Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Policja?
Czy możecie wysłać pojazd na ulicę Tilleul?
Znaleźliśmy osobę
ze związanymi rękami i nogami. Ma usta zaklejone taśmą
i roztrzaskaną głowę.
Czy jest przytomna?
Jest przytomna, ale w kiepskim stanie.
Mówi, że uprowadzono go w Niemczech.
Jest poszukiwany za zabójstwo.
Zabójstwo?
Od jakiegoś czasu.
To sprawa sprzed 30 lat.
Młodą, 14-letnią Francuzkę, Kalinkę, zamordowano w latach 80.
Nastąpił niesamowity zwrot akcji w tej sprawie.
Ojciec, który podjął walkę.
To ojciec, który nigdy nie spoczął.
Wiedział, gdzie mieszka morderca jego córki.
A ja wiedziałem, jak mu pomóc.
Proste.
Co zrobisz?
Co zrobiłbyś jako ojciec?
Co byłbyś w stanie zrobić dla swojego dziecka?
LINDAU, NIEMCY
10 LIPCA 1982 R.
Był wczesny ranek.
Zadzwonił czerwony telefon.
Odebrałam.
Powiedzieli: „Nieprzytomna osoba” i podali adres.
Od razu pomyślałam:
SANITARIUSZKA
„Oby to nie było u Krombacha”.
Jest lekarzem. Po co mamy tam iść?
Wybiegł, mówiąc:
„Chyba już za późno”.
Zaprowadził nas do pokoju,
w którym leżała martwa dziewczynka.
Kalinka. Jego pasierbica.
Był wzburzony, ale opanowany.
Matka natomiast płakała.
Była całkowicie zdruzgotana.
Od razu pomyślałam, że nastąpiło już stężenie pośmiertne.
Wychodząc, zobaczyłam,
że dziewczynka miała w ramieniu kaniulę.
Zapytałam Krombacha: „Co jej wstrzyknąłeś?”.
A on powiedział: „Wapń”. Myślał, że wapń pomoże.
„Cały dzień była na słońcu”.
Pomyślał jedynie:
„To od upału”.
Tak właśnie powiedział.
Tragiczny przypadek.
Wciąż mnie to niepokoiło.
Chciałam wiedzieć, jak zmarła ta dziewczynka.
To nie była naturalna śmierć.
Coś było nie w porządku.
PECHBUSQUE, FRANCJA
10 lipca 1982 roku
rano zadzwoniła do mnie matka,
by przekazać straszną wiadomość – Kalinka zmarła.
OJCIEC KALINKI
Powiedziała mi, że Kalinka dostała udaru słonecznego.
Byłem całkowicie załamany, byłem przerażony.
Do Niemiec dotarłem w nocy.
Następnego dnia pojechałem samochodem do szpitala.
Zobaczyłem twarz Kalinki.
Kalinka była urocza. Była…
ulubienicą swoich rodziców.
Była naprawdę cudowna.
Od najmłodszych lat była uśmiechnięta.
Kalinka to kwiat
z mazurskich lasów.
Także po polsku…
to słowo, które świetnie brzmi.
Jest bardzo dźwięczne.
Pomodliłem się
za jej duszę, aby zaznała spokoju.
A potem wyszedłem.
Następnego dnia poszedłem do domu jej matki
zobaczyć się z Nicolasem.
Miał wtedy 11 lub 12 lat.
Powiedział mi,
że dzień spędzili jak zwykle.
Kalinka nie była przesadnie zmęczona.
Dopiero wtedy zacząłem czuć,
że coś jest nie w porządku.
Śmierć młodej i zdrowej dziewczyny, w dobrej formie fizycznej.
Nie rozumiałem tego.
Próbowałem wytłumaczyć sobie ten udar słoneczny.
W Lindau było słonecznie i ciepło, temperatura wynosiła 29-30 stopni.
Ale w porównaniu z Tuluzą nie było bardzo gorąco.
Rzeczywiście trudno było
uwierzyć w pewne rzeczy.
PECHBUSQUE, FRANCJA
RODZINA BAMBERSKICH
Matka zaproponowała, żebyśmy ją pochowali w Pechbusque.
Myślę, że to właśnie w dniu pochówku
zaczęły krążyć plotki o tym,
że Kalinka zmarła z przedawkowania.
Nazywam się Elizabeth Aragon. Jestem sąsiadką Andrégo Bamberskiego.
Przyszliśmy na pogrzeb.
To wszystko, co mogliśmy zrobić.
Sąsiadki powiedziały mi:
„Ludzie mówili,
że zmarła od zastrzyku,
który ojczym dał jej, żeby się opaliła”.
Tak mi wtedy tłumaczono.
Zastrzyk dożylny, żeby się opalić?
Czy te pogłoski pana zaniepokoiły?
Tak, ale cóż,
przeprowadzono sekcję zwłok.
Kiedy matka wyjeżdżała, poprosiłem ją,
aby przysłała mi kopię protokołu z sekcji zwłok.
Po tygodniu czy dwóch wybuchłem.
Byłem wściekły, że wciąż nie otrzymałem tego raportu.
Od kiedy podejrzewał pan Krombacha?
Od października 1982 roku.
Kiedy przeczytałem raport z sekcji zwłok.
Był w całości po niemiecku.
Więc przetłumaczyłem go.
Wynikało z niego,
że 4 litry jedzenia, które Kalinka spożyła wieczorem,
trafiły z powrotem do żołądka, do tchawicy,
a następnie do płuc. Udusiła się.
Nawet ja, który nie wiedziałem nic o medycynie ani o sekcjach zwłok,
przeczytawszy to,
byłem pewien,
że Kalinka zmarła z powodu torsji,
a nie z powodu udaru słonecznego.
Ale obaj lekarze sądowi
odmówili podania na piśmie przyczyny śmierci.
Chciałem wyjaśnić tę sprawę z matką.
Powiedziała mi, że nie czytała protokołu z sekcji.
Dlaczego?
Były też pewne anomalie.
Anomalie seksualne.
Anomalie oczywiste dla zwykłego człowieka.
Rana na prawej wardze sromu.
Nie wiadomo, czy przed śmiercią
nie doszło do stosunku płciowego.
Dla mnie to było oczywiste.
Coś było nie tak.
TULUZA, FRANCJA
Alexandre Parra-Bruguière, jako adwokat pracuję nad tą sprawą od 2010 roku.
Wtedy matka Kalinki Bamberski
zatrudniła mnie w procesie cywilnym.
Już na pogrzebie czuła, że pan Bamberski chce wykazać,
że jest współwinna śmierci ich córki.
On chciał wiedzieć, co się stało, a jej odpowiadała wersja Krombacha.
Pani Gonnin nie zna się na medycynie, jest żoną lekarza.
Przyjęła więc wyjaśnienia Dietera Krombacha za pewnik.
Nie podejrzewała żadnego przestępstwa.
To jasne.
Komendant policji zadał mu przez telefon pięć pytań.
Pan Krombach zapisał je i odpowiedział pisemnie w domu.
BYŁEM PRZEPRACOWANY, WIĘC POZWOLONO MI ODPOWIEDZIEĆ NA PIŚMIE.
To nie jest śledztwo.
Pan Krombach nigdy nie był
wezwany na przesłuchanie.
Pisze: „Najpierw przygotowałem 250 mg Solu Decortin,
aby zwalczyć udar.
Próbowałem też robić zastrzyki w serce”.
Chciałem wiedzieć, co się naprawdę stało.
Złożyliśmy więc apel
do Prokuratury Generalnej w Monachium.
MONACHIUM
LEKARZ MEDYCYNY SĄDOWEJ
Nazywam się Wolfgang Eisenmenger.
W instytucie w Monachium
otrzymaliśmy kawałek skóry,
zidentyfikowany jako miejsce wstrzyknięcia w ramię.
Pod względem toksykologicznym nie znaleźliśmy żadnych zatruć,
które mogłyby być przyczyną śmierci.
Co sądzi pan o zastrzykach,
które Krombach podał Kalince w ramach reanimacji?
ZASTRZYK, 250 MG
Jako lekarz muszę przyznać, że rzadko
podejmuje się takie decyzje.
Doktor Krombach twierdził podczas przesłuchania,
że znalazł dziewczynkę
w stanie stężenia pośmiertnego, w łóżku.
W takim stanie próby reanimacji
są całkowicie bezcelowe.
Coś jest nie tak. Ten człowiek nie mówi prawdy.
Ale jeśli chodzi o przyczynę śmierci tej dziewczyny,
to nie posunęło nas to dalej.
To nie wystarczyło, aby udowodnić zabójstwo,
że było to zabójstwo umyślne.
To była kwestia wiarygodności
i oceny sądowej.
Nazywam się Patricia Jolly, jestem dziennikarką.
Przed śmiercią Kalinki
Krombachowie byli rodziną łączoną,
w której wszystko układało się bardzo dobrze.
Kalinka Bamberski i jej brat Nicolas.
Syn i córka Krombachów, Borys i Diana.
Pierwsza żona Krombacha zmarła w wieku 24 lat.
Matka Kalinki nie znała języka niemieckiego,
ale bardzo ufała Dieterowi Krombachowi.
Sądziła, że nie zrobił nic złego.
Powiedziała, że jest dobrym ojcem
i że nigdy nie zachowywał się nieodpowiednio
w stosunku do jej córki.
Dieter Krombach jest miły, wesoły
i radosny.
Niemiecki wymiar sprawiedliwości nie podjął tej sprawy.
Przystojny lekarz w białym fartuchu…
Mało kto nie zgodziłby się z lekarzem.
Pan Bamberski jest księgowym,
jest bardzo poważnym człowiekiem, dość surowym.
Doświadczył zdrady, żona go zostawiła.
Rozwiodła się z nim.
ROZWÓD
André Bamberski lubi doprowadzać sprawy do końca.
Wszystko staje się jego obsesją.
Wszystko musi być dobrze zrobione, schludne, uczciwe.
Ta konsekwencja, ta wytrwałość… doprowadza do obsesji.
W czerwcu 1983 roku
napisałem do prokuratora z pytaniem,
jakie są dalsze kroki w śledztwie.
A on odpowiedział,
że Kalinka zmarła śmiercią naturalną
i że nie ma potrzeby prowadzenia dalszego śledztwa.
To znaczy: proszę iść dalej, nie ma tu nic do oglądania.
Bardzo źle to odebrałem.
Zredagowałem ulotkę.
Zrobiłem pięć tysięcy kopii.
I poleciałem do Lindau.
Moim celem było nagłośnienie sprawy.
To był dzień festiwalu piwa.
Na ulicy było mnóstwo ludzi.
30 000 lub 50 000 osób.
Rozdałem ulotki.
Przeczytam kilka fragmentów:
„Musicie wiedzieć, że w Lindau mieszka przestępca.
To doktor Krombach.
Zabił moją wspaniałą córkę Kalinkę.
Zignorowano również wzmianki w raporcie medycznym
sugerujące akt seksualny.
Dlaczego?
Publicznie żądam, aby sprawiedliwości stało się zadość”.
Poszedłem na tarasy kawiarni, do sklepów,
do wszystkich zgromadzonych osób.
A Diana, córka Krombacha,
przyszła z policjantami,
żeby mnie aresztować.
Tak więc zostałem zatrzymany, trafiłem do aresztu,
byłem przesłuchiwany. W końcu mnie wypuścili.
Byłem przekonany, że Krombach zabił Kalinkę.
I nie miałem zamiaru się poddać.
Od początku
był obecny przy sekcji zwłok,
co również jest niedopuszczalne.
Nazywam się Yves Levano, jestem paryskim prawnikiem.
Dieter Krombach potrzebował francuskiego adwokata znającego niemiecki.
Według pana Krombacha pan Bamberski to wariat.
Możemy go tylko tak określić.
Pan Krombach nie brał udziału w sekcji zwłok.
Poszedł rozpoznać ciało Kalinki.
A potem opuścił salę.
Lekarz medycyny sądowej rzekł:
„Proszę sobie wyobrazić,
że sprawdzaliśmy, czy nie ma śladów gwałtu.
Nie zauważyliśmy żadnych”.
Zauważyli ranę na górnej wardze.
Zgadza się.
Przedsiębiorcy pogrzebowi ubierają ciało, czyszczą je.
Robiąc to, uszkadzają ciało.
W lipcu, kiedy było tak gorąco, ciało było bardzo wrażliwe.
W stanie skrajnego rozkładu.
I to wszystko.
Dwaj lekarze medycyny sądowej
pobrali materiał z narządów płciowych Kalinki.
Nieprawidłowość polega na tym,
że nie wiemy…
Nie zapisali w protokole, co z nim zrobili.
Nie znam odpowiedzi.
Ale jeśli twierdzimy,
„że pan Krombach usunął dowody”,
musimy dodać,
„że pan Krombach miał jednego, dwóch, trzech, czterech, pięciu wspólników”.
Lindau to lokalne uzdrowisko.
Naprawdę ładne miasteczko.
Z bardzo dużą liczbą turystów.
Krombach?
Był dobrym lekarzem,
zawsze miał pełno ludzi.
Zostałam jego pacjentką.
Nie miałam powodu, żeby odejść.
Nie wiedziałam, czemu dziewczyna umarła.
Nie wiedziałam.
A on był dobrym lekarzem.
Naprawdę dobrym diagnostą.
Miły człowiek. Nie mogę powiedzieć nic negatywnego.
A matka? Spokojna, bardzo uprzejma osoba.
Naprawdę sympatyczna osoba.
Straciła swoją córkę.
A potem dowiedziała się, że pan Bamberski
podejrzewa jej męża,
którego ona nie podejrzewa,
o to, że jest mordercą jej córki,
a ją samą o to, że jest współwinna.
Zastanowiłem się i napisałem do niej,
że albo uczestniczyła w działaniach,
które doprowadziły do śmierci Kalinki,
albo nigdy nie próbowała zastanowić się,
jak Kalinka umarła
ani co się stało.
- Czy ich rozwód miał charakter sporny? - Tak.
Ich rozwód był sporny.
Z tego powodu wszystko, co wykaże pan Bamberski,
zostanie po prostu odrzucone.
Poznałem Danièle w cukierni w Casablance.
To było w 1965 roku, miała zaledwie 20 lat.
Dany była ładną dziewczyną, wysoką, jasnowłosą, miłą.
Ślub wzięliśmy rok później.
Półtora roku później urodziła się Kalinka.
Kiedy urodził się Nicolas, została starszą siostrą.
Zgrzyty zaczęły się
na początku 1974 roku.
Pojawiły się niemieckie płyty.
Książki do nauki języka niemieckiego.
Zacząłem coś podejrzewać.
Zauważyłem związek
między tym a doktorem Krombachem,
który mieszkał trzy domy dalej.
Powiedziała mi bez ogródek, że był jej kochankiem.
Wtedy zdecydowaliśmy,
że wrócimy do Francji.
Myślałem, że zaczniemy od początku.
Życie toczyło się dla mnie normalnym trybem, aż do momentu,
gdy, po roku, podobno znalazła pracę w Nicei.
W rzeczywistości Krombach…
przyjechał do Tuluzy.
Śledziłem ją
i wtedy zorientowałem się,
że w ciągu tygodnia, zamiast jechać do Nicei,
mieszkała z nim w mieszkaniu.
To ja złożyłem pozew o rozwód.
Jest w tym jakaś forma chęci zemsty
z powodu wszystkiego, co wydarzyło się w przeszłości.
Zemsta na Krombachu
i zemsta na niej.
To sprawiło, że miała obsesję na punkcie słów pana Bamberskiego.
Nazywam się Philippe Motta.
Od 30 lat jestem dziennikarzem w Tuluzie.
Andrégo Bamberskiego poznałem w 1985 roku.
Pojechałem tam, zastanawiając się,
co zrobić z tą historią.
Jest dobra czy nie?
I pierwsze, co mnie uderzyło,
to fakt, że miał stos teczek.
Zapis wydarzeń, jego przemyśleń…
Po tym wszystkim, co przeżyłem,
nie ufam nikomu.
Nie oczekujcie ode mnie, że wam zaufam.
DANY, „USPOKÓJ JEJ SUMIENIE”
MORDERSTWO
Wszystko zapisuję.
Trzeba przyznać,
że ma talent do komplikowania spraw.
Minęły trzy lata od wydarzenia,
a on prosi mnie o zajęcie się sprawą.
I opublikowaliśmy artykuł,
chyba pierwszy, który powstał na temat tej historii.
Nie jest jakoś świetnie napisany, ale ma dwie strony.
Zatytułowaliśmy go Dziwna historia.
DZIWNA HISTORIA
Przeprowadziłem wywiad z matką.
Powiedziała, że jest tym wszystkim zmęczona.
Ponieważ, z tego, co zrozumiałem,
mieszka w Tuluzie, odeszła od doktora Krombacha.
Zostawiła go, bo był niewierny.
A potem się rozwiodła.
„Potrzebowałam wsparcia po śmierci córki”.
„Odchodzę”.
Ale…
przez kolejne pięć lat pozostawała z nim
w bardzo bliskiej relacji.
Była przekonana, że on nic nie zrobił.
CZY DOKTOR DIETER KROMBACH JEST OFIARĄ?
Następnie przeprowadziłem wywiad z doktorem Krombachem.
„André Bamberski oskarża mnie od pierwszego dnia.
Jest szaleńcem”.
Odsuwa wszystko od siebie.
„Piszcie, co chcecie. Nie obchodzi mnie to”.
I tyle. Tak mi odpowiedział.
Jedna osoba mówi:
„Doktor Krombach jest mordercą”.
Doktor Krombach twierdzi:
„André Bamberski jest szaleńcem”.
A trzecia osoba mówi, że nie ma nic do dodania.
Więc…
mamy za mało informacji, aby dojść do prawdy.
DZIWNA HISTORIA
Był wtedy rok 1985.
Dowiedziałem się, że komisja zwróciła się do prokuratorów
o rozważenie możliwości przeprowadzenia dalszych dochodzeń.
W szczególności ekshumacji zwłok Kalinki.
SEKCJA ZWŁOK PO EKSHUMACJI
Lekarze, którzy przeprowadzali sekcję, twierdzili, że wszystkie narządy
oddali razem z ciałem Kalinki.
NARZĄDY PŁCIOWE
Ale organy nie wróciły do ciała.
BEZ POZOSTAŁYCH CZĘŚCI CIAŁA
Ta ekshumacja była dla mnie
potwierdzeniem, że dowody zostały zatajone.
Przez kogo?
Nie sądzę, abyśmy mogli odpowiedzieć na to pytanie.
Władze niemieckie jednak ponownie zamknęły akta.
Kalinka została
pocięta na kawałki
jak świnia w rzeźni.
Ale nikt nie chciał wiedzieć,
jak i dlaczego zginęła.
Ktoś mi powiedział, że Kalinka była obywatelką francuską,
więc francuski sąd ma prawo orzekania.
Odzyskałem nadzieję.
Pomyślałem sobie, że we Francji istnieje sprawiedliwość.
W styczniu 1986 roku wynająłem adwokata w Paryżu,
pana François Gibaulta.
Jestem prawnikiem.
Złożyłem przysięgę w 1956 roku.
Pan Bamberski przyniósł raport z sekcji zwłok.
Ekshumacja Kalinki.
Organy rzeczywiście zostały usunięte, nie było ich w trumnie.
To jest jedna z tajemnic.
Jest to jednak ważne, ponieważ doktor Krombach
nie mógł być ścigany za gwałt lub próbę gwałtu.
Ponieważ narządy płciowe zniknęły.
Brak dowodów.
Według mnie jest to zaprzeczenie sprawiedliwości.
I nie mogę się z tym pogodzić.
Pan Krombach skorzystał z pomocy adwokata we Francji.
I, owszem,
pan Krombach odmówił przyjazdu do Francji.
Przesłuchiwaliśmy go, wzywaliśmy.
Zawsze odmawiał.
Zawsze zajmował negatywne stanowisko.
Nie wiemy, dlaczego Kalinka Bamberski zmarła.
W tym momencie
argumenty na rzecz niewinności są równie wiarygodne
jak argumenty na rzecz winy.
DAWNA MIESZKANKA LINDAU
Pan Bamberski?
Wiedział, że coś jest nie tak, i miał rację.
Całkowitą rację.
Kiedy po raz pierwszy spotkała pani Krombacha?
Na początku lat 80.
Moja mama była jego stałą pacjentką.
Jako dzieci zawsze wchodziliśmy z nią do gabinetu.
Najpierw dostawała zastrzyki z wapnia.
Zawsze w pozycji leżącej, ponieważ powodowały zawroty głowy.
Ale nie zadawałam pytań, miałam tylko 14 czy 15 lat.
Potem zastrzyki z żelazem.
Na początku 1985 roku moi rodzice się rozstali.
W domu było dużo przemocy.
Pan Krombach, jako lekarz,
często przyjeżdżał do mojego ojca, żeby go uspokoić.
Potem ojciec się wyprowadził,
a Krombach zaczął nas zapraszać na jazdę konną.
A potem wpadł na pomysł,
żeby poszerzyć to o wczasy jeździeckie w Camargue.
I zostać tam na weekend, od piątku do poniedziałku.
Pojechaliśmy do Nicei
i tam zrobiliśmy zdjęcia.
Pamiętam, że kończył wtedy 50 lat.
Zaczęło się od:
„Daj mi buziaka”.
Uznałyśmy to jednak za ojcowską czułość.
To był pierwszy raz, kiedy przekroczył granicę?
Tak. Zdecydowanie.
Przyjechaliśmy tam późno i mieliśmy jeden pokój
z dużym podwójnym łóżkiem i łóżkiem pojedynczym.
To było łóżko kempingowe.
Na początku powiedział,
że będzie spał na dużym łóżku,
a my możemy wybrać, która będzie spać z nim.
Siostra błagała mnie,
żeby spać sama,
żebym ja spała w dużym łóżku.
Zabrał ze sobą torbę lekarską.
Miałyśmy niedobór żelaza, który trzeba było regularnie leczyć.
W pewnym momencie zasnęłam i…
wtedy doszło do napaści na tle seksualnym.
Byłam w totalnym szoku, jakbym była sparaliżowana.
Dziesięciokrotny szok.
Pozwoliłam, żeby to się stało.
Nie odważyłam się ruszyć ani nic powiedzieć.
Udawałam martwą i pamiętam, że potrząsnął mną,
bo myślał, że umarłam.
Był przerażony, bo udawałam martwą.
Nie mogłam uwierzyć, że to się stało naprawdę.
Dlatego nikomu nie powiedziałam. Powinnam była iść na policję,
ale nie…
Krombach był w Lindau kimś w rodzaju autorytetu.
Lekarz!
W Niemczech panuje wielkie uwielbienie dla lekarzy:
„Lekarz to zrobił? Niemożliwe!”.
„Oni tego nie robią! To nie może być prawda”.
Nikt nie wiedział, że jest narcystycznym zboczeńcem.
Podobały mu się dziewczynki.
Czy potrafimy wyobrazić sobie,
że lekarz mógłby popełnić taką zbrodnię?
Dla mnie to było coś oczywistego.
Twierdzę więc,
że wykorzystał fakt, że Kalinka
spała sama na parterze.
Krombach zszedł na dół
i zgwałcił Kalinkę.
Zgwałcił ją, ale Danièle i władze niemieckie
uważały, że nie jest za nic odpowiedzialny.
Został niesłusznie oskarżony.
I że to ja
to wszystko przeciwko niemu wymyśliłem.
We Francji
procedury ciągnęły się długo.
Kilka lat.
Ale w 1988 roku
trzech francuskich profesorów medycyny
potwierdziło,
że śmierć nastąpiła w wyniku wstrząsu
spowodowanego zabiegami medycznymi pana Krombacha,
które doprowadziły do regurgitacji.
Oraz do śmierci Kalinki przez uduszenie.
Izba Oskarżycielska swoim wyrokiem
skierowała do Sądu Przysięgłych
oskarżenie o zabójstwo.
9 marca 1995 roku
Sąd Przysięgłych ogłosił orzeczenie sądowe.
Pan Krombach był oczywiście nieobecny.
Został skazany na 15 lat pozbawienia wolności.
Ale tylko za umyślną przemoc
prowadzącą do nieumyślnie spowodowanej śmierci.
Wraz z wyrokiem wydano nakaz aresztowania.
Oczywiście.
Jeśli ktoś jest niewinny
i nie ma sobie nic do zarzucenia,
będzie się bronił.
To sugerowało, że jest winny.
Pomyślałem: „To koniec”.
Czekałem, aż Prokurator Generalny
każe aresztować pana Krombacha
i sprowadzić go do Francji.
Ale pod koniec grudnia 1995 roku dowiedziałem się,
że Ministerstwo Sprawiedliwości
napisało: „Proszę nie wykonywać
wyroku skazującego pana Krombacha”.
To była blokada polityczna
na rzecz Krombacha przeciwko obywatelowi francuskiemu,
który był ofiarą Niemca.
W Niemczech stwierdzono, że był sądzony w Monachium,
więc nie będzie ekstradycji.
Postępowanie sądowe sprawiło, że strasznie cierpiałem,
czułem, że nie mogę już nikomu zaufać.
Nakaz aresztowania nie został wykonany,
ponieważ pan Krombach był niewinny w swoim kraju.
To wszystko!
Na początku marca 1997 roku zadzwoniła do mnie dziennikarka
z gazety z Lindau,
aby powiedzieć, że doktor Krombach zgwałcił w swoim gabinecie
pacjentkę poniżej 16 roku życia.
Nie myliłem się.
Krombach rzeczywiście jest dewiantem.
Nazywam się Barbara Völkel,
pracuję dla niemieckiej stacji telewizyjnej ZDF.
30 lat temu kobiety nie były traktowane poważnie.
Czy jest pan zwolennikiem uznania gwałtu małżeńskiego za nielegalny?
Nie!
Jeśli poszły na policję,
aby zgłosić przestępstwo na tle seksualnym,
to były wyśmiewane.
W 1997 roku w Niemczech odbyła się wielka debata w Bundestagu,
aby zreformować prawo dotyczące przestępstw seksualnych.
W pociągu przeczytałam krótki artykuł w Allgäuer Zeitung.
Pewien lekarz, doktor Dieter Krombach,
molestował w swoim gabinecie 16-letnią dziewczynę.
Dostał za to dwa lata w zawieszeniu.
Przestępca seksualny pozostał na wolności.
Zaczęłam badać tę sprawę.
W Lindau nad Jeziorem Bodeńskim podniosło się wielkie oburzenie.
Doktor Krombach mógł dostać nawet 10 lat.
Nikt nie akceptował tak łagodnego wyroku.
Zebrano ponad 2200 podpisów,
aby na zawsze trzymać lekarza z dala od pacjentów.
Musiałam się długo przygotowywać,
zanim pozwolono mi przeprowadzić wywiad z Dieterem Krombachem.
Frontal przeprowadza wywiad z przestępcą seksualnym przed kamerą.
Jest to jedyny wywiad, jakiego Krombach kiedykolwiek udzielił
na temat swoich przestępstw.
Jego prawnicy odradzali mu wywiady.
Pytania mogły być zadawane tylko w obecności adwokata.
Spodziewaliśmy się skruszonego przestępcy.
Ale w przypadku Dietera Krombacha tak nie było.
Flirtował przed kamerą.
Wdzięczył się.
Powiedział do mnie:
„Miło mi cię poznać.
Gdybyś nie była blondynką,
nie udzieliłbym ci wywiadu”.
Nie widzieliśmy śladów skruchy,
poczucia, że źle postąpił.
Myślał pan, że ona robi to dobrowolnie?
Nie powiedziała „tak”, ale też nie powiedziała „nie”.
Kiedy ją całowałem, ona odwzajemniała pocałunek.
Na początku tylko ją całowałem, a potem zapytałem: „Chcesz iść dalej?”.
A ona tylko się uśmiechnęła.
Rozmawialiśmy o molestowaniu 16-letniej dziewczyny.
A on wyśmiewał się z ofiary.
I nie uważał, że to było złe.
To było bardzo interesujące.
Mówię trochę po rosyjsku.
Powiedziałem jej „kocham cię” po rosyjsku w czasie stosunku.
Nie mówię, że była zachwycona,
ale miałem wrażenie, że się na to zgadza.
Odpowiedziałam: „Ale pan ją odurzył!
Nie mogła się bronić”.
Jak mawiano w starożytnym Rzymie: „milczenie oznacza zgodę”.
Zawsze porusza mnie to, jak przed kamerą kpił z ofiary.
Odurzył ją, aby ją wykorzystać,
i nadal usprawiedliwia swój czyn.
Tuż przed końcem wywiadu zapytałam o Kalinkę.
Powiedział, że to był wypadek
i że nigdy nie wyjedzie do Francji,
więc nigdy nie będzie musiał iść do więzienia.
Na tym wywiad się skończył.
Po emisji we Frontal sprawa stała się
znana w całym kraju, na świecie i za granicą.
Czy mogę z panem porozmawiać?
Nie.
- Możemy przeprowadzić krótki wywiad? - Nie. Dziękuję.
Moim zdaniem sprawa Kalinki w Niemczech została zamknięta za wcześnie.
Wiele rzeczy wskazywało na przestępstwo seksualne.
Dostał jedynie dwa lata kary w zawieszeniu.
I otrzymał zakaz wykonywania zawodu lekarza.
Nigdy więcej nie wolno mu było
praktykować w klinice, w szpitalu
czy w poradni.
Kiedy zaczął pan śledzić Krombacha?
Bezpośrednio po procesie w 1997 roku.
Jaki był pana cel?
Chciałem sprawiedliwości
dla Kalinki i kary dla Krombacha.
W tamtych latach wciąż tam jeździłem,
dwa, trzy, czasem cztery razy w roku.
Wynająłem detektywa,
który powiedział mi, że uważa, iż Krombach pracował na zastępstwo.
A w rzeczywistości były to
nieobecności kilkudniowe, tygodniowe lub dłuższe, dwutygodniowe.
Byłem ciekaw, co robił.
Nazywam się Petra Stephan. Studiowałam bibliotekoznawstwo w NRD.
Zadaję dużo pytań.
Taka już moja natura.
To było chyba na początku 2006 roku.
Zadzwonili z kliniki.
I powiedzieli, że mają nowego lekarza.
Z ciekawości, jak zawsze,
zapytałam:
„Jak się nazywa?”.
A potem zapytałam:
„Skąd przyjechał?”.
A osoba przy telefonie odpowiedziała:
„Lekarz nazywa się Dieter Krombach.
Pochodzi z Lindau, znad Jeziora Bodeńskiego”.
Pomyślałam:
„Z pięknego Lindau…
Dlaczego lekarz z Lindau przenosi się do Rödental?
Sprawdźmy, co to za lekarz”.
Byłam zdumiona tym, co się okazało.
Co ten lekarz zrobił.
Wszystkimi złymi rzeczami, które zrobił.
Przeczytałam, że jego pierwsza żona zmarła w tajemniczy sposób,
prawdopodobnie od zastrzyku.
Przeczytałam, że zgwałcił jedną z pacjentek.
I przede wszystkim przeczytałam o Kalince.
Z tymi informacjami w pamięci
poszłam na wizytę.
To wszystko było podejrzane.
Miałam plan.
Przyjrzę się temu człowiekowi
i sprawdzę, czy to naprawdę on.
Bałam się.
Trzęsłam się i drżałam tak bardzo,
że on to zauważył i zapytał mnie:
„Dlaczego tak się boisz?
Boisz się mnie?”.
Odpowiedziałam: „Nie, nie boję się pana.
Po prostu denerwuję się przed badaniem”.
Od razu pomyślałam, że to on.
Powiadomiłam trzy różne urzędy.
Napisałam do gazety.
Wysłałam wiadomość do burmistrza
i do stowarzyszenia lekarzy.
Wysłałam też e-mail do pana Bamberskiego.
Skontaktował się ze mną.
Dzięki tej pani
władze niemieckie dowiedziały się,
że od końca 1997 roku rozpoczął on
w całych Niemczech działalność, którą nazywa się zastępstwami.
Dostarczał fałszywe dokumenty
do różnych klinik, szpitali,
różnych gabinetów lekarskich, aby zastępować lekarzy.
Nigdy nie odzyskał prawa do wykonywania zawodu.
Najwyraźniej jednak w porę zrobił kopię.
I z tą kopią jeździł po całych Niemczech
i przez te wszystkie lata pracował jako zastępca lekarza.
Policja kryminalna z Coburga
złapała go na krótko przed wyjazdem
z walizką pełną pieniędzy
i pompką do penisa.
Jeśli ktoś nie chce zażywać Viagry,
może użyć tego
do pobudzenia swojego penisa.
To był proces,
który media śledziły z uwagą.
Kalinka, córka Bamberskiego,
która zmarła w wieku 15 lat
po zastrzyku doktora Krombacha.
ORGAN SĄDOWY
Pan Bamberski był bardzo spokojny,
był rzeczowy i bardzo się cieszył,
że w Niemczech w końcu doszło do procesu
przeciwko Krombachowi, nawet jeśli chodziło tylko o to,
że nie miał odpowiednich dokumentów.
Bez licencji nie można wykonywać zawodu.
Pomyślałam: „To zbyt niebezpieczne.
Coś może się stać, a ja wiem, kim jest ten człowiek.
Muszę to natychmiast upublicznić”.
Podczas przesłuchania, w którym uczestniczyłem w lipcu 2007 roku,
okazało się,
że pan Krombach nadal dopuszczał się napaści na tle seksualnym.
Na rozprawę przyszły dwie osoby, które złożyły zeznania.
I jeszcze kilka innych osób,
które zostały wymienione w wyroku.
Pan Krombach został skazany na 28 miesięcy więzienia.
Przynajmniej dostał dwa lata.
Przynajmniej.
Coś takiego nie powinno się zdarzyć.
A potem został przedterminowo zwolniony.
Czułem się sfrustrowany,
bo może i odniosłem jakieś sukcesy, ale nie osiągnąłem celu,
jakim było wymierzenie sprawiedliwości za śmierć Kalinki.
To, co mówi pan Bamberski, jest niedorzeczne.
Miałbym się z nią kochać?
Pan ją zgwałcił!
Nie musiałem, byłem żonaty,
byłem szczęśliwy z matką Kalinki.
Zresztą ona ze mną została.
Rozwiedliśmy się po pięciu latach.
Ale nie z tego powodu,
tylko dlatego, że zdradzałem ją
z inną kobietą, jej przyjaciółką.
Cóż, zdarza się.
SCHEIDEGG, NIEMCY
Pan Krombach przebywał w więzieniu do czerwca 2008 roku.
Wrócił do Scheidegg.
Scheidegg leży bardzo blisko Lindau.
Śledziłem Krombacha.
We wrześniu i na początku października
trzykrotnie pojechałem do Scheidegg.
Tam, przed domem, w którym mieszkał pan Krombach,
znalazłem małą tabliczkę z napisem
„dom na sprzedaż”.
Miał więc możliwość ucieczki przed władzami.
Trochę spanikowałem, zastanawiałem się:
„Dokąd on pojedzie?”.
Znalazłem się w ślepym zaułku,
nie mogłem nic więcej zrobić.
Nie mogłem nic zrobić z tym wydanym zaocznie wyrokiem skazującym.
We wrześniu 2009 roku podjąłem decyzję.
Coś trzeba było zrobić.
Jest tylko jedno rozwiązanie.
Zdecydowałem się
go uprowadzić.
Uprowadzić pana Krombacha.
Dobrowolnie lub siłą
sprowadzić go do Francji.
Moim zdaniem sprawiedliwość musiała być wymierzona do końca.
Więc…
może to było trochę ryzykowne,
ale przynajmniej było to coś konkretnego.
Czy myślał pan o zamordowaniu go?
Nie, nigdy nie chciałem go zamordować.
Nie wymierzono by sprawiedliwości,
więc wszyscy, łącznie ze mną,
mieliby wątpliwości.
Bregencja w Austrii leży bardzo blisko Scheidegg i Lindau.
W związku z tym we wszystkich kawiarniach,
restauracjach, hotelach i schroniskach w Bregencji
poinformowałem, że szukam kogoś, kto pomoże mi
w przewiezieniu pana Krombacha
z Niemiec do Francji.
Rozdałem dokumenty napisane po niemiecku
z jego zdjęciem i napisem „Interpol”.
To był piątek,
otrzymałem telefon z recepcji:
„Ktoś o pana pyta”.
I właśnie wtedy poznałem Antona.
Nazywam się Anton Krasniqi.
Urodziłem się w Kosowie, wychowałem w Austrii.
Jako ojciec
jestem zafascynowany siłą tego faceta.
To ojciec, który jest bardzo silny.
To jest interesujące i poruszające.
Poruszające, kiedy wyobrażasz sobie, że gdyby to przydarzyło się tobie,
co zrobiłbyś jako ojciec?
Co byłbyś w stanie zrobić dla swojego dziecka?
Co by pan zrobił?
Krótka piłka.
Porządnie. Krótko, szybko.
Wziąłem go do swojego samochodu.
Pojechaliśmy nad Jezioro Bodeńskie.
Zaproponowałem mu pomoc.
Powiedział mi:
„Proponuję ci to z ludzkiego odruchu.
Nie chcę pieniędzy”.
Zapytał: „Ile chcesz?”.
Spojrzałem na niego i roześmiałem się.
Powiedziałem: „Nie chcę pieniędzy”.
Odpowiedziałem: „Będą jednak koszty”.
A on: „Odłóżmy to na potem”.
Więc niczym nie ryzykowałem.
Czy był pan kiedyś w więzieniu?
O tak.
Mielibyśmy myśleć o konsekwencjach,
o tym, co może się zdarzyć?
Nie interesuje mnie to.
A gdyby był z mafii?
Zażądałby pieniędzy z góry.
Tak, znam gang rosyjski, gruziński.
Przyprowadziłem dwóch ze sobą.
Jaka była cena?
Wynosiła 10 000 euro na głowę.
Rozmawialiście o tym, jak to będzie wyglądało?
Nie, wcale. Powiedział mi:
„Im mniej wiesz, tym lepiej”.
Więc dałem mu swoją zgodę.
To był akt wiary.
Jeśli w nic nie wierzysz,
to do niczego nie dojdziesz.
Wróciłem do Tuluzy.
Czekałem. Nic szczególnego.
Wziąłem samochód mojej siostry.
Z tyłu jest dużo miejsca,
okno ma przyciemnioną szybę,
jest idealne.
Plan był taki: gdy go zobaczymy,
ładujemy go do samochodu
i przywozimy do Francji. Prymitywne, proste.
Krombacha nie było w domu.
Około 21 widzę,
że samochód wjeżdża do garażu.
Pomyślałem sobie: „OK, jest tutaj”.
W domu pali się światło.
Zapukałem.
Odsunąłem się od drzwi.
Ze trzy albo cztery metry.
On wyszedł.
„Dobry wieczór. Pan Krombach?” Zapytałem po niemiecku.
Odpowiedział: „Tak. Czego chcesz?”.
Podeszło dwóch Rusków, zaatakowali z obu stron.
Zaczął krzyczeć:
„Ratunku! Pomocy!”.
Wsadziliśmy go do samochodu, zakleiliśmy taśmą.
I tak to się stało.
Wiedział, co się dzieje.
Krzyczał, pytał:
„Wieziecie mnie do Francji?
Zabijecie mnie?”.
Powiedziałem mu: „Nikt cię nie zabije”.
Powiedział: „Odwieź mnie do domu,
a dam ci 500 000 euro”.
„Nie, nie wracamy i nie chcemy pieniędzy”.
Byłem kierowcą.
Rosjanie i doktor Krombach siedzieli z tyłu.
Usłyszałem Rosjanina:
„Nie rób tego”.
Odwróciłem się i zobaczyłem,
że jeden z nich trzyma nóż.
Najwyraźniej chciał mu odciąć genitalia.
Zatrzymałem samochód.
Powiedziałem mu: „Wysiadaj!”.
To było zbyt ryzykowne, żeby jechać 300, 400 km
z facetem, który ma nóż.
Powiedział: „Chcę swoje pieniądze”.
„Zabieraj pieniądze. Ciao!”
Najważniejsze było to, żeby przywieźć Krombacha
do Francji.
Nagle widzę znak: „Zjazd: Miluza”.
Świetnie.
To było pierwsze miasto,
w którym znajduje się jakiś posterunek policji.
Sąd jest tuż obok.
Przed budynkiem sądu
stało kilka samochodów policyjnych.
Nie mogłem go tam wyrzucić.
Wjechałem w uliczkę.
Krombach cicho płakał.
„Ratunku!”
Otworzyliśmy bramę.
Tam go zostawiłem.
O 3.20 nad ranem
dostaję anonimowy telefon.
„Zadzwoń na policję
w Miluzie
i powiedz, że Krombach
leży na chodniku przed urzędem celnym”.
Zadzwoniłem, opowiedziałem swoją historię.
Facet uznał mnie za wariata.
Jest poszukiwany za zabójstwo.
Zabójstwo?
Od jakiegoś czasu.
Ulica Tilleul?
Tak, niedaleko urzędu celnego.
- Nakaz aresztowania? - Napisane, że jest niebezpieczny.
„To bardzo poważna sprawa.
Istnieje europejski nakaz aresztowania.
Poszukajcie go, to się przekonacie”.
Ten facet jest poszukiwany…
Tam jest facet, który jest zakneblowany, ma związane ręce i nogi.
Jesteśmy na Tilleul.
Jest związany. Poczekaj.
Jest ze związanym facetem.
Jesteśmy na Tilleul, jest związany. Ma związane ręce i nogi.
Dziesięć minut później powiedział:
„Znaleźliśmy go,
ale nieźle go pobiłeś”.
Odpowiedziałem: „Nie pobiłem go, bo jestem w Tuluzie”.
Proszę pana?
Tak?
Czy ma pan na imię Dieter?
Tak.
Ma na imię Dieter.
Mówi, że uprowadzono go w Niemczech.
Jest przytomny?
Jest przytomny, ale w kiepskim stanie.
Obiecali, że zawiozą mnie z powrotem do domu.
Obiecali mu, że zawiozą go do domu.
Ci ludzie byli Rosjanami?
Mówili po rosyjsku.
- Mówili po rosyjsku. - Dobrze.
Sądził pan, że zostanie aresztowany?
Nie.
Dlatego byłem zaskoczony.
Zarezerwowałem pokój w hotelu w Miluzie.
Zarezerwowałem lot.
Kiedy dotarłem do hotelu,
była już 17 lub 18.
Do moich drzwi zapukała policja.
Zapytali, czy nazywam się Bamberski.
„No to zabieramy pana do aresztu”.
I zabrali mnie na komisariat.
Tam zaczęły się przesłuchania.
Kiedy dwóch policjantów prowadziło mnie,
aby przedstawić mnie prokuratorowi sądu,
jak już mówiłem, wystawili mi wartę honorową
w holu wyjściowym komisariatu.
Wszyscy wstali?
Wszyscy stali
i bili brawo.
To napawało mnie nadzieją.
Powiedzieli, że Krombach tam jest.
Że go nie wypuścili.
Powiedziałbym,
że był na końcu procesu legislacyjnego.
Oskarżonemu o porwanie Bamberskiemu grozi dziesięć lat pozbawienia wolności.
Nazywam się Laurent De Caunes,
jestem adwokatem z kancelarii w Tuluzie.
O uprowadzeniu pana Krombacha dowiedziałem się,
gdy zostałem ostrzeżony, że pan Bamberski
przebywa w areszcie w Miluzie.
Naprawdę się wtedy przestraszyłem.
Powinienem był wcześniej pomyśleć
o konsekwencjach
podżegania do porwania.
Media, jak to media,
lubią przesadzone i dramatyczne wyrażenia
ujawniające skandal.
Potem wkroczyliśmy w osobliwy etap,
w którym pan Bamberski był stroną cywilną
w postępowaniu przeciwko panu Krombachowi.
I przyszłym oskarżonym
w postępowaniu przeciwko niemu.
O godzinie 23
André Bamberski wychodzi na wolność.
Ale zostaje oskarżony o porwanie
i udział w przestępstwie.
Wydałem zgodę
9 października 2009 roku
na sprowadzenie Krombacha do Francji.
Nazywam się Philippe Ohayon. Jestem prawnikiem.
Broniłem Dietera Krombacha w dwóch procesach karnych.
Dieter Krombach został uwięziony.
Jego twarz była opuchnięta, wyglądał jak stek.
Możecie sobie wyobrazić, w jak katastrofalnym stanie się znalazł.
Miał traumę. Twierdził, że jest niewinny.
Krzyczał w złości, że jest niewinny.
Uprowadzenie było niezwykle brutalne.
A pan Bamberski powiedział: „To nie moja wina.
Nigdy nie kazałem im go bić ani stosować przemocy”.
Pan Bamberski, moim zdaniem, jest kimś,
dla kogo cel zawsze będzie uświęcał środki.
Twierdziliśmy, że André Bamberski
działał pod wpływem przymusu moralnego.
Wiedział bowiem, że jeśli Krombach zostanie aresztowany,
rozpocznie się proces.
Prawdziwy proces sądowy.
Prawdziwy proces o sprawiedliwość.
Celem sprawiedliwości
nigdy nie jest zemsta.
Tak było od zarania dziejów.
Sprawiedliwość nie jest zemstą, jest jej przeciwieństwem.
Po uprowadzeniu Dietera Krombacha
skontaktowałam się z Dianą Krombach.
Rozmowa odbyła się przed domem jej ojca,
z którego został uprowadzony.
Nadal była przekonana o niewinności swojego ojca.
Jestem w 100% przekonana o niewinności mojego ojca.
Z biegiem lat takie rzeczy są niesamowitym obciążeniem emocjonalnym dla rodziny.
Gdzie to się stało?
Wiem to tylko z relacji mojego ojca.
To jego miejsce parkingowe. Powiedział, że to stało się
tuż przed tym, jak wsiadł do samochodu.
Policja znalazła tu ogromną kałużę krwi.
Początkowo policja założyła, że został zamordowany.
Niemcy zażądali jego zwrotu?
Oczywiście.
Byli bardzo zaskoczeni, że w ogóle musieli o to prosić.
To była wielka niespodzianka.
O to właśnie walczyliśmy przez wiele miesięcy.
Ale tak się nie stało.
PARYŻ, FRANCJA
RÓWNOŚĆ
W Sądzie Przysięgłych w Paryżu
Krombach był nadal oskarżony na tej samej podstawie
co w swoim procesie zaocznym z 1995 roku.
Za morderstwo Kalinki.
Wiele emocji podczas procesu Dietera Krombacha.
Dziś rano w sądzie w Paryżu
po raz pierwszy twarzą w twarz stanęli
człowiek oskarżony o zabicie młodej Kalinki
i ojciec dziewczynki, André Bamberski.
Pierwsze myśli i słowa poświęcam
pamięci Kalinki.
Media przedstawiały sprawę tak,
że Niemiec, który uciekał
przez te wszystkie lata przed sprawiedliwością,
w końcu za to zapłaci.
Taka była atmosfera.
Pan Krombach nie jest w dobrej formie.
Dzięki przyjaciołom Bamberskiego.
To surrealistyczna sytuacja.
Ktoś siedzi zamknięty,
bo strona oskarżająca przywiozła go do Francji,
stosując straszną przemoc.
Klimat germanofobiczny,
teorie spiskowe mówiące,
że niemiecki wymiar sprawiedliwości
ochraniał mało znaczącego lekarza
z Lindau, nie mają sensu.
Jaka jest prawda?
Prawda jest taka, że mój ojciec nic nie zrobił.
Jest niewinny. To czyn wariata, maniaka.
Doktor Krombach
był dobrym ojcem dla swoich dzieci.
Ale miał dwie twarze.
Jak doktor Jekyll i pan Hyde.
Pan Bamberski posiada przewagę moralną.
Nie jest zbójem ani zamaskowanym mścicielem,
ale jest waleczny.
Walczący mnich.
Pan Bamberski jest zdeterminowany.
Czy to dla niego ulga, że sprawiedliwości stało się zadość?
Ulga, bo właśnie do tego zawsze dążył,
aby Krombach został osądzony.
Pani Gonnin jest bardzo spokojną i miłą kobietą,
która bardzo boleśnie przeżywała to, co się stało.
Uprowadzenie, aresztowanie Krombacha,
zainteresowanie mediów.
Rana jest na nowo otwarta
w wyniku sytuacji, w którą nie wierzy.
Nie wierzy w winę Dietera Krombacha.
Sądzę, że czuła się ofiarą przemocy sądowej
i agresji ze strony pana Bamberskiego.
Proces Bamberskiego przeciw Krombachowi jest jego zemstą.
Poprosili mnie o śledzenie rozpraw,
o pisanie artykułów na temat procesu.
Ludzie na sali sądowej wstrzymali oddech,
kiedy pojawił się Krombach.
Dość szybko
stracił panowanie nad sobą.
Gdy pytania mu odpowiadały,
szybko je rozumiał
i odpowiadał bez problemu.
Ale kiedy pytanie mu przeszkadzało,
wykonywał ten gest.
Potem nastąpił szokujący moment.
Pod koniec piątego lub szóstego dnia
dowiadujemy się, że miał zawał serca.
Jego życie jest zagrożone, ma problemy z sercem.
Potwierdził to specjalista.
Dieter Krombach nie jest już w stanie się pojawić.
Stojąc przed sądem, niemiecki kardiolog powołał się na chorobę.
To był zwykły wymysł.
Niektórzy z dziennikarzy relacjonujących tę sprawę
kontaktowali się z panem Levano i panem Ohayonem
przed procesem
i zawsze mówili, że proces się nie odbędzie.
Rzeczywiście do niego nie doszło.
Co ciekawe, był to problem medyczny w jego specjalności, w kardiologii.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Według niego Kalinkę zabił jej ojczym, Dieter Krombach.
Dlaczego nie kazał policji zabezpieczyć miejsca zdarzenia?
Danièle Gonnin, matka Kalinki.
Byli małżonkowie nawet na siebie nie patrzą.
Jak się pan czuje?
Jestem
znacząco bardziej pewny siebie
i spokojny niż ostatnio.
To znaczy?
To znaczy,
że zrobiono wszystko,
aby pan Krombach nie spowodował kolejnego problemu kardiologicznego.
Oczywiście, to musi się skończyć.
Chce udowodnić swoją niewinność.
Bo jest niewinny.
Zeznawanie przeciwko niemu było dla mnie bardzo trudne,
ponieważ musiałam na oczach wielu ludzi
opisać to wszystko jeszcze raz.
Po raz pierwszy spotkałam pana Krombacha
latem 1993 roku.
Miałam 29 lat.
A on był starszy, po pięćdziesiątce.
Ktoś mi go polecił:
„Jest miłym i dobrym lekarzem”.
Powiedział, że mam niedobór żelaza,
że musi mi zrobić zastrzyk.
Dostałam zastrzyk kilka razy
i wszystko było już w porządku.
Mieliśmy z mężem problemy finansowe,
a on zaproponował mi pracę w swoim gabinecie.
Musiałam tylko czyścić podłogi, zamiatać, wycierać.
Miałam przychodzić w porze lunchu.
Nie było personelu, nie było też pacjentów.
Wówczas niczego nie podejrzewałam.
Pewnego dnia wyszłam na korytarz
i usłyszałam jakieś hałasy.
Zawołałam:
„Halo! Kto tam?”.
To był on w laboratorium na zapleczu.
Zapytał,
czy może mi zrobić zastrzyk.
Żebym nie musiała wracać na wizytę tego samego dnia.
Nie podejrzewałam niczego i zgodziłam się.
To był zupełnie inny zastrzyk.
Poczułam się sparaliżowana.
Pamiętam, że chciałam wstać,
a on delikatnie, dwoma palcami, zmusił mnie,
żebym wróciła i wtedy to się stało.
Zgwałcił mnie.
- Możemy zrobić przerwę? - Oczywiście.
Dobrze.
Nie byłam w stanie myśleć wystarczająco jasno, aby pójść na policję.
Byłam po prostu przerażona,
pełna złości i wstydu.
Pan Krombach był bardzo bogaty i bardzo wpływowy,
a ja myślałam: „Nie mam żadnych szans”.
Nie udało mi się obronić Dietera Krombacha
przed tymi zarzutami.
Zarzutami nieudowodnionymi,
innymi zarzutami.
Krombach twierdził, że mnie nie zna,
że nigdy wcześniej mnie nie widział,
że przyszłam po to, żeby się dowartościować.
Sprawiedliwość ma swoje zasady.
Pierwszą zasadą jest udowodnienie zarzutów.
SALA NR 3 SĄDU PRZYSIĘGŁYCH
Podobno bał się, że będę zeznawać.
Sala sądowa była pełna.
A jego dwaj adwokaci byli jak wściekłe psy.
Siostry Mauer nigdy nie wytoczyły procesu.
Nigdy nie udało mi się obronić Krombacha
przed zarzutami sióstr Mauer.
Jak Danièle Gonnin zareagowała na zeznania ofiar?
Obrzydzeniem.
Przez 28 lat żyła w błędzie.
Pamiętam, jak Danièle Gonnin odwróciła się i powiedziała:
„Tak naprawdę jest dewiantem.
Żyłam ze zboczeńcem,
nie zdając sobie z tego sprawy”.
Szok, wiek ofiar, sposób działania.
Niepełnoletnie dziewczynki.
Sposób odurzania i wykorzystywania seksualnego.
Danièle Gonnin nie patrzyła
na fiolki z lekami,
które wstrzykiwał w ciało Kalinki.
Nie patrzyła, ufała mu.
Krombach był kardiologiem
i wszyscy byli zgodni co do tego, że jego próby reanimacji Kalinki,
zarówno działania, jak i wstrzyknięte lekarstwa,
były całkowicie sprzeczne z wszelkimi zasadami medycyny.
Dowiedziała się o zdradzie mającej miejsce w jej domu.
Jej mąż odurzał ją, aby zdradzać ją z 16-letnią sąsiadką.
Ale ta sąsiadka
tłumaczyła, że zaczęli uprawiać seks
z Dieterem Krombachem w jego domu.
Czyli w domu, w którym mieszkał z panią Gonin,
na kanapie w salonie.
Żeby nie przeszkadzała, odurzał swoją żonę.
Nalał żonie kilka kropel
środka uspokajającego,
tak że spała bardzo głęboko
i nie słyszała,
że w sąsiednim pokoju uprawiał seks.
Danièle Gonnin powiedziała sądowi, że nie spała normalnie
w noc zbrodni.
Teraz ma wątpliwości, czy nie została odurzona
przez pana Krombacha w noc śmierci córki.
Miałam wątpliwości, teraz to więcej niż wątpliwości.
Jestem prawie pewna, że on kłamie.
I to boli.
Teraz muszę z tym żyć.
Chciałabym, żeby Dieter Krombach powiedział mi:
„To był wypadek, spanikowałem
i skłamałem”.
Zrozumiałabym,
być może wybaczyłabym.
Ale teraz nie mogę wybaczyć.
Pani Gonnin trudno było poradzić sobie z przekonaniem,
że wielu uważało, że o wszystkim wiedziała,
ale nie chciała mówić, uwierzyć czy słyszeć o tym.
Nie mogła tego znieść.
Oczywiście, że byłem usatysfakcjonowany,
ponieważ mogłem powiedzieć jej matce,
wszystkim, mediom:
„Widzicie? Miałem rację”.
Doktor Krombach został skazany
na 15 lat pozbawienia wolności
za przemoc.
Myślę przede wszystkim o Kalince.
Sprawiedliwości stało się zadość.
I teraz będę mógł ją opłakiwać.
DIETER KROMBACH ZOSTAŁ SKAZANY NA 15 LAT WIĘZIENIA
ZA „NIEINTENCJONALNE SPOWODOWANIE ŚMIERCI”.
TWIERDZI, ŻE JEST NIEWINNY.
MIMO PROTESTÓW ANDRÉGO BAMBERSKIEGO
ZOSTAŁ ZWOLNIONY 22 LUTEGO 2020 R. Z POWODÓW MEDYCZNYCH.
ZMARŁ 12 WRZEŚNIA 2020 R. W NIEMCZECH.
16 KOBIET ZGŁOSIŁO PRZYPADKI NADUŻYĆ SEKSUALNYCH ZE STRONY DR. KROMBACHA.
Jaki dostał pan wyrok?
Jeden rok więzienia.
Kiedy byłem w więzieniu w Austrii, odwiedził mnie mój ojciec.
Powiedział: „Chłopcze, wiesz, co zrobiłeś?”.
Rzekłem: „Tak, tato”.
Są ze mnie dumni.
Wszyscy są ze mnie dumni.
Podczas procesu w sprawie porwania w Miluzie
dowiedziałem się, że zostałem skazany
jako sprawca porwania.
Rok więzienia w zawieszeniu.
Mam nadzieję, że Kalinka jest w niebie
i wie o tym, co dla niej zrobiłem.
Myślę, że na to zasłużyła.
Co byś powiedział ojcu, który stracił córkę?
Powiedziałbym mu… bo to trwało 39 lat…
„Nie zmarnuj życia”.
Walczyłem jak Don Kichot z La Manchy.
Z wiatrakami.
Doczekałem się dla niej sprawiedliwości.
Ale była to wyjątkowo trudna walka.
Napisy: Marlena Wilczak