Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Hanımlar ve beyler, karşınızda Bill Burr!
Pekâlâ, teşekkürler!
Çok teşekkürler.
Çok teşekkür ederim. Nasılsınız?
Nasıl gidiyor? Pekâlâ.
Ayaktasınız, oturun.
Oturun.
Bakın komik miyim.
Ben de sizin gibi bir buçuk yıldır dışarı çıkmıyordum.
Denver'da olmak harika be.
Eyalet düzeyinde yasal ama ülke düzeyinde değil işte be.
Buradaki herkes yürüyüşe gider gibi giyiniyor.
Şu North Face pijamalarınız gibi saçmalıklarınız yok mu.
Hepiniz içeride yaşıyorsunuz.
Evet.
Hayatınız nasıl gidiyor?
Pandemi nasıl geçiyor? Eğlendiniz mi?
Evinizde duruyor musunuz?
Önlem alıyor musunuz?
Hayır!
Şöyle insanlardan bıktım,
"Ben önlem almıyorum, pandemiye inanmıyorum!
Hepsi yalan dolan!"
Tamamen ikiye ayrıldık.
Bazı insanlar "Aşı olmalısın" diyor.
"Battaniyeye sarılmalısın,
insanların fotoğraflarına bakarken yüzünü örtüp nefesini tutmalısın."
Diğerleriyse "Umurumda değil,
yolda yürürken benim toplar ortada olacak
çünkü İsa, Yuhanna 13'te öyle diyor.
İncil dersimde okudum. Benim umurumda değil.
Eğer hastalanırsam hastaneye giderim,
beni iyileştirin, derim" diyenler.
Herkes iki yüzlü.
Tüm liberaller tutturmuş "Maske takın" diye.
Yarısı konuşurken maskeyi indiriyor.
Burunlarının altına getiriyorlar.
Bir de başka götler var, yıllardır vatansever olanlar.
"Amerika, ya sev ya terk et!
Askerleri destekle!
Hoşuna gitmiyorsa defol git!
Amerika, ya sev ya terk et!" diyenler. Tamam, aşı ol.
"Ben hükûmete güvenmiyorum."
Bu nereden çıktı şimdi?
Siz onu destekliyorsunuz sanıyordum.
Bayrak falan sallıyorsunuz sanıyordum.
Bakın, olay şöyle.
Hemfikir olana kadar bu bokun içinden çıkamayacağız.
Bu da asla olmayacak, kesinlikle olmayacak.
Bu durumu çözmek için Açlık Oyunları'na dönmemiz lazım.
Kim kazanırsa kazanır.
Aşı karşıtları, aşıcılara karşı.
Kocaman bir alan var,
aşı olmak istemeyen tüm insanlar,
tüm o şişkolar ve kafayı sıyıranlar, öyle değil mi?
Alanda en sona doğru koşarak
diğer tarafa geçmeye çalışacaklar,
o sırada tepede bir helikopter olacak,
üstlerine aşı fırlatıyor olacak.
Tamam mı?
Ne düşündüğünüzü biliyorum, "Bu hiç adil değil.
Ben eski püskü ayakkabılarımla koşuyorum, sen helikopterdesin
ve silahın var."
İşte böyle… Silahlı bir liberal, tamam mı?
O konuda kötüler.
"Aman tanrım, yaşıyor mu? Bana vuracak mı?
Güvende hissetmiyorum!"
O zamana kadar yolu yarılarsınız.
Tulumunuzun askılarından biri düşer.
En sonunda diğer tarafa geçebilirseniz
tıpkı yakar toptaki gibi sayı sayarız.
"Kim kazandı?"
Sadece bir fikir.
Ben…
Başka ne yapayım bilmiyorum. Artık pes ettim.
Sizinle dürüstçe konuşacağım.
Bu bokun başladığı ilk yıl
bir Amerikalıydım, herkesi destekliyordum,
sonrasını bilemiyorum.
Birkaç hafta bizi dışarı saldılar, sonra geri içeri tıktılar,
artık içimden gelmemeye başladı.
Şöyle oldum, "Bana ne. Umurumda değil.
Gerçekten umarım daha çok insan ölür."
Ama bu pandemi belasının tek güzel yanı,
umarım bu gösteri çıkana kadar
bu artık eskide kalmış olur, bilmiyorum, öyle umuyorum
ama şu pandeminin tek güzel yanı
boykot kültürünü biraz azaltmış olması.
Anlatabiliyor muyum?
Evet. Evdeyken iş ortamında sikini göstermek biraz zor.
Anlarsınız ya.
Bazı insanlar bunu hâlâ beceriyor.
Zoom toplantısına donsuz giriyorlar.
Birden kalktıklarında çüklerini ekranda görüyorsunuz.
Hâlâ kovulmanın bir yolunu buluyorlar.
İnanılmaz bir şeydi.
Ama yine de o manyakların ara verebilmeleri iyi oldu
çünkü boykot kültüründe
boykot edecek insan kalmamaya başlamıştı.
Anlarsınız ya.
Nasıl göstermeye çalışırlarsa çalışsınlar, iş yerinde sikini gösterenler
sınırlı sayıda insanlardı.
İstatistiklere rağmen öyle, değil mi?
"Her 1.6 saniyede bir birileri sikini çıkarıp
bir ofiste bir kadının önünde sallıyor."
"Ne? Her 1.6 saniyede bir mi?" diyorsun.
Dikkat etmemişim demek ki.
"Her 3.2 saniyede bir
bir adam eğrelti otuna boşalıp bir kadının yüzüne sürtüyor."
Yok artık yani! Bunu bilmiyordum.
Değil mi? Evet.
Neyse ki bu dangalakların hepsini toplayıp
onlardan kurtuldular.
Ama bu küçük bir araştırma gibi oldu
ve belki de size engel olan adamlardan
kurtulmanın bir yoluydu.
Bu her şeyde böyle.
Önce kabullenirsiniz,
sonra kontrolden çıkmaya başlar.
Bilemiyorum.
Ama insan kalmadı gibi oldu,
mesela geçen yıl ölmüş insanları boykot etmeye çalıştılar.
Hatırlıyor musunuz? Birden John Wayne gündem oldu.
Bir video buldular,
rafa kaldırdıkları bir film falanmış.
Sonra birden o aptal, sözde "aydın" beyazlar ortaya çıktı.
"Aman tanrım, John Wayne'in 1971'de
Playboy'da ne dediğini gördün mü?"
Bir grup beyazdan bahsediyorum,
hepsi de ölmüş bir beyaz adama bilenmiş.
"Artık buna tahammül edemem.
Artık 45 yıldır ölü olan John Wayne'in
artık var olmayan bir dergide söylediği şeylere tahammül edemem.
Siyahilerin arkasındayım."
Beyinsizler.
Hangi beyinsiz beyaz kendine "aydın" der ki?
Anlıyor musunuz?
Gerçekten sosyolojik aydınlığa ulaşmış olsanız
beyazların "aydın" lafını siyahilerden çaldığını bilirdiniz.
Elvis olayı bir kez daha yaşanıyor.
Ama ben bu konuda siyahileri suçluyorum.
İçlerinden biri çuvalladı.
Bir partidelerdi, çok fazla beyaz vardı
ve orada ağızlarından kaçırdılar.
"Aydınlan" falan işte, her neyse.
Sonra beyazın biri duydu, "Ne dedin sen?
Aman tanrım. 'Aydınlan' mı? Ben de söyleyeceğim.
Beyaz dostlarıma söyleyeyim de desteklediğimi bilsinler.
Bunu kesinlikle söyleyeceğim.
Ben duyarlıyım.
Çok aydınım.
Yetti artık, gerçekten yetti.
Beyaz apartmanımdaki siyahileri Twitter'dan destekliyorum.
Ben böyleyim. Sizin arkanızdayım."
Beyazların hepsi şu yalanı söyler,
150 yıl önce yaşasalardı,
yeraltı demiryolunda çalışsalardı kölelerin kaçmasına yardım ederlermiş.
"Ben iyi beyazlardan olurdum.
Zamanımı ayırıp hayatımı tehlikeye atardım."
Ama aslında zamanda geriye dönseniz
bugün yaptığınızı yaparsınız, yani hiçbir şey.
Hiçbir bok yapmazsınız.
Belki biraz #SiyahHayatlarDeğerlidir.
"Tanrım, L koltuğumda otururken bu durum beni mahvediyor."
Siyah Hayatlar Değerlidir yürüyüşlerinde en sevdiğim şey
mağaza pencerelerinin önüne kontrplak koyulması,
kontrplakların üstünde de "Siyah hayatlar değerlidir" yazması.
Bu mesajın iki yönlülüğüne bayılıyorum.
"Siyah hayatlar değerli, hepimiz aynıyız, biriz.
Mağazamı yakmayın hayvan herifler!
Herkesi mağazamıza bekliyoruz.
Herkes girebilir.
Tek tek girin, onu takip edin.
Herkes için güvenli bir yer."
Evet.
John Wayne 1907'de doğdu.
O olsa aynen böyle konuşur.
Sonra bir de "Bu bir bahane" diyen salaklar var.
"Evet, öyle" diyorlar.
Kesinlikle öyle.
Herkes kendi dönemine göre yaşıyor.
Gençlere bakın.
Mesela bir buçuk yıldır bir su şişesi var,
herkes etrafında duruyor, bir çocuk atıyor,
eğer şişe düz durursa hemen
"Yok artık!" deyip deliriyorlar.
Anlayamadım.
Ama ben 1968'de doğduğum için
"İyi de kimse tam durdurmayı denemedi ki.
Yeterince denersen şişe düz durur zaten.
Burada ne oluyor?" dedim.
Keyiflerini kaçırmak istemem.
Çok heyecanlılar, scooter'larına binip gidecekler.
Küçük bir arkadaş grubu falan işte. İyi, yapsınlar.
Evet. Bir süre bu popülerdi.
Sean Connery öldü. Muhteşem Sean Connery.
Evet, en sevdiğim James Bond.
Twitter'da sekiz dakikalığına
ona güzelce veda ettiler,
sonra kıllı bacaklı beyaz bir kız çıktı.
Diyordu ki "Gerçekten mi?
Kadınlara vurmayı savunan bu adamı göklere mi çıkaracağız?"
Öncelikle bu adam kadınlara vurmayı savunmadı.
Sadece "Arada bir küçük bir tokat atın.
Biraz elinizin tersiyle vurun,
para getirenin kim olduğunu hatırlatın.
Onlara reset atın" dedi.
Tek söylediği buydu, tamam mı?
Evet, 2021 için çok çılgınca bir ifade.
1976 için iyi değil ama çok da çılgınca değil.
Öyle değil mi?
Adam 1930'da doğdu.
Bunu tarihi göz önünde bulundurarak değerlendirmek lazım.
Eski filmlere bayılırım. 30, 40, 50'li yıllardan film izlediniz mi?
Evet.
Ne zaman bir kadın duygularını belli etse
adamın biri çıkıp "Kendine gel" diyor.
"Bana turta yap. Pencere pervazına koy."
Değil mi?
Biz bunları izleyerek büyüdük.
Ben 70'lerde büyüdüm.
Kamyon şoförü olmak havalı bir şey sanırdım.
Bir maymun arkadaşın olurdu.
Geziyorsun, hatunlar meme açıyor.
Ben dünyayı böyle sanıyordum. Bir şey bilmiyordum, bunu izliyordum.
Ben diyorum ki tüm bu ölü adamları boykot edecekseniz
ve ölüp de kendilerini savunamayacakken onlara bok atacaksanız
neden sadece erkekleri hedef alıyorsunuz?
Tarihteki korkunç kadınlara ne demeli?
Sadece erkekleri hedef alamazsınız, cinsiyetçilik olur
ve bu istemedikleri bir şey.
Mesela Coco Chanel'e ne demeli?
Harika bir örnek. Coco Chanel.
Birçok yerde feminist bir ikon olarak görülür.
Kendi çanta fabrikasını açtı,
1910 veya 20'lerde, her neyse işte.
Maruz kaldığı cinsiyetçiliği düşünemiyorum bile.
Muhteşem bir başarı, kendisine saygı duyuyorum.
Lakin
kendisi aynı zamanda bir Nazi destekçisiydi.
Evet. Wikipedia sayfasının yarısı bununla dolu,
sayfa orada öylece duruyor, birinin okumasını bekliyor.
Herkese açık, saklı bir şey yok.
Yani belli ki 2. Dünya Savaşı'nda
yaşlı Adolf şehre gelmiş, tamam mı?
Porsche motorlu tanklarıyla gelip
şehri 90 dakikada falan fethetmiş.
Kadın korkmuş.
Dükkânını kapatmış.
Nazi liderlerinin hangi otelde kaldığını öğrenmiş.
Oraya gitmiş ve Nazilerden biriyle ilişkiye başlamış.
Evet.
Bir Nazi'yle düzüşmeye başlamış.
Hiç Holokost videolarını izlediniz mi?
Çocuk ayakkabısı yığınları vardı.
Evet.
Coco da onu yapan siki yalıyormuş.
Şimdi bir hafızamı tazeleyeyim,
Sean Connery ne yapmıştı?
"Arada bir onlara küçük bir tokat atın."
Onun yaptığı bu.
Coco da orada "Selam Adolf, nasıl gidiyor?" diyor.
Kendi ülkesini öyle fena sattı ki savaşın sonunda uçup gitmek zorunda kaldı
ve ülkeye geri girebilmek için kaç sik yalaması gerekti bilemiyorum.
Ama tüm bunlara rağmen onu yargılamıyorum.
Hâlâ yargılamıyorum çünkü ben hiç o durumda olmadım.
Dünyanın gördüğü en güçlü ordu
birdenbire benim ülkeme gelip de
birkaç saatte orayı fethetmedi.
Coco çok korkmuştur, değil mi?
Hem de o bir kadın.
Modayı seviyor.
Birden onlar Hugo Boss üniformalarıyla geliyor.
Coco'nun dizleri çözülüyor tabii.
Durum kötüleşiyor, insanlar sokaklarda vuruluyor.
Coco korkuyor.
Anlarsınız ya.
Hem o bir kadın ve kadınlar bilir ki bıçak kemiğe dayanınca,
kuyruk kapana kısılınca
durum ne kadar kötü olursa olsun, her zaman bir seçenekleri var.
İşin içinden seksle çıkmak.
Bu kartı her zaman oynayabilirler, öyle değil mi?
Bunu tüm kadınlar bilir.
Bütün kadınlar bilir.
Erkekler bunu hapiste fark ederler.
Ama kadınlar erkenden öğrenir.
Coco'nun böyle bir seçeneği vardı ve kullandı.
Ona bu yüzden kızamam işte.
Şimdi ölüp gitti. Bence şu an cennettedir.
Oraya gitmiştir. Sean Connery ile oradadırlar.
Bazen bir konuda anlaşamazlarsa
Sean ona küçük bir tokat atıyordur.
Coco umursamaz.
Bir Nazi'yle yattıktan sonra
küçük bir tokat seni korkutmaz.
İsa da bir şey diyemez, fahişesi oldu işte.
Herkesin yaptığı bir şeyler var işte.
Alın bakalım, güm!
Siz yine de Coco Chanel alın. O hâlâ bir kahraman.
Kendisi bir kurbandı, o dönemin kurbanı.
Ürkmüştü, korkmuştu. Ne yapacağını bilemiyordu.
Her neyse.
Biz çok tuhaf bir dönemdeyiz.
Şu an olup biten tüm saçmalıkların ötesinde
ne zaman feminizmin artık öldüğünü düşünsem,
katlanamadığın bir müzik grubu gibi,
birkaç yıldır albüm çıkarmamışlar mesela.
Diyorsun ki "Sonunda bıraktılar mı? Dağıldılar mı?"
Sonra daha fazlasıyla gelirler.
"Lanet olsun, yine ne var?" diyorsun.
Şaka yapıyorum. Feminizm beni rahatsız etmiyor.
Canımı sıkmıyor.
Ondan korkuyor falan değilim.
Nedeni çok basit, başarısız olacağını biliyorum.
Bu beni rahatlatıyor.
Feminizmi desteklemiyorum çünkü…
O beni sevmiyor, biliyorum.
Niye dayanmayacağını düşünüyorum, biliyor musunuz?
Neden başarısız olacak diyorum?
Çünkü bunu gerçekleştirmek için erkeklere ihtiyaçları var.
Anlayamıyorum.
Kadınların neden birlikte çalışıp bunu yapamadıklarını anlamıyorum.
Bize gelip duruyorlar,
"Erkeklerin buna önem vermesi lazım",
"Erkekler neden kalkıp bir şey demiyor?" falan diyorlar.
Neden bir şey demek zorundayım ki?
Bu sizin sorununuz.
Neden bizi sürekli bu boka bulaştırıyorsunuz?
Birkaç ay önce bir kadın gördüm, profesyonel bir futbolcu.
ESPN'e, spor kanallarından birine çıkıyor
ve dırdır etmeye başlayıp şöyle diyor,
"Anlamıyorum, neden kadın atletler
profesyonel erkek atletler kadar para kazanmıyor?"
Tüm erkekler de öylece oturup
cevabı bilmiyormuş gibi davranıyordu.
Sus pus oturmak zorundalardı.
"Bilmiyorum ki."
"Neden olabilir ki?"
"Tam bir muamma. Hiçbir fikrim yok."
Ben de evimde televizyona bağırıyorum,
"Çünkü hiç bilet satmıyorsunuz!"
Kadınların futbol maçlarına kimse gitmiyor.
20.000 koltuklu sahada oynuyorsunuz, 1.500 kişi geliyor.
Kârlı bir akşam değil.
Sponsor o maç yüzünden her şeyini kaybetti.
Hiç profesyonel kadın atlet yok demiyorum.
Serena Williams, UFC'deki kadınlar.
Ama kimse sizin sporunuzu izlemiyor.
Sonra gelip erkeklere sinirleniyorsunuz.
Bunu sürekli yapıyorlar. Neden bize bağırıyorsunuz?
Bu bizim işimiz değil.
Kadınların futboluyla ilgilenmek benim işim değil, tamam mı?
Ben erkeklerin sporlarıyla ilgileniyorum.
Bu sizin meseleniz, tamam mı?
Mesela WNBA'e bakın.
WNBA'de kimse COVID olmadı.
Hiç kimse.
Çeyrek yüzyıldır gecede 300-400 seyirciye oynuyorlar.
Bir de bu lige para sağlayanlar erkekler.
Size lig verdik işte.
Hiçbiriniz gitmediniz.
Nerede o feministler?
Oranın feministlerle dolu olması lazımdı.
Yüzler boyalı, formalar giyilmiş, memelerini açıyorlar.
Yukarıdaki koltuklarda bira memeleriyle kuduran erkekler gibi
delirmeleri lazımdı.
"Büyük televizyona çıktım mı? Oldu mu?"
Evet.
Siz yapmadınız.
Hiçbiriniz o maçlara gitmediniz.
Hem de hiçbiriniz. Onları siz hüsrana uğrattınız, ben değil.
WNBA'i kadınlar bitirdi, erkekler değil.
Hadi bakalım hanımlar, en sevdiğiniz beş WNBA oyuncusunu sayın.
Hadi.
Duyalım. Beş WNBA takımı.
Şehrinizin WNBA takımını söyleyin. Söyleyemezsiniz ki!
Onlar umurunuzda bile değil.
Her gece kimse olmadan oynuyorlar.
Tam bir trajedi, öyle değil mi?
Sonra bir de Kardashianlara bakıyorsunuz,
milyarlar kazanıyorlar.
Real Housewives dizileri de öyle,
çuvalla para kazanıyorlar çünkü kadınlar bunları izliyor.
Para dinler.
Bunu izlemiyorsun, bunu izliyorsun.
Hepsini onlara saçıyorlar, o kaltakları paraya boğuyorlar.
Çantalara, ayakkabılara ve botoksa.
Resmen yağıyor.
Para yağıyor.
Evet. Para dinliyor işte.
Real Housewives saçmalığını izliyorsunuz,
bir grup kadın birbirini yiyor.
"Belki kocan seni bu yüzden bıraktı."
"Belki kocan bu yüzden gitti. Bu yüzden çocuğun olmuyor kaltak!"
"Bu yüzden kıçın da memelerin gibi düz, kaltak seni."
Verdiğiniz mesaj bu.
"Bir grup kadının bir takım olup
ortak bir hedefe ulaşmasındansa bunu izlemeyi seviyoruz."
"Birbirlerini mahvetmelerini izliyoruz."
Evet.
Hayır, hayır.
Eninde sonunda gelip erkeklere bağırıyorsunuz.
Bir de şöyle bir şey var, size içki almak zorundayım,
pencereden gelen baltalı katili durdurmak zorundayım,
bir de WNBA maçlarını mı izleyeceğim?
Siz ne zaman üstünüze düşeni yapacaksınız?
Evet.
Bu tarz durumlarda kadınlara hiç acımıyorum
çünkü kadınlarla erkeklerin zekâsını kıyaslamak için yapılan tüm araştırmalarda
sonuçta hep kadınlar daha zeki çıkıyor.
Hepsinde böyle.
Hanımlar, bunu alkışlamamalısınız.
Götün teki olduğumu biliyorsunuz.
Sonunun iyi olmayacağını biliyorsunuz.
"Bana güzel mi dedi?"
"Aman tanrım."
Çıkın o ilişkiden.
Tüm araştırmalarda siz daha zeki çıktıysanız
kendinize şu soruyu sorun,
madem o kadar zekiyiz, neden şu an bu durumdayız?
E?
Bu durumda olmanızın sorumlusu benim gibi erkekler değil.
Beni suçlamak istiyor olsanız da böyle.
Hanımlar, maçın olduğu bir pazar barın önünden geçip
içerideki insanlara baktınız mı?
Koca bira göbeklerini çarpıştıran o aptal adamlar.
"O benim hayalimdeki takımda!"
"Çak bir beşlik!"
"Biraz daha çıtır peynir ister misin?"
Daha büyük beyinli kadınlar olarak içeri bakıp da
kendi kendinize "Ben buna mı kaybediyorum?" dediniz mi?
"Bunlara mı kaybediyorum?"
Evet, sizi durduran bir şey yok.
Birbirinizi mahvetmekten zevk almanız dışında tabii.
Şimdi de sessizleştiniz mi?
Yaptığınız kurnazlıkları görüyorum.
Hanımlar, artık sizin için bir tehdit olmayan,
fiziğiyle gurur duyan şişman bir kadını destekler gibi
WNBA'i de destekleseniz olmaz mı?
O zaman o lig NBA'den daha çok kazanırdı.
Tanrım, bu gördüğüm en üzücü şeylerden biri.
"Aman tanrım, sen bir tanrıçasın, muhteşemsin."
"Bikinin harika olmuş."
"Böyle olsam kendimi öldürürüm."
"Yemeye devam et."
"Parmağın kopsun, şişko seni."
Yani…
Bir alkolik görünce şöyle der misiniz, "Şu hâline bak.
Yüzüstü yatmışsın, bayılmışsın, çocukların ağlıyor.
Sen bir kahramansın. Tanrısın.
Aynen böyle devam et."
"Kendine çeki düzen ver artık" dersiniz.
"Alkolü bırak."
Açıkçası bu, gördüğüm en dâhice şeylerden biri.
Sıradan tipli kadınlar, güzel kadınları panolardan indirmek için
bir şekilde reklamcılığın içinden geçti.
Evet. Sıradan tipli, kimsenin umursamadığı kadınlar.
Dürüstüm işte.
Dışarıdayız, ormandayız, dürüst olabiliriz.
Kimsenin önemsemediği, sıradan,
ismini hatırlayamadığımız kadınlar.
Değil mi?
O tanrıçalara bakıp illaki bunu yapacaklardı.
"Bununla nasıl rekabet edeceğim ben?"
Edemezsin!
Ne bu kibir?
Brad Pitt bir filmde tişörtünü çıkarınca
"Şuna bak. Bununla nasıl rekabet edeceğim?" demem.
Edemem ki.
Ben çirkin, kel, turuncu bir herifim.
Benim şaka yazmam lazım.
İnsanları güldürmem lazım.
Ben rolümü biliyorum, tamam mı?
Benden yakışıklı olan insanlara aşağıdan bakmam gerekiyor.
Bilemiyorum hanımlar, bu ilham veren bir konuşmaydı.
Öyle oldu mu bilmiyorum.
Şunu diyorum, eğer gerçekten…
Yanlış yönlendirilmiş çocukluk öfkemi geçebilirseniz…
Şunu demeye çalışıyorum, bizden daha zekisiniz
ve sayınız daha fazla.
Bilmiyorum.
Size ne diyeceğimi bilmiyorum. Ben… Bilmiyorum.
Tüm bu saçmalıkların ortasında daha iyi bir insan olmaya çalışıyorum.
Yeni bir şey yapıyorum, evsizlere yardım etmeye çalışıyorum.
Bazen yardım ediyorum, bazen etmiyorum.
Nasıl bir ruh hâlinde olduğunuza, sizi ne kadar korkuttuklarına bağlı.
Anlarsınız ya.
Ben böyle yapıyorum.
Bir şeyler yapmanız lazım
çünkü tepedeki insanlar pek bir şey yapmıyor.
Tüm eski kıyafetlerimi çadır kentlere götürüp onlara veriyorum.
Bu iyi bir şey ama size şunu söyleyeyim,
mutlaka gün içinde gidin.
Tamam mı? Gün içinde gidin ki
bir gece öncesinde Thunderdome'dan yorulmuş olsunlar,
her ne yaptılarsa dönüyor olsunlar,
omuzlarında bir çivi falan görürsünüz.
Onları yorgunken yakalayın.
Sakın gece gitmeyin.
Sizi bir daha kimse görmez, kuzu çevirme yaparlar.
Bir üst geçidin altındasınız, ne olacağı hiç belli olmaz.
Sizi uyarıyorum çünkü evsiz insanlar
benim çocukluğumdakilere benzemiyor.
Ben çocukken evsiz bir adam dilenirdi,
serserilik yapardı, şans ondan yana olmazdı.
Ayyaş olurdu işte.
Öyle Zindan Adası saçmalıkları dönmezdi, insanlar ağaçlarla konuşmazdı.
Sen burada soslu yumurtanı yiyorsun.
Adam lahanana pencere açmış bakıyor gibi.
Evet.
Ben çocukken dışarıda 15 dakika kadar delilik yapabilirdin,
sonra bir minibüs gelir,
içinden hemşire kıyafetli iki adam çıkardı.
"Selam dostum, nasıl gidiyor?"
"Bayağı gürültü yapıyorsun, değil mi?"
"Sen şu gömleği bir dene bakalım."
O da derdi ki "Tamam. Kolları neden bu kadar uzun?"
"Kollarını arkana bağlayacağımız için
çünkü sen kafayı sıyırmışsın."
"Burada durup insanları korkutmana izin vermeyiz."
"Minibüse bin!"
Sonra o da minibüse binerdi. Tımarhaneye gönderirlerdi.
Çat, pat, bitti, tımarhane.
Ama sorun şu ki tımarhanelerdekiler hastaları düdüklemeye başladı
çünkü herkes bilir ki deliler yatakta çok iyidir.
Onlar da pompaya başladı.
Bu gerçek bir olay.
Tarihi inkâr ediyorsunuz, tamam mı?
İstediğiniz kadar kafa sallayın ama…
O insanları düdüklediler, tamam mı?
Onlar pompadayken doktorların önlüğü de şöyle
kalkıp iniyordu, pompaya devam,
ta ki nihayet yıllar sonra
iyi kalpli bir insan içeri girip de
"Ne oluyor burada?" diyene kadar.
Sonra orayı kapatıp tüm o insanları dışarı saldılar.
Mike Myers gibi koşarak çıktılar,
arabaların üstünden falan atladılar.
O yüzden de gün içinde gitmeniz lazım.
Ben o çadır kentlerden birine gittiğimde hep kendimi iyi hissederim.
"Amerikalı dostuma yardım ediyorum.
Ben de öyle yapsın isterdim.
İnsanların böyle yaşaması çok saçma."
Arabadayken böyle düşünüyorum,
sonra çıkıp da o kokuyu aldığım anda
"Ne yapıyorum ben? Tanrım, bu insanlar hayvan!" diyorum.
Öyle.
O hissi şöyle anlatabilirim,
safaridesiniz, Land Rover'dasınız,
dışarıda leopar görüyorsunuz.
"Şu leopara bak" diyorsunuz.
Sonra bir tümsekten geçerken Range Rover'dan düşüyorsunuz.
"Ha siktir, leopar!"
Oraya gidince kendimi Sam Amca gibi hissediyorum.
Sonra arabadan çıkınca "Ne yapıyorum ben?" diyorum.
Şöyle yürümeye başlıyorum.
Orada hep bir hareketlilik oluyor.
Birileri topallayarak karşıya falan geçiyor oluyor.
Asla birileriyle konuşacak kadar yakına gidemedim.
Tıpkı haberlerdeki gibi.
Hani şöyle yaparlar ya, "Burada oturuyorsun,
birkaç ay oldu demek.
Bu çadırın içinde olmak nasıl bir his?"
Acaba o lanet röportajı yapmak için
kaç kişiyi boğmak zorunda kaldılar?
Bir geliyorlar… Üfleme dartları.
Diğer herkesi uyuşturuyorlar.
Çevreyi sarıyorlar.
Yani ben…
30 metre kadar ilerliyorum,
sonra böyle yürümeye başlıyorum.
Sonra hep korkup kaçıyorum.
30 metre kadar gidip "Bedava tişört!" diyorum.
Sonra arabaya koşuyorum.
İşte orada beyniniz sizi kandırmaya başlıyor.
Biri çadırdan çıktı, elinde tahtayla koşuyor sanıyorum.
Peşimden koşuyor.
Her zaman arabama binmeden önce etrafında bir dönüyorum.
Çünkü evsizlerin korkunç yanal hareketleri var.
O kadar yıl kaldırımda yattıklarından
kalçaları harap olmuş, NFL defans oyuncusu gibi.
Yolcu gemisi gibi yavaşlıyorlar, ufkun ötesine geçiyorlar.
O anda dönüp arabanıza bineceksiniz ve oradan uzaklaşacaksınız.
Uzaklaşacaksınız.
Gardrobunuz biraz boşalmış olur.
Alışverişe çıkıp tekrar doldurabilirsiniz.
İhtiyacınız olmayan şeylerle tabii. Çünkü siz böylesiniz.
Amerika!
Ne dediniz bayım?
Amerika!
Amerika, evet! Amerika! Hiç düşünme. İstediğini yap.
Sikini dışarı çıkar işte.
George Washington da bundan bahsediyordu.
Anlarsın ya.
Gerçekten interneti kapatmaları lazım.
Belli ki yarattığımız bu dev mahalle barında
fikirlerimizi paylaşmak için fazla aptalız.
Alkışlasanız da siz de benim gibi internettesiniz.
Dün gece altı saatimi internette geçirdim.
Bir kunduzu ne öldürür, onu araştırıyordum.
Kunduzun doğal bir avcısı var mı?
Hayır. Tüm o cahil konuşmalarımdan bunu anlayamazdınız
ama ben değiştim, ister inanın ister inanmayın.
Değiştim.
Bu yıl bir tecrübe yaşadım.
-Palavra! -Hepsi gerçek. İnanmıyor musunuz?
Biri "palavra" dedi.
Bana inanmadığınız için mi "palavra" dediniz
yoksa gitmemi istemediğiniz için mi?
Gitmeyeyim mi?
İçinde olduğunuz o küçük kızgın gruptan.
Şimdi gidip de mutlu olma. Öyle yumuşamaya başlama.
İnsanlara sarılmaya, kendini sevmeye başlama!
Tatlı bir şey gördüğünde ağlama. Dayanmaya çalış!
İnsanlara sinirlen.
Koltuğun altındaki sopayı al. Yap hadi!
Evet!
Hayır, geçtiğimiz şubatta hayatımda ilk defa mantar denedim.
Burası bu hikâyeyi anlatmak için en güzel eyalet.
Sizin gerçekten de…
Plakalarınızda mantar olması lazım.
Pekâlâ, şöyle oldu.
Hiç böyle bir şeye bulaşmadım. Ben hep alkolcüyümdür.
Hep alkolcü olmuşumdur. Anlarsınız ya.
Sakin olun millet. Beyazlara şöyle yaptırınca geriliyorum,
"Evet! İşte bu!"
"İşte bu!"
"Ör duvarı! Evet!"
Boş yapıyorum, sakin olun.
Dinlemesi korkunç ama erkek olmak böyle bir şey.
Senin duyguların olamaz.
İçerken hepsini dökülüyorsun.
"Salak ol, aptal hissetmeyeyim."
Neyse, ben hep alkolü tercih etmişimdir,
psikedeliklere falan hiç bulaşmadım.
Şöyle bir şey oldu, bir gün çöldeydim,
iyiydim, birileri çocuklarıma bakıyordu.
Her şey yolunda, 50'li yaşlarımdayım.
Şimdi yapmazsam bir daha yapamam, değil mi?
Biri vardı, benden önce sahneye çıkan kişi olabilir de olmayabilir de,
"Pekâlâ" dedi.
O iyi bir adam.
Bana "Pekâlâ" dedi.
"Tamam, şöyle al" dedi.
Hep şöyledir, "Pekâlâ, kafan ne kadar iyi olsun istiyorsun?"
Hep bir kare olur ve derler ki
"Tamam, bütün kareyi yeme.
Bir köşesinden ısır,
diğer köşesini yala, diğerini sürt…"
"Yüzün iyice emsin falan."
"Pekâlâ" dedim. "Ne kadar derine inmek istiyorsun?" dedi.
"Çok değil, biraz kafam gitsin" dedim.
"Tamam" dedi, ben de biraz yedim.
Biraz midem bulandı, önce ot yemiş gibi hissettim
ama sonra birden bir şey gördüm, canlı değildi
ama nefes alıyor gibiydi.
Mesela buzdolabı evin etrafında bir tur atmış gibiydi.
Şey gibi…
Tehlikeli değildi, buna ihtiyacı var gibiydi.
Televizyon büyümeye başladı. Üstüme düşecek gibiydi.
Ama ben iyiydim.
"Televizyon büyümüyor, biliyorum" diyordum.
"Büyüyorsa da umurumda değil."
"Dök o pikselleri üstüme, sikimde bile değil."
"Kafam iyi, biliyorum. Eğleniyorum. Gülüyorum."
Gülüp eğleniyorum, parçaları birleştiriyorum
ve her şey harika gidiyor.
Sonra birden, yaklaşık bir saat sonra,
birden derin bir yalnızlık ve sevilmeme hissi üstüme çöktü.
Direkt dedim ki "Biliyordum."
Biliyordum. İşte bu yüzden denememiştim.
Çok şeytanım var, biliyordum.
Tanrı'yı, tek boynuzlu atları falan görmeyeceğimi biliyordum.
Gökkuşağından kayıp çimlerde yuvarlanmayacaktım.
Şeytan'ın geldiğini biliyordum.
Bıçaklı bir adam falan olacaktı.
O an diyordum ki "Tamam, gel. Beni boşluğa sürükle.
Bakalım ne kadar rezil hâldeyim."
Bu his beni sarıp sarmaladı
ve tam tanımlayamıyorum, bir his bile değildi.
Oradaydı işte.
Ben delirmeye başladım. "Ne oluyor?" diyordum.
Bu ruh hâlinden çıkamıyordum.
Sanki milyonlarca kilometre yürüsem de
içinden çıkamazdım, oradaydı.
Diğer herkesin kafası iyiydi, onların keyfini kaçırmak istemedim.
"Pekâlâ, ben yatak odasına gidiyorum" falan dedim.
"Buzdolabına baksanıza. Buzdolabı…"
Pekâlâ.
"Biraz midem bulanıyor da."
Dalgaya vuruyorum işte.
Yatak odasına gittim,
orada öylece yatıyorum ve diyorum ki
"Bu ne lan böyle?"
Ne zaman yeri hissettiğimi düşünsem şöyle oluyordu,
yatağa daha da göçmeye başlıyordum.
Yaklaşık yarım saat sonra karım geldi.
"Nasılsın?" dedi.
Tipik erkek cevabı.
"İyi, gayet iyiyim."
"Harikayım."
"Harika gidiyor."
Sonra yanıma yattı,
"Biraz midem bulandı, bana fazla geldi" dedi.
O öylece yatıyordu, o his hâlâ benim içimdeydi.
Sevilmeme, derin yalnızlık hissi.
Karıma bakıyordum ve aklımdan şunlar geçmeye başladı,
"Siktir, yanlış kişiyle mi evlendim?"
"Neden bu baktığım…"
Evet, boktan bir durum ama uzun süredir evliyseniz
mantar yemiş olmasanız da bunu altı haftada bir düşünürsünüz.
Düşünülüyor işte.
Bazen yüzlerine yandan bakarsınız ve bir şey olur,
şöyle bir düşünürsünüz, "Neden seninle konuştum ki?
Yürüyüp gidebilirdim. Selam vermeme gerek yoktu.
Bir ilişkimiz yoktu.
Biz bir hiçtik!"
"Acaba seninle hiç konuşmasam ne olurdu?"
Altı haftada bir, bu ilişki sağlıklı mı?
Bu demek oluyor ki o kişiyi seviyor olsanız da
o yanınızı hâlâ kaybetmemişsiniz, anlarsınız ya,
diyette olsanız da menüye bir bakmak istersiniz.
Her neyse, karımı düşünmek ve böyle hissetmek
beni daha da korkutmaya başladı.
"Artık ipi çekmem gerek" dedim.
"Bu durumdan çıkmam lazım. Dev bir armut koltuk gibi."
İçinden çıkamıyorsun. "Lanet olsun" diyorum.
"Çocuklarını düşün." Çocuklarımı çok severim.
Onlar da beni seviyor, buna şüphe yok.
Çocuklarımı düşünmeye başladım.
Ama öyle hissetmeye devam ediyordum.
"Pekâlâ. Bu ne lan böyle?" dedim.
Çünkü saçmaydı, biliyordum.
Orada öylece uzandım.
Rahatladım.
Sonra dedim ki "Ha siktir, bunun ne olduğunu biliyorum."
Bu büyürken hissettiğim şey.
Evet.
70'ler ve 80'ler böyleydi işte.
Anne baba çalışırdı.
Daha üç yaşındayken ev anahtarın olurdu.
"Evet evlat. Düş yakamdan evlat."
Çılgın dönemlerdi.
Ben öfke dolu bir dönemde büyüdüm.
Mesela babandan, babanın babasından korkardın.
Bundan bahsettim ama hâlâ atlatamadım,
lütfen mazur görün.
O zamanlar öyle…
Evet, bugünlerde çocukların babalarını sevdiğini görmek çok güzel.
"Oyun oynayalım mı baba? Bisiklet sürelim baba! Baba!" falan.
Ben küçükken şöyleydi, "Baba, ha siktir, babam!"
"Ha siktir!"
"Kaçın! Pencere açın!"
"Anne, sen bunun neyine tutuldun?"
Zırdelinin teki.
Tamamen delilikti. Sadece benim evimde de değil.
Ailemi severim de zaman böyleydi.
Herkes delinin tekiydi, korkardın,
başkaları sana dokunabilirdi, başka babalar sana vurabilirdi,
sonra eve gelirdin, "Ne bok yedin sen?
"Şimdi bunun için dayak yiyeceksin!" Manyaklıktı.
Öğretmenler tırnaklarını boynuna geçirirdi.
Sonra eve gelirdi, "Bir şey olmasa böyle yapmazdı."
Böyle saçma sapan şeyler işte.
Kardeşlerimle birbirimizi çok fena döverdik.
Anlarsınız ya.
Sonra köpeğe sataştık, köpek hepimizi ısırdı.
Köpeği de asla yollamadık. Bir ara köpek yüzümden ısırdı.
Alay ediyordum. Yemek yiyordu, ben de…
Sonra yüzüme bir yapıştı…
İşte böyle. Babam bana dikiş falan attı.
Yine de köpeği göndermedik.
"O iyi bir köpek, bir anlıktı."
"Tanrı aşkına, sen de yüzünü köpeğe öyle yaklaştırmasaydın!"
Evet. İşte böyleydi.
The Brady Bunch ve Sineklerin Tanrısı'nın karışımı gibiydik, tuhaftı.
Kâğıt üstünde harikaydı.
Steyşın vagon araba şu tiplerle dolu.
Norman Rockwell, kiliseye gittik, Dunkin' Donuts yedik.
Evet, işte böyle bir hayat.
Bilemiyorum, her neyse. En sonunda…
Babam aklına her geleni sesli söyleyen insanlardandı.
Anlatabiliyor muyum?
Kadınların belli bir yaşa gelince kestirdiği saç var ya?
Çocukları olur, saçlarını biraz kısaltırlar,
uğraşmak istemezler.
Hillary Clinton gibi arkaya falan atarlar.
Öyle değil mi? Enseyi tamamen kazıtırlar.
Sonra bir domaltırsın,
sanki arkadaşın Eric'i sikiyorsun.
Anlarsınız ya.
Ama eşinizi çok sevdiğinizden yalan söylersiniz ve dersiniz ki
"İyi olmuş."
"Güzel. Hep Geraldine Ferraro'yu sikmek isterdim."
"Harika olmuş."
Babamın umurunda değildi.
Annemi aldık, arabaya bindi ve babam dedi ki
"Tanrım, bok gibi olmuşsun!"
"Tanrı aşkına, sana ne yaptılar böyle?"
"Şuna bak, erkek gibi olmuşsun."
Annem oturmuş şöyle…
Biz de arka koltuktayız, "İlişkiler böyle yürüyor demek" diyoruz.
Evet.
Tüm bunlar yüzünden hepimizin fiziksel rahatsızlıkları oldu
çünkü hayatımız boyunca savaş ya da sıvış modunda olduk.
Beden eğitimi öğretmenleri korkunçtu, kâğıt topluyorlar…
Herkes, her şey korkunçtu.
Bir keresinde babam bir rahibe yaka takmayı hak etmediğini söyledi.
Nasıl oldu bilmiyorum.
Papaz yardımcılarının programını konuşuyorduk,
sonra rahip beni farklı bir ayine koymak istedi,
babam ona sataşmaya başladı.
"O yakayı takmayı hak etmiyorsun!"
Adamın ağzı açık kaldı, sonra en güzel yanı da
haftaya ayine gittik.
Bir hafta konuşmadılar, babam gelip dedi ki
"Nasılsın? Nasıl gidiyor?"
Bir şey yokmuş gibi.
Her neyse, hepimizde fiziksel rahatsızlık çıktı.
Mesela bir kardeşimin karnı sıkıntılı,
bir diğerinin sırtında bir ağrı var, asla geçmiyor.
Ben üçüncü sınıfta saçkıran oldum.
Üçüncü sınıfta. Saçlarım tutam tutam dökülüyordu.
Sanki Wall Street'te çalışıyordum.
Diyordum ki "Tüm oyuncakları topladım mı?
Bulaşık yıkadım mı?"
"Babam bir şey bulacak. Hep bulur."
"Ne yapacağım? Onu öldürmem lazım."
"Onu öldürmem gerek. Mecburum."
"O uyurken bir kabloyu alırım,
dolarım, ayağımı sırtına koyarım"
"Billy sınıfta derslerine tam odaklanamıyor gibi."
"Becerilerini geliştiremiyor" falan.
Her neyse, o lanet mantarları aldım.
Öyle.
Fark ettim ki bunları hep içimde tutuyormuşum,
demek ki bu yüzden öyle içmişim, diyorum.
O yüzden kadınlara öyle bok atmışım.
Her şey ondan.
O an yaptığım iyi ve kötü her şeyin farkına varmıştım.
Alkolü bırakmalıyım, dedim.
Bu boku da artık atlatmam lazım
çünkü karım…
Fark ettiniz mi bilmiyorum ama biraz sinirliyim.
"Hayır, değilsin Bill." Evet.
Şöyle ki o kadar berbat bir hâldeyim
ve berbat bir dönemde büyüdüm ki çabuk öfkelendiğimi fark etmedim
çünkü diyordum ki "Ben evimde insanlara bağırmıyorum."
Karıma saydırıyorum, tartışıyoruz,
dalaşıyoruz ama şunu yapmıyorum,
"Tanrı aşkına, kaltak seni." Bunu yapmam.
Çocuklarıma bağırmam ama şunu yaparım.
Sinirden deliririm.
Dediğim gibi, bunun bir sorun olduğunu düşünmedim.
Karım sorun olduğunu söyledi ama ben onu dinlemiyorum ki.
Neden dinleyeyim ki? Yaptığı tek şey eleştirmek.
Koca değerlendirme sitesi olsa bende sadece kötü yorumlar olur.
"Bu deneyimden pek keyif almadım" falan.
"Kötüydü, yarım yıldız." Hiç "Aferin sana" diyen yok.
Bir süre sonra beyaz gürültü oluyor işte.
"Yine yanlış bir şey mi yaptım? Yine sen, tamam. Harika."
"Harika, bu sefer ne yaptım?"
"Benim neyi düzeltmem lazım?"
"Hadi, söyle bana." Böyle.
Yani ben sevgili karımı dinlemiyorum.
Aptal gibiyim işte. Yani…
Bir gün dersimi çok fena aldım.
Kahvaltı vaktiydi.
Her nedense kendime ayıracak 20 dakikam vardı,
bu da dört yaş altı iki çocuğun olunca pek sık olmuyor.
"Vay, kendime kahvaltı hazırlayabilirim. Tıpkı eski günlerdeki gibi" dedim.
"İki az pişmiş yumurta, ekmek kızartırım,
pastırma pişiririm, sevdiğim gibi yakarım da.
Harika olacak."
Harika gidiyordu, müthiş bir kahvaltı hazırlıyordum.
Yemeye oturdum. Portakal suyu vardı. Suyum vardı.
Reklamlardaki sofralara benziyordu.
Tam yemeye oturdum, telefonumun ışığı yandı
ve arkadaşımdan mesaj geldi.
Diyordu ki "Selam dostum. Bu Zoom toplantısına gelirsin diyordum.
Beş dakika önce başladı, sana ihtiyacımız var."
Resmen aklımı kaybettim.
Tabii ki toplantım var, dedim.
Tabii ki toplantım var çünkü neden şu hayatta
kendime ayıracak siktiğimin tek bir anı bile olsun ki?
Ekmekler havada uçuşuyor.
Çılgına dönmüşüm.
Sonra birdenbire o zaman iki buçuk yaşında olan kızım
gözleri yaşla dolu, koşarak mutfağa girdi,
"Özür dilerim baba. Özür dilerim" dedi.
"Lanet olsun" dedim.
Direkt yere çöktüm, "Hayır, gel buraya" dedim.
"Sana bağırmıyordum. Baban sana asla bağırmaz.
Seni seviyorum. Baban telefona bağırıyordu, tamam mı?
Hoşuma gitmeyen şeyler söyleyince telefona bağırıyorum.
Babanın sorunları var. Üzgünüm. Sana hiç bağırmam."
Gözyaşları tişörtüme düşüp kuruyordu.
"Bunu asla yapmam, tamam mı? "dedim.
"Seni seviyorum. Sen?"
"Ben de" dedi. "Pekâlâ kızım" dedim.
Bir çocuğa şöyle yaparsınız ya,
şöyle döndürüp gitmelerini istediğiniz yöne itersiniz.
Orada otururken öyle yaptım,
iki buçuk yaşındaki kızım da yürümeye başladı
ve şöyle düşünmeye başladım,
"Ne kadar kötüydü?"
"Gidip bir oyuncakla oynayıp bunu unutacak mı,
yoksa artık astronot olmayacak mı?"
Yani ben az önce ne yapmıştım?
Babamdan iyiyim sanırken
onun yaptığı hataları yapıyordum.
Kendimden nefret ettim.
Toplantıya girmedim, kahvaltıyı yemedim.
Yukarı çıktım, yalnız kalmak istedim.
Yalnız kalmak istedim ama bir karım var, o yüzden öyle bir şey olamaz.
Anlarsınız ya.
Özellikle de benim gibi çok fena çuvalladığınızda,
o kadar yüksek sesle.
Koridordan geldiğini biliyordum.
Film izlemek zorunda olduğumu biliyordum.
Projektörü getiriyordu, ekran inecekti,
ben oturmuş diyorum ki "Tanrım, lütfen,
sakinleşmem için karım bana iki dakika versin."
Ama yok, içeri girdi ve dedi ki "Evet,
aşağıda, mutfakta olan şu küçük olaydan konuşmak ister misin?"
"Yok, bana bir saniye izin ver" dedim.
"Hâlâ biraz keyifsizim. Çuvalladığımı biliyorum."
O an hiç umurunda değil tabii ama haklı, onun da çocuğu,
hemen şöyle başladı "Bu evde bunu yapabileceğini sanıyorsan…"
Falan filan işte.
Kadın haklı, %100 haklı ama bu bilgileri duymaya hazır değildim.
Sonra daldı gitti, "Onlar benim de çocuklarım ve…"
Ben orada durmuşum,
yatakta uzanıyorum, utanmadan ona kızıyorum.
O bir şey yapmadı ve ben ağzına sadece bakıyorum,
hareket ediyor ama duymuyorum.
Haberleri düşünmeye başladım, aklıma yeni bir hikâye geldi.
Hani şu haber vardır ya, her yıl falan görürsünüz.
Hayatında hiç suç işlememiş bir adam vardır,
her hafta kiliseye gider.
Yaşlıları karşıya geçirir.
Sonra birden karısını öldürür.
Bu gibi bir anda yapmış olmalı. Kesinlikle öyle.
Onun söyleyecek bir şeyi vardı.
Yani biliyorum, fena çuvalladım ama…
Haklı olduğunu bildiğim için öylece oturup dinledim işte.
Bu arada şunu söyleyeyim,
hiç vergi kaçırmayan bir adamın karısını öldürdüğünü duyarsanız
"Karısı ne demiş?" diye sorabilirsiniz bence.
Tamam mı? Sadece söylüyorum.
Sorunu tüm yönleriyle inceleyin.
Her neyse,
ben babamı seviyorum ama geliştirmek istediğim şeyler var.
Yaptığım en harika şey çocuklarımın benden korkmaması.
Ne zaman çuvallasam çocuklarımın seviyesine inerim,
hatamı kabul edip özür dilerim.
Çocuklarımın benden korkmaması harika.
Kızım biraz büyüdü artık, şimdi dört buçuk yaşında.
Ne zaman sinirlenmeye başlasam durmama yardım ediyor.
Çünkü onun o tatlı sesini duyunca hiç…
"Baba, özür dilerim" deyişini düşününce…
Çok komik. Mutfakta oluyorum.
Ben hep mutfakta bir şeyler yapıyorum.
Bir gün girip dedim ki "Bu ne boktan bir tost makinesi?"
"Diğerinin neyi vardı?"
"Uygulama mı indireceğim siktiğimin tostunu yapmaya!"
Sonra birden kızımı duyuyorum,
diğer odadan diyor ki "Baba, böyle bağırma!"
O sesi duyar duymaz "Haklısın kızım, affedersin" diyorum.
"Affedersin, uygulamayı hemen indireyim."
"Uygulamayı indirene kadar o sikko tostu yapardım ama olsun."
"Baba, kötü kelime kullandın."
İşte böyle yapıyor.
Mesela biz haftada bir gün film gecesi yaparız.
En sevdiğim şeydir, Pixar filmi falan izleriz.
O harika filmlerden. Müthişler.
Çocuklar ve yetişkinler için. Harika.
Oturuyoruz, mısır da patlatıyoruz.
Oturma odasında akıllı televizyon var.
Akıllı televizyon diyorum millet.
Hem de ne akıllı.
O televizyon yok mu!
O kadar akıllı ki bir keresinde odadaydım,
tüm ışıkları kapatmıştım çünkü film izleyecektim
ama televizyon o kadar akıllı ki açma tuşuna basıyorum,
onu bile yapmaman lazım.
Açma tuşuna basma.
Basarsan kafayı yiyor, diğer iki tuşa basman gerekiyor.
"Bununla mı uğraşacağım şimdi?"
"Öyle bağırma." "Haklısın kızım."
O lanet şey ışıklar kapalıysa açılmıyor
çünkü diyor ki "Işık kapalı, demek ki odada kimse yok."
Belki birileri kanepede sızmıştır
ve dönüp kumandaya çarpmıştır.
O sırada ben karanlıktayım,
"Açılacaksın çünkü seni ben aldım ve açılmanı istiyorum" diyorum.
Sonra kızım koşarak geldi.
Dedi ki "Baba, öyle bağırma."
"Haklısın kızım. Affedersin" dedim.
"Neden öyle bağırıyorsun?" dedi.
"Çünkü televizyona çok para verdim.
Sizinle film izlemek istiyorum,
ne zaman açmaya çalışsam açılmıyor" dedim.
"Hep bir sorun çıkarıyor."
Küçük elini omzuma koydu ve dedi ki
"Bir şey olmaz baba."
Bu lafın anlamını bildiğini sanmıyorum.
Ne zaman söyleyeceğini biliyor çünkü karım hep öyle der.
"Bir şey olmaz canım, sakin ol. Başka balon alırız."
"Başkasını alırız."
Kızım da öyle dedi.
"Bir şey olmaz baba" diyordu.
O minik, tatlı eli omzumdaydı.
Sonra birden aklım başıma geldi ve hak verdim.
Doğru söylüyor, bir şey olmaz.
"Işığı açarım" dedim. "Sakin olurum. İzlemek zorunda değilim."
"Sizinle beraber olmak bana yeter."
Bir saniyeliğine çok derin bir an gibi geldi.
Sonra birden ezik gibi hissettim
çünkü o kadar rezil bir hâldeydim ki dört buçuk yaşındaki kızım yaşam koçumdu,
gerçekleri yüzüme vuruyordu.
Her neyse.
Alkolden uzak durmaya çalışacağım, ta ki bir yolunu…
Ama hoşuma gitmiyor, yalan söylemeyeceğim.
Her gün hayata katlanıyorsun.
Uyumak için dua ediyorsun.
Tanrım, buna bir son ver.
Mutlu, ayık insanları sevmiyorum.
"Harika. Yaşadığımı hissediyorum. Enerji doluyum."
Bu ne kadar sürüyor ki?
Haftada bir milkshake içiyorum, benim en büyük olayım bu.
Dondurmalı kök birası falan, ne üzücü.
Çok üzücü bir şey,
bir atletin artık koşamayışını izlemek gibi.
"Eskiden gündüzleri içerdim, harikaydı."
Evet.
Her neyse.
Bu arada burada sahneye çıktığım için
inanılmaz şaşkınım.
Harika bir şey.
Evet.
Çok komik. Bir saat şu rüzgârın önünde duruyorsun.
Dudakların falan çatlıyor.
Bir teknenin önünde durmuşsun gibi.
Her neyse, birkaç saçma anıyla bitirelim.
Sonra herkes yoluna.
Duruma bir bakalım. Pekâlâ, gayet iyi gidiyorum.
Pekâlâ, güzel bir tane anlatacağım.
Birkaç yıl önce,
tüm bu pandemi saçmalığı başlamadan önce,
Doğa Ana'nın insanlardan kurtulmak için yarım yamalak girişimi yani,
erteleyip duruyor işte, dönem ödeviymiş gibi.
New York'taydım, oyunculuk yapacaktım. Bir itfaiyeciyi oynuyordum.
Çok iyi bir aktör değilim.
Görenler var.
Umarım para vermişsinizdir pintiler.
Hepiniz bedava izlediniz, piçler sizi.
Neyse, çok iyi bir aktör değilim, uyum sağlamam lazım,
dev bir itfaiyeci bıyığı bıraktım, aptal bir itfaiyeci bıyığı.
İtfaiye kostümünü giydiğimde harika görünüyordu.
Yüzümü pis gibi gösterdiler.
20 yıldır ateşle savaşıyormuşum gibiydim.
Kostümü çıkarınca yüzümü temizliyorlardı ve normal kıyafetlerimi giyiyordum.
Birden asla aşkı bulamayan mutsuz, yaşlı bir eşcinsele dönüşüyordum.
Şansıma da haziran ayında New York City'deyim,
hemen öğrendim ki Onur Ayı'ndaymışız.
Bütün ay öyleymiş.
Size şunu söyleyeyim, geyler bayağı kalabalık gelmişti.
Duvardan duvara tıklık tıklım, ada neredeyse devrilecek,
o kadar çoklar ki.
Ben de orada durmuş diyorum ki "Aman tanrım."
Bu boku 30 gün çekeceğiz.
Yüzümde turuncu Freddie Mercury sakalıyla ortalıkta dolaşıyorum.
Cadde boyunca beni rahatsız edip duracaklar.
Oyuncu fiziğim vardı, kaslı bir şeydim.
Size şunu söyleyeyim, haziran ayında 30 gün boyunca
tek bir gey bile bana bakmadı.
Bana asılmalarını da geçtim.
Hayatımda hiç o kadar yaşlı olduğumu, istenmediğimi hissetmedim.
Şöyle söyleyeyim, erkeklerde şöyle bir şey var,
belli bir yaşa gelince kadınlar sana artık bakmıyor.
O yaşa geleceğinizi biliyorsunuz, o gün gelecek.
Ama kimse size belli bir yaşa geldiğinizde
erkeklerin bile sizi istemeyeceğini söylemiyor.
Bu bir gerçek.
O kadar yaşlanınca 60'lı yaşlarında bir eşcinsel diyor ki
"Devam et. Daha iyisini bulurum."
"Tanrı aşkına."
"Git de saç falan ektir. Spreyle bronzlaş.
40'lı yaşlarında birini bulurum ben. Sen devam et."
Panik atak geçiriyordum.
"Evlenmek için fazla bekledim" diye düşünüyordum.
"Çok geç çocuk yaptım, yakında ölürüm."
Resmen kendi kendime hayatımı bitiriyordum.
9. Cadde'de gidiyordum, biraz kırıtarak yürümeye başladım,
bir şey kapmam lazımdı.
Çok çaresizdim.
Hanımlar, siz bilirsiniz. Siz de yaptınız.
Hâlâ bir şansınızın olduğunu düşünmek istersiniz.
Caddede sallanarak yürüyordum.
Keşke bu gerçek olmasaydı.
Neyse, 9. Cadde'de yürüyordum, sonra birden önüme baktım,
iki blok öteden bir lezbiyenin geldiğini gördüm.
Şimdi Boulder, Colorado'dayız. Biliyorum.
Hepiniz diyorsunuz ki "Hadi oradan, yapma be.
Onun lezbiyen olduğunu nereden biliyorsun be?
Bu hiç hoş değil.
Şöyle bir bakıp lezbiyen olduğunu mu anladın?
Onu tanımıyorsun. Nasıl oldu da…
Lezbiyen olduğunu nasıl anladın?"
Çok kolay.
Sizin yaptığınızı yaparak.
Diğer lezbiyenlerin yaptığını yaparak.
Çok zor bir şey değil.
2021'de lezbiyenlerin "nasıl göründüğünü" bildiğini söyleyemiyorsun tabii.
Sessizliğinizi "evet" diye yorumluyorum.
Söyleyemezsiniz, değil mi?
Komik olan şu, buraya 20 yaşında beyaz bir çocuk gelse,
saçları yatırmış, yaka kalkık, çorapsız makosen giymiş,
ona bakıp dersiniz ki "Serseriye bak, tecavüzcü.
Babası hâkimdir, hapse de girmez."
"Evet. Alkollü araba sürerken beş kişiyi öldürmüş."
"Yeni Dodge Challenger'ı hazırdır bile."
Öyle değil mi?
Evet, bunu görme izniniz var. Bunu görebilirsiniz.
Gün gibi ortada.
Lezbiyen.
Benim bir fikrim…
Siz işte bu kadar ilericisiniz.
Öyle değil mi?
Bir fikriniz yok.
Öyle değil mi?
Bir oyun oynayalım.
Farklı tiplerden bahsedeceğim,
bakalım aklınıza nasıl şeyler gelecek.
İnşaat işçisi.
Spor sever.
Ressam.
Kaykaycı.
Lezbiyen.
Birden beyniniz durdu.
O bir lezbiyen mi?
Ben bir…
Benim gey arkadaşlarım var ama hiç belli bir tip olduğunu düşünmedim.
Bakın, tüm lezbiyenler birbirine benzer demiyorum.
Asla öyle cahilce bir şey söylemem.
Ama şöyle diyorum,
arada bir ortada belli bir tip oluyor.
Öyle değil mi?
Üç numara tıraş, zincirli cüzdan, sokakta böyle yürüyor.
Öyle değil mi?
Ama %100 böyle demiyorum.
Ama kafama silah dayasanız "Bu lezbiyen" derim.
"Kesin lezbiyen."
"Son kararım, lezbiyen."
Değil mi?
Her neyse.
O kadın sokakta yürüyordu.
Ben de şöyle ilerliyorum.
Şu gayet açıktı,
öyle yürümeye devam edersek birbirimize çarpacaktık.
Bir kadına çarpmak istemem,
New York'ta kimseye çarpmak istemem.
Ben de centilmenlik yaptım.
Durumu fark edince
yavaşça yana doğru kaydım.
Her şey yolunda, değil mi? Ama çok tuhaf bir şey oldu.
30 metre kadar yürüdük ve sonra birden
kadın benim olduğum tarafa geçti.
Yürürken diyordum ki "Vay canına, şu işe bak."
"Ben bu sorunu çözmüştüm."
Sonra tekrar yana kaydım.
Yürüyordum, 30 metre daha gittik, yine benim olduğum tarafa geçti.
Artık kaldırım kenarına gelmiştim.
Politik olarak doğru matematiği nasıl yaparım, diyorum.
Şimdi ne yapmam lazım?
Bisiklet yoluna mı geçmem lazım?
Elektrikli bisikletle saatte 40 km giden bir çocuğun
bana çarpmasına izin vereyim de
kaldırıma mı düşeyim?
Sonra ne zaman yağmur yağsa
beni sokakta yürütmeyen bu lezbiyeni mi düşüneyim?
Böyle mi yapmam lazım?
Kaldırımdan vaz mı geçmem lazım?
"Buyurun gey hazretleri" mi diyeyim?
Öyle mi?
Yoksa omuzlarımı kabartıp
tarafımı mı koruyayım?
Öyle mi?
Bununla gurur duymuyorum ama son dediğimi seçtim.
Diyorum ki "Bak, 53 yaşındayım.
İki kez kaydım, emekli kartım var, burada kurban benim."
Yani…
Omuzlarımı kabarttım ve ortalık fena kızışacak diyorum.
Bir kadına hiç böyle bir şey yapmamıştım.
İnsan içindeyiz, herkes görecek, ne olacak?
Ama yalan yok, yaklaşmaya başladı, ilerliyordu,
ben eğildim, bacaklarımın üstüne çöktüm
çünkü kadın yapılıydı, beni geçmesine izin veremezdim.
Geçmesine izin vermezdim.
Öyle bir şey yaşanmayacaktı, tamam mı?
Şöyle eğildim ve son saniyede
kadın omzunu çevirdi ve omuzlarımız çarpmadı
ama kollarımızın önü çarpıştı,
geri dönmesini garanti edecek kadar büyük bir güçle.
Çoğunuz araba kullanıyorsunuz,
New York City'deki yaya etiğini hızlıca bir özet geçeceğim.
New York'ta bir sokakta yürürken
kollarınız birbirine değerse
durmanıza gerek yok.
Şöyle bakıp "Çok pardon, iyi günler" dersiniz.
Bir de bir sonraki aşama var. Bir üst kademe.
Yolda yürüyorsunuz, birine çarpıyorsunuz,
dönüp "Pardon, görmedim" diyorsunuz.
Karate selamıyla "Hata bende" diyorsunuz.
Yapmanız gerekeni yapıyorsunuz, "Sensei'm"…
İşler kızışmasın diye.
Son bir şey daha var.
Sokakta yürüyorsunuz, o kadar sert çarpıyorsunuz ki
arkanızı dönüp klasik Dustin Hoffman-De Niro gibi
"Yürüyoruz burada! Ne iş?" diyorsunuz.
"İki kere kaydım, görmedin mi?"
"Sen de iki kez kaydın!"
Sonra yüzleşmek için arkama döndüm.
Size şunu söyleyeyim, kadın bakmadı bile.
Yalan yok, bu durum sinirimi bozdu.
Üç gün falan sinirimi bozdu.
Üç gün boyunca New York'ta yürürken
"Saçmalığın daniskası.
Onu bilerek yapmaman mümkün değil" diyorum.
"Kim öyle kayar?" diyorum.
Çok sinirliydim, içim içimi yiyordu,
eninde sonunda içime oturacağını biliyorum,
sonra tekrar "Özür dilerim baba, özür dilerim."
Bunu kızıma yapamam, bunu çocuklarıma yapamam.
Öfkeyle ilgili araştırmalar yapmaya başladım.
"Öfkeden kurtulma" diye Google'da arattım.
Sonra empatiyi buldum.
Birine empati duyarsanız, kendinizi onun yerine koyarsanız
birbirinizin ne demeye çalıştığını anlayıp ortada buluşabilirsiniz.
Tamam, dedim. Kendimi o kadının yerine koyayım.
Birisi neden benim tarafıma doğru iki kere kaymış olabilir?
Birkaç tahminde bulunmaya çalıştım.
Çarpık bacak mıydı? Hayır.
Felç mi geçirmişti?
Sol tarafında Bell paralizisi mi vardı?
Bir mumya mıydı? Tahta bacağı mı vardı?
Şu saçma sapan çapraz yürüyen insanlardan mıydı?
Havalimanında önünüzdedirler, yavaş yürürler.
Sağa geçersiniz, bavullarını o tarafta sürüklerler.
Sola geçersiniz, tekrar o tarafa geçerler.
Gemiden yeni inmiş gibi.
Her şeye cevabım "Hayır, hayır" oldu, o kadar.
Hâlâ sinirliydim.
Çok sinirliydim.
"Kimin umurunda? Benim değil" dedim.
Kendime yalan söyledim, "Bana ne" dedim.
Sonra eve gittim.
Bulaşıkları yıkıyordum, terapi gibi bir şey.
Bir hafta geçmiş, bulaşık yıkıyorum, zihnim boş.
Beynim bomboş, bulaşık yıkıyorum,
sonra birden cevap aklıma geldi.
Birden kafama dank etti ve kafamı kaldırdım.
"Aman tanrım. Neden öyle yaptığını biliyorum" dedim.
Neden bana çarptığını biliyorum.
Lezbiyen olduğu için bana çarptı.
Çok barizdi.
Cevabı 15 km ötede, çalıların altında arıyordum.
Ama meğer gözümün önündeymiş.
Bunu lezbiyen olduğu için yapmıştı.
Şimdi birçoğunuzun sessizliğinden yola çıkarak
sizin için devamını getireyim.
Biraz empati gösterelim.
Kendinizi bir lezbiyenin yerine koyun, tamam mı?
Lezbiyenler kimlerle çıkar?
Kadınlarla.
Kimlerle eve çıkarlar? Kadınlarla.
Kimlerle ilişki kurarlar? Kadınlarla.
Kimlerle evlenirler? Kadınlarla.
"Aman tanrım. Bunu ben de yaptım" dedim.
Bunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum.
O lanet şeylerle yaşamak nasıl bir şey, biliyorum.
Evet. Umutsuz vaka. Onları mutlu etmek istersin.
"Bak, sana şu parlak şeyi aldım. Doğru yapmış mıyım?"
Yaptıklarının sorumluluklarını alsınlar istersiniz.
Mümkün değil.
Alacağınız en iyi cevap "Affedersin ama…"
Tartışmayı kazanmak nasıldır bilirim, kazanırsınız,
sonra olayı çevirirler, ağlarlar, siz özür dilersiniz.
"Ne oldu şimdi?" dersiniz.
Bunu nasıl kaybediyorum? İpler benim elimdeydi.
Çok aptal hissedersiniz, yürümeye çıkarsınız.
Aklınızdaki tek şey
"Nasıl yine kaybettim?" olur.
Sonra anlarsınız, aptal hissedersiniz,
sonra dev, turuncu bıyıklı kel bir aptal görürsünüz,
"Al o zaman sana, gör gününü" dersiniz.
"Al şu sinirimden biraz."
Evet.
O kadına kızdığım için o kadar aptal hissediyorum ki.
Ona kızmamalıydım, bir bira ısmarlamalıydım.
Sorunlarını dinleyip empati yapmalıydım.
"Senin suçun değil. Bir kadınla evlisin. Ben de öyleyim."
"Kazanmayacaksın. Bunu kazanamazsın."
Eğer bana inanmıyorsanız insanları biraz izleyin.
Bir lezbiyenin yüzündeki ifadeye bakın.
20'lerindeki bir lezbiyeni demiyorum, o daha genç,
gözleri Noel ışıkları gibi parlar.
35, 36 yaşlarındaki bir lezbiyenden bahsediyorum.
Artık hâlini kabullenmeye başlamıştır.
Sonra bara şöyle bir bakın, aynı yaşlarda evli bir adam bulun.
Onun yüzündeki ifadeye bakın.
Kadının suratına bakın, sonra adamınkine.
İkisinde de aynı ifade.
Evet. Sonra gey erkeklere bakın.
Tanıdığım en mutlu insanlardan bazıları.
Hatta fazla mutlular, "N'aber?" diyorsun,
"Selam!" diyorlar.
Odada resmen süzülüyor,
o östrojen eksikliğiyle lanet rüyalarınızı yerle bir ediyor.
Hayır.
Belki de numara yapıyorlardır.
Tüm gey erkeklerin inanılmaz mutlu olduğunu söylemiyorum
ama hayatları bana çok müthiş geliyor.
Hayatımda tanıdığım en pozitif insanlardanlar.
Her fikrini destekliyorlar.
Direkt "Evet, işte bu!" diyorlar.
"Sen çok güçlüsün, yapabilirsin!"
Lezbiyenler de barlarda yorgun polisler gibiler.
"Boktan işler işte."
"Aklım neredeydi benim?"
"Tanışıp 10 günde aynı eve çıktık. Aklım hangi cehennemdeydi?"
"Delinin teki o!"
Ben söylüyorum, bence evli erkekler ve lezbiyenler
daha sık beraber takılmalı.
Kafa kafaya verip ortak sorunumuzu çözmeye çalışmalıyız.
Hayatımızdaki kadınlar.
Belki böylece bir gey erkeğin mutluluğunu
biz de yakalayabiliriz.
Eğer buna inanıyorsanız size birkaç tavsiye vereyim.
Arkadaş ortamınızı büyütecekseniz
tavsiye vereyim.
Her lezbiyenle takılamazsınız.
İlişkide erkek olanla takıldığınızdan emin olmanız lazım, tamam mı?
"Erkeksi" demiyorum, cahillik etmiyorum.
"Erkek" derken çoğu olayda suçlanan kişiyi diyorum.
Tamam mı?
Çünkü hiçbir ilişki dengeli değildir.
Biri çok daha kolay kurtulur.
Biri diğerinin arkasından gider. Bisiklet yarışı gibi.
Tüm o hava birinin suratına vurur.
Değil mi?
Diğeri hemen arkadadır.
"Evet, gerçekten ıslandık."
O lanet ponçosunun altına saklanır.
Erkek-kadın, kadın-kadın, o veya bu, ilişkiniz nasıl olursa olsun.
Her ilişkide bulaşıkları yıkayan biri olur,
diğeri de suda ıslatıp bırakır.
Değil mi?
Bilerek bırakırlar. Sizin yıkayacağınızı bilirler.
Sizi beklerler.
Bir süre sonra katlanamazsınız.
Öylece otururlar. Sizin gidip yıkamanız gerekir.
Sonra ne olur?
Ne yaptığınızı bilmez gibi diğer odada beklerler,
tabak çanak sesi duyana kadar beklerler ve sonra şov başlar.
İşte o an koşarak gelip "Ne?" derler.
"Onları ben yıkayacaktım!"
"Hiç de değil. Sekiz saattir oturuyorsun" dersiniz.
"Ellerimi oda sıcaklığındaki yumurta parçalı suya soktum."
"Hiç masumu oynama, hayvan seni!"
"Seni hayvanlar büyütmüş. Defol!"
"Bana bağırma!" falan.
Evet.
Her ilişkide bir kişi
çöp poşetini kovadan çıkarır
ve şöyle yapar.
Bağlar ve sonra tezgâha yaslayıp bırakır.
Poşet de çetenin birinden iki kurşun yemiş gibidir.
Bir diğeri de çöpü alır,
gece vakti kaldırıma götürür ve çöp tenekesine atar.
Karım çok komik, onu seviyorum
ama dünyanın en kötü bahanelerini buluyor.
"Neden çöpü çıkarmıyorsun?"
"Çakal çıkar diye korkuyorum" der.
"Çakaldan korkarım."
"Ben de korkarım!" diyorum.
"Kuduz köpekler."
"İki üç tanesi birden avlanıyor."
"Atmak istemediğin için atmıyorsun
çünkü benim yapacağımı biliyorsun, çekil git lütfen."
Size söylüyorum.
Her neyse.
Bu gece burada çok bölücü şeyler söyledim.
O yüzden gitmeden önce
şöyle yapmak…
Hepimiz bir olalım.
Çok bölücü bir dönemdeyiz.
Güvende hissetmek isteriz.
Güzel, normal, genel bir konu açalım,
herkes evine mutlu gitsin, kavga etmesin.
Güzel olur mu? Pekâlâ.
Kürtajdan konuşalım. Hadi bakalım.
Herkesin bir fikri var.
"Bu benim kararım."
"O zaman Arkansas'a git, kahpe seni!"
Herkesin bir fikri var işte.
Benim de var. Dinlemek zorundasınız, özür dilerim.
Çünkü… Hemen şimdi söyleyeceğim.
Kürtaj konusunda çok tuhaf bir fikrim var.
Direkt söyleyeceğim, tamam mı?
Ben kürtaj hakkı yanlısıyım, hep öyleydim.
Hanımlar, tuhaf demiştim.
Tanrı aşkına.
Sonuna kadar bekleyin.
Önce beni bir dinleyin.
Ayaklar cam tavandan çıktı.
Tuhaf bir fikrim var, dedim.
Kürtaj hakkı bana hep mantıklı geldi
çünkü bana emir verilmesini sevmem ve sonuçta sizin bedeniniz.
Ben kimim ki bedeninize ne yapacağınızı söyleyeyim?
Bu bana hep çok mantıklı gelmiştir.
Ama yine de bir bebeği öldürdüğünüzü düşünüyorum.
İşte bu noktada tuhaflaşıyor.
Ortada kalıyorum, hepsi mantıklı gelmeye başlıyor.
Biri "Bana ne yapacağımı söyleme. Benim bedenim, benim kararım" dese
"Doğru" derim. "Kadını rahat bırakın."
"Ama bebek öldürüyorsunuz!"
Orası doğru.
Dürüst olmak gerekirse
prosedürün amacı da bu zaten.
Oraya kulak ağrısından gitmiyorsunuz.
Diyorsunuz ki "İçimde bir bebek var,
alın şunu benden!"
İçeri bebekle beraber giriyorsunuz, bebeksiz çıkıyorsunuz.
Bebeğe ne oldu?
Bir şeyler oldu işte.
Kürtaj yanlıları "O canlı değil, henüz bebek sayılmaz" filan diyorlar.
Bebeği ilk perşembe veya son salı yapıp
bir döndürürseniz sayılmaz.
Oyuncak arabalarla dans ederseniz sayılmaz.
"Henüz bebek değil" diyorlar.
Doğru olabilir, olmayabilir.
Bilmiyorum, doktor değilim
ama içimden bir ses bunun mantıklı olmadığını söylüyor.
Bebek değilmiş.
Mesela bir kek yapıyorum diyelim, bir kaba harcı döktüm,
fırına koydum ve beş dakika sonra biri geldi,
kabı aldı ve yere fırlattı.
"Ne oluyor? Doğum günü pastamı mahvettin!" diyorum.
O da "O daha kek olmamıştı" diyor.
"Ama olabilirdi" diyorum.
"Eğer öyle yapmasaydın
50 dakika sonra kek olabilirdi."
"O keke bir şey oldu, kek katili orospu çocuğu seni!"
Öyle değil mi?
Şimdi kürtaj karşıtları heyecanlanmadan şunu da söyleyeyim,
bence bebeklerinizi öldürerek harika yapıyorsunuz.
Muhteşem.
Doğa Ana'ya yardım ediyorsunuz. Sayımız çok fazla.
Dışarıda hava 55 derece. Hayvanların soyu tükeniyor.
Okyanusta plastikler yüzüyor.
Daha fazla insana ihtiyacımız yok.
Özellikle de kendinize karşı dürüst olun,
hayatınızda harika bir şey yaptınız mı?
Seviştiğiniz kişi harika bir şey yapıyor mu?
İkisine de cevabınız hayır ise
harika bir şey doğurma ihtimaliniz nedir?
Kötü bir şey doğuracağınızı söylemiyorum,
trafikte telefonuna baktığı için yeşil yanınca geçmeyen
bir insan daha yapmış olacaksınız.
Artık vaktim tükendi. Harikaydınız.
Çok teşekkürler. Teşekkür ederim.
Harikaydı.
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Sağ olun. İyi geceler.
Bill Burr!
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek