Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tego ranka,
jak każdego letniego ranka,
szykowałem się na ryby.
Codziennie szedłem tą samą drogą.
Nagle zobaczyłem
cztery czy pięć osób i dymiące auto.
Nie zdziwiło mnie to. Ot, auto się zapaliło. Poszedłem dalej.
Nie zapytałem o nic i poszedłem dalej.
25 STYCZNIA 1997 ROKU
Około 18
wracałem tą samą drogą.
Zobaczyłem wielu ludzi.
I helikoptery.
Oraz wiele radiowozów.
Zapytałem, co się stało.
Odparli, że…
ktoś zginął.
Powiedzieli mi, że ktoś zabił…
Cabezasa.
Zabito dziennikarza.
Od razu zrozumiałem,
że to poważna sprawa.
Wydarzenie owiane tajemnicą.
Zapalił się Ford Fiesta,
w którym były zwłoki.
Auto było w rowie.
Międzyamerykańskie Stowarzyszenie Prasy
potępiło zabójstwo dziennikarza tygodnika Noticias.
Fotograf José Luis Cabezas został zabity,
jego argentyńscy koledzy sądzą, że zabójstwo ma podłoże polityczne.
Rząd ma wyjaśnić,
co się stało z José Luisem Cabezasem.
To nie do wiary.
Sprawiedliwość!
- Cabezas! - Obecny!
Będziesz zeznawał, Ríos. Co powiesz sędziemu?
Możliwe, że to się powtórzy.
To punkt zwrotny.
To ogromna tragedia w historii kraju.
Jest pan powiązany ze sprawą. Co powie pan rodzinie ofiary?
Yabrán to zwykły biznesmen.
Pan Yabrán jest szefem mafii.
To przestępcy.
To przypomina film gangsterski.
Samochód doszczętnie spłonął.
Na pewno został celowo podpalony.
Ciągle wracam myślami do lata 1997 roku.
Tego nie da się zapomnieć.
Nikt nie jest na to przygotowany.
Pracowałem z Cabezasem w tygodniku Noticias.
Opisywaliśmy lato w Pinamarze.
Ten reportaż nas zbliżył, tak się zaprzyjaźniliśmy.
Pinamar to nie tylko drzewa, piasek i morze.
Pinamar chce być mekką świata mody argentyńskiego wybrzeża.
Miasto Pinamar w latach 90.
odzwierciedlało politykę kraju.
Panowała tu atmosfera frywolności, podsycana przez prezydenta Carlosa Menema.
Dzięki lotom suborbitalnym
w półtorej godziny
dolecimy do Japonii, Korei i w dowolne miejsce na świecie.
Politycy popisywali się swoimi ferrari,
tańczyli z odaliskami.
Chełpili się władzą,
pochłaniał ich konsumpcjonizm i blichtr.
Odrzutowce i polityka.
Każdego lata w Pinamarze
dobijano politycznych targów.
Tu spotykali się wyznawcy prezydenta.
Między wywiadami i negocjacjami
politycy odwiedzali luksusowy kurort CR.
Pinamar był jednym z najpiękniejszych kurortów na wybrzeżu.
Lubiliśmy tam jeździć.
Miasto Pinamar tętniło życiem.
Bardzo podobały nam się plaże i kurorty.
Mieliśmy w Pinamarze przyjaciół.
24 stycznia 1997 roku…
Jak się macie?
…Oscar Andreani urządził imprezę.
To była bardzo ważna impreza,
typowa dla Pinamaru,
z fajerwerkami.
Mieliśmy tylu znajomych,
że postanowiliśmy urządzić imprezę.
Z przytupem.
Zdałem sobie sprawę, że impreza rozkręciła się aż nadto.
Bawiło się niemal całe miasto.
Przygotowywaliśmy relację. José Luis robił zdjęcia uczestników.
Cały czas byliśmy razem.
Około czwartej rano
powiedziałem mu, że na mnie czas.
Spytałem, co chce robić.
Odparł, że chce zostać, bo świetnie się bawił.
Dałem mu kluczyki.
To była nasza ostatnia rozmowa.
W okolicach piątej rano
José Luis Cabezas minął mnie.
Ja wchodziłem, a on schodził po schodach.
Minęliśmy się bez wdawania się w rozmowę.
Rzucił: „Było niesamowicie!”.
25 STYCZNIA 1997 ROKU
Byliśmy umówieni
na mniej więcej 14.
Napisałem do niego, bo się nie zjawił.
Był punktualny. Zadzwoniłem do niego.
Teściowa José Luisa wyjaśniła,
że od wczoraj nie wrócił.
„Jak to?”
Zacząłem się martwić i zapytałem, co się stało.
Najpierw zadzwoniłem do kolegów.
Okazało się, że José Luis wyszedł od Andreaniego około 5.10 rano.
Zadzwoniłem do hotelu, w którym mieliśmy biuro.
Nikt nic nie wiedział.
Razem z przyjaciółmi
pojechaliśmy do szpitala sprawdzić, czy zdarzył się wypadek.
Szpital w Pinamarze.
Zanim dotarliśmy do szpitala,
zajechaliśmy na komisariat policji.
Zauważyłem szefa policji, Alberto Gómeza.
Wysiadłem i spytałem,
czy o czymś wiedział.
„Szukamy José Luisa Cabezasa, fotografa Noticias”.
Odparł, że nic nie wie i spytał, jakim autem jeździł.
„Białym Fordem Fiestą”.
On na to: „Mam złe wieści”.
„Co się stało?”
Myślałem, że miał wypadek. Że ukradziono mu samochód.
Weszliśmy
do środka.
Komendant rozmawiał przez radio
z funkcjonariuszami przy aucie.
Powiedział im,
że chyba wie, kim jest ofiara.
„To może być José Luis Cabezas z Noticias”.
Powiedziałem, że policja powinna to sprawdzić.
Odparł, że identyfikacja była niemożliwa,
bo ciało było doszczętnie spalone.
Spróbujemy sfilmować to miejsce.
Tak. To tutaj
znaleziono samochód.
Trudno się rozeznać.
To zgliszcza auta.
Całkowicie spalone
ciało o męskich rysach.
Śledczy są w drodze na miejsce zbrodni.
Nazywam się Mariano Cazeaux.
W czasie sprawy Cabezasa byłem urzędnikiem
sądu okręgowego w Dolores
za kadencji José Luisa Macchiego.
Wydział sądowy w Dolores
obejmuje spory obszar,
w tym miasta na wybrzeżu.
25 stycznia otrzymaliśmy raport policyjny
o odkryciu spalonego pojazdu
ze zwłokami w środku.
Pierwszy raport
był tak niejasny i zdawkowy,
że zdarzenie można było uznać za wypadek.
Zabrali mnie na miejsce w General Madariaga.
Przedstawiono mnie
jako kolegę Cabezasa.
Poszedłem z policjantem.
Dotarłem na miejsce.
To był straszny widok,
okropna scena,
której nie zapomnę.
Nie mogłem uwierzyć, że to był José Luis.
To…
To było…
To było straszne.
Spytałem, czy znaleźli aparat.
Zaprzeczyli, na miejscu nie było aparatu.
Dopytałem, czy znaleźli klisze.
Pokazali spalone klisze.
I inne przedmioty.
Kowbojki.
Zegarek.
Kajdanki.
Wtedy dowiedziałem się, że został skuty.
Wśród kluczy zauważyłem taki,
który mógł być kluczem do naszego biura.
Miałem drugi komplet,
zacząłem grzebać w plecaku.
Okazało się, że klucze pasują.
Pojechaliśmy do biura w Pinamarze.
Kiedy otworzyłem drzwi kluczem,
w końcu to do mnie dotarło.
Wtedy zrozumiałem,
że zabitym i spalonym człowiekiem
był José Luis.
DZIENNIKARZ ZABITY I SPALONY NA WYBRZEŻU
Na początku byłem skołowany.
Nie rozumiałem, co się działo.
Panowała demokracja, taka zbrodnia
była nie do przewidzenia, niewyobrażalna i wstrząsająca.
Zastanawiamy się, kto jest zdolny do takiego barbarzyństwa.
Sądzę, że niewielu ludzi.
Zaczynałam karierę reporterki radiowej.
Trudno było się wtedy połapać.
Zadzwoniłam do rozgłośni i oznajmiłam, że chcę jechać.
Ludzie nie mieli dobrego zdania o Menemie.
Było wiele doniesień o korupcji.
Te doniesienia napływały z mediów.
Do wyjaśnienia sprawy…
Na pierwszej konferencji prasowej Menem był zdenerwowany, powiedział,
że problem dotyczy prowincji Buenos Aires.
„To nie przestępstwo polityczne”.
Nie próbujcie upolityczniać sprawy.
To punkt zwrotny.
To pierwsze takie zdarzenie
odkąd znów mamy demokrację.
Możliwe, że to się powtórzy.
Pan Alfonsín, wielki prezydent Argentyny,
powiedział: „Rzucili trupem w Duhaldego”.
Gdy José Luis zginął, Duhalde był przerażony.
Naprawdę się bał.
W niedzielę ciało Cabezasa
zostało przewiezione z Pinamaru do La Platy.
Sekcja zwłok wykazała,
że dziennikarz zginął od strzału w głowę.
Patolog orzekł, że Cabezas
został brutalnie zastrzelony.
Określono kierunek wlotu i wylotu pocisku.
Był skuty?
Tak.
Kajdankami z waszego komisariatu?
Nie mogę potwierdzić.
Przesłuchamy kilka osób.
Sprawę wyjaśnimy w trakcie śledztwa.
Aresztowaliście kogoś?
Nie.
Cabezas był bardzo zabawny.
Ale był też arogancki.
Był bardzo arogancki.
Zaczynamy.
- Stój. - Nie możesz grać. Oszukujesz.
Był pogodny, przyjacielski, lubił się wygłupiać.
Kto znajdzie skarb, ten robi kolację.
Na początku go nie lubiłem.
Ale później się zaprzyjaźniliśmy.
Gdy zrodził się pomysł na Noticias,
oznajmili mi,
że mam poszukać pięciu fotografów.
Wybrałem Cabezasa,
bo zauważyłem, bo dbał o zasady kompozycji zdjęć.
Noticias był tygodnikiem informacyjnym,
a większość okładek odnosiła się do polityki.
Były tam dziennikarskie śledztwa, a zdjęcia były bardzo ważne.
Z czasem stworzyliśmy
najważniejszy zespół fotoreporterów w Ameryce Łacińskiej.
Cabezas nie fotografował siedzącego faceta
w typowy sposób, ale na przykład z góry.
Z nietypowego punktu widzenia.
Szukał własnego stylu
i chyba mu się udało.
Dogryzałem mu, gdy w trakcie wywiadów gramolił się na biurko.
Miał obsesję. Zawsze chciał więcej.
Inspirację czerpał z otoczenia, w którym pracował.
Inni fotografowie nie robili tylu zdjęć.
Był bardzo przekonujący.
Przekonałby każdego do wszystkiego.
Był bardzo uparty.
Trudno było go odwieść od podjętych decyzji.
Miał wyjątkowe podejście,
na które wpływ miało imprezowanie w latach 90.
O 11 oznajmił,
że wróci późno, żebym nie czekała.
„Idę na imprezę”. Wiedziałem o tej imprezie.
Znałam go, wiedziałam, jaki jest,
kochał zabawę i…
Poszedł na imprezę.
A potem?
Potem?
Potem nie było nic.
KONIEC Z BEZKARNOŚCIĄ
Po pogrzebie fotografowie udali się pod El Obelisco.
Utworzyli krąg i ustawili aparaty na ziemi.
Nagle zdali sobie sprawę,
że nie powinni tak rezygnować.
Unieśli aparaty w górę,
tak powstał słynny gest „aparaty w górę”.
José Luisa porwano, zamordowano i spalono.
To wydarzenie przypomniało mi
o najmroczniejszych czasach w kraju.
To była zbrodnia z innej epoki,
prosto z czasów dyktatury wojskowej.
To była wiadomość dla nas.
W narodzie zapanował szok.
W redakcji panowała ciężka atmosfera.
Niepewność, ataki paniki,
różne żądania.
„Kto nas ochroni?”
Groźby zaczęły napływać lawinowo.
Telefony.
„Już nie żyjesz”.
Kule zostawiane pod drzwiami.
Aby uniknąć porwania, chodziłem pod prąd,
jak za czasów dyktatury.
Żyłem w strachu.
To barbarzyństwo.
Nie do wiary.
Nie wierzę, że w tym kraju
wydarzyło się coś tak ohydnego.
Nie domagamy się zemsty.
Chcemy sprawiedliwości, nie tylko dla nas,
nie tylko dla dziennikarzy.
Było jasne, że będziemy musieli walczyć, żeby winni nie uniknęli kary.
Skoro taki los spotkał
dziennikarza poczytnego pisma,
co z resztą społeczeństwa?
NIE ZAPOMNIJ O CABEZASIE
Zapomnimy o tym.
Wydarzy się coś, co odciągnie uwagę ludzi,
zapomną o Cabezasie.
Dlatego poprosiliśmy,
by ludzie pamiętali o Cabezasie.
Hasło „Nie zapomnij o Cabezasie” wygłasza ktoś,
kto pamięta o zmarłych i mówi:
„Nie zapomnij o Cabezasie”.
Inaczej będzie za późno. Dojdzie do kolejnych zbrodni.
DUHALDE WYZNACZYŁ NAGRODĘ
Władze prowincji Buenos Aires
wyznaczyły nagrodę
dla osoby,
która dostarczy dokładnych informacji…
Nagrody w Argentynie to rzadkość,
ale wyznacza się je
w wielu częściach świata, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.
Są skuteczne.
Nagroda
zmotywuje ludzi do zgłaszania informacji.
A co z fałszywymi informacjami?
Co ze złymi tropami?
Codziennie je otrzymuję.
Wszystkie zeznania prowadzą donikąd.
Niektóre mają na celu sabotaż śledztwa.
W toku śledztwa
pojawia się świadek.
Twierdził, że wie,
kto popełnił zbrodnię.
Że sprawcy są z Mar del Plata.
Podał ich imiona, rysopisy…
Mar del Plata różni się od Pinamaru pod względem
położenia i mieszkańców.
Mar del Plata to większe miasto
z innym stylem życia.
Grupa ludzi z Mar del Plata
była powiązana z organizacjami przestępczymi.
Margarita Di Tulio, znana jako „Pepita Rewolwerowiec”,
była jedną z nich.
Wiadomo było, że zarządzała burdelami
i prostytucją w porcie.
Mój przydomek wymyślili dziennikarze,
dawno temu…
Bo byłam…
Uwielbiam nosić broń.
Zwłaszcza kaliber .38.
Cynk o Pepicie i czterech mężczyznach
zgłosił świadek o imieniu Carlos.
Dzień przed zbrodnią Margarita Di Tulio
rzekomo stwierdziła:
„Dziennikarz Noticias za bardzo nam bruździ”.
„Musimy go wyeliminować”.
Złożył takie zeznania,
ponieważ rzekomo podsłuchał
ich rozmowę.
Dzięki jego informacjom
aresztowano tak zwanych „Pepitos”.
Po otrzymaniu nakazów,
znaleźliśmy broń pasującą
do odłamka znalezionego w czaszce.
Znaleziona broń
łączyła ich z morderstwem.
Mieliśmy wątpliwości,
ale znaleziona broń
łączyła Pepitos ze zbrodnią.
Jedna z zatrzymanych osób,
Margarita Graciana Di Tulio, lat 48,
zostanie przewieziona na komisariat.
Drwią ze mnie i z rodziny Cabezasa.
Co wiadomo o broni?
Utrzymywali, że są niewinni, że prawda wyjdzie na jaw.
Jakiś komentarz?
To kłamstwo, farsa.
Czemu was w to wciągnęli?
Nazywam się Alejandro Vecchi.
Jestem prawnikiem.
Miałem szczęście, że zadzwonił do mnie Mauro Viale,
dziennikarz telewizji ATC.
Dzwonił, gdy zajmowałem się sprawami kryminalnymi.
Mówił, że politycy ani policjanci nie są zamieszani.
- Dziwne. - Bardzo…
Dlaczego?
Tak mówi obrońca, nie świadek.
Skupiliśmy się
na zabójstwie José Luisa Cabezasa.
To była najważniejsza sprawa.
Widziałem w telewizji,
że aresztowano kilka osób w sprawie Cabezasa.
Pomyślałem, że to dziwne,
że aresztowani mają prawników,
a rodzina Cabezasa nie.
Zasugerowałem rodzinie,
by ktoś zaufany
przejrzał akta z Dolores,
w nich jest prawda.
Zawartość akt rozwiąże sprawę.
Po programie rodzina podeszła do mnie.
„Chcemy, żeby pan… ”
Miałem córki. Chciałem wyjść ze studia.
Nie chciałem się w to mieszać,
bo ta sprawa była jak…
Jakbyśmy znaleźli UFO.
To była głośna sprawa.
Początkowo odmówiłem.
Potem do mnie zadzwonili.
Spotkałem się z rodziną Cabezasa.
Poznałem Joségo, Normę, Gladys…
Poznałem rodzinę,
która mogła być moją rodziną.
Bardzo go kochałam. Bardzo mocno.
Nie macie pojęcia, jak bardzo.
Byłam dumna z moich synów. José Luis był moim oczkiem w głowie.
Ktoś taki jak José Luis?
Złoty człowiek,
nie znam nikogo tak serdecznego.
W sądzie spotkałem
skołowanego sędziego.
A przy sprawie ktoś już mataczył.
Świadkiem koronnym był Carlos Alberto Redruello,
oszust oskarżony w kilku prowincjach.
Wylądował w więzieniu Bahía Blanca.
Po przeanalizowaniu zarzutów
wyszedł pół roku przed zbrodnią.
Na rozkaz szefa policji prowincji Buenos Aires
otrzymał samochód, telefon komórkowy
i został informatorem.
Czyli szpiegiem,
który miał zająć się tropieniem narkotykowych szlaków
w Mar del Plata.
Stwierdził, że podejrzanym
nie podobało się to,
że Cabezas węszył w sprawie
handlu narkotykami w porcie.
Podejrzewano też,
że Cabezas chciał ich szantażować informacjami,
które posiadał.
José Luis Cabezas rzekomo był szantażystą,
który domagał się pieniędzy za zdjęcia.
W każdym śledztwie
ważne jest prześwietlenie ofiary.
Oczywiście mogli go prześwietlić,
ale nie mogli go otwarcie oskarżyć
w tak świeżej sprawie.
Mówimy o Mar del Plata.
To zupełnie inny świat niż Pinamar.
Nie mieliśmy z tym światem nic wspólnego.
Nawet nas nie interesował.
Nie wiem, co się dzieje w tym kraju.
Ale wobec mojego syna…
Co oni robią? Czego jeszcze chcą?
Czego jeszcze chcą po tym, co nam zrobili?
Podczas pierwszego spotkania rodzina spytała,
czy pójdę z nimi na spotkanie
z gubernatorem Duhaldem.
Na koniec chciał porozmawiać na osobności.
Oznajmił, że nam pomoże
i że to dla niego bardzo ważna sprawa.
Chciał wiedzieć,
kto zabił José Luisa Cabezasa.
Zobowiązałem się wobec rodziców Cabezasa,
że kiedyś ich odwiedzę
i im pierwszym powiem, kto zabił ich syna.
Miałem dziwne przeczucie,
to była mieszanka strachu,
nieufności
i szacunku.
Policja i rząd przywodziły na myśl
mafię.
Może chodziło o policję, był jej przedstawicielem…
DOLORES PROWINCJA BUENOS AIRES
Urodziłem się w Dolores. Jestem tam znany.
To małe miasto, wszyscy się znają.
To spokojne miejsce.
Miasto się zmieniło.
Do małego miasta
zawitały tabuny ludzi
zainteresowanych głośną sprawą.
Najazd dziennikarzy przytłoczył miasto.
W mieście było pełno wozów transmisyjnych,
wszędzie leżały kable,
kręcili się ludzie,
kawiarnie były pełne dziennikarzy.
Miasto przeżyło szok.
Sędzia Macchi i urzędnik sądowy
nie byli przeszkoleni medialnie.
Jakie są fakty?
Ta sprawa ich przytłoczyła.
Nazywali go małomiasteczkowym sędzią,
a on to lubił.
Pomyślałem, że go nie znają.
bo przecież był niezwykle zdolny.
Nazywając go tak, kpili z niego.
ORGAN SĄDOWY
Dziennikarze nie byli odporni na manipulacje.
Mogli nami manipulować.
Nie znaliśmy prawdy.
Menem wysłał ministra spraw wewnętrznych, Carlosa Córacha,
i sekretarza generalnego, Alberto Cohana,
do sędziego w Dolores.
Rutynowa wizyta,
rozmawiali z nami
i zaoferowali pomoc
w rozwiązaniu sprawy.
Po spotkaniu z Macchim
rozmawiali z dziennikarzami
i udzielili informacji
na temat pozytywnych wyników badań,
co w pewnym sensie oznaczało,
że zamknięto sprawę.
Sędzia stanowczo potwierdził,
że broń znaleziona…
Eksperci uznali, że znaleziona broń
posłużyła do zabicia pana Cabezasa.
To było nietypowe, bo oficjalny raport nie był gotowy.
Kilka dni po zbrodni
dwóch ważnych urzędników
wbrew sędziemu, przed jego sądem,
ogłasza rozwiązanie sprawy.
To ohydne.
Za śledztwo
odpowiada
wymiar sprawiedliwości i wydział policji prowincji Buenos Aires.
Jestem przekonany,
że obowiązkiem prowincji jest zbadanie
tego poważnego incydentu.
Nie unikam odpowiedzialności.
Duhalde był wtedy bardzo ważną postacią,
bo był gubernatorem prowincji
i chciał kandydować na prezydenta.
Toczył o to spór z byłym wspólnikiem,
Carlosem Menemem.
Duhalde był wiceprezydentem podczas pierwszej kadencji Menema.
Potem był gubernatorem
i miał być następcą Carlosa Menema.
Pojawiły się wzajemne oskarżenia, typowe dla polityków.
„Nie miałem z tym nic wspólnego”.
Obaj tak mówili.
Obaj reprezentowali dwa największe obszary władzy.
Rząd i prowincja Buenos Aires to 40% kraju.
Widzieliśmy,
jak próbują się wzajemnie oskarżać.
Zabójstwo José Cabezasa,
które gubernator Duhalde mógł uznać za ostrzeżenie
przeciw kandydowaniu na fotel prezydenta, jest tematem kampanii.
Tydzień po zabójstwie
wynajęliśmy klub w General Madariaga,
chciałem rozpocząć kampanię prezydencką.
Zabójstwo oznaczało,
że musiałem zmienić plany.
Bo kogoś zabito.
Byłem w całkowitym szoku.
Duhalde
był przekonany,
że to ciało
było wiadomością od mafii.
To był koniec jego aspiracji prezydenckich.
PINAMAR PROWINCJA BUENOS AIRES
Nie dało się kogoś porwać w Pinamarze bez rozgłosu.
W mieście roiło się od polityków i biznesmenów.
W tamtym czasie w Pinamarze było najwięcej
strażników w Argentynie na metr sześcienny.
To świadczyło o zaangażowaniu policji albo jej cichym przyzwoleniu.
Kajdanki.
To przez nie pomyślałem o policji.
To normalne, że policja interweniuje,
gdy dochodzi do podpalenia w celu zniszczenia dowodów.
Dochodzenie zrobiono po łebkach.
Nienależycie.
Ustalenie wersji wydarzeń,
poszukiwanie przedmiotów.
Ta niezdarność podczas śledztwa
musiała być celowa.
Jeden z tropów dotyczył
możliwości udziału policji
w związku z publikacją zdjęcia
z podpisem „Przeklęta policja”.
Jeśli z kimś zadzieraliśmy, to była to policja z Buenos Aires.
Zrobiliśmy okładkę zatytułowaną „Przeklęta policja”.
Policji wiele zarzucano,
a Eduardo Duhalde jej bronił
słynnym hasłem: „Mam najlepszą policję na świecie”.
Zadarliśmy z policją Buenos Aires,
fotografując domy jej komendantów.
Mieli flotę luksusowych aut.
Jeden z nich miał nawet jacht.
Inny miał dom w Beverly Hills.
Zdjęcie z okładki zrobił Cabezas.
Na zdjęciu był komendant Klodczyk.
José Luis bez problemu stanął na biurku
komendanta policji, Pedro Klodczyka,
wpływowego człowieka,
który dowodził najniebezpieczniejszym oddziałem w Argentynie.
José fotografował go z góry.
Jakby miał nad nim władzę.
Do zdjęcia Klodczyk pozował w mundurze,
błękitnej koszuli, w krawacie.
Miał onieśmielające spojrzenie,
jakby w nawiązaniu do podpisu „Przeklęta policja”.
Zrobienie takiej okładki wymagało odwagi.
Po rozmowie z Klodczykiem,
gdy opuściliśmy komendę policji w La Placie,
Cabezas powiedział, że w tej pracy
satysfakcję daje mu stawanie na biurkach tych skurwieli.
Po opublikowaniu tej okładki wysłałem kogoś,
by zbadał sprawę, śledztwo wykazało nieprawidłowości.
Na wszelki wypadek zwolniłem urzędnika,
pomimo wątpliwości.
Sądziliśmy, że ktoś mógł poczuć się urażony,
że będzie chciał się zemścić.
Szczerze mówiąc,
nie ufałem policji z Buenos Aires,
bo pomagałem opracować ten artykuł.
Wiedziałem, jak działają policjanci.
Wcale im nie ufałem.
Złożyłem pierwsze zeznania 25 stycznia,
w dniu morderstwa.
W obecności policjantów z General Madariaga.
Potem przenieśli mnie do pokoju,
w którym byli policjanci z dochodzeniówki w Dolores.
Tego dnia, 25 stycznia,
wypytywali mnie o nasze śledztwa.
Opowiedziałem im o nich.
Na koniec dodał,
że nie mam się czego bać.
„Czemu tak się boisz? Jesteśmy tu, by ci pomóc”.
„Daj nam chociaż coś”.
„Przeczytajcie pierwszy artykuł”.
„O czym był?”, „O hotelu Ara Pacis”.
Spytał, do kogo należał hotel.
Padła odpowiedź, że do Yabrána.
Komendant zbladł.
Spojrzał na mnie i powiedział:
„Wiem, czemu się boisz”.
Mówienie o Alfredo Yabránie było w Argentynie
niemal zabronione.
Odradzano nam
śledztw na jego temat
i zadzierania z nim.
To podziałało na nas jak płachta na byka.
Chcieliśmy poznać prawdę.
Yabrán
to syn syryjskiej rodziny imigrantów
przybyłych do Entre Ríos.
Jego rodzina zajmowała się handlem.
Urodził się w Larroque.
Za młodu przeniósł się do Buenos Aires.
Zaczął robić interesy
z dyktaturą wojskową.
Utrzymywał kontakty z policją w czasie rządów demokratycznych.
Nazwisko Yabrán pierwszy raz usłyszałem
we wrześniu 1991 roku.
Potem dowiedziałem się o jego długoletnich
powiązaniach z administracją i Kościołem katolickim.
I zwłaszcza z siłami powietrznymi.
Ale nie znałem go, bo prasa o nim nie pisała.
Wokół Yabrána roztaczała się aura tajemniczości,
sekretów.
Gdy zainteresowaliśmy się Yabránem,
władze próbowały powstrzymać publikację.
Raz zgłosiliśmy sprawę policji,
ponieważ do dziennikarzy robiących zdjęcia
posiadłości Yabrána w Martínez
strzelano.
Napisaliśmy kilkustronicowy artykuł,
w którym opisaliśmy to zajście,
przedstawiliśmy losy Yabrána od Entre Ríos po teraźniejszość.
Po raz pierwszy
przedstawiliśmy ludziom
tajemniczą postać Yabrána.
Dla wielu był najważniejszym biznesmenem w Argentynie w latach 90.
Majątek Yabrána sięgnął czterech miliardów dolarów.
Ale zarządzał też newralgicznymi instytucjami w kraju.
Zarządzał pocztą
i bankiem rozrachunkowym.
Miał firmy na terenie lotniska Ezeiza i innych lotniskach w kraju,
do tego składy podatkowe
i firmę Intercargo, zajmującą się spedycją lotniczą.
Sklepy wolnocłowe…
Wszystkie produkty trafiające do Argentyny
przechodziły przez firmy Yabrána
bez pośredników.
To dało mu absolutną władzę.
SEKRETARZ DS. KOMUNIKACJI
Rząd wyda nakaz prywatyzacji poczty.
W ostatnich latach
kontrowersje wokół prywatyzacji
wywołał Domingo Cavallo,
który ostrzegał, że Alfredo Yabrán nie będzie faworyzowany.
To kwestia
konfliktu interesów.
Z jednej strony pan Yabrán
reprezentuje interesy swojej poczty.
Z drugiej jestem ja.
Dla prezydenta Menema
Domingo Cavallo był kluczowym sojusznikiem.
Domingo Felipe Cavallo,
czy przysięgasz…
Cavallo uważał się za równego Menemowi
w kwestii osobowości i politycznej przyszłości.
Przysięgam.
Osądzi cię Bóg i naród.
Skrajna postać
polityki ekonomicznej.
Hołdował idei wymienialności waluty
jako sposobowi
na rozwiązanie problemu inflacji
w Argentynie.
Prawnie ustalony kurs między peso i dolarem.
SKARGA CAVALLO PRZED KONGRESEM 23 SIERPNIA 1995 ROKU
Wszystkie tezy i założenia,
niemal oskarżenia,
że pan Yabrán przewodzi mafii,
opieram na zdobytych informacjach.
Pan Yabrán chciał zniszczyć państwową pocztę.
Pan Yabrán chciał zmonopolizować pocztę.
Po wystąpieniu Cavallo
sprawa Yabrána stała się
sprawą polityczną.
Czy chodziło o pocztę?
Czy też o całą gamę firm?
Składy podatkowe,
eksport i import towarów,
spedycja lotnicza,
ciężarówki pocztowe rozproszone po kraju
to coś więcej niż poczta.
To państwo w państwie.
Stawką jest władza, nie poczta.
Menem wyjaśnił,
że nie wie, o czym mówi minister gospodarki,
że należy pytać Cavallo.
Najwyraźniej doszło do wewnętrznego sporu.
Domingo Cavallo odszedł z rządu.
Spór Menema i Cavallo był punktem zwrotnym.
Potem nic już nie było takie samo.
Cavallo zbliżył się do rywala Carlosa Menema, Eduarda Duhalde.
Domingo Cavallo
nie tylko oskarżył Yabrána, ale stał się też
politycznym przeciwnikiem Menema.
Oskarżenie ministra gospodarki
o powiązaniach władzy z mafią,
której przewodził Alfredo Yabrán,
było jak przyzwolenie dla dziennikarzy,
aby prześwietlić tę tajemniczą postać.
Uważam, że to mafia. Dlaczego?
Ukrywają się.
Nie pokazują twarzy.
Nie ma nawet ich zdjęć.
Chciałem porozmawiać z Alfredo Yabránem.
Ówczesny redaktor naczelny, Héctor D'amico,
wyjaśnił, że kojarzy dziennikarza,
który rzekomo znał Yabrána.
Dwa dni później oznajmił, że Yabrán chce się z nami spotkać.
Pojechaliśmy do rezydencji Yabrána.
Serdecznie nas powitał.
Zaprowadził nas do domku.
Do domku dla gości.
Był wobec nas bardzo empatyczny.
Był wyjątkowo miły,
zaprzeczał naszym odkryciom
i oskarżeniom ministra Cavallo.
Wielokrotnie nakłanialiśmy go na wywiad.
Chcieliśmy, by się ujawnił.
Jeśli nic nie ukrywał, mógł na tym skorzystać.
Odmówił udzielenia wywiadu.
W końcu przekonaliśmy go, by odpowiedział na pięć pytań.
Chcieliśmy zrobić zdjęcie.
Odparł, że zdjęcie
to dla niego wyrok.
Przyłożył palce do skroni.
Wróciliśmy do redakcji
z tekstem,
z kilkoma cytatami Yabrána,
ale bez zdjęcia.
Latem 1996 roku
wiedzieliśmy
o jego inwestycjach w Pinamarze.
Po oskarżeniach Cavallo
skupiliśmy wysiłki na sfotografowaniu
Alfredo Yabrána.
Obserwowaliśmy dom Yabrána.
Yabrán lubił podchody,
nazwał dom „Narbay”, czyli Yabrán od tyłu.
W połowie lutego
zwijaliśmy majdan,
by wrócić do domu.
Dostałem cynk od informatora: „Jutro przyjedzie wuj”.
Wujem był Yabrán,
nikt nie miał odwagi wypowiadać jego nazwiska.
Razem z José Luisem przybyliśmy pod dom Yabrána o siódmej rano.
Zobaczyliśmy, jak przyjeżdża.
José Luis zrobił kilka zdjęć Yabrána
zwróconego do nas plecami.
Dostałem cynk
o namiotach, które Yabrán wynajął w Pinamarze latem 1996 roku.
Dowiedziałem się też, że Yabrán lubił rutynę.
Nie lubił chodzić na plażę rano. Bywał tam o 16.
Poszliśmy z żoną José Luisa i przyjaciółmi na plażę.
Ktoś do nas podszedł
i rozłożył krzesło plażowe przed nami.
Jakaś kobieta spytała: „Czy to nie on?”.
Odparłem, że to rzeczywiście on.
Przyglądaliśmy mu się.
Widzieliśmy Yabrána. Wyróżniał się.
Był wielki, krępy i miał siwe włosy.
José Luis był niezadowolony,
bo na plaży było dużo ludzi. Było lato.
Po chwili zobaczyliśmy,
jak Yabrán idzie z żoną
na północ, w naszą stronę.
José nie mógł zrobić zdjęcia.
Rzuciłem: „Skoro odchodzi, to i wróci”.
Po 40 minutach, które trwały wieczność,
wrócił.
Cristina, żona José Luisa,
zapozowała do zdjęcia.
Ale Luis fotografował Yabrána.
Gdy José Luis zrobił zdjęcie,
zrozumieliśmy jego znaczenie.
Buzowała w nas adrenalina,
zdobyliśmy coś wyjątkowego,
coś, na co wszyscy czekali.
Nie myśleliśmy o konsekwencjach.
Mój wkład w artykuł dotyczył interesów Yabrána w Pinamarze
i jego projektu przystani.
Projekt robił wrażenie.
Ale kalkulacje się nie zgadzały.
W Pinamarze mówiło się o praniu brudnych pieniędzy.
Po powrocie do biura José Luis
zadzwonił do swojego szefa.
„Co masz?”
„Zdjęcie Yabrána spacerującego po plaży z żoną”.
W redakcji zapanowała radość.
Wysłaliśmy kliszę do Buenos Aires.
Jako pierwszy zobaczyłem to zdjęcie.
Stwierdziłem, że było świetne.
Bo takie było.
Wyraziste, jasne, z rozmytym tłem.
Numer z tym zdjęciem na okładce ukazał się dwa tygodnie później,
podpis głosił: „Yabrán uderza ponownie”.
To była rewolucja w dziennikarstwie.
Na to zdjęcie wszyscy czekali.
Następnego lata, na przełomie 1996 i 1997,
zainteresowanie Yabránem nadal było spore.
Wróciliśmy do Pinamaru,
bo nadal chcieliśmy
przeprowadzić wywiad z Yabránem.
Z wszystkimi bajerami,
czyli ze zdjęciem, artykułem i tak dalej.
José Luis przybył około 15 grudnia.
A ja około 20.
José Luis oznajmił:
„Dostałem cynk, że ludzie Yabrána próbowali zdobyć
mój adres w Buenos Aires”.
Nie przywiązałem wagi do tej informacji.
Nie przypominam sobie,
żeby José Luis powiedział, że mu grożą.
Wiem,
że nie czuł się dobrze z tym,
jak potoczyły się sprawy po publikacji zdjęcia z poprzedniego lata.
Coś się wydarzyło.
Gdy José Luis i Gabriel byli w terenie,
ktoś pociął im oponę.
Zabraliśmy oponę do warsztatu.
Mechanik stwierdził,
że ktoś zrobił to celowo.
Gabriel Michi dowiedział się, że Yabrán był w restauracji.
Yabrán podróżował z obstawą.
Gabriel przekonał się o tym,
gdy próbował pomówić z Yabránem.
Jego ochroniarze ostro potraktowali Gabriela.
To mogło oznaczać,
że wokół śledztwa Noticias w Pinamarze
zaczyna dziać się coś poważnego.
Wiedzieliśmy, że ochroniarze Yabrána są dość agresywni.
Napędzała nas adrenalina,
a chęć zdemaskowania Yabrána
wygrywała z naszym strachem.
Może to było irracjonalne.
Z perspektywy czasu
ktoś może uznać nas za szaleńców.
Ale to było przed morderstwem José Luisa.
Yabrán miał wojskową ochronę.
Miał do dyspozycji setki żołnierzy.
Działali w różnych firmach Yabrána.
Do tego Yabrán miał 20 czy 30
osobistych ochroniarzy.
Despoci z czasów dyktatury wojskowej stanowili wewnętrzny krąg.
Dobry wieczór.
Panie Yabrán, przez lata…
unikał pan rozgłosu, trzymał się pan na uboczu.
Tajemniczy Yabrán.
A teraz
zmienia pan podejście. Dlaczego?
Nie dało się o nim nie mówić.
Dlatego postanowił przedstawić
własną wersję siebie,
w kontraście do słów Domingo Cavallo.
Domingo Felipe Cavallo
chce, by Argentyńczycy uwierzyli,
że
rozgrywa się tu amerykański film gangsterski,
z fortecą, w której mieszka mafioso
który ma…
prywatną armię ochroniarzy
i koneksje w rządzie.
W skrócie
państwo w państwie.
Yabrán zaczął występować publicznie.
Nie będę składał zeznań. Przykro mi z powodu Cabezasa.
Dlaczego pańscy ochroniarze nie są podejrzani o zabójstwo Cabezasa?
Nie mam ochroniarzy. Widzi tu pani jakichś?
Weszli z panem do sądu.
Chcąc oczyścić własne imię,
mówił lub robił coś, co komplikowało sprawę.
Potem udzielił wywiadu w Clarín.
Spytali, czym jest władza.
Odparł pan,
że władza to bezkarność.
Tak.
Według mnie to zdanie pokazuje, kim jest Yabrán.
To jedno zdanie dokładnie go opisuje.
Powtórzę jeszcze raz,
że nie jestem gotowy udzielać odpowiedzi
pięciu dziennikarzom.
I przyznam szczerze,
że gdy wypowiedziałem te słowa,
pomyślałem o Cavallo.
To on jest bezkarny.
Dziewiątego kwietnia 1997
zadzwonili do mnie z redakcji.
„Tym razem znaleźli prawdziwy trop”.
Dwa lub trzy miesiące później
senator Martínez skontaktował się ze mną.
„Nie mogę spać. Musimy pogadać”.
„Spotkajmy się w San Vicente”.
Spotkaliśmy się.
„Mój szofer wyznał,
w dniu morderstwa Cabezasa,
że wie, kto to zrobił”.
Byłem w szoku.
Odparłem, że trzeba coś z tym zrobić.
„Spiknij mnie ze swoim szoferem”.
„Nagroda to 600 000 dolarów”.
„Odmówił. Jest przerażony”.
Stwierdził, że woli rzucić robotę i wyjechać.
Nie chciał mieć z tym nic wspólnego, bardzo się bał.
Chcieliśmy go jakoś nakłonić do zeznań.
Rzut karny dla Argentyny.
Tego dnia Argentyna grała przeciwko Boliwii.
Zasugerowałem: „Wpadnijcie do mnie razem”.
Zaczęliśmy oglądać mecz,
pić wino i gadać.
Potem zjedliśmy kolację.
W jej trakcie chłopak się rozluźnił.
Koniec końców wszystko mi opowiedział, ale nie chciał się w to mieszać.
Nie wiedział, że go nagrywamy.
Duhalde zadzwonił do Cabezasów
i zaplanował wyjazd do Dolores.
Miał dostarczyć teczkę z personaliami podejrzanych.
Wtedy sprawy nabrały tempa,
mecenas Vecchi
chciał utrącić wątek Pepitos.
Duhalde powiedział:
„Nie zwrócę José Luisowi życia,
ale zdradzę wam, kto go zabił”.
I to zrobił.
Gubernator chciał rozwikłać tę sprawę.
Widać było, że zależy mu na czasie,
bo zbliżała się kampania prezydencka.
Zależało mu na tej sprawie.
Jego udział był istotny
przede wszystkim
w związku ze sprowadzeniem oskarżonych z Los Hornos.
Skontaktowałem się z jedną osobą,
wyłącznie z jedną osobą,
Spotkałem się z nią.
To od niej wiem, co się stało.
Chodziło o cztery osoby,
które należały do gangu Los Hornos.
Byli to
Auge,
Retana,
González,
i Braga.
To oni byli rzekomymi sprawcami,
choć podczas dochodzenia nie byli brani do uwagę.
Los Hornos leży dziesięć minut drogi od centrum La Platy.
To biedna dzielnica.
Byli tam ludzie z biednej okolicy,
chuligani drużyny Estudiantes de La Plata.
Chwalili się nawet,
że popełnili przestępstwa przeciwko innym fanom.
Świadkowie zeznali, że słyszeli,
jak tamci się przyznają do zbrodni.
Zeznania doprowadziły do aresztowań.
Trafi pan za kratki?
Czy policja na pana naciska?
Zeznania chłopaków z Los Hornos
były zaskoczeniem.
Cała czwórka
przyznała się do udziału w zbrodni.
Ich zeznania były nietypowe.
Przyznanie się do winy to rzadkość.
ZEZNANIA ARESZTOWANYCH W SPRAWIE CABEZASA
Przyznali się do wcześniejszych czynów
i że rozkazy wydał im Gustavo Prellezo.
Prellezo był policjantem, mieszkał w La Placie.
Zwerbował ich i wydał rozkazy.
Gustavo Prellezo był zastępcą komendanta w Pinamarze.
Oświadczyli,
że Prellezo zabrał ich do Pinamaru, mieli grozić dziennikarzowi.
Dlaczego zabrał pan gang Los Hornos na wybrzeże?
Nic nie słyszę.
Dlaczego zabrał pan gang Los Hornos na wybrzeże?
Zabrałem ich na wakacje.
To dlaczego zabili Cabezasa?
Ich spytajcie.
Był pan z nimi.
- Nie. - Czemu mówili, że to jest pan zabójcą?
Przecież się nie przyznają.
Oskarżenie padły też na innych policjantów,
pomocników Prelleza.
Camarata był dowódcą w Valerii del Mar,
tuż przy Pinamarze.
To on zapewnił im nocleg.
Wynajął im mieszkanie.
Potem sprawę powiązano z Luną.
Pracował w komisariacie Pinamarze
Pomagał w przygotowaniach
i śledzeniu dziennikarza.
DOJDZIE DO KOLEJNYCH ZATRZYMAŃ POLICJANTÓW
Aresztowano Silvię Belawsky de Prellezo,
detektyw policji
prowincji Buenos Aires.
Belawsky była eksżoną Prelleza.
Mieli razem córkę.
Silvia była policjantką,
mieszkała w Los Hornos.
Poprosiła koleżankę z pracy
o sprawdzenie Cabezasa
w bazie danych policji,
co było bardzo podejrzane.
Faktem było, że grupa Los Hornos
była bezpośrednio powiązana z policją.
José Luis Cabezas robi dwa bardzo symboliczne zdjęcia.
Zdjęcie Klodczyka, twarzy „przeklętej policji”,
i zdjęcie Yabrána na plaży z żoną.
Oba zdjęcia stały się symbolami.
Każde z tych zdjęć przedstawiało krąg władzy.
Stąd niepewność, czy chodzi o Yabrána, czy „przeklętą policję”.
Kajdanki były wiadomością od sprawcy.
Patrzcie. To sprawka policji.
Z jednej strony był Yabrán, z drugiej kwestia „przeklętej policji”.
Ten trop wskazywał na Duhaldego.
Zadzwonili do mnie z redakcji późną porą:
„Duhalde chce rozmawiać z tobą,
ale tylko z tobą”.
Duhalde zapytał mnie,
kto według mnie stoi za zabójstwem.
Odparłem,
że albo policja Buenos Aires, albo Alfredo Yabrán.
On na to: „Nie”.
„Myślę, że Yabrán”.
Duhaldemu zależało
na skupieniu uwagi na Yabránie,
między innymi z powodu konfliktu z Menemem.
Mam nadzieję, że to nie kozioł ofiarny
z powodu kampanii prezydenckiej gubernatora.
Myślę, że nikt im nie uwierzy.
Mydlą ludziom oczy, odwracają uwagę,
żebyśmy myśleli, że to koniec, ale nie sądzę, by tak było.
Izba Apelacyjna
uwolniła ludzi z Mar del Plata,
ponieważ do morderstwa przyznała się inna grupa.
Pierwsze słowa na wolności?
Czemu Redruello panią w to wplątał?
Dlaczego?
To nie ja,
nie znam żadnego dziennikarza.
Byliśmy niewinni.
Wszyscy się o tym przekonali.
Mam nadzieję,
że prawda wyjdzie na jaw.
W ten sposób dostajemy obraz
pełnego zaangażowania gangu Los Hornos.
Zaczynają udzielać informacji,
których osoba postronna nie mogła znać.
Ludzie z Los Hornos powiedzieli,
że Prellezo strzelił dwa razy.
Do tej pory nikt nie wiedział,
że José Luis został postrzelony dwa razy w głowę.
Autopsja wykazała jeden strzał.
Pada prośba o drugą autopsję.
Kolejna autopsja wykazuje drugą ranę wlotową.
Potwierdzono słowa gangu z Los Hornos.
Podobno w drodze powrotnej
wyrzucili aparat Cabezasa
z jednego z mostów.
Tamtego ranka doszły nas słuchy na temat aparatu.
Relacjonowałem na żywo
poszukiwania nurków
i policji Buenos Aires.
Cała operacja robiła wrażenie.
Po długich poszukiwaniach
znaleziono aparat.
Miał charakterystyczne naklejki.
Tutaj widać naklejki.
Widać je na zdjęciu
i na znalezionym aparacie.
Na aparacie były naklejki
symbolizujące dzieci José Luisa.
Do tej pory tylko opisywaliśmy aparat,
nie widzieliśmy go.
To mnie zasmuciło.
Zrozumiałam, że to nie była zwykła sprawa.
To była historia życia.
Zginął człowiek
wykonujący pracę w czasach demokracji.
…do tego tarty ser.
Zabili go w ten sposób.
Odebrali dzieciom ich ojca.
Sprawa Cabezasa.
Sprawa, prawda?
To nie sprawa.
To on.
Powiedzmy, że powoli
dochodzimy do prawdy.
Poznamy inicjatora?
Wyglądało na to, że sprawa została rozwiązana.
Prellezo musiał mieć motyw.
Przeszukano jego dom i znaleziono różne rzeczy,
w tym osobisty grafik.
Pojawiają się powiązania między Prellezem i Yabránem.
Były zaszyfrowane,
co wzbudziło podejrzenia.
Dlaczego ukrywali swoją znajomość?
Wśród rzeczy osobistych była wizytówka Yabrána
z odręcznie zapisanym numerem.
To oznaczało dla nich koniec.
Nigdy się nie spodziewali,
że znajdziemy coś takiego.
Chyba po raz pierwszy
w śledztwie
Wydziału Śledczego w Dolores
prześwietlono rozmowy telefoniczne.
To ich zaskoczyło.
W bunkrze w Castelli
działa system Excalibur.
Detektywami dowodzi Victor Fogelman.
System Excalibur został wykorzystany
w śledztwach FBI.
Udało im się zobrazować komunikację telefoniczną w nowy sposób.
System pozwalał powiązać ze sobą
połączenia telefoniczne.
Tak ustalono, że Gustavo Prellezo kontaktował się
z ludźmi z komisariatu w Pinamarze.
W wykazie powtarzał się numer telefonu.
Niezidentyfikowany telefon komórkowy.
Był zarejestrowany na Bridess.
Bridess była spółką macierzystą
wszystkich firm ochroniarskich
w grupie Yabrána.
Okazało się, że telefon należy
do Gregorio Ríosa,
szefa ochrony domu Yabrána.
Gregorio Ríos był emerytowanym podoficerem.
Alfredo Yabrán mu ufał.
Sprawdzenie połączeń
wykazało, że Gregorio Ríos
kontaktował się z komisariatem w Pinamarze częściej
niż z innymi komisariatami.
Im bliżej daty zabójstwa,
tym więcej połączeń.
Więcej i więcej.
W dniach tuż przed zabójstwem zanotowano mnóstwo telefonów,
dotyczyły Michiego i Cabezasa,
którzy chcieli sfotografować dom Yabrána.
Gdy zbliżyliśmy się do Yabrána,
rozdzwoniły się telefony między jego ochroniarzami,
którzy nas obserwowali,
i komisariatem w Pinamarze,
Yabránem, Prellezem i gangiem Los Hornos.
To było jak gra w kotka i myszkę.
Śledzili się wzajemnie.
Gdy pisaliśmy o policji, tak nie było.
Tylko, gdy zbliżyliśmy się do Yabrána.
Po zabójstwie telefony ucichły.
Od zabójstwa zapanowała cisza.
O 15:54 Alfredo Yabrán przybywa
do Sądu Federalnego w Dolores.
Panowało niesamowite zamieszanie.
Musieliśmy zadzwonić do Yabrána,
przepytać go,
żeby mógł się bronić
i wyjaśnić,
co Prellezo miał z wspólnego ze sprawą.
Yabrán wychodzi zgodnie z obietnicą.
Jego pierwsze zeznania były treściwe.
Wywołały ogromne zamieszanie.
Rzadko pojawiał się w sądzie.
- Alfredo Yabrán. - Yabrán.
Yabrán musiał się bronić.
Musiał pokazać, że nie miał z tym nic wspólnego.
Co powie pan Macchiemu?
- Do kamer. - Yabrán wchodzi.
Doskonale pamiętam jego wypowiedź. Była bardzo długa.
Był bardzo uprzejmy i pełen szacunku.
Kreował się na prostego, serdecznego człowieka.
Traktował wszystkich z szacunkiem.
Zeznawał otwarcie.
Odpowiadał na każde pytanie.
Nie sprzeciwiał się procesowi karnemu.
System Excalibur
okazał się kluczowy dla śledztwa,
ponieważ potwierdził wszystko, czemu zaprzeczano.
I nie tylko.
Poprosiliśmy o wykazy połączeń
z numerem Alfredo Yabrána.
Otrzymaliśmy niektóre, odkryliśmy wśród nich
wiele telefonów do Ministerstwa Sprawiedliwości.
Okazało się, że prawie wszyscy w gabinecie Menema mieli kontakt
z Yabránem.
Rozmawiał z prokuratorami okręgowymi,
urzędnikami, ministrami, siedzibą prezydenta…
Przestało chodzić o to,
że biznesmenowi bez powiązań politycznych
wadzą dziennikarze.
Wszyscy wiedzieli
o jego powiązaniach z prezydentem.
Yabrán gościł u prezydenta.
Nawet w trakcie śledztwa.
Wydaliśmy nakaz aresztowania 20 czerwca,
a kilka dni później Yabrán
gościł w siedzibie prezydenta, gdzie przyjął go
szef gabinetu ministrów.
Yabrán został przyjęty w Różowym Domu,
gdzie pozował z ulotką z napisem „Nie zapomnij o Cabezasie”,
Na ulicach ludzie protestowali, domagając się sprawiedliwości.
Plują nam w twarz.
- Hańba. - Też protestujecie?
- Oczywiście. - Zatrąb!
Ci ludzie żyli w bańce.
Gościli kogoś, kto został oskarżony
o najgorsze przestępstwo przeciw demokracji,
w siedzibie rządu.
Wskazywali na niewinność kogoś,
kto był przedmiotem śledztwa
i rzekomo miał sporo na sumieniu.
Celem tego spotkania
był sygnał dla opinii publicznej,
że tego człowieka chroni rząd.
Morderca!
Sukinsyn!
Morderca!
Dopiero we wrześniu, kiedy aresztowano Ríosa,
oficjalnie okazało się,
że sąd zgodził się z naszą tezą
o powiązaniach Yabrána z gangiem.
…z Buenos Aires.
Stała obecność Gregorio Ríosa,
szefa ochrony Alfredo Yabrána,
w tych kontaktach,
wraz z historią Yabrána,
mogły umacniać tę teorię.
Yabrán przyznał, że spotkał się z Prellezem.
Wyjaśnił: „Prellezo
chciał mi sprzedać system ostrzegania dla Pinamaru.
Odesłałem go do Ríosa.
Chciał też złożyć mi noworoczne życzenia”.
Prellezo przyznał się do koneksji z Yabránem.
Zabiłeś Cabezasa!
Podczas wcześniejszego spotkania z Yabránem
stwierdził, że chce spędzić lato w spokoju,
nawiązując do dziennikarzy, którzy jego zdaniem nękali go
poprzedniego lata.
Kolejne dowody
wskazywały na Yabrána jako inicjatora zbrodni.
Pod napływem dowodów
i przez rosnące zniecierpliwienie
oznajmiłem Macchiemu, że zgromadziliśmy sporo materiałów.
„Wystarczająco dużo, by wydać nakaz aresztowania”.
Odparł: „Zdążymy go aresztować”.
Mieliśmy sporo obaw.
Sprawa często utykała w martwym punkcie.
Nic się nie działo.
Komuś zależy na ukryciu prawdy?
W telewizji o tym dyskutowano.
- Ktoś zaciera ślady. - Tak.
- Tak pan sądzi? - Tak.
- Już tłumaczyłem. - Ukrywają prawdę?
Sprawcy zależy na utrzymaniu tajemnicy.
To wpływowy człowiek.
Liczę, że zabójcy José Luisa zostaną aresztowani.
Mówiąc „zabójcy”, mam na myśli wszystkich.
Od pomysłodawcy po zabójców.
Wszystkich wplątanych w tę sprawę.
Wszyscy tak mówią. Cały świat tak mówi.
Idę ulicą i wszyscy mówią, że to Yabrán.
Domagaliśmy się działań mających na celu
aresztowanie Yabrána,
prześwietlenie go.
Na próżno,
dopóki nie pojawiła się Silvia Belawsky.
Silvia Belawsky
była wtedy żoną głównego podejrzanego, Gustavo Prelleza.
15 maja 1998 roku podejmuje decyzję.
Nie wiem, co ją do tego skłoniło, ale to musiało być trudne.
Ku naszemu zdziwieniu, w miarę postępów w śledztwie,
jej obrona wniosła o złożenie dodatkowych zeznań.
Kiedy miała zeznawać,
doskonale pamiętam,
chciałam się przekonać, czy będzie zeznawać,
co ujawni, co takiego wiedziała.
Była żoną Prelleza,
po prześwietleniu Cabezasa
podejrzewaliśmy, że jest powiązana ze sprawą.
Chciałam
wyjaśnić kilka spraw.
Miałam natłok myśli.
Cóż…
Co się stało, to się stało, powiedziałam im, co wiem. I tyle.
Wyznała, że mąż jej powiedział.
To była prośba Yabrána.
Gregorio Ríos poprosił ich o wykonanie tego zadania
i musieli je wykonać.
NIE MÓW NIKOMU
Koneksje Prelleza i Yabrána stały się jasne.
Bardzo zwięźle wyjaśniła,
że rozkaz zaatakowania Cabezasa
wydał biznesmen.
To było kluczowe zeznanie,
po którym wydano nakaz aresztowania Yabrána.
Jej zeznania były tak przekonujące,
że sędzia wydał nakaz aresztowania.
NAKAZ ARESZTOWANIA YABRÁNA
Przeprowadzono naloty, ale nie pojmano Yabrána.
Ktoś powiedział mi, że on się ukrywa.
Odparłem, że to niedopuszczalne. Przecież musi zeznawać.
Chcieliśmy poznać prawdę.
Czemu zabili José Luisa?
Dlaczego tak go zabili?
Gdy Duhalde spytał, co się dzieje, odparłem:
„Nie wiem”.
„Jak to się skończy?”
„Policja musi go znaleźć”.
„Jesteś szefem policji. Poproś o pomoc FBI”.
Wszyscy szukali Yabrána, na pewno nie ukrywał się tam,
gdzie policja robiła naloty.
To oczywiste,
ktoś tak wpływowy
ukryłby się gdzieś, gdzie nie ma umowy o ekstradycję.
W miasteczkach
wieść niesie się szybko.
Zbadaliśmy wszystkie tropy,
aż doszły nas słuchy, że Yabrán jest na ranczu w San Ignacio
i planuje ucieczkę.
Potwierdziłem
obecność Yabrána.
Spędziłem tam całą noc,
a następnego dnia czekałem na policję.
Zacząłem relacjonować wydarzenia.
Na żywo z rancza w San Ignacio.
Szukają biznesmena Alfredo Yabrána.
Widziałem wiele jednostek.
Policjanci byli podenerwowani.
Trwają poszukiwania
na terenie rancza,
na którym według sędziego Macchiego jest Yabrán.
Znaleźli dowody na jego obecność,
ale nie znaleźli Yabrána.
Przeszukali całe ranczo. Pokój Yabrána był zamknięty.
Przez drzwi spytali,
czy ktoś tam był.
Bez odpowiedzi.
Podczas próby otwarcia drzwi
w pokoju…
padł strzał.
Wiadomość
z ostatniej chwili.
Mamy potwierdzenie,
że Alfredo Yabrán się zastrzelił.
YABRÁN SIĘ ZASTRZELIŁ
YABRÁN POPEŁNIŁ SAMOBÓJSTWO
ALFREDO YABRÁN ZNALEZIONY MARTWY ZAPANOWAŁ SZOK I NIEDOWIERZANIE
CZY NAPRAWDĘ ZGINĄŁ YABRÁN?
WĄTPLIWOŚCI W KWESTII SAMOBÓJSTWA
Pojawiły się wątpliwości, media nie wierzyły,
że to Yabrán. Ani trochę.
On raczej żyje.
- Gdzieś się ukrył? - Tak, na pewno.
Daleko stąd, na jakiejś karaibskiej wyspie.
Pod łóżkiem.
W szambie.
Za stosem gotówki.
Trudno uwierzyć,
że ktoś tak bogaty by się zabił.
Opinia publiczna twierdziła, że Yabrán wciąż żyje.
Wokół śmierci Yabrána powstał mit.
Podobno ktoś zajął miejsce Yabrána,
żeby ten mógł cieszyć się rajską plażą
z dala od ukochanej rodziny.
Na pytanie „Czy Yabrán się zabił?”
ludzie odpowiadali: „Nie, opala się”.
Nie sądziłem, że to się tak skończy.
Ale tak to się skończyło.
Podjął tę decyzję, bo został przyparty do muru.
Prawie 50 osób
otoczyło trumnę biznesmena.
Okażcie szacunek zmarłemu!
To jest dziennikarstwo? Domagaliście się szacunku dla Cabezasa!
- Jesteście podli! - Cabezas zasłużył na szacunek!
- Szanujemy go. - Ja szanuję Yabrána.
Nikogo nie szanujesz. My tu pracujemy.
Zakryjcie ich kamery.
- Zamknij się! - Uwaga na kamery.
Kolejny etap tej szokującej sprawy dobiega końca.
Wpływowy człowiek uniknął
wymiaru sprawiedliwości.
W jednym z dwóch listów
oskarżył dwóch polityków.
Wysoki Sądzie, w obliczu ogromnego potępienia,
któremu przewodzi Domingo F. Cavallo
wraz z pozbawionymi skrupułów politykami,
chcącymi uczynić z Duhaldego źródło prawdy i oddać mu władzę,
List miał datę z dnia przed samobójstwem,
był podpisany, by nie było wątpliwości.
W listach nawiązuje do dwóch polityków,
którzy mu wadzili.
Kończy, pisząc, że jest niewinny
zabójstwa José Luisa Cabezasa.
Dlaczego Yabrán podjął taką decyzję?
Bo miał godność.
Ma dzieci, rodzinę, jak Cabezas.
Nie chciał dać się pojmać cholernemu gubernatorowi.
On to ukartował.
Chcemy dowiedzieć się, kto zabił waszego kolegę,
pana José Luisa Cabezasa
i dlaczego
pan Yabrán odebrał sobie życie.
Badamy wszystkie okoliczności.
Cała ta historia
zapisze się
w historii kraju czarną literą.
Z początku byłem bardzo sceptyczny.
Ludzie mówili, że ktoś taki jak Yabrán by się nie zabił.
Bliższe zbadanie tematu,
rozmowy ze świadkami,
zmiany w jego otoczeniu po tej zbrodni,
przekonały mnie, że popełnił samobójstwo.
Tylko dlaczego?
Yabrán popełnił samobójstwo, by uniknąć aresztowania.
To nie znaczy, że się zabił, bo był winny.
Rząd Menema
zapewniał o niewinności Alfredo Yabrána do samego końca.
Wygląda na to, że ktoś przestał go chronić.
Ktoś uznał: „Nadszedł twój czas”.
Nie dało się przekonać ludzi,
że bogacze też mogą się zabić.
Wpływowi ludzie też miewają kłopoty.
Wizja paradowania w kajdankach
na oczach ludzi,
wizja odsiadki w Buenos Aires,
prowincji Eduarda Duhaldego,
było upokarzająca i niebezpieczna.
Skłaniam się ku teorii o samobójstwie
ze względu na profil psychologiczny Yabrána.
Dolores cofnęło się w czasie.
W mieście roiło się od wozów policyjnych i funkcjonariuszy więziennych,
jak na początku sprawy, trzy lata temu.
O czym myśleli Norma i José,
siedząc w tej samej sali
co zabójcy ich syna,
czekając na wyrok?
Opinia publiczna czekała
na jak najbardziej rzetelne
rozwiązanie sprawy.
Proszę o pozwolenie na zabranie głosu.
Tak, teraz…
- Chciałbym… - Tak.
To było sensacyjne wydarzenie,
ich spotkanie w sądzie.
Niektórzy patrzyli na mnie z pogardą.
Generał Madariaga,
prowincja Buenos Aires,
25 stycznia 1997 roku,
jest 8.20 rano…
Jedno miejsce było puste,
nie było z nami osoby,
która zleciła szefowi ochrony
zabójstwo dziennikarzy.
Alfredo Yabrána.
Ustalono, że w rowie,
tyłem do drogi, znajduje się pojazd.
Doszczętnie spalony pojazd.
Chcieliśmy poznać prawdę
i dowiedzieć się, kto zabił José Luisa Cabezasa.
W powietrzu unosiła się woń benzyny.
Co mu zrobili, jak go traktowali, jak go spalili.
Chcieliśmy to wyjaśnić.
IZBA ODWOŁAWCZA
Proszę odnotować, że zeznaje Michi.
Wczesnym rankiem 25 stycznia
relacjonowaliśmy imprezę Andreaniego.
Rozsądnym rozwiązaniem byłoby opuszczenie imprezy z José Luisem.
Ciągle myślę, że gdybyśmy byli razem,
obaj byśmy tak zginęli.
Jestem tego pewien.
Wyjaśnili, że bawili się na imprezie,
ale nie porwali tam Cabezasa,
wbrew naszym domysłom.
Poszli za nim.
Podeszli do drzwi Joségo
i zabrali go z jego domu.
Mieli broń. Chwycili go od tyłu.
Uderzyli go i wsadzili do naszego auta,
białego forda fiesty.
Od żony dzieliło go jakieś osiem metrów.
Może gdyby krzyknął,
ostrzegł ją jakoś,
dał jakiś sygnał, że jest w niebezpieczeństwie,
wtedy by go zauważyła.
Pojechali z nim do rowu w General Madariaga.
José Luis odniósł wiele ran, co oznaczało,
że po drodze był torturowany.
Pobili go.
Prellezo wysiadł z auta, to on wydawał polecenia.
Wyciągnęli José Luisa.
Prellezo ustawił go w rowie
i strzelił mu dwa razy w głowę.
Zaraz potem
postanowił podpalić auto
zaparkowane w rowie.
Gustavo Prellezo koordynował porwanie José Luisa.
Zrobił to na rozkaz Gregorio Ríosa, szefa ochrony Yabrána
i Alfredo Yabrána.
Członek gangu Los Hornos
wspominał, że Prellezo gdzieś zadzwonił.
Prellezo najwyraźniej zadzwonił do Luny
z urodzinowymi życzeniami.
Ale Luna nie miał urodzin.
Prellezo zgłosił wykonanie zadania.
Dobry dzień.
Wyrok ogłoszono 2 lutego 2000 roku.
Zabójcy zostali skazani.
Skazuję Gustavo Prelleza na dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Gregorio Ríos
jako inicjator zbrodni…
Dostali dożywocie.
Dożywocie bez możliwości zwolnienia dla policjantów
i dożywocie dla cywilów.
Najwyższą przewidzianą prawem karę
dostali byli policjanci Gustavo Prellezo,
Sergio Camaratta i Aníbal Luna.
Sędziów nie obchodziło, kto pociągnął za spust.
Obchodziło ich
współuczestnictwo w zbrodni.
Zaczęłam płakać. Bardzo cierpiałam.
Byłam zła i załamana.
Jestem wściekła, nienawidzę ich.
Mordercy!
Dostaliście to, na co zasłużyliście!
Argentyna!
W grudniu 1999 roku odbyły się wybory,
nie wygrał ani Duhalde, ani Menem.
Wygrał De la Rúa.
Don Fernando de la Rúa.
Prawda o śmierci Cabezasa
zmieniła kierunek polityczny kraju.
Rozgłos i znaczenie
tej zbrodni
wpłynęły na scenę polityczną w istotny sposób.
Koniec politycznej kariery gubernatora.
Przegrał nie tylko wybory, ale i sam się zatracił.
Jego aspiracje polityczne legły w gruzach.
Ludzie zaczęli dostrzegać korupcję
i skalę zepsucia władzy,
a także jej kruchość.
Sprawiedliwość!
- Cabezas! - Obecny!
Protesty po śmierci José Luisa
przybrały inny wymiar.
Obrazowały niesprawiedliwość dostrzeganą
w argentyńskim społeczeństwie.
Przed zabójstwem Cabezasa
dochodziło do strasznych czynów,
jak zabójstwo Maríi Soledad Morales,
atak na izraelską ambasadę i żydowską organizację AMIA,
zabójstwo żołnierza Carrasco,
eksplozja w Rio Tercero,
śmierć Carlosa Menema Juniora
w makabrycznych okolicznościach…
To wszystko stało się kroplą, która przepełniła czarę,
a opinia publiczna powiedziała: „Dość”.
Po śmierci Cabezasa
ludzie wielokrotnie protestowali,
domagając się zmian.
GRUDZIEŃ 2001 ROKU
NIE ZAPOMNIJ O CABEZASIE
Zabójstwo José Luisa Cabezasa uchwyciło wszystkie bolączki Argentyny.
Wyroki nie były łaskawe,
ale ich nie dotrzymano,
ponieważ zabójcy odzyskali wolność.
Kilka lat później haniebne orzeczenie
sądu w Buenos Aires
skróciło wyroki,
a sprawcy wyszli na wolność
po siedmiu, ośmiu latach.
Dziś są wolni.
Stanowią zagrożenie dla społeczeństwa.
NIE ZAPOMNIJ O CABEZASIE
Nigdy więcej.
Oby żaden rodzic nie cierpiał tak jak my.
Czasem mam wrażenie, że on stanie w drzwiach
i powie, że wcale nie zginął.
Chciałabym, żeby Joségo zapamiętano za to,
jaki był.
Nie za to, co go spotkało.
Nie za to.
Nie wyobrażałby sobie, co wywoła jego śmierć.
Był normalnym facetem.
W pracy dawał z siebie wszystko.
Wykonał pracę najlepiej jak potrafił.
Tak go pamiętam.
Pamięć o José Luisie Cabezasie jest jak muzyka w tle,
która towarzyszy mi w życiu.
Myślę o nim każdego dnia.
Nie jest bohaterem ani świętym.
Jest nauczką.
Poczuciem tego, co jest słuszne, a co nie,
świadectwem tego,
na czym polega dziennikarstwo.
My, dziennikarze, zjawiamy się w czyimś życiu na chwilę,
gdy coś się dzieje,
w jakąś rocznicę.
Taka praca.
Ale widok cierpiącej rodziny uświadamia nam,
że wydarzenia, które relacjonujemy,
to dla innych codzienna tragedia.
Jeden talerz mniej na stole…
Zachowane przez rodziców
ubrania na pamiątkę.
Towarzyszy im okropna nieobecność.
To nie tylko wiadomości.
To ludzie. Ich historie.
Każdego może to spotkać.
Bliskich José Luisa
jego nieobecność boli.
Ale zabójcom zawsze będzie
przeszkadzać jego obecność.
POMNIK JOSÉ LUISA CABEZASA RÓW W GENERAL MADARIAGA
Sergio González, José Luis Auge, Horacio Braga i Héctor Retana,
zostali skazani na dożywocie.
Wyszli między 2004 a 2007 rokiem
w oparciu o prawo do skrócenia kary, znane jako „2x1”.
Retana zmarł w więzieniu w 2001.
Gregorio Ríos, komendant Gómez,
policjanci Prellezo, Luna i Camaratta
dostali dożywocie bez możliwości zwolnienia.
Otrzymali pomoc i wszyscy zostali zwolnieni.
Camaratta zmarł w Dolores w 2015 roku.
Belawsky oczyszczono z zarzutów, dostała cztery lata więzienia
za oszustwo związane z autem użytym w przestępstwie.
Wyszła na wolność w lutym 2000.
W więzieniu Prellezo ukończył prawo. Został zwolniony warunkowo w 2017.
Nieustanne skargi rodziny Cabezas
uniemożliwiły mu podjęcie pracy
do czasu odbycia kary.
Dwadzieścia pięć lat po śmierci José Luisa
nikt z oskarżonych nie siedzi za kratkami.
Jego rodzina nadal walczy z bezkarnością władz.
PAMIĘCI JOSÉ LUISA CABEZASA 1961-1997
Napisy: Łukasz Białk