกเราชาวอาร์เจนตินาเชื่อว่า
‎ที่นี่เป็นเหมือนในหนังมาเฟียอเมริกัน
‎มีป้อมปราการที่มีมาเฟียอาศัยอยู่
‎และ…
‎กองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัว
‎และเส้นสายในรัฐบาล
‎พูดสั้นๆ
‎คือรัฐภายในรัฐ
‎ยาบรานเริ่มปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน
‎ผมจะไม่กล่าวอะไรทั้งนั้น ‎ผมเสียใจจริงๆ เรื่องคดีกาเบซัส
‎ยาบราน ทำไม รปภ. ของคุณ ‎ถึงไม่เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีกาเบซัสคะ
‎ผมไม่มี รปภ. ครับ คุณเห็นผมมี รปภ. ไหมล่ะ
‎- คุณเห็นไหม ‎- เห็นสิ ตอนคุณเข้าศาล
‎ที่น่าสนใจคือขณะที่เขาพยายามแก้ตัว
‎เขาพูดและทำสิ่งที่ทำให้อะไรๆ ซับซ้อนขึ้น
‎แล้วเขาก็ให้สัมภาษณ์กับกลาริน
‎มีตอนหนึ่งที่พวกเขาถามว่าอำนาจคืออะไร
‎คุณตอบว่า
‎"อำนาจคือการไม่ต้องรับโทษ"
‎ใช่ครับ
‎ผมพูดเสมอว่านั่นคือ ‎ประโยคที่แสดงให้เห็นตัวตนของยาบราน
‎พูดอีกอย่างคือ นั่นเป็นประโยคที่บรรยายตัวเขา
‎อย่างแรก ไม่ต้องสงสัยเลย สำหรับผม
‎ก็อย่างที่บอก ผมไม่พร้อมจะตอบคำถาม
‎นักข่าวห้าคน
‎และอย่างที่สอง ผมต้องสารภาพตามตรง
‎ตอนที่พวกเขาถามเรื่องคนมีอำนาจ ‎และผมตอบไปแบบนั้น
‎ผมนึกถึงกาบาโย
‎เขาคือคนที่ไม่ต้องรับโทษ
‎ในวันที่ 9 เมษายน 1997
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากสำนักพิมพ์ในตอนเช้า
‎พวกเขาบอกว่า "ดูเหมือนคราวนี้ ‎พวกเขาจะได้เบาะแสของจริง"
‎เวลาผ่านไปสองสามเดือนหลังเกิดเหตุ
‎และ ส.ว.มาร์ติเนซคุยกับผม
‎เขาบอกว่า "ผมนอนไม่หลับ ต้องคุยกับคุณ
‎มาหาผมที่ซานบิเซนเตที"
‎ผมมีบ้านพักตากอากาศที่นั่น เขาไปเจอผม
‎เขาบอกว่า "คนขับรถของผม
‎สองสามวันหลังกาเบซัสถูกฆ่า
‎บอกว่าเขารู้ว่าใครเป็นคนทำ"
‎ผมตกใจมาก
‎นั่นคือตอนที่ผมบอกว่า ‎"การ์โลส เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ถ้าคนขับรถของคุณบอกว่าอย่างนั้น ก็ไปพาเขามา
‎มีรางวัลนำจับ 600,000 ดอลลาร์นะ"
‎"เขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้ เขากลัวมาก"
‎เขาบอกว่าให้เขาไปจากที่นี่ ‎ให้ลาออกจากงานในรัฐยังดีกว่า
‎เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย เขากลัวจริงๆ
‎แล้วเราก็เริ่มดูว่าจะทำยังไงให้เขาพูด
‎ลูกโทษของอาร์เจนตินา
‎วันนั้นอาร์เจนตินามีแข่งฟุตบอลกับโบลิเวีย
‎ผมบอกว่า "พาเขามาหาผมที ‎คุณก็มาด้วย เขาเป็นคนขับรถของคุณ"
‎เขามาถึงและเราก็เริ่มดูบอล
‎ดื่มไวน์ คุยกัน
‎แล้วเราก็กินมื้อค่ำ
‎เรากินมื้อค่ำกัน แล้วพ่อหนุ่มนั่นก็เริ่มผ่อนคลาย
‎สุดท้ายเขาก็บอกว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยว ‎แต่ก็เล่าทุกอย่างให้ผมฟัง
‎ที่เขาไม่รู้ก็คือเราอัดวิดีโออยู่
‎ดูอัลเดโทรหาครอบครัว
‎และวางแผนจะไปโดโลเรส
‎เขาจะเอาแฟ้มที่มี ‎ชื่อคนที่เขาคิดว่าเป็นคนร้ายไปด้วย
‎นั่นคือตอนที่ทุกอย่างเริ่มบานปลาย
‎แน่นอนว่าฝ่ายทนาย เวคคี
‎ก็พยายามหักล้างเบาะแสเกี่ยวกับพวกเปปิโตส
‎ดูอัลเดบอกผมว่า
‎"โฮเซ ลุยส์ไม่มีวันฟื้นคืนมา
‎แต่ผมจะบอกคุณว่าใครฆ่าเขา"
‎และเขาก็บอก
‎ผู้ว่าการรัฐเป็นคนที่อยากไขคดีให้สำเร็จที่สุด
‎เราดูออกเลยว่าเขารีบร้อน ‎เป็นปกติของสมัยการเมือง
‎โดยเฉพาะตอนต้นของการหาเสียง ‎เป็นประธานาธิบดีของเขา
‎ผมคิดว่าเขามีส่วนได้ส่วนเสีย
‎การมีส่วนร่วมของเขาเป็นสิ่งสำคัญ
‎โดยเฉพาะการนำกลุ่มผู้ต้องหา ‎โลสออร์โนส เข้าสู่คดี
‎ไม่ครับ ผมติดต่อกับคนคนหนึ่ง
‎คนเดียวเท่านั้น
‎ผมไปพบกับเขา
‎และเขาบอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ข้อมูลนั่นพูดถึงคนสี่คน
‎ที่ดูเหมือนจะเป็นแก๊งโลสออร์โนส
‎ประกอบด้วย
‎เอาเก
‎เรตานา
‎กอนซาเลซ
‎และบรากา
‎ว่ากันว่าคนกลุ่มนี้มีส่วนในการฆาตกรรม
‎และไม่ได้รับการพิจารณา ‎หรือสืบสวนมาก่อนระหว่างทำคดี
‎ย่านโลสออร์โนสอยู่ห่างจาก ‎ตัวเมืองลาปลาตาประมาณสิบนาที
‎ส่วนใหญ่ประกอบด้วย ‎บ้านที่ทรุดโทรมและคนยากไร้
‎มีคนจากเขตยากจนที่เป็น
‎แฟนบอลอันธพาลของ ‎ทีมเอสตูเดียนเตส เด ลา ปลาตา
‎พวกเขาถึงกับอวดว่า
‎เคยก่ออาชญากรรมกับแฟนบอลคนอื่นๆ
‎มีพยานมากกว่าหนึ่งคน
‎ที่บอกว่าได้ยินพวกเขาสารภาพว่าก่อคดี
‎พยานเหล่านั้นนำไปสู่การสั่งจับพวกเขา
‎เรตานา คุณคิดว่าจะถูกปล่อยตัวไหม
‎กอนซาเลซ ตำรวจกดดันคุณหรือเปล่า
‎เมื่อถึงเวลาให้ปากคำ
‎ทุกคนต้องประหลาดใจ
‎ที่บรรดาชายหนุ่มจากโลสออร์โนส
‎ต่างสารภาพว่ามีส่วนในการฆาตกรรม
‎คำสารภาพของพวกเขาไม่ปกติ
‎การสารภาพผิดไม่ใช่เรื่องปกติ ‎นานๆ ถึงจะมีสักครั้ง
‎(คำสารภาพของผู้ถูกจับกุมในคดีกาเบซัส)
‎พวกเขาสารภาพว่าเคยรับทำงานอื่น
‎และอยู่ใต้คำสั่งของกุสตาโว เปรเยโซ
‎เปรเยโซเป็นตำรวจที่อาศัยอยู่ในลาปลาตา
‎เขาเป็นคนเกณฑ์พวกเขามาและสั่งการ
‎กุสตาโว เปรเยโซเคยเป็น ‎รองผู้บัญชาการตำรวจปินามาร์
‎พวกเขาประกาศว่า
‎"เปรเยโซพาเราไปขู่นักข่าวที่ปินามาร์"
‎ทำไมคุณถึงพาแก๊งโลสออร์โนสไปที่ชายฝั่งคะ
‎ไม่ได้ยินเลย
‎ทำไมคุณถึงพาแก๊งโลสออร์โนสไปที่ชายฝั่งครับ
‎ผมไม่ได้พาแก๊งไปก่อเหตุ แค่พาไปเที่ยว
‎ถ้าพาไปเที่ยวแล้วทำไมพวกเขาถึงฆ่ากาเบซัสคะ
‎ไปถามพวกนั้นสิ
‎แต่คุณก็อยู่ด้วย
‎- ผมไม่ได้อยู่ด้วย ‎- แล้วทำไมพวกเขาถึงบอกว่าคุณเป็นคนฆ่า
‎คิดว่าพวกนั้นจะยอมรับเหรอว่าฆ่า
‎ข้อกล่าวหาลามไปถึงตำรวจคนอื่นๆ
‎ที่ร่วมมือกับเปรเยโซ
‎มีกามารัตตา ซึ่งเป็นตำรวจ ‎ระดับผู้บังคับบัญชาของบาเลเรียเดลมาร์
‎ซึ่งอยู่ติดกับปินามาร์
‎เขาเป็นคนให้ที่พักกับพวกเขา
‎เขาเช่าอะพาร์ตเมนต์ให้พวกเขา
‎แล้วเรื่องก็สาวไปถึงลูนา
‎เขาทำงานที่สถานีตำรวจปินามาร์
‎มีส่วนร่วมและช่วยเหลือ
‎ในการสะกดรอย ชี้ตัว และทำงานก่อนหน้านั้น
‎(คาดว่าจะมีตำรวจถูกจับกุมอีก)
‎ตำรวจยังจับกุมซิลเบีย เบลอว์สกี เด เปรเยโซ
‎ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน
‎ของกรมตำรวจบัวโนสไอเรส
‎ซิลเบีย เบลอว์สกีเป็นอดีตภรรยาของเปรเยโซ
‎พวกเขามีลูกสาวด้วยกัน
‎เธอก็เป็นตำรวจ
‎และอาศัยอยู่ในโลสออร์โนส
‎เธอขอให้เพื่อนร่วมงาน
‎ค้นประวัติอาชญากรรมของโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎ในฐานข้อมูลของตำรวจบัวโนสไอเรส
‎ซึ่งน่าสงสัยมาก
‎เป็นความจริงที่ว่ากลุ่มโลสออร์โนส
‎เกี่ยวข้องกับตำรวจโดยตรง
‎โฮเซ ลุยส์ กาเบซัสถ่ายภาพ ‎ที่เป็นสัญลักษณ์อย่างมากสองภาพ
‎ภาพของคล็อดชิก ‎ซึ่งเป็นโฉมหน้าของ "ตำรวจเวร"
‎และภาพยาบรานขณะเดินบนหาดกับภรรยา
‎ทั้งสองรูปกลายเป็นสัญลักษณ์
‎แต่ละภาพแสดงถึงขั้วอำนาจที่ต่างกัน
‎นั่นทำให้เกิดความสับสนในตอนต้น ‎เป็นฝีมือยาบรานหรือ "ตำรวจเวร" กันแน่
‎กุญแจมือเป็นข้อความจากคนร้าย
‎ดูสิ มีตำรวจอยู่ด้วย
‎ฟากหนึ่งคือยาบราน
‎อีกฟากหนึ่ง "ตำรวจเวร" ‎ก็เกี่ยวพันกับเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด
‎เบาะแสนั้นชี้ไปทางดูอัลเดมากกว่า
‎พนักงานที่โนติเซียสโทรมาหาผมกลางดึก
‎และบอกว่า "ดูอัลเดอยากคุยกับคุณ
‎แต่จะคุยกับคุณแค่คนเดียว"
‎ผมก็เลยไป ถึงจุดหนึ่ง เขาถามว่า
‎"คุณคิดว่ายังไง ใครอยู่เบื้องหลังคดีนี้"
‎ผมตอบว่า
‎"ผมว่าถ้าไม่ใช่ตำรวจบัวโนสไอเรส ‎ก็อัลเฟรโด ยาบราน"
‎เขาบอกว่า "ไม่
‎ผมว่าเป็นยาบราน"
‎ดูอัลเดมีความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้อง
‎สนับสนุนเบาะแสว่ายาบรานเป็นคนทำ
‎ส่วนหนึ่งก็เพราะความขัดแย้งของเขากับเมเนม
‎ผมหวังว่านี่จะไม่ใช่แค่แพะรับบาป
‎เพื่อให้ผู้ว่าการรัฐสามารถปิดคดี ‎และเดินหน้าหาเสียงต่อไปได้
‎พวกเขาพูดอะไรไปก็ไม่มีคนเชื่อ ‎อย่างน้อยผมก็คิดว่าอย่างนั้น
‎พวกเขาทำแบบนี้เพื่อ ‎เบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้คนพอใจ
‎เราจะได้คิดว่ามันจบแล้ว แต่ฉันว่าไม่ใช่หรอก
‎ถึงตอนนั้น ศาลอุทธรณ์
‎ก็ปล่อยตัวคนจากมาร์เดลปลาตา
‎เมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มอื่นออกมายอมรับว่าก่อเหตุ
‎มาร์การิตา มีอะไรจะพูดหลังปล่อยตัวไหม
‎ทำไมอัลดรูเอโยถึง ‎ดึงคุณมาเกี่ยวกับคดีนี้ มาร์การิตา
‎เขาทำไปทำไม
‎ฉันจะลงมือได้ยังไง
‎ในเมื่อทั้งชีวิตฉันไม่เคยเจอ ‎นักข่าวหรือช่างภาพสักคน
‎เราเป็นผู้บริสุทธิ์ เราตะโกนว่าอย่างนั้น
‎และตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าเราบริสุทธิ์
‎ไม่รู้สิ ฉันหวังว่า
‎ความจริงของคดีนี้จะถูกเปิดเผย
‎นี่คือตอนที่ภาพรวมเริ่มปรากฏ
‎และความเกี่ยวข้องที่แท้จริง ‎ของแก๊งโลสออร์โนสถูกเปิดเผย
‎พวกเขาเริ่มบอกข้อมูล
‎ที่มีแต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์เท่านั้นที่รู้
‎พวกคนจากโลสออร์โนสบอกว่า
‎เปรเยโซยิงเขาสองครั้ง
‎จนถึงตอนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่า
‎โฮเซ ลุยส์ถูกยิงที่หัวสองนัด
‎การชันสูตรศพครั้งแรกระบุว่ามีแค่นัดเดียว
‎พวกเขาเลยขอผลการชันสูตรศพใหม่
‎และในการชันสูตรศพครั้งที่สองก็พบรูกระสุนอีกนัด
‎พวกเขายืนยันคำพูดของแก๊งโลสออร์โนส
‎พวกเขาบอกว่าขากลับ
‎พวกเขาเอากล้องของกาเบซัส
‎ไปโยนทิ้งจากหนึ่งใน ‎สะพานหลายๆ แห่งระหว่างทาง
‎เช้าวันนั้น เราได้ยินว่า ‎อาจมีข่าวเกี่ยวกับกล้องถ่ายรูป
‎ฉันไปทำข่าวสด
‎บรรยายงานที่กลุ่มนักประดาน้ำยุทธวิธี ‎และตำรวจบัวโนสไอเรสกำลังทำ
‎การทำงานที่ลากูนนั่นสุดยอดไปเลย
‎หลังจากค้นหาอยู่นานแสนนาน
‎ในที่สุดเราก็เจอกล้อง
‎และดูออกทันทีว่าเป็นอันที่ใช่ ‎เพราะสติกเกอร์ที่ติดอยู่
‎เราเห็นสติกเกอร์
‎พวกคุณจะเห็นในภาพสำเนา
‎และบนกล้องที่พวกเขาเพิ่งกู้มา
‎พวกเขาพลิกมัน และฉันเห็น
‎สติกเกอร์ของลูกๆ โฮเซ ลุยส์
‎จนถึงตอนนั้น เราได้แต่อธิบายถึงกล้องตัวนั้น
‎แต่ไม่เคยเห็นมันมาก่อน
‎มันทำให้ฉันเศร้ามาก ‎เหมือนกับฉันเพิ่งเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คดี
‎นี่คือเรื่องราวของชีวิต
‎นี่คือมนุษย์ที่ถูกฆ่า
‎ขณะทำหน้าที่ในยุคประชาธิปไตยเบ่งบาน
‎ใส่ชีสฝอยเยอะๆ
‎พวกนั้นฆ่าเขาดื้อๆ
‎พรากพ่อไปจากลูกๆ
‎คดีกาเบซัส…
‎คดีใช่ไหม
‎มันไม่ใช่คดี
‎มันคือเขา
‎เอาเป็นว่าการสืบสวนจะค่อยๆ
‎นำความกระจ่างมาสู่ ‎ข้อเท็จจริงทั้งหมดอย่างแน่นอนครับ
‎รวมถึงผู้บงการด้วยเหรอครับ
‎ดูเหมือนคดีจะคลี่คลายแล้ว
‎ทีนี้ เปรเยโซต้องมีมูลเหตุจูงใจ
‎ตำรวจตรวจค้นที่พักของเขา ‎และพบวัตถุหลายอย่าง
‎รวมถึงตารางเวลาส่วนตัว
‎และความเชื่อมโยงระหว่าง ‎เปรเยโซกับยาบรานก็ปรากฏให้เห็น
‎ข้อมูลพวกนั้นถูกเข้ารหัสด้วยซ้ำ
‎ซึ่งน่าสงสัยมาก
‎พวกเขาจะปิดบังความสัมพันธ์ไปทำไม
‎และนามบัตรของยาบราน ‎ก็อยู่ในบรรดาข้าวของส่วนตัวของเขา
‎พร้อมเบอร์โทรของยาบรานที่เขียนด้วยมือ
‎ผมยอมรับว่าเรามีอาวุธร้ายที่เล่นงานพวกเขาได้
‎พวกเขาไม่เคยคิดฝัน
‎ว่าเราจะเจอของแบบนี้
‎ผมคิดว่านี่เป็นครั้งแรก
‎อย่างน้อยก็ในการสืบสวนสอบสวน
‎ของแผนกสืบสวนอาชญากรรมโดโลเรส
‎ที่มีการตรวจสอบการสื่อสารทางโทรศัพท์
‎นั่นอาจทำให้พวกเขาไม่ทันระวังตัว
‎นี่คือหลุมหลบภัยกัสเตยีอันโด่งดัง
‎ซึ่งเป็นที่ตั้งของระบบเอกซ์แคลิเบอร์ ‎ที่เปิดใช้งานทุกวัน
‎รวมถึงบรรดาเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎นำโดยบิกตอร์ โฟเกลแมน
‎ระบบเอกซ์แคลิเบอร์เคยผ่านการทดสอบ
‎ในการสืบสวนของเอฟบีไอหลายครั้ง
‎พวกเขายกตัวอย่างและจำลองภาพ ‎การสื่อสารทางโทรศัพท์ในรูปแบบใหม่
‎และพวกเขาสามารถใช้ระบบคอมพิวเตอร์
‎หาความเชื่อมโยงระหว่างโทรศัพท์พวกนั้น
‎และเราก็เริ่มเห็นการสื่อสารครั้งแรก ‎ของกุสตาโว เปรเยโซ
‎กับบุคคลต่างๆ ในสถานีตำรวจปินามาร์ เป็นต้น
‎และมีเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งที่ปรากฏให้เห็นซ้ำๆ
‎มันเป็นมือถือที่ไม่ระบุชื่อ
‎พวกเขาพบว่ามันจดทะเบียนในชื่อบริเดส
‎บริเดสเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัย
‎ที่เป็นบริษัทแม่ของบริษัทรักษาความปลอดภัยอื่นๆ
‎ในเครือยาบราน
‎พวกเขาพบว่าเบอร์โทรศัพท์ของบริเดส
‎ถูกใช้โดยเกรโกริโอ ริโอส
‎หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ‎ประจำบ้านของยาบราน
‎เกรโกริโอ ริโอสเป็นทหารชั้นประทวน ‎ของกองทัพบกที่เกษียณแล้ว
‎เขาเป็นคนที่อัลเฟรโด ยาบรานไว้วางใจ
‎การเชื่อมโยงระหว่างโทรศัพท์แต่ละสาย
‎ทำให้พบว่าเกรโกริโอ ริโอส
‎ติดต่อกับสถานีตำรวจปินามาร์
‎บ่อยกว่าสถานีอื่น
‎และเมื่อใกล้ถึงวันเกิดเหตุ
‎การติดต่อก็เพิ่มขึ้น
‎เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎วันสุดท้ายมีโทรศัพท์หลายสายมาก
‎มันรายงานความเคลื่อนไหวของมิชีกับกาเบซัส
‎ที่แค่พยายามถ่ายภาพ พวกเขาอยู่แถวๆ บ้าน…
‎วันที่เราเข้าใกล้ยาบราน
‎โทรศัพท์ของหน่วย ‎รักษาความปลอดภัยของยาบราน
‎ที่คอยจับตาดูเรา ‎อยู่ในอะพาร์ตเมนต์ก็เริ่มโทรออกรัวๆ
‎ไปยังสถานีตำรวจปินามาร์
‎ยาบราน เปรเยโซ และแก๊งโลสออร์โนส
‎มันเหมือนเกมแมวจับหนู
‎ขณะที่ไล่ตามพวกนั้น พวกเขาก็ถูกตามเหมือนกัน
‎ไม่มีอะไรแบบนั้นตอนเราทำข่าวตำรวจ
‎มามีก็ตอนเราเข้าใกล้ยาบราน
‎และหลังเกิดเหตุ ก็ไม่มีใครโทรหากันอีก
‎ตั้งแต่เกิดเหตุ ไม่มีใครคุยกันอีก
‎เวลา 15:45 น. นักธุรกิจไปรษณีย์เอกชน ‎อัลเฟรโด ยาบรานมาถึง
‎ศาลรัฐบาลกลางโดโลเรส
‎โกลาหลกันใหญ่แล้วครับ
‎สำหรับเรา ไม่มีทางที่เราจะไม่เรียกยาบราน
‎มาถามเหตุผล
‎เขาจะได้แก้ต่างให้ตัวเอง
‎และอธิบายให้เราฟัง
‎เป้าหมายคือหาว่า ‎เปรเยโซมีความเกี่ยวข้องยังไง
‎อัลเฟรโด ยาบรานออกมาตามสัญญา
‎คำให้การแรกของเขามีข้อมูลที่เป็นประโยชน์
‎แถมยังสร้างความตกใจอย่างมาก
‎นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง ‎ที่เขาปรากฏตัวในศาลเพื่อให้การ
‎- อัลเฟรโด ยาบราน ‎- ยาบราน
‎เห็นได้ชัดว่ายาบรานต้องแก้ต่าง
‎เขาต้องแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับคดี
‎คุณจะบอกมัคคีว่ายังไง ยาบราน
‎- พูดกับกล้องหน่อย ‎- ยาบรานกำลังเข้าไป
‎ผมจำคำให้การของเขาได้แม่นเลย มันยาวมาก
‎เขาดูนอบน้อมและสุภาพมาก
‎เขาดูเป็นคนติดดินมาก
‎เป็นมิตรมาก
‎ปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความเคารพ
‎คำให้การของเขาแทบไม่เหลือช่องว่างเลย
‎เขาตอบทุกคำถาม
‎และดูเหมือนยินดีรับโทษตามกระบวนการ
‎บทบาทของเอกซ์แคลิเบอร์ในการสืบสวน
‎กลายเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคดี
‎เพราะมันยืนยันว่า ‎ทุกอย่างที่ถูกปฏิเสธเป็นความจริง
‎และอีกหลายอย่าง
‎(พบการติดต่อระหว่างยาบรานกับรัฐบาลอีก)
‎เราขอประวัติการใช้โทรศัพท์ของทุกคน
‎โดยเฉพาะโทรศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ ‎ยาบรานในฐานะผู้ต้องสงสัย
‎เราได้รับรายงานบางส่วน จากข้อมูลที่ได้
‎เราพบว่ามีการโทรไปที่ ‎กระทรวงยุติธรรมหลายครั้ง
‎พวกเขาพบว่าเกือบทุกคน ‎ในคณะรัฐมนตรีของเมเนม
‎เคยติดต่อกับยาบราน
‎เขาโทรหาอัยการเขต
‎เจ้าหน้าที่รัฐบาล รัฐมนตรี ‎ทำเนียบประธานาธิบดี
‎มันไม่ใช่แค่คดี
‎ที่นักธุรกิจซึ่งไม่มีเส้นสายทางการเมือง
‎ไม่พอใจกับการทำข่าวอีกต่อไป
‎ทุกคนยังรู้ด้วยว่า
‎เขาสนิทกับเมเนมซึ่งเป็นประธานาธิบดี
‎เขาเคยไปทำเนียบประธานาธิบดี
‎ที่จริง ระหว่างที่มีการสืบสวนเขาก็ยังไป
‎เราออกหมายจับเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน
‎ไม่กี่วันหลังจากนั้น ยาบรานก็ได้รับการต้อนรับ
‎โดยรัฐมนตรีที่มีตำแหน่งสูงที่สุด ‎ในทำเนียบประธานาธิบดี
‎หัวหน้าคณะรัฐมนตรี
‎ยาบรานได้รับการต้อนรับที่ทำเนียบ
‎ถ่ายภาพกับใบปลิวที่เขียนว่า "อย่าลืมกาเบซัส"
‎ท่ามกลางการประท้วง ‎เรียกร้องความยุติธรรมบนท้องถนน
‎ทำแบบนี้เหมือนตบหน้าประชาชน
‎- อัปยศ ‎- คุณก็มาประท้วงเหรอครับ
‎- แหงอยู่แล้ว เพื่อน ‎- บีบแตรสิ
‎คนพวกนี้เหมือนอยู่คนละโลก
‎พวกเขาต้อนรับคนที่ถูกกล่าวหาว่า
‎ก่ออาชญากรรมที่เป็นภัยต่อ ‎ประชาธิปไตยของอาร์เจนตินาที่สุด
‎เข้าสู่ทำเนียบประธานาธิบดี
‎ที่ที่พวกเขารับรองความบริสุทธิ์
‎ของคนที่กำลังถูกสืบสวน
‎และมีข้อสงสัยมากมายว่าเป็นผู้กระทำผิด
‎เห็นได้ชัดว่าการพบกันครั้งนั้น ‎ไม่มีจุดประสงค์อื่นใด
‎นอกจากส่งสัญญาณบอกประชาชนว่าคนคนนี้
‎ได้รับการคุ้มครองจากรัฐบาลของชาติ
‎ฆาตกร
‎ไอ้สารเลว
‎- ฆาตกร ‎- ฆาตกร
‎ความจริงก็คือ
‎จนกระทั่งเดือนกันยายนที่ริโอสถูกจับกุม
‎ไม่เคยมีการประกาศอย่างเป็นทางการว่า
‎ศาลเห็นด้วยกับทฤษฎีหลักของเรา
‎นั่นคือคนร้ายเป็นแก๊งที่เกี่ยวข้องกับยาบราน
‎ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
‎จากรัฐบัวโนสไอเรส
‎การที่เกรโกริโอ ริโอส หัวหน้าหน่วย ‎รักษาความปลอดภัยของอัลเฟรโด ยาบราน
‎มีบทบาทในการติดต่อทั้งสองครั้ง
‎ประกอบกับประวัติของยาบราน
‎อาจเป็นทฤษฎีหลัก
‎(ยาบรานรับคุยกับเปรเยโซจริง)
‎ยาบรานยอมรับว่าเคยเจอกับเปรเยโซ
‎พวกเขาถามว่าเจอกันทำไม
‎"เพราะผู้ชายคนนี้อยากขายระบบเตือนภัย ‎สำหรับใช้ในปินามาร์ให้ผม
‎ผมเลยบอกให้เขาคุยกับริโอส
‎และเขาอยากอวยพรปีใหม่ผม" อะไรทำนองนั้น
‎ใช่ เปรเยโซยอมรับว่าเขาเกี่ยวข้องกับยาบราน
‎แกฆ่ากาเบซัส
‎ตอนที่เขาพบกับอัลเฟรโด ยาบรานก่อนหน้าร้อน
‎เขาบอกว่าอยากมีหน้าร้อนที่เงียบสงบ
‎เห็นได้ชัดว่าพูดถึงสิ่งที่เขาคิดว่า ‎เป็นการคุกคามจากสื่อ
‎ซึ่งเขาเผชิญเมื่อหน้าร้อนที่ผ่านมา
‎หลักฐานที่บ่งชี้ว่ายาบราน
‎อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดี ‎ในฐานะผู้จ้างวานฆ่าค่อยๆ พอกพูน
‎พอมีหลักฐานมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ด้วยความใจร้อน อาจเป็นเพราะผมยังหนุ่ม
‎ผมพูดว่า "มัคคี เรามีหลักฐานเยอะแล้วนะ
‎แค่นี้ก็พอให้ออกหมายจับแล้ว คุณไม่คิดเหรอ"
‎เขาตอบว่า "มีเวลาให้จับเขาเหลือเฟือ"
‎ช่วงนั้นเราวิตกกังวลมาก
‎คดีชะงักไปหลายครั้ง
‎ดูเหมือนมันจะไม่มีวันคืบหน้า
‎คิดว่ามีใครที่ไม่อยากให้ความจริงเปิดเผยไหม
‎ผมได้ยินในทีวีเมื่อวาน คนอภิปรายกัน
‎- ดูเหมือนมีคนปกปิดมันอยู่ ‎- ครับ
‎- คุณคิดว่ามีเหรอ ‎- ครับ
‎- ผมบอกหลายครั้งแล้ว ‎- พวกเขาไม่อยากให้คนรู้เหรอ
‎ผู้จ้างวานหรือผู้บงการ ‎กำลังพยายามปกปิดความจริง
‎แปลว่าเป็นคนที่มีอำนาจมาก
‎ฉันหวังว่าคนร้ายที่ฆ่าโฮเซ ลุยส์จะถูกจับ
‎ที่พูดว่า "คนร้าย" ฉันหมายถึงทุกคน
‎ทั้งคนต้นคิด คนลงมือ
‎คนที่มีส่วนร่วม ทุกคน
‎ทุกคนพูดแบบนั้น คนทั้งโลกพูดแบบนั้น
‎ฉันเดินไปตามถนน ‎ใครๆ ก็พูดว่า "เป็นฝีมือยาบราน"
‎เราเรียกร้องเสมอให้มีการวางมาตรการ
‎ยืนยันให้จับกุมยาบราน
‎ตรวจสอบเขา
‎และมันไม่เกิดขึ้น
‎จนกระทั่งซิลเบีย เบลอว์สกีปรากฏตัว
‎ซิลเบีย เบลอว์สกี
‎ในตอนนั้น เธอเป็นภรรยา ‎ของผู้ต้องสงสัยหลัก กุสตาโว เปรเยโซ
‎ในวันที่ 15 พฤษภาคม 1998 เธอตัดสินใจพูด
‎ผมไม่รู้ว่าแรงจูงใจคืออะไร แต่มันคงยากมาก
‎เราแปลกใจมาก
‎ขณะที่การสืบสวนดำเนินไป
‎มีตอนหนึ่งที่ทนายของเธอ ‎ขอให้เธออธิบายคำให้การเพิ่มเติม
‎ตอนที่เธอจะให้การ
‎ฉันจำได้แม่นเลย
‎ความคาดหวังว่าเธอจะพูดหรือไม่
‎จะพูดอะไร และมีข้อมูลอะไรบ้าง
‎เพราะเธอเป็นภรรยาของเปรเยโซ
‎และหลังจากหาข้อมูลเกี่ยวกับกาเบซัส
‎เราคิดว่าความเชื่อมโยงนั่น ‎ต้องมีอะไรมากกว่านั้น
‎ฉันกำลังจะ
‎อธิบายอะไรหน่อย
‎ฉันคิดอะไรหลายอย่าง
‎และ…
‎สิ่งที่เกิดขึ้นก็เกิดไปแล้ว ‎ฉันบอกสิ่งที่รู้กับพวกเขา ก็แค่นั้น
‎(ยาบรานอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง)
‎เธอบอกว่าสามีของเธอบอกว่า
‎มันเป็นคำขอจากยาบราน
‎เกรโกริโอ ริโอสบอกให้พวกเขาทำงานนั้น
‎และพวกเขาต้องทำงานนั้น
‎(อย่าได้คิดปริปากเป็นอันขาด)
‎มันแสดงความสัมพันธ์ ‎ของเปรเยโซกับยาบรานอย่างชัดเจน
‎และเธอบอกอย่างกระชับและชัดเจนว่า
‎คำสั่งให้โจมตีกาเบซัส
‎มาจากนักธุรกิจคนนั้น
‎และนั่นอาจเป็นคำให้การที่สำคัญที่สุด
‎ที่นำไปสู่หมายจับของนักธุรกิจยาบราน
‎คำให้การของเธอจับใจมาก
‎จนในที่สุดผู้พิพากษาก็ออกหมายจับ
‎(ศาลออกหมายจับยาบราน)
‎มีการบุกค้นหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบยาบราน
‎ตอนที่พวกเขาบอกผมว่า "หมอนั่นกำลังหลบหนี"
‎ผมพูดว่า "เป็นไปไม่ได้ ‎จะหนียังไง เขาต้องมาให้การ"
‎(บ้านยาบรานถูกบุกค้นแต่จับกุมไม่สำเร็จ)
‎เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาทำแบบนี้กับโฮเซ ลุยส์ทำไม
‎ทำเรื่องแบบนี้ทำไม
‎ตอนนั้นดูอัลเดโทรมาถามผมว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎"ผมไม่รู้"
‎"จะเป็นยังไงต่อ"
‎"ตำรวจต้องตามหาเขา"
‎"คุณเป็นหัวหน้าตำรวจ"
‎"คุณต้องไปตามหาเขา ‎กับพวกเอฟบีไอหรืออะไรก็ช่าง"
‎เป็นไปไม่ได้ที่ยาบราน ‎ซึ่งกำลังถูกคนทั้งประเทศตามตัว
‎จะอยู่ในที่ที่ถูกบุกค้น
‎เป็นใครก็คงคิดว่า
‎ด้วยทรัพยากร อำนาจและเส้นสายระดับเขา
‎เขาคงหนีไปซ่อนในที่ที่ไม่มี ‎สนธิสัญญาส่งตัวผู้ร้ายข้ามแดนได้
‎ในเมืองเล็กๆ ใช้เวลาไม่นานก็ได้ข้อมูล
‎เราตรวจสอบทุกแหล่งข้อมูลที่จำเป็น
‎จนกระทั่งได้ยินว่ายาบรานอยู่ที่ไร่ซานอิกนาซิโอ
‎น่าจะกำลังวางแผนหลบหนี
‎ผมเห็นความเคลื่อนไหว
‎ที่ยืนยันว่ายาบรานอยู่ที่นั่น
‎ผมเฝ้าอยู่ทั้งคืน
‎และวันรุ่งขึ้น ผมก็รอตำรวจ
‎ตั้งแต่ตอนนั้น ผมเริ่มบรรยายสิ่งที่เกิดขึ้น
‎รายงานสดจากไร่ซานอิกนาซิโอ
‎พวกเขากำลังตามหานักธุรกิจ ‎อัลเฟรโด ยาบราน
‎ผมเห็นหลายหน่วยขับรถออกมา
‎และเริ่มเห็นพวกตำรวจมีท่าทีกังวล
‎จนถึงตอนนี้ ได้มีการค้นหาไปบางส่วนแล้ว
‎อย่างที่เราเห็นในไร่
‎ซึ่งผู้พิพากษามัคคีเชื่อว่าจะหาตัวยาบรานพบ
‎เห็นๆ กันอยู่ว่ายาบรานอยู่ที่นั่น
‎แต่พวกเขาหายาบรานไม่เจอ
‎พวกเขาค้นจนทั่ว ห้องสวีทของยาบรานล็อกอยู่
‎พวกเขาประกาศตัวหน้าประตูที่ปิดอยู่
‎และถามว่ามีใครอยู่ไหม
‎ไม่มีใครตอบ
‎พวกเขาพยายามเปิดประตู
‎และทันใดนั้นเอง…
‎ก็มีเสียงปืนดังมาจากในห้อง
‎ขณะนี้ เรามีข่าวด่วนสำหรับคนทั้งประเทศ
‎เราสามารถยืนยันได้ว่า
‎อัลเฟรโด ยาบราน ‎ได้ใช้ปืนลูกซองยิงตัวเองที่ศีรษะ
‎(ยาบรานยิงตัวตาย)
‎(ยาบรานฆ่าตัวตาย)
‎(อัลเฟรโด ยาบรานถูกพบเป็นศพ ‎ท่ามกลางความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ)
‎(คนที่ตายใช่ยาบรานจริงหรือ)
‎(การฆ่าตัวตายถูกตั้งข้อสงสัย)
‎ตอนแรกก็มีข้อสงสัย เพราะสื่อส่วนใหญ่
‎ไม่เชื่อว่านั่นคือยาบราน ไม่เชื่อเลยสักนิด
‎ฉันว่าเขายังอยู่
‎- ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งเหรอคะ ‎- ค่ะ แน่นอนเลย
‎ห่างออกไปหลายกิโลเมตร ‎บนเกาะในแคริบเบียนที่ไหนสักแห่ง
‎ใต้เตียง
‎ในถังบำบัดน้ำเสีย
‎หลังกองเงินสด
‎มันยากที่จะเชื่อว่า
‎คนที่มีเงินมากขนาดนั้นจะฆ่าตัวตาย
‎ประชาชนครึ่งหนึ่งบอกว่า ‎มันเป็นเรื่องโกหก ยาบรานยังมีชีวิตอยู่
‎มีเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับการตายของยาบราน
‎พวกเขาบอกว่ามีคนตายแทนยาบราน
‎เพื่อที่ยาบรานจะได้ ไม่รู้สิ ‎เสวยสุขบนหาดสวรรค์ที่ไหนสักแห่ง
‎ห่างไกลจากครอบครัวที่เขารักที่สุด
‎ถ้าถามใครว่า "คุณคิดว่ายาบรานตายไหม"
‎พวกเขาจะตอบว่า "ไม่หรอก เขาอาบแดดอยู่"
‎ผมไม่คิดเลยว่ามันจะจบแบบนั้น
‎ไม่คิดเลย แต่มันจบแบบนั้น
‎เขาตัดสินใจแบบนั้นเพราะเขาจนตรอก
‎จนตรอก
‎มีคนเพียง 50 คน
‎รายล้อมรอบโลงศพที่บรรจุศพของนักธุรกิจ
‎หัดเคารพคนตายบ้างเถอะ
‎นี่เหรอการทำข่าว
‎แล้วยังอยากให้คนเคารพกาเบซัสอีก
‎พวกสื่อโสโครก
‎กาเบซัสทำให้เราเคารพ
‎- และเราเคารพเขา ‎- ฉันก็เคารพยาบราน
‎- เขาทำให้เราเคารพ ‎- คุณไม่เคารพใครทั้งนั้น เราทำงานอยู่
‎บังกล้องซิ
‎- หุบปาก ‎- ระวังกล้องด้วย คุณผู้หญิง
‎อีกยุคสมัยหนึ่งได้จบลงแล้ว ‎ในข่าวที่น่าตกใจที่สุดในช่วงหลังนี้
‎การหายตัวไปของชายผู้ทรงอำนาจ
‎ผู้ตัดสินใจว่าจะไม่อยู่รับความยุติธรรมในโลกนี้
‎ในจดหมายหนึ่งในสองฉบับที่เขาทิ้งไว้
‎เขากล่าวหานักการเมืองสองคน
‎(ศาลที่เคารพ เมื่อต้องเผชิญกับ ‎เสียงประณามอย่างท่วมท้น)
‎(นำโดยผู้อำนวยการโดมิงโก เอฟ. กาบาโย)
‎(ร่วมกับเหล่านักการเมืองไร้ศีลธรรม)
‎(ซึ่งมุ่งมั่นที่จะทำให้ดูอัลเด ‎เป็นเจ้าของความจริงและประเทศนี้)
‎จดหมายลงวันที่หนึ่งวันก่อนหน้านั้น
‎และเซ็นชื่อทับเพื่อไม่ให้มีข้อสงสัย
‎เขาได้พาดพิงทางการเมืองถึงคนสองคน
‎ที่เขามีปัญหาด้วยอย่างต่อเนื่อง
‎เขาปิดท้ายว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์
‎ในคดีโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎คิดว่าทำไมยาบรานถึงตัดสินใจแบบนั้นครับ
‎เพราะเขามีศักดิ์ศรีไง เขาจนตรอกอย่างถึงที่สุด
‎เขามีลูก มีครอบครัว เหมือนครอบครัวกาเบซัส
‎เขาไม่ยอมให้ตัวเองถูกใส่กุญแจมือ ‎โดยเฉพาะโดยรัฐบาลเฮงซวย
‎มันเป็นคนจัดฉากทุกอย่าง
‎แต่เราอยากรู้ว่าใครฆ่าเพื่อนร่วมงานของพวกคุณ
‎คุณโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎และอะไรคือแรงจูงใจ
‎ที่ทำให้คุณยาบรานฆ่าตัวตาย
‎ทุกอย่างกำลังถูกสืบสวน
‎นี่เป็นบางอย่าง
‎ที่จะเปลี่ยนเรื่องนี้
‎เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่มืดมนที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของชาติ
‎ความจริงก็คือตอนแรกผมข้องใจมาก
‎ใครๆ ก็บอกว่า "คนอย่างยาบราน ‎ไม่ฆ่าตัวตายหรอก"
‎หลังจากสืบเรื่องนี้
‎คุยกับพยาน
‎ได้เห็นและตรวจสอบความเปลี่ยนแปลง ‎ในสภาพแวดล้อมของเขาหลังเกิดคดี
‎สุดท้ายผมก็เชื่อว่าเขาฆ่าตัวตาย
‎คำถามคือทำไม
‎ยาบรานฆ่าตัวตายเพียงเพราะเขากำลังจะถูกจับ
‎ไม่ได้หมายความว่า ‎เขาฆ่าตัวตายเพราะทำความผิด
‎รัฐบาลของเมเนมปกป้อง
‎ความบริสุทธิ์ของอัลเฟรโด ยาบรานจนถึงที่สุด
‎เห็นได้ชัดว่าใครบางคนเลิกคุ้มครองเขา
‎ใครบางคนบอกว่า "ถึงเวลาของคุณแล้ว"
‎ไม่มีทางที่จะทำให้คนเข้าใจว่า
‎คนรวยก็ยิงตัวตายได้เหมือนกัน
‎บางครั้งคนมีอำนาจก็ถูกต้อนจนมุม
‎การนึกภาพตัวเองใส่กุญแจมือ
‎ต่อหน้าทุกคน
‎ในคุกในบัวโนสไอเรส
‎รัฐที่บริหารโดยเอดัวร์โด ดูอัลเด
‎เป็นเรื่องที่น่าอับอายและอันตราย
‎ผมเอนเอียงไปทางทฤษฎีฆ่าตัวตาย
‎โดยดูจากลักษณะเฉพาะ ‎ทางจิตวิทยาของคนอย่างยาบราน
‎มันเหมือนโดโลเรสย้อนเวลากลับไป
‎ทั้งเมืองเต็มไปด้วยรถตำรวจ ‎และเจ้าหน้าที่ทัณฑสถานอีกครั้ง
‎เหมือนในช่วงต้นของคดีเมื่อสามปีก่อน
‎นอร์มากับโฮเซคิดอะไรอยู่
‎ขณะนั่งอยู่ในห้องเล็กๆ
‎ห้องเดียวกับฆาตกรที่ฆ่าลูกของพวกเขา
‎และรอฟังคำพิพากษา
‎ทุกคนรู้ดีว่าสาธารณชน
‎อยากให้เรื่องนี้คลี่คลาย
‎และคลี่คลายอย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุด
‎ขออนุญาตพูดครับ เพราะคุณเพิ่งพูดถึงผม
‎ได้ ตอนนี้…
‎- บอกว่าผมสามารถ… ‎- ได้
‎มันน่าตกใจมาก
‎การที่พวกเขาเผชิญหน้ากัน
‎มีคนหนึ่งจ้องหน้าท้าทายผม ผมจำได้
‎เฮเนรัล มาดาเรียกา ภายใต้ชื่อเดียวกัน
‎บัวโนสไอเรส
‎ในวันที่ 25 มกราคม ปี 1997
‎เวลา 8:20 นาฬิกา
‎มีเก้าอี้ว่างตัวหนึ่ง
‎เพราะน่าเสียดายที่เราไม่ได้ตัวผู้บงการ
‎ที่สั่งให้หัวหน้า ‎หน่วยรักษาความปลอดภัยของตัวเอง
‎กำจัดนักข่าวทุกคนในฤดูร้อน
‎อัลเฟรโด ยาบราน
‎เป็นที่พิสูจน์แล้วว่าในหลุม
‎มีรถยนต์คันหนึ่งจอดหันหน้าออกจากถนน
‎รถยนต์ที่ถูกเผาจนไหม้เกรียม
‎เรากำลังหาคำอธิบาย
‎และผู้กระทำผิดในอาชญากรรม ‎อันโหดเหี้ยมต่อโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎และมีกลิ่นน้ำมัน
‎สิ่งที่พวกเขาทำกับเขา ขั้นตอน ‎พวกเขาปฏิบัติต่อเขาและเผาเขายังไง
‎เราต้องการคำอธิบาย
‎(ศาลอุทธรณ์)
‎กรุณาบันทึกคำให้การของพยานมิชีด้วย
‎ตอนเช้ามืดของวันที่ 25 มกราคม
‎เราทำข่าวงานเลี้ยงของอันเดรอานี
‎ทางเลือกที่มีเหตุผลคงเป็น ‎การออกจากงานเลี้ยงพร้อมโฮเซ ลุยส์
‎ผมอดคิดซ้ำๆ ไม่ได้ว่าถ้าเราอยู่ด้วยกัน
‎เราทั้งคู่คงลงเอยแบบนั้น
‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎พวกเขาอธิบายว่าพวกเขาอยู่ในงานเลี้ยง
‎แต่ไม่ได้ลักพาตัวกาเบซัสที่นั่น ‎อย่างที่ทุกคนคาดเอาไว้
‎พวกนั้นตามเขาไป
‎พวกเขาไปที่ประตูบ้านโฮเซ ลุยส์ ‎พอเขากลับถึงบ้านก็เข้าสกัด
‎แน่นอนว่ามีปืน พวกนั้นคว้าตัวเขาจากด้านหลัง
‎พวกนั้นทุบตีเขาแล้วจับเขาใส่รถของเรา
‎ฟอร์ด เฟียสตาสีขาว
‎ตอนนั้นเขาอยู่ห่างจากภรรยา ‎ไม่เกินเจ็ดแปดเมตร
‎บางทีถ้าเขาตะโกน
‎หรือส่งเสียงเตือน
‎หรือส่งสัญญาณว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย
‎ภรรยาเขาก็อาจจะเห็น
‎พวกนั้นพาเขาไปตามถนน ‎ที่ไปยังหลุมในเฮเนรัล มาดาเรียกา
‎เรารู้ว่าศพของโฮเซ ลุยส์มีบาดแผลจำนวนมาก
‎เห็นได้ชัดว่าเขาถูกทรมานระหว่างทาง
‎ถูกทุบตี ถูกซ้อม
‎เปรเยโซลงจากรถ ‎เขาเป็นคนคุมปฏิบัติการทั้งหมด
‎พวกเขาพาโฮเซ ลุยส์ลงจากรถ
‎เปรเยโซให้เขายืนตรงผนังด้านหลังของหลุม
‎แล้วยิงเขาที่หัวสองนัด
‎หลังจากยิงเขา
‎เขายังตัดสินใจเผารถ
‎ในหลุมเดียวกับที่รถถูกพบ
‎กุสตาโว เปรเยโซเป็นผู้ประสานงาน ‎การลักพาตัวโฮเซ ลุยส์
‎เขาทำตามคำสั่งของเกรโกริโอ ริโอส ‎หัวหน้า รปภ. ของยาบราน
‎และอัลเฟรโด ยาบราน
‎ตอนที่ออกจากหลุม
‎แก๊งโลสออร์โนสบอกว่าเปรเยโซโทรศัพท์
‎ดูเหมือนเปรเยโซจะโทรหาลูนา
‎และบอกว่า "สุขสันต์วันเกิด"
‎น่าแปลกเพราะนั่นไม่ใช่วันเกิดของลูนา
‎ผมเดาว่ามันแปลว่า "เสร็จสิ้นภารกิจ"
‎สวัสดี
‎ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปี 2000 ‎ในที่สุดเราก็ได้คำตัดสิน
‎ฆาตกรทุกคนได้รับโทษ
‎กุสตาโว ดานิเอล เปรเยโซ ‎ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน
‎เกรโกริโอ ริโอส
‎ในฐานะผู้จ้างวานฆ่า…
‎พวกเขาได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต
‎จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน ‎สำหรับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎และจำคุกตลอดชีวิตสำหรับพลเรือน
‎โทษหนักที่สุดในประมวลกฎหมายอาญา
‎ถูกมอบให้กุสตาโว เปรเยโซ
‎เซร์ฮิโอ กามารัตตา และอานีบัล ลูนา
‎ผู้พิพากษาทั้งสามไม่สนใจว่าใครเป็นคนเหนี่ยวไก
‎พวกเขาสนใจว่าทุกคนอยู่ที่นั่น
‎เท่ากับทุกคนมีส่วนร่วมในอาชญากรรม
‎แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้ มันเจ็บปวดมาก
‎นอกจากจะโกรธแล้ว ฉันยังเสียใจมาก
‎แต่ฉันโกรธมากและเกลียดพวกเขา
‎ฆาตกร
‎สมควรได้รับโทษแล้ว
‎อาร์เจนตินา
‎การเลือกตั้งถูกจัดขึ้นในเดือนธันวาคม 1999
‎ทั้งดูอัลเดและเมเนมแพ้
‎ผู้ชนะคือเด ลา รูอา
‎ดอนเฟร์นันโด เด ลา รูอา
‎ฉันคิดว่าความจริงเกี่ยวกับการฆาตกรรมกาเบซัส
‎เปลี่ยนแปลงความหมาย ‎ของการเมืองในยุคหลังจากนั้น
‎แม้ว่ามันจะเป็นอาชญากรรม
‎แต่ความสำคัญของมัน
‎ทำให้มันกลายเป็นกรณีสำคัญทางการเมือง
‎นั่นคือจุดจบของอาชีพ ‎ทางการเมืองของผู้ว่าการรัฐ
‎เขาไม่เพียงแต่แพ้การเลือกตั้ง ‎แต่ยังสูญเสียความเป็นตัวเอง
‎เขาไม่สามารถทำตาม ‎ความตั้งใจทางการเมืองได้อีกต่อไป
‎ประชาชนเริ่มมองเห็นการทุจริต
‎และความต่ำช้าของผู้มีอำนาจทางการเมือง
‎พวกเขายังตระหนักว่าตนเองไร้หนทางป้องกันตัว
‎ความยุติธรรม
‎- กาเบซัส ‎- มาครับ
‎การประท้วงต่ออาชญากรรมที่เกิดกับโฮเซ ลุยส์
‎กลายไปเป็นอย่างอื่น
‎มันกลายเป็นตัวแทนของความอยุติธรรมทั้งหมด
‎ที่เห็นได้ในสังคมอาร์เจนตินา
‎ก่อนการฆาตกรรมกาเบซัส
‎เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นหลายอย่าง
‎อย่างเหตุฆาตกรรมมาริอา โซเลดัด โมราเลส
‎การโจมตีสถานทูตอิสราเอลและตึกเอเอ็มไอเอ
‎เหตุฆาตกรรมทหารการ์รัสโก
‎เหตุระเบิดในริโอ
‎การตายของการ์โลส เมเนม จูเนียร์
‎ภายใต้สถานการณ์ที่เลวร้ายมาก
‎ทั้งหมดนั่นกลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย
‎และประชาชนพูดว่า "พอกันที"
‎หลังจากคดีกาเบซัส ยังมีอีกหลายครั้ง
‎ที่ประชาชนออกมาประท้วงบนท้องถนน ‎เรียกร้องและขอให้
‎มีการเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ ‎ของเหตุการณ์เหล่านี้ หลายครั้งหลายหน
‎(ธันวาคม 2001)
‎(อย่าลืมกาเบซัส)
‎สิ่งที่เกิดกับโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎แสดงถึงความบิดเบี้ยวทั้งหมดในอาร์เจนตินา
‎สำหรับเหตุการณ์ในตอนนั้น บทลงโทษถือว่าหนัก
‎แต่การบังคับโทษกลับไม่เข้มแข็ง
‎เพราะสุดท้ายฆาตกรก็พ้นโทษก่อนกำหนด
‎ไม่กี่ปีหลังจากนั้น คำตัดสินอันน่าอับอาย
‎ของศาลโมฆกรรมแห่งรัฐบัวโนสไอเรส
‎ลดโทษให้พวกเขา
‎และหลังจากนั้นไม่นาน แค่เจ็ดแปดปี
‎พวกเขาก็เริ่มออกจากคุก
‎ตอนนี้ทุกคนเป็นอิสระ
‎พวกเขาเป็นภัยต่อสังคม
‎(อย่าลืมกาเบซัส)
‎อย่าเกิดขึ้นอีกเลย
‎ขอให้ไม่มีพ่อแม่คนไหน ‎ต้องทุกข์ทรมานเพื่อลูกเหมือนเราอีก
‎บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือน ‎เขาจะเปิดประตูเข้ามาและพูดว่า
‎"แม่ คนที่ถูกเผาไม่ใช่ผมหรอกนะ ผมอยู่นี่"
‎ฉันอยากให้โฮเซ ลุยส์เป็นที่รู้จัก
‎จากตัวตนของเขา
‎ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น
‎ไม่ใช่เรื่องนี้
‎เขาคงคิดไม่ถึงหรอกว่า ‎ความตายของเขาจะนำไปสู่อะไร
‎เขาเป็นคนธรรมดา ทำข่าวตามที่เราบอก
‎และทำสุดความสามารถ
‎เขาเต็มที่กับงานและทุกสิ่งทุกอย่าง
‎นั่นคือเขาในความทรงจำของผม
‎ความทรงจำของโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎เป็นเหมือนเพลงที่เปิดคลอไปกับชีวิตของผม
‎ทุกวันในชีวิตผม แม้จะแค่ช่วงสั้นๆ ‎แต่ผมคิดถึงโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส
‎เขาไม่ใช่วีรบุรุษหรือนักบุญ
‎เขาเป็นบทเรียน
‎สำนึกผิดชอบชั่วดี
‎มันเหมือนกับ
‎ความหมายของการทำข่าว ‎และจุดประสงค์ของมัน
‎สำหรับนักข่าวอย่างเรา
‎ที่เข้าและออกจากชีวิตของผู้คน
‎เวลามีอะไรเกิดขึ้น
‎เวลามีวันครบรอบ
‎มันก็เรื่องหนึ่ง
‎แต่พอเราอยู่ในเหตุการณ์ ‎อยู่กับครอบครัวที่ทนทุกข์
‎เราก็รู้ว่าสิ่งที่เป็นข่าวสำหรับเรา
‎คือโศกนาฏกรรมในชีวิตประจำวันของพวกเขา
‎มันคือจานที่หายไปจากโต๊ะ…
‎เสื้อผ้าที่พ่อแม่เก็บไว้เป็นปีๆ
‎เพื่อระลึกถึงเขา
‎มันคือสิ่งที่ขาดหายไปอย่างน่าเศร้า ‎ในชีวิตประจำวันของพวกเขา
‎มันไม่ใช่แค่ข่าว
‎มันคือคน คือเรื่องราว
‎และมันอาจเกิดขึ้นกับใครก็ได้
‎สำหรับคนที่รักโฮเซ ลุยส์
‎สำหรับเรา แน่นอนว่าการหายไปของเขา ‎เป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก
‎แต่สำหรับคนที่ฆ่าเขา
‎การคงอยู่ของเขาจะทำให้เจ็บปวดตลอดไป
‎(อนุสรณ์สถานแด่โฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎หลุมในเฮเนรัล มาดาเรียกา)
‎(แก๊งโลสออร์โนส ‎เซร์ฮิโอ กอนซาเลซ โฮเซ ลุยส์ เอาเก)
‎(โอราซิโอ บรากา และเอกตอร์ เรตานา ‎ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต)
‎(พวกเขาพ้นโทษระหว่างปี 2004 และ 2007)
‎(โดยได้ประโยชน์จาก ‎กฎหมายลดหย่อนโทษ "สองต่อหนึ่ง")
‎(เรตานาเสียชีวิตในคุกในปี 2001)
‎(เกรโกริโอ ริโอส ผบ.อัลเบร์โต โกเมซ)
‎(นายตำรวจกุสตาโว เปรเยโซ อานีบัล ลูนา ‎และเซร์ฮิโอ กามารัตตา)
‎(ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน)
‎(พวกเขาได้รับสิทธิประโยชน์ของผู้ต้องขัง ‎และถูกปล่อยตัวในที่สุด)
‎(เซร์ฮิโอ กามารัตตาเสียชีวิต ‎ในเรือนจำโดโลเรสในปี 2005)
‎(อดีตตำรวจซิลเบีย เบลอว์สกี ‎ได้รับการละเว้นโทษ)
‎(แต่ถูกตัดสินจำคุกสี่ปีในคดีฉ้อโกง ‎ที่เกี่ยวข้องกับรถที่ใช้ก่อเหตุ)
‎(เธอรับโทษและถูกปล่อยตัว ‎ในเดือนกุมภาพันธ์ 2000)
‎(ขณะรับโทษ เปรเยโซได้รับ ‎ปริญญาทางกฎหมาย)
‎(ในปี 2007 เขาถูกปล่อยตัวโดยมีทัณฑ์บน)
‎(การร้องเรียนของครอบครัวกาเบซัส)
‎(ทำให้เขาไม่สามารถประกอบอาชีพได้)
‎(จนกว่าจะรับโทษครบกำหนด)
‎(ยี่สิบห้าปีหลังเกิดคดีโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส)
‎(ผู้มีส่วนในเหตุฆาตกรรมล้วนเป็นอิสระ)
‎(ครอบครัวของเขายังสู้เพื่อความทรงจำของเขา ‎และต่อต้านการลอยนวลพ้นผิด)
‎(ในความทรงจำของโฮเซ ลุยส์ กาเบซัส ‎1961 ถึง 1997)
‎คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม