Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ท่านผู้มีเกียรติ บิล เบอร์
‎เอาละ ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ‎เป็นยังไงกันบ้าง
‎สบายดีกันไหม เอาละ
‎จะยืนกันทำไม นั่งลงสิ
‎นั่งลง
‎มาดูกันว่าผมตลกไหม
‎ผมก็อยู่แต่ในบ้านมาปีครึ่ง ‎เหมือนๆ พวกคุณ
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้มาเดนเวอร์ พวก
‎มันถูกกฎหมายในระดับรัฐ ‎แต่ผิดกฎหมายระดับประเทศ พวก
‎คนที่นี่แต่งตัว ‎เหมือนจะไปเดินเขากันหมด
‎สวมชุดนอนยี่ห้อนอร์ทเฟซ ‎กับเครื่องเคราทั้งหลายแหล่
‎พวกคุณอยู่แต่ในบ้าน
‎ว่าแต่
‎เป็นยังไงกันบ้างล่ะ พวก
‎เป็นยังไงที่ได้อยู่กับโรคระบาด ‎สนุกกันไหม
‎อยู่แต่ในบ้านกันหรือเปล่า
‎ปลอดภัยหายห่วงกันไหม
‎ไม่
‎ผมโคตรเบื่อพวกที่…
‎"ฉันไม่ปลอดภัย ‎ให้ตายยังไงฉันก็ไม่เชื่อ"
‎"มีแต่เรื่องโกหกทั้งนั้น"
‎เราแบ่งพรรคแบ่งฝ่าย
‎บางคนก็บอกว่า "คุณต้องฉีดวัคซีนนะ"
‎"คุณต้องหาคนอัฟกันมานอนกก
‎ปิดหน้าแล้วกลั้นหายใจ
‎เวลาดูรูปคน"
‎แล้วก็มีอีกฝ่ายที่บอกว่า ‎"ฉันไม่สนโว้ย"
‎"ฉันจะแก้ผ้าเดินโทงๆ
‎เพราะพระเยซูทรงตรัสไว้เช่นนั้น ‎ใน ยอร์น 13"
‎"ฉันอ่านเจอในคาบศาสนา ‎ฉันไม่สนใจใครหรอก"
‎"และถ้าฉันติด ‎ฉันจะไปโรงพยาบาลแล้วพูดว่า
‎'ก็ได้ รักษาให้ที พวกคุณพูดถูก'"
‎ทุกคนปากว่าตาขยิบ
‎พวกเสรีนิยมก็ว่า ‎"คุณต้องสวมหน้ากากอนามัย"
‎แต่พวกเขาครึ่งหนึ่ง ‎ดันดึงหน้ากากลงเวลาพูด
‎สวมหน้ากากไว้ใต้จมูกก็มี
‎ส่วนพวกแม่ยิ้มคนอื่น ‎ที่รักชาติแข็งขันมานานปี
‎"อเมริกา ใครไม่รักชาติก็ออกไป"
‎"ส่งแรงใจให้กองทัพ"
‎"ถ้าไม่ชอบก็ออกไปสิวะ"
‎อเมริกา ใครไม่รักก็ไสหัวไป" ‎ก็ดี ไปฉีดวัคซีนสิ
‎"เออ ฉันไม่ไว้ใจรัฐบาล"
‎เขาไปโดนตัวไหนมาวะ
‎ก็ไหนว่ารักชาติหมดหัวใจไง
‎ผมคิดว่าคุณจะโบกธงหรา ‎หรืออะไรเทือกนั้น
‎ฟังนะ เอาแบบนี้แล้วกัน
‎เราจะไม่มีทางแก้ปัญหานี้ได้ ‎จนกว่าจะเห็นตรงกัน
‎ซึ่งเรารู้ดีว่าไม่มีวันนั้นหรอก ‎มันไม่มีทางเป็นไปได้
‎เพราะงั้นเราจะจัด ‎งานฮังเกอร์เกมส์เพื่อแก้ปัญหา
‎ใครชนะก็เอาตามนั้น
‎เปิดศึกระหว่างพวกไม่ฉีด ‎กับพวกฉีดวัคซีน
‎จัดในสนามใหญ่ๆ เลย
‎ให้คนที่ไม่อยากฉีดวัคซีนทุกคน
‎พวกตุ้ยนุ้ยลงพุง ‎กับพวกบ้าหลุดโลกทั้งหลาย ดีไหม
‎ให้พวกคุณวิ่งตามความยาวของสนาม
‎พยายามไปให้ถึงอีกฝั่ง
‎ในขณะที่มีเฮลิคอปเตอร์บินตาม
‎แล้วยิงวัคซีนใส่คุณ
‎ดีไหม
‎ผมรู้นะว่าพวกคุณคิดอะไร ‎"แต่มันไม่ยุติธรรมนะพวก"
‎"ฉันต้องวิ่งในรองเท้าคาวบอย ‎แต่นายอยู่บนเฮลิคอปเตอร์
‎แถมมีปืนอีก"
‎แต่ว่าฝ่ายที่ถือปืน ‎คือพวกเสรีนิยมถูกไหม
‎พวกเขายิงไม่เก่ง
‎เดี๋ยวก็ว่า "ว้าย ยังไม่ตายเหรอ ‎มันจะขวิดฉันไหม"
‎"ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย"
‎ถึงตอนนั้นคุณก็วิ่งไปครึ่งทางแล้ว
‎สายเอี๊ยมคุณหลุดไปข้างหนึ่ง
‎ถ้าคุณวิ่งไปจนถึงอีกฝั่งได้ในตอนจบ
‎ก็เหมือนดอดจ์บอล ‎แค่ต้องทำแต้มให้ได้
‎"ใครชนะ"
‎ผมแค่คิดเล่นๆ
‎ผมแค่…
‎ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไรอีก ‎ผมถอดใจแล้ว
‎คือผมต้องบอกพวกคุณตรงๆ
‎ในช่วงหนึ่งปีแรกของเรื่องนี้
‎ผมเคยเป็นชาวอเมริกัน ‎ที่ส่งแรงใจให้ทุกคน
‎แต่จากนั้นก็ไม่รู้สิ
‎พวกเขาปล่อยเราออกไปสองสัปดาห์ ‎แล้วก็ส่งเรากลับเข้าไปใหม่
‎ผมเลยท้อใจไปหมด
‎ผมแบบ "ไม่สนแล้ว ‎ฉันไม่สนใครหน้าไหนแล้ว"
‎"รู้ไหม น่าจะตายกัน ‎เยอะกว่านี้นะ พูดจริงๆ"
‎แต่ข้อดีอย่างหนึ่ง ‎ของการเกิดโรคระบาดครั้งนี้
‎และผมหวังจริงๆ ว่า ‎เมื่อโชว์นี้ออกสู่สาธารณะ
‎มันจะกลายเป็นเรื่องเก่าไปแล้ว ‎ผมไม่รู้ ผมหวังอย่างนั้น
‎แต่สิ่งหนึ่งที่ดีมากๆ ‎ในช่วงโรคระบาด
‎คือมันทำให้ ‎วัฒนธรรมการแบนช้าลงหน่อย
‎เข้าใจผมไหม
‎ใช่ คุณงัดช้างน้อยมาอวด ‎คนที่ทำงานยากหน่อยเวลาอยู่บ้าน
‎เข้าใจไหม
‎แต่ก็ยังมีคนทำได้อยู่นะ
‎นั่งประชุมซูมกันแบบไม่ใส่กางเกง
‎แล้วก็ลุกพรวดขึ้นมา ‎โชว์ไอ้จ้อนหราบนหน้าจอ
‎ยังหาทางถูกไล่ออกได้อีก
‎เหลือเชื่อจริงๆ
‎แต่มันก็ดีนะ ‎ที่ไอ้วิตถารพวกนั้นได้พักบ้าง
‎เพราะผมว่าวัฒนธรรมการแบน
‎เหมือนจะไม่เหลือใคร ‎ให้แบนเท่าไหร่แล้ว
‎รู้ไหม
‎ต่อให้พวกเขาอยากทำให้ ‎ดูเป็นอย่างนั้น แต่ก็มีคนจำนวนจำกัด
‎ที่งัดช้างน้อยมาโชว์ที่ทำงาน
‎ถึงแม้จะมีสถิติ ใช่ไหม
‎"มีคนงัดไอ้จ้อนออกมาทุก 1.6 วินาที
‎และขัดจรวดต่อหน้าผู้หญิงในคอกทำงาน"
‎คุณนี่แบบ ‎"อะไรนะ ทุก 1.6 วินาทีเหรอ"
‎ฉันคงไม่ทันสังเกต
‎"ทุก 3.2 วินาที
‎มีผู้ชายสำเร็จความใคร่ใส่ต้นเฟิร์น ‎แล้วเอาป้ายหน้าผู้หญิง"
‎ให้ตายสิ ไม่เห็นรู้เลย
‎ใช่ไหม ใช่
‎ก็ดีแล้วที่พวกเขา ‎รวบตัวเดนคนพวกนี้ได้
‎แล้วกำจัดทิ้งไป ถูกไหม
‎แต่มันกลายเป็นเหมือน ‎ธุรกิจในครัวเรือน
‎เป็นวิธีที่ใช้กำจัดผู้ชายบางคน
‎ที่อาจขวางทางคุณอยู่ใช่ไหม
‎ก็เหมือนทุกเรื่อง
‎ตอนแรกๆ คุณก็เห็นด้วยอยู่หรอก
‎แต่ต่อมาเรื่องมันเริ่มบานปลาย
‎ก็ไม่รู้สิ
‎แต่เหมือนว่าจะไม่เหลือใครแล้ว ‎และก็มีเหตุการณ์ตลกๆ
‎อย่างเมื่อปีกลายที่พวกเขา ‎พยายามแบนคนที่ตายไปแล้ว
‎จำกันได้ไหม จู่ๆ จอห์น เวย์น ‎ก็เป็นกระแสขึ้นมา
‎พวกเขาเจอคลิปบางอย่าง
‎มีหนังใหม่ที่ดองเข้าฉายเหรอ
‎แล้วจู่ๆ ก็มีพวกคนขาวงี่เง่า ‎ที่ "ตื่นรู้" ใช่ไหม
‎"คุณพระช่วย ‎เธอเห็นที่จอห์น เวย์นพูดไว้
‎ในเพลย์บอยเมื่อปี 1971 ไหม"
‎นี่คือพวกคนขาวงี่เง่ากลุ่มหนึ่ง
‎ที่โกรธผู้ชายผิวขาว ‎ที่ตายไปแล้วเป็นฟืนเป็นไฟ
‎"ฉันทนเรื่องแบบนี้ไม่ไหวแล้ว"
‎"ฉันทนจอห์น เวย์นที่ตายไป 45 ปี
‎ที่เคยพูดอะไรไว้ ‎ในนิตยสารที่เลิกผลิตแล้วไม่ได้"
‎"ฉันอยู่เคียงข้างคนดำ"
‎ไอ้พวกโง่
‎คนขาวงี่เง่าที่ไหน ‎เรียกตัวเองว่า "ผู้ตื่นรู้"
‎เข้าใจไหม
‎ถ้าคุณมีความตระหนักในด้านสังคมจริง
‎คุณจะรู้ว่าคนขาวขโมยคำนั้นมาจากคนดำ
‎อีหรอบเดิมกับเรื่องเอลวิสเลยใช่ไหม
‎แต่รู้ไหม เรื่องนี้ผมโทษคนดำ
‎หนึ่งในพวกเขาทำพลาดเอง
‎พวกเขาไปปาร์ตี้แล้วมีคนขาวที่นั่น
‎และพวกเขาหลุดปากพูด
‎"ตื่นรู้เข้าไว้" หรืออะไรก็ตาม
‎แล้วมีคนขาวไปได้ยินเข้า ‎"เอ๊ะ อะไรนะ"
‎"ตายแล้ว"
‎"'ตื่นรู้เข้าไว้' อยากพูดบ้าง"
‎"ต้องเอาไปพูดกับเพื่อนๆ คนขาว ‎คนจะได้รู้ว่าฉันเอาด้วย
‎"ตายแล้ว ฉันจะพูดคำนั้น"
‎"ฉันโคตรตื่นรู้ ‎ตื่นรู้อย่างไม่มีอะไรกั้น"
‎"ตื่นรู้สุดๆ"
‎"ฉันทนมามากพอแล้ว ทนมาพอแล้ว"
‎"ฉันสนับสนุนคนดำ ‎จากห้องชุดสีขาวบนทวิตเตอร์"
‎"นั่นละที่ฉันจะทำ ‎ฉันอยู่เคียงข้างพวกเธอ"
‎คนขาวทุกคนชอบหลอกตัวเอง
‎ว่าถ้าพวกเขามีชีวิตอยู่ ‎เมื่อ 150 ปีก่อน
‎พวกเขาจะไปขุดทางรถไฟใต้ดิน
‎พยายามช่วยทาสหนี ถูกไหม
‎"ฉันจะเป็นหนึ่งใน ‎คนขาวแสนดีพวกนั้น ใช่"
‎"ฉันจะสละเวลา ‎ในแต่ละวัน เสี่ยงชีวิต"
‎แต่ความจริงคือ ‎สิ่งที่พวกคุณจะทำตอนนั้น
‎เหมือนที่พวกคุณทำอยู่ตอนนี้เป๊ะ ‎ไม่ทำอะไรเลย
‎ไม่ทำอะไรสักอย่างเดียว
‎อาจจะติดแฮชแท็ก ‎"แบล็กไลฟ์สแมตเทอร์" สักหน่อย
‎"โอ๊ย ใจสลายอยู่บนโซฟารูปตัวแอล"
‎สิ่งที่ผมชอบที่สุดเกี่ยวกับ ‎การเดินขบวนแบล็กไลฟ์สแมตเทอร์
‎คือหน้าต่างร้านรวง ‎ที่ติดไม้อัดไว้ด้านบน
‎แล้วมีคำว่า "ชีวิตคนดำก็สำคัญ"
‎อยู่บนไม้อัด
‎ผมชอบความสองขั้วของข้อความ
‎เหมือน "ชีวิตคนดำก็สำคัญ ‎เราเหมือนกัน เป็นหนึ่งเดียวกัน"
‎"อย่าเผาร้านฉันนะไอ้พวกเดนคน"
‎"ร้านเรายินดีต้อนรับทุกคน"
‎"ใครก็เข้ามาได้"
‎"ทีละคนนะ ประกบเขาไว้"
‎"นี่คือพื้นที่ปลอดภัยสำหรับทุกคน"
‎เออ
‎จอห์น เวย์นเกิดปี 1907
‎เขาก็ต้องพูดจาแบบนั้นแน่
‎แต่แล้วก็มีพวกเส็งเคร็ง ‎มาบอกว่า "นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง"
‎ต้องบอกว่า "ใช่สิ"
‎ใช่แน่นอน
‎คุณคือผลผลิตของยุคสมัย
‎ดูเด็กๆ สิ
‎จำได้ไหม มีอยู่ปีครึ่ง ‎ที่เด็กๆ เอาขวดน้ำมา
‎แล้วมายืนเป็นวงกลม ‎มีเด็กคนหนึ่งพลิกขวด
‎ถ้ามันพลิกตั้งตรง พวกเขาจะ…
‎"โอ้โฮ" แล้วก็คลั่งกันไปเลย
‎ตอนนั้นผมไม่เข้าใจหรอก
‎แต่ผมเกิดปี 1968 ผมก็เลยแบบว่า
‎"เออ ก็ไม่มีใครปัดมันให้พ้นทาง"
‎"ถ้าพลิกมากครั้งพอ ‎มันก็ต้องตั้งตรงบ้างแหละ"
‎"ตื่นเต้นอะไรกัน" ถูกไหม
‎ผมไม่อยากทำลายความสนุกพวกเขา
‎พวกเขาตื่นเต้น ‎แล้วเดี๋ยวก็ขี่สกูตเตอร์ไปกัน
‎เหมือนพวกผีบ้าตัวเล็กๆ ‎ผมก็โอเค ทำไปเถอะ
‎ใช่ เรื่องนั้น ‎เป็นประเด็นอยู่ครู่หนึ่ง
‎ฌอน คอนเนอรีตาย ‎ฌอน คอนเนอรีผู้ยิ่งใหญ่
‎ใช่ เจมส์ บอนด์คนโปรดของผมตลอดกาล
‎ใช่ มีการจัดพิธีไว้อาลัยให้เขา ‎อย่างสมเกียรติ
‎ประมาณแปดนาทีบนทวิตเตอร์
‎แล้วก็มีผู้หญิงผิวขาว ‎ขนหน้าแข้งรุงรังโผล่มา ใช่ไหม
‎และนางก็ต้องแบบว่า ‎"ถามจริง ถามจริง"
‎"เราจะเฉลิมฉลองผู้ชาย ‎ที่สนับสนุนการตบตีผู้หญิงเหรอ"
‎ข้อแรกเลยนะ เขาไม่ได้ ‎สนับสนุนการตบตีผู้หญิง โอเคไหม
‎เขาแค่บอกว่า "นานๆ ทีก็ตบเธอสักฉาด"
‎"ใช่ ฟาดหลังมือใส่สักหน่อย
‎เตือนสติพวกเธอว่าได้ขึ้น ‎บ็อกซ์ออฟฟิศ"
‎"รีเซตฮาร์ดไดรฟ์เธอหน่อย"
‎เขาพูดแค่นั้นเอง โอเคไหม
‎ใช่ เป็นคำพูดที่น่าตกใจในปี 2021
‎ในปี 1976 มันก็ไม่ดี ‎แต่ไม่ได้น่าตกใจ
‎จริงไหม
‎และเขาเกิดปี 1930
‎คุณต้องมองเรื่องนี้ ‎ในมุมประวัติศาสตร์ด้วย
‎ผมชอบหนังเก่าๆ คุณเคยดูหนัง ‎จากยุค 1930 1940 หรือ 1950 ไหม
‎ใช่
‎ทุกครั้งที่ผู้หญิง ‎แสดงความรู้สึกออกมา
‎ต้องมีผู้ชายบอกว่า "ตั้งสติหน่อย"
‎"ใช่ ไปอบพายให้ฉันกิน ‎วางไว้ขอบหน้าต่างนะ"
‎จริงไหม
‎เขาโตมากับการดูหนังแบบนั้น
‎ผมโตมาในยุค 1970
‎ผมคิดว่า ‎การเป็นคนขับรถสิบล้อมันเท่มาก
‎แล้วก็มีลิงเป็นเพื่อน
‎เดินไปไหนก็มีผู้หญิงทำนมหก
‎ผมคิดว่าโลกเป็นแบบนั้น ‎ผมไม่รู้ นั่นคือสิ่งที่ผมเห็น
‎ที่ผมจะพูดก็คือ โอเค ‎ถ้าคุณจะแบนคนตายพวกนี้
‎ถ่มถุยพวกเขาหลังจากที่ตายแล้ว ‎โดยที่พวกเขาแก้ตัวไม่ได้
‎ทำไมถึงแบนแต่ผู้ชายล่ะ
‎แล้วผู้หญิงแย่ๆ ในประวัติศาสตร์ล่ะ
‎คุณแบนผู้ชายอย่างเดียวไม่ได้ ‎แบบนั้นมันเหยียดเพศ
‎และพวกเขาไม่ต้องการแบบนั้น
‎รู้ไหม แล้วโคโค ชาแนลล่ะ
‎ตัวอย่างที่ดี โคโค ชาแนล
‎ไอคอนนักสิทธิสตรี ‎ที่มีคนยอมรับเป็นวงกว้าง
‎เธอเปิดโรงงานกระเป๋า ‎ของตัวเอง ใช่ไหม
‎ตอนอายุ 19 หรือ 20 กว่าๆ ‎ทำอะไรก็แล้วแต่
‎ผมนึกไม่ออกว่าเธอต้องเผชิญ ‎การเหยียดเพศอะไรบ้าง
‎เธอประสบความสำเร็จอย่างน่าชื่นชม ‎ต้องยอมรับเลยถูกไหม
‎แต่ว่า
‎เธอเป็นพวกเห็นใจนาซีด้วย
‎ใช่ มีเนื้อหา ‎แทบจะครึ่งหน้าวิกิพีเดียของเธอ
‎แช่อยู่แบบนั้น รอให้คนมาอ่าน
‎เปิดเผยหมดเปลือกเลย
‎เรื่องที่เกิดขึ้นจริง ‎ในสงครามโลกครั้งที่สอง
‎นายอดอล์ฟเดินทัพเข้ามา โอเค
‎พร้อมรถถังเครื่องยนต์พอร์เชอ
‎ยึดเมืองไว้ได้ในเวลา 90 นาที
‎เธอตื่นตระหนก
‎เธอปิดร้าน ถูกไหม
‎หาว่าพวกนาซีไปพักที่ไหน โรงแรมอะไร
‎เธอย้ายเข้าไปในนั้น ‎แล้วเริ่มสานสัมพันธ์
‎กับนาซีคนหนึ่ง
‎ใช่
‎เธอเริ่มนอนกับนาซี
‎คุณเคยดูคลิปฮอโลคอสต์ไหม
‎ที่มีรองเท้าเด็กกองเป็นภูเขาน่ะ
‎ใช่
‎เธอเป่าปี่ให้คนที่ทำแบบนั้น
‎ทีนี้เตือนความจำผมอีกทีสิ
‎ฌอน คอนเนอรีทำอะไรนะ
‎"ก็นะ นานๆ ทีก็ตบเธอสักฉาด"
‎นั่นคือที่เขาทำ
‎ส่วนเธอนั่งอยู่ในนั้น ‎"ไงคะอดอล์ฟ ว่ายังไง"
‎เธอขายชาติหนักมาก ‎จนต้องหนีออกนอกประเทศในช่วงสงครามจบ
‎และผมไม่รู้ว่าเธอต้องเป่าปี่ ‎ให้ใครบ้างเพื่อกลับเข้ามาใหม่
‎แต่ถึงจะเกิดเรื่องทั้งหมดนั้น ‎ผมก็ยังไม่ตัดสินเธอ
‎ไม่เลย เพราะผมไม่เคย ‎อยู่ในสถานการณ์นั้น
‎ผมไม่เคยอยู่ในประเทศที่จู่ๆ
‎กองทัพที่ทรงอำนาจที่สุด ‎ที่โลกเคยเห็นบุกเข้ามา
‎และยึดประเทศไว้ได้ในสองชั่วโมง
‎เธอคงกลัวแย่เลยว่าไหม
‎และเธอเป็นผู้หญิง รู้ไหม
‎เธอชอบแฟชั่น
‎พวกเขามาพร้อมเครื่องแบบฮิวโก้ บอส
‎เธอเลยเข่าอ่อนนิดหน่อย
‎สถานการณ์เริ่มเลวร้าย ‎เริ่มมีคนถูกยิงตามท้องถนน
‎เธอตกใจกลัว
‎รู้ไหม
‎และเธอเป็นผู้หญิง ผู้หญิงรู้ดี ‎พอถึงตาจนก็ต้องทำ
‎พอพวกเธอถูกต้อนหลังชนฝา
‎ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหน ‎พวกเธอมีทางเลือก
‎ที่จะนอนกับใครก็ได้เพื่อเอาตัวรอด
‎พวกเธอใช้ไพ่ตายใบนั้นได้เสมอ ถูกไหม
‎ผู้หญิงทุกคนรู้เรื่องนี้
‎ผู้หญิงทุกคนเลยรู้เรื่องนี้
‎ผู้ชายไม่รู้จนกระทั่งติดคุก
‎แต่ผู้หญิงรู้เรื่องนี้ ‎แต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎เธอมีทางเลือกแล้วเธอก็คว้ามันไว้
‎ผมโกรธที่เธอทำแบบนั้นไม่ได้ รู้ไหม
‎ตอนนี้เธอตายไปแล้ว ‎ผมว่าเธอคงได้ขึ้นสวรรค์
‎ผมว่าเธอได้ไป ‎เธออยู่บนนั้นกับฌอน คอนเนอรี
‎นานๆ ที พวกเขามีปากเสียงกัน
‎เขาจะตบเธอสักฉาด รู้ไหม
‎เธอไม่คิดมาก
‎ถ้าคุณได้ขึ้นคร่อมนาซีแล้ว
‎ถึงจะโดนหลังมือหน่อยก็ไม่แสบไม่คัน
‎พระเยซูก็พูดอะไรไม่ได้ ‎ท่านเองก็นอนกับอีตัว ใช่ไหม
‎เราต่างก็มีตราบาปของตัวเอง
‎ต้องอย่างนั้นสิ ใช่เลย
‎ซื้อโคโค ชาแนลต่อไปเถอะ ‎เธอยังเป็นวีรสตรี
‎เธอเป็นเหยื่อ เป็นเหยื่อของกาลเวลา
‎เธอหวาดกลัว เธอตระหนก ‎เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎แต่ก็นั่นแหละ
‎เราอาศัยอยู่ในช่วงเวลาที่แปลก
‎เห็นๆ เลย นอกจากเรื่องบ้าบอ ‎ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้
‎ทุกครั้งที่ผมคิดว่า ‎ลัทธิสิทธิสตรีจะแผ่วไปแล้ว
‎เหมือนวงที่คุณทนฟังไม่ได้น่ะ
‎พวกเขาไม่ได้ออกอัลบั้มมาหลายปี
‎คุณคิดว่า "ดีแฮะ ‎เลิกเล่นแล้วสิ ยุบวงแล้วใช่ไหม"
‎แล้วจู่ๆ ก็ออกเพลงใหม่มา
‎คุณเลยแบบ "แม่ง อะไรอีกเนี่ย"
‎ผมล้อเล่น ผมไม่เดือดร้อน ‎กับสิทธิสตรีหรอก
‎ผมไม่รำคาญเลย
‎ผมไม่ได้กลัวหรืออะไรแบบนั้นเลย
‎ง่ายๆ ก็เพราะผมรู้ดีว่า ‎เดี๋ยวมันก็ล้มเหลว
‎คิดแบบนั้นแล้วอุ่นใจไง
‎ผมไม่เชียร์พวกเขาเพราะ…
‎ผมรู้ว่าพวกเขาไม่ชอบผม
‎ใช่ รู้ไหมทำไมผมคิดว่า ‎พวกเขาจะไม่รอด
‎ทำไมพวกเขาจะไม่มีทางทำสำเร็จ
‎เพราะพวกเขา ‎ต้องให้ผู้ชายช่วยถึงจะสำเร็จ
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎ผมไม่เข้าใจว่า ‎ทำไมผู้หญิงไม่ทำกันเอง
‎แล้วทำให้สำเร็จ
‎พวกเขามาจู้จี้เรา
‎"ต้องมีผู้ชาย ‎ใส่ใจเรื่องนี้มากกว่านี้"
‎"ผู้ชายที่จะยืนหยัด ‎แล้วออกความเห็นอยู่ตรงไหน"
‎ทำไมผมต้องพูดอะไรด้วย
‎นี่เป็นปัญหาของคุณ
‎ทำไมคุณลากเรา ‎ไปยุ่งเรื่องนี้อยู่เรื่อยเลย
‎ผมเห็นผู้หญิงเมื่อสองเดือนก่อน ‎นักฟุตบอลอาชีพ
‎เธอออกช่องอีเอสพีเอ็น ‎กับช่องกีฬาพวกนี้
‎แล้วก็เริ่มบ่น
‎"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนักกีฬาหญิง
‎ทำเงินได้ไม่มากเท่านักกีฬาอาชีพชาย"
‎ใช่ไหม แล้วผู้ชายพวกนี้ที่นั่งอยู่
‎ก็ต้องทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่า ‎คำตอบคืออะไร
‎พวกเขาต้องนั่งตีหน้าโง่
‎พูดว่า "แหม ไม่รู้สิ"
‎"เพราะอะไรกันนะ"
‎"ปริศนาโลกแตก หาคำตอบไม่ได้"
‎พูดจริงๆ ผมนั่งตะโกนอยู่หน้าทีวี
‎"เพราะคุณขายตั๋วไม่ได้ไงโว้ย"
‎ไม่มีใครไปดูฟุตบอลหญิง
‎พวกคุณเล่นสนามจุคนสองหมื่น ‎มีคนไปดูพันห้า
‎มันไม่ใช่คืนที่ดี
‎โปรโมเตอร์คุณหมดตูดไปกับงานนั้น
‎ผมไม่ได้จะบอกว่านักกีฬาอาชีพหญิง…
‎เซเรนา วิลเลียมส์ ผู้หญิงในยูเอฟซี
‎แต่ไม่มีใครดูกีฬาคุณ
‎แล้วคุณก็มาโกรธพวกผู้ชาย
‎พวกเธอชอบทำแบบนั้นเรื่อยเลย ‎คุณมาด่าเราทำไม
‎มันไม่ใช่หน้าที่เราเลย
‎ผมไม่มีหน้าที่ ‎ต้องสนใจฟุตบอลหญิง โอเคไหม
‎ผมต้องสนใจกีฬาผู้ชาย
‎นี่เป็นเรื่องของคุณ ถูกไหม
‎ดูอย่างดับเบิลยูเอ็นบีเอสิ
‎พวก ไม่มีใคร ‎ในดับเบิลยูเอ็นบีเอติดโควิด
‎ไม่มี
‎พวกเขาเล่นต่อหน้า ‎คนสามสี่ร้อยคนทุกคืน
‎มา 25 ปีแล้ว
‎ยังไม่ต้องบอกนะว่า ‎มีลีกชายช่วยอัดฉีดเงินอยู่
‎เราให้ลีกคุณไปแล้ว
‎แต่พวกคุณไม่มาดู
‎นักสิทธิสตรีไปไหนกันหมด
‎ที่นั่นควรจะแน่นขนัด ‎ไปด้วยนักสิทธิสตรี
‎ทาหน้า ใส่เสื้อเจอร์ซีย์ ‎เปิดเสื้อโชว์นม
‎คลุ้มคลั่งกันเหมือนที่ผู้ชาย ‎บนที่นั่งตอนบน
‎พร้อมนมเบียร์หลามๆ
‎"ฉันได้ขึ้นจอยักษ์ไหม ได้ขึ้นไหม"
‎ใช่
‎คุณไม่ได้ทำ
‎ไม่มีใครทำ ไม่มีใครไปดูการแข่ง
‎ไม่มีสักคน พวกคุณทุกคน ‎คุณทำพวกเขาผิดหวัง ไม่ใช่ผม
‎ไม่ใช่ผู้ชาย ผู้หญิงทำให้ ‎ดับเบิลยูเอ็นบีเอผิดหวัง
‎สาวๆ บอกชื่อผู้เล่นห้าอันดับแรก ‎ตลอดกาลของดับเบิลยูเอ็นบีเอมา
‎เร็วเข้า
‎ขอฟังหน่อย บอกชื่อทีมมาห้าทีม
‎บอกชื่อทีมดับเบิลยูเอ็นบีเอ ‎ประจำเมืองคุณมา คุณทำไม่ได้
‎คุณไม่สนใจพวกเขาสักนิด
‎พวกเขาเล่นกันคืนแล้วคืนเล่า ‎แต่ไม่มีใครดู
‎เห็นแล้วปวดใจ ใช่ไหม
‎แล้วในขณะเดียวกัน ‎ดูอย่างบ้านคาร์ดาเชียน
‎พวกเธอทำเงินได้หลายพันล้าน
‎ดูอย่างรายการ เรียลเฮาส์ไวฟ์ส
‎พวกเธอกอบโกยเงินมหาศาล ‎เพราะผู้หญิงชอบดูอะไรแบบนั้น
‎เงินก็รับฟัง
‎คุณไม่อยากดูอันนี้ คุณดูอันนี้
‎พวกเขาก็อัดเงินไปตรงนั้น ‎ประโคมเงินให้อีตัวพวกนี้
‎กับกระเป๋า รองเท้า โบทอกซ์
‎เงินไหลมาเทมา
‎เงินไหลมาไม่ขาดสาย
‎ใช่ เพราะงั้นเงินรับฟัง
‎คุณอยากดูอะไรแบบนี้มากกว่า ‎เรียลเฮาส์ไวฟ์ส
‎ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งชิงดีชิงเด่นกัน
‎"เพราะอย่างนี้ไงผัวเธอเลยทิ้ง"
‎"เพราะอย่างนี้ไงผัวถึงทิ้ง ‎เพราะแบบนี้เธอถึงมีลูกไม่ได้ อีบ้า"
‎"เพราะแบบนี้ตูดแก ‎ถึงได้แบนเหมือนนม นางชั่ว" ใช่ไหม
‎คุณบอกไปแบบนั้น
‎"เราอยากดูแบบนั้นมากกว่าดูผู้หญิง
‎จับมือกันเป็นทีม ‎ทำตามเป้าหมายให้สำเร็จ"
‎"เราอยากดูพวกเธอตบกัน ‎ให้ตายไปข้างหนึ่งมากกว่า"
‎ใช่
‎ไม่ ไม่ๆ
‎แล้วสุดท้ายคุณก็กลับมาตะโกนด่าเรา
‎และผมขอทำความเข้าใจก่อนนะ ‎เราต้องเลี้ยงดื่มคุณ
‎หยุดฆาตกรมือขวาน ‎ไม่ให้บุกเข้ามาทางหน้าต่าง
‎แล้วต้องดู ‎ดับเบิลยูเอ็นบีเอให้ด้วยเหรอ
‎แล้วเมื่อไหร่พวกคุณ ‎จะทำหน้าที่ของตัวเองบ้าง
‎ใช่
‎ผมไม่เห็นใจผู้หญิงเลย ‎ถ้าเป็นเรื่องงี่เง่าแบบนี้
‎เพราะทุกการค้นคว้าที่คนเคยทำมา ‎เพื่อตัดสินว่าใครฉลาดกว่า
‎ผู้ชายหรือผู้หญิง
‎ทุกการค้นคว้า ‎ได้ผลออกมาว่าผู้หญิงฉลาดกว่า
‎ทุกชิ้นเลย
‎สาวๆ คุณไม่ควรปรบมือนะ
‎คุณรู้ว่าผมมันจัญไร
‎คุณรู้ว่าเรื่องจะจบไม่สวย
‎"เขาบอกว่าฉันสวยเหรอ"
‎"ตายจริง"
‎ตั้งสติแล้วเดินออกไป
‎ทุกการค้นคว้าบอกว่า ‎พวกคุณฉลาดกว่า โอเค
‎คำถามที่คุณควรถามตัวเอง
‎ถ้าพวกคุณฉลาดนัก ‎ทำไมเราถึงอยู่ในสภาพนี้
‎ว่าไง
‎คุณอยู่ในสภาพนี้ ‎ไม่ใช่เพราะผู้ชายอย่างผม
‎ต่อให้คุณอยากโทษผมแค่ไหนก็ตามที
‎สาวๆ คุณไม่เคยขับรถผ่าน ‎บาร์กีฬาวันอาทิตย์ที่มีแข่งฟุตบอล
‎แล้วดูมนุษยชาติในนั้นเหรอ
‎ผู้ชายโง่ๆ ที่กระโดด ‎เอาพุงเบียร์ย้อยๆ ชนกันน่ะ
‎"เฮ้ย เขาอยู่ทีมในฝันของฉันว่ะ"
‎"แปะมือหน่อย"
‎"อยากกินมอสซาเรลล่าอัดแท่งอีกไหม"
‎ในฐานะผู้หญิงที่มีสมองใหญ่กว่า ‎คุณไม่เคยมองเข้าไปในนั้น
‎แล้วคิดในใจว่า ‎"ฉันแพ้ไอ้พวกนั้นเหรอ"
‎"ฉันแพ้ไอ้พวกนั้นเนี่ยนะ"
‎ใช่ ไม่มีอะไรหยุดพวกคุณได้
‎นอกจากเรื่องที่ว่า ‎พวกคุณแค่ชอบทำลายกันเอง
‎อ้าว ทีนี้เงียบกันหมดเลย
‎ผมเห็นทุกเรื่องที่คุณแอบทำ
‎สาวๆ ถ้าคุณสนับสนุน ‎ดับเบิลยูเอ็นบีเอ
‎แบบเดียวกับที่สนับสนุน ‎สาวอวบที่ภูมิใจกับหุ่นตัวเอง
‎และไม่เป็นภัยต่อคุณแล้ว รู้ไหม
‎ลีกนั้นจะทำได้ดีกว่าเอ็นบีเอมาก
‎ให้ตาย นั่นเป็นหนึ่งใน ‎สิ่งที่เศร้าที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย
‎"ตายแล้ว เธอคือนางสวรรค์ ‎เธอสวยหยาดเยิ้ม"
‎"เธอใส่บิกินี่แซบเวอร์"
‎"ฉันฆ่าตัวตายแน่ถ้าสภาพแบบนั้น"
‎"กินเลย กินต่ออย่าหยุด"
‎"กินให้นิ้วด้วนเลย ธิดาช้าง"
‎คือมัน…
‎ถ้าคุณเห็นคนติดเหล้า คุณจะ ‎"โอ้โฮ ดูนายสิ"
‎"เมาหน้าคว่ำสลบเหมือดเลย ‎ลูกร้องงอแงแล้ว"
‎"นายคือฮีโร่เลย เทพชัดๆ"
‎"ขอจงทำต่ออย่าได้หยุดพัก"
‎คุณคงพูดว่า "พวก ตั้งสติให้ได้สิวะ"
‎"เลิกเหล้าได้แล้ว"
‎ต้องบอกนะว่าหนึ่งใน ‎เรื่องอัจฉริยะที่สุดที่ผมเคยเห็น
‎คือการที่ผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ ‎สามารถล้างสมองวงการโฆษณา
‎ให้เอาผู้หญิงสวยๆ ลงจากบิลบอร์ดได้
‎ใช่ แค่ผู้หญิงที่ใครก็ไม่มอง ถูกไหม
‎ผมแค่พูดจากใจ
‎แหม เราอยู่ข้างนอก ‎อยู่ในป่า เราพูดจากใจได้
‎แค่ผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ
‎ชื่ออะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้
‎ถูกไหม
‎มองดูสาวงามพวกนี้แล้วก็คิดว่า
‎"ฉันจะแข่งกับคนพวกนั้นได้ยังไง"
‎ไม่ได้ไง
‎มั่นหน้ามาจากไหนเนี่ย
‎ผมไม่ดูแบรด พิตต์ถอดเสื้อในหนัง
‎แล้วพูดว่า "เยี่ยม ‎แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้เขา"
‎ไม่มีไง
‎ผมเป็นผู้ชายตัวส้มๆ ‎น่าเกลียด หัวล้าน
‎ผมต้องเขียนมุกตลก
‎ผมต้องใช้สมอง
‎ผมรู้บทบาทหน้าที่ของตัวเอง
‎ผมควรอยู่บนพื้น ‎แล้วแหงนหน้ามองคนที่หน้าตาดีกว่า
‎ไม่รู้สิ สาวๆ นี่ควรจะเป็น ‎การพูดสร้างแรงบันดาลใจ
‎ผมไม่รู้ว่าฟังแล้วได้แรงบันดาลใจไหม
‎ผมพยายามจะบอกว่า ถ้าคุณตั้งใจ…
‎ถ้าคุณมองข้ามโทสะในวัยเด็ก ‎ที่ผมระบายผิดที่ผิดทาง
‎ผมแค่พยายามจะบอกว่าคุณฉลาดกว่าเรา
‎และพวกคุณมีมากกว่า
‎ไม่รู้สิ
‎ผมไม่รู้ว่าจะบอกคุณยังไง ‎ผมพยายามจะ ไม่รู้แล้ว
‎พยายามจะเป็นคนที่ดีขึ้น ‎ในช่วงที่เกิดเรื่องนี้ จริงๆ นะ
‎ผมทำเรื่องใหม่ๆ ด้วย ‎ผมพยายามช่วยคนไร้บ้าน
‎บางครั้งผมก็ช่วย บางครั้งก็ไม่ช่วย
‎แล้วแต่ว่าวันนั้นอารมณ์ไหน ‎แล้วแต่ว่าพวกเขาน่ากลัวแค่ไหน
‎รู้ไหม
‎ผมทำแบบนั้น
‎คุณต้องทำบางอย่าง
‎เพราะคนข้างบนดูเหมือนจะไม่ทำอะไรเลย
‎ผมลองเอาเสื้อผ้าไปให้ชาวเต็นท์
‎มันเป็นกิจกรรมดีๆ ‎แต่ผมต้องบอกอะไรไว้หน่อย
‎คุณต้องไปตอนกลางวัน
‎เข้าใจไหม คุณต้องไปตอนกลางวัน
‎ตอนที่พวกเขาหมดแรง ‎จากธันเดอร์โดมคืนก่อน
‎พวกเขากำลังสร่าง ‎ยาอะไรก็ตามที่เสพเข้าไป
‎แล้วรู้สึกตัวว่ามีตะปูปักไหล่อยู่
‎คุณอยากให้พวกเขาหมดแรงก่อน
‎อย่าไปตอนกลางคืน
‎จะไม่มีใครได้เจอคุณอีก ‎คุณโดนเสียบเป็นลูกชิ้นแน่
‎เพราะคุณอยู่ใต้ทางด่วน ‎จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ โอเคไหม
‎ผมแค่เตือนไว้ก่อน ‎เพราะคนไร้บ้านสมัยนี้
‎ไม่เหมือนสมัยที่ผมเด็กๆ รู้ไหม
‎ตอนผมยังเด็ก คนไร้บ้านคือคนขี้เกียจ
‎เป็นคนเร่ร่อน คนอับโชค อะไรแบบนั้น
‎คนติดเหล้า
‎พวกเขาไม่ได้ผ่าน ‎เกาะนรกซ่อนทมิฬเหมือนคนแถวนี้
‎พวกที่คุยกับต้นไม้
‎แล้วคุณนั่งกินเอ้กเบเนดิกต์อยู่
‎เจอเขาแอบมองลอดรูบนใบผักกาด
‎ใช่
‎ตอนผมเด็กๆ คุณเป็นบ้า ‎อยู่บนถนนได้แค่ 15 นาที
‎ก่อนที่จะมีรถตู้โฉบมา
‎แล้วมีผู้ชาย ‎ในชุดพยาบาลสองคนเดินลงมา
‎"ว่าไงเพื่อน เป็นยังไงบ้าง"
‎"ทำเสียงดัง ‎เอะอะโวยวายอะไรอยู่คนเดียว"
‎"ช่วยอะไรหน่อยสิ สวมเสื้อตัวนี้"
‎แล้วคุณแบบว่า "โอเค ‎ทำไมแขนเสื้อยาวจัง"
‎"อ๋อ เพราะเราจะมัดมือนาย ‎จากข้างหลังไง
‎เพราะนายเสียสติไปแล้ว แค่นั้นแหละ"
‎"ให้นายอยู่ข้างนอก ‎ทำให้คนกลัวไม่ได้หรอก"
‎"ขึ้นรถตู้ไปซะ"
‎แล้วเขาก็ขึ้นรถตู้ไป จบข่าว ‎พวกเขาส่งคุณไปโรงพยาบาลบ้า
‎แค่นั้นเลย ตูมเดียวจอด โรงพยาบาลบ้า
‎แต่ปัญหาก็คือคนในโรงพยาบาลบ้า
‎เริ่มนอนกับคนไข้
‎เพราะทุกคนรู้ว่า ‎คนบ้าเก่งเรื่องบนเตียง ใช่ไหม
‎พวกเขาก็สนุกกันสุดเหวี่ยงเลย ใช่ไหม
‎นี่ มันเกิดขึ้นจริง
‎พวกคุณกำลังโห่ประวัติศาสตร์กันอยู่
‎คุณจะส่ายหัวยังไงก็ได้แต่…
‎นี่ คุณ
‎พวกเขานอนกับคนพวกนั้น เข้าใจไหม
‎พวกเขาสนุกกันไป หมอในชุดกาวน์
‎โบกสะบัดไปกับสายลม สนุกกันไป
‎จนผ่านไปหลายทศวรรษ
‎ในที่สุดก็มีคนมีหัวใจเดินเข้ามา
‎"เฮ้ย ทำบ้าอะไรกันเนี่ย"
‎จากนั้นพวกเขาก็ปิดที่นั่น ‎แล้วปล่อยคนพวกนี้ไป
‎ทุกคนวิ่งออกมาเหมือนไมค์ ไมเยอร์ส
‎กระโดดขึ้นรถตอนยาวอะไรงั้น
‎เรื่องก็เป็นแบบนั้นแหละ ‎คุณต้องไปตอนกลางวัน
‎ผมต้องบอกว่าตอนที่ขับรถไปจอด ‎ที่ชุมชนเต็นท์แห่งหนึ่ง
‎ผมรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจเสมอ
‎"ฉันทำดีมาก ‎ช่วยเพื่อนอเมริกันด้วยกัน"
‎"อยากให้เขาทำกับฉันแบบนี้บ้าง"
‎"มันไร้สาระจริงๆ ‎ที่คนต้องมาอยู่แบบนี้"
‎ผมคิดแบบนั้นตอนที่อยู่ในรถ
‎แต่ทันทีที่ผมออกมา ‎แล้วได้กลิ่นเตะจมูก
‎ผมนี่แบบ "ฉันทำอะไรอยู่วะเนี่ย ‎ให้ตาย คนพวกนี้เหมือนสัตว์เลย"
‎ถูกไหม
‎ผมคิดว่าคุณอาจรู้สึกแบบนี้
‎ถ้าคุณไปเที่ยวซาฟารี ‎แล้วนั่งรถแลนด์โรเวอร์
‎คุณมองออกไปแล้วเห็นเสือดาว
‎คุณคงแบบ ‎"ดูเสือดาวตัวนั้นสิ" ใช่ไหม
‎แล้วจู่ๆ รถขับผ่านลูกกระดอน ‎คุณหล่นตุ้บลงจากแลนด์โรเวอร์
‎"แม่ง เสือดาวนี่หว่า"
‎ใช่ ผมขับรถไปจอด ‎แล้วรู้สึกเหมือนลุงแซมสุดๆ
‎พอผมลงจากรถ ผมนี่แบบ ‎"ฉันมาทำบ้าอะไรวะเนี่ย"
‎ผมเริ่มเดินแบบนี้
‎ที่นั่นมีการเคลื่อนไหวตลอด
‎มีคนเดินกะเผลกข้ามถนนมาบ้างอะไรบ้าง
‎และผมไม่เคยเข้าใกล้ใคร ‎จนสามารถคุยกับเขาได้เลย
‎เหมือนที่เขาทำกันในข่าวน่ะ
‎รู้ไหม "โอ้โฮ คุณนั่งอยู่ตรงนี้
‎มาสองเดือนแล้วเหรอ"
‎"รู้สึกยังไง ‎ที่ต้องอยู่ในเต็นท์หลังนี้"
‎ผมสงสัยเสมอว่าเขาต้องล็อกคอใครบ้าง
‎ก่อนจะได้เข้าไปสัมภาษณ์แบบนั้น
‎เดินเข้าไปแล้วเป่าลูกดอกใส่
‎ทำให้คนอื่นชาไปก่อน
‎สร้างเขตแดน
‎คือสิ่งที่…
‎ที่ผมทำคือเข้าไปใกล้ประมาณ 30 เมตร
‎แล้วก็เริ่มเดินแบบนี้
‎แล้วผมก็ใจฝ่อ ผมใจฝ่อเสมอ
‎อยู่ห่าง 30 เมตร ‎แล้วร้องตะโกนว่า "เสื้อฟรี"
‎แล้ววิ่งกลับไปที่รถ
‎และนั่นคือตอนที่สมองเริ่มหลอกคุณ
‎ผมจะคิดว่ามีคนวิ่งถือไม้หน้าสาม ‎ออกมาจากเต็นท์เสมอ
‎วิ่งตามผมมา
‎ผมเลยวิ่งรอบรถก่อนจะขึ้นรถ
‎เพราะคนไร้บ้าน ‎ขยับตัวทางด้านข้างไม่ถนัด
‎เนื่องจากนอนข้างถนนมานานหลายปี
‎สะโพกผุพังไปหมดแล้ว ‎เหมือนตัววิ่งของเอ็นเอฟแอล
‎พวกเขาจะช้าลงเหมือนเรือสำราญ ‎ค่อยๆ โผล่มาจากเส้นขอบฟ้า
‎ในระหว่างนั้นคุณต้องวิ่งวน ‎ขึ้นรถ แล้วขับหนีไป
‎ขับหนีไปเลย
‎ตู้เสื้อผ้าโล่งไปอีกหน่อย
‎คุณจะได้ออกไป ‎ซื้อมาใส่ตู้ได้เต็มเหมือนเดิม
‎เติมของที่คุณไม่จำเป็นเข้าไป ‎เพราะเราต่างก็ทำ
‎อเมริกา
‎ว่ายังไงนะครับ
‎อเมริกา
‎อเมริกา ใช่ อเมริกา อย่าคิด ‎อยากทำอะไรก็ทำ
‎งัดไอ้จ้อนออกมา
‎จะบอกให้นะ ‎นั่นละที่จอร์จ วอชิงตันพูดถึง
‎รู้ไหม
‎พวกเขาต้องปิดอินเทอร์เน็ตสักที
‎เห็นๆ อยู่ว่าเราโง่เกินกว่า ‎จะแบ่งปันไอเดียทุกอย่าง
‎ในบาร์ใหญ่ประจำเมือง ‎ที่เราสร้างขึ้นได้
‎พวกคุณที่ส่งเสียงเชียร์ ‎ก็เล่นอินเทอร์เน็ตทุกคนเหมือนผม
‎เมื่อคืนผมเล่นเน็ตหกชั่วโมง
‎พยายามหาว่าตัวอะไรฆ่าบีเวอร์
‎บีเวอร์มีนักล่าตามธรรมชาติไหม
‎ไม่ คุณคงมองไม่ออกหลังจาก ‎ได้ยินผมพูดจาเหมือนคนหลังเขา
‎แต่ผมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ‎ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่
‎ผมเปลี่ยนไป
‎ผมมีประสบการณ์เมื่อช่วงต้นปี
‎- ตอแหล ‎- เรื่องจริงทั้งนั้น ไม่เชื่อเหรอ
‎คนที่ตะโกนว่า "ตอแหล"
‎คุณตะโกนว่า "ตอแหล" ‎เพราะคุณไม่เชื่อผม
‎หรือเพราะคุณไม่อยากเห็นผมจากไป
‎เป็นแบบนั้นใช่ไหม
‎กลุ่มคนบันดาลโทสะที่คุณอยู่น่ะ
‎อย่าเพิ่งมีความสุขสิ ‎อย่าเพิ่งใจดีต่อหน้าฉัน
‎อย่าเริ่มกอดใครและรักตัวเอง
‎ร้องไห้เวลาเห็นอะไรน่ารัก อดทนไว้
‎ด่ากราดทุกคน
‎เอื้อมไปหยิบปืนใต้เบาะ เอาเลย
‎ใช่
‎ไม่ ผมกินเห็ดเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ‎เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎นี่เป็นเวที ‎ที่เหมาะจะเล่าเรื่องนี้ที่สุด
‎พวกคุณน่าจะมี…
‎พวกคุณน่าจะมีเห็ด ‎อยู่บนป้ายทะเบียนเลยนะ
‎เอาละ เรื่องเป็นแบบนี้
‎ผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ‎ผมดื่มแต่เหล้า
‎ดื่มแต่เหล้ามาตลอด ใช่
‎ใจเย็น ทุกคน ผมชอบกังวล ‎เวลามีผู้ชายผิวขาวตะโกน
‎"เออ เอาเลย วู้"
‎"ได้ว่ะ"
‎"สร้างกำแพง เออ"
‎ผมแค่ล้อเล่น ใจเย็น
‎เสียงแบบนี้มันน่าตกใจ ‎แต่ผู้ชายก็แบบนี้แหละ
‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงอารมณ์
‎ทุกอย่างเลยออกมาตอนคุณดื่ม
‎"ทำอะไรโง่ๆ ฉันจะได้ไม่ดูงี่เง่า"
‎ใช่ ผมชอบเหล้ามาตลอด
‎ผมเลยไม่เคยใช้ยาหลอนประสาทพวกนี้
‎แต่เรื่องมันก็เดิมๆ แหละ ‎ผมอยู่ในทะเลทราย
‎ผมรู้สึกว่า ‎เอาละ ผมมีคนดูลูกให้แล้ว
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี ผมห้าสิบแล้ว
‎ถ้าไม่ลองตอนนี้ ‎ก็คงไม่ได้ลองแล้ว จริงไหม
‎แล้วคนคนนี้ คนที่อาจเป็น ‎โชว์เปิดรายการของผมหรือไม่ก็ได้
‎"เอาละนะ"
‎เขาเป็นคนดี
‎เขาบอกผมว่า "เอาละ"
‎เขาบอกว่า "โอเค แค่กินสัก…"
‎แบบนั้นตลอด "เอาละ"
‎เหมือนกับว่าคุณอยากเมาแค่ไหน ใช่ไหม
‎แล้วมันจะมา ‎เป็นสี่เหลี่ยมตลอด แบบว่า
‎"โอเค อย่ากินหมดชิ้น"
‎"แค่กัดมุมเดียว
‎เลียอีกมุมแล้วถูๆ อีกมุม"
‎ให้มันซึมเข้าผิวหน้าอะไรแบบนั้น
‎ผมเลยแบบ "ได้" เขาบอกว่า ‎"นายอยากดำดิ่งแค่ไหน"
‎ผมว่า "ฉันแค่ ‎อยากเมานิดหน่อย ไม่เยอะ"
‎เขาว่า "ได้" ผมเลยกัดไปนิดหน่อย
‎ผมคลื่นไส้นิดหน่อย ‎ตอนแรกมันรู้สึกเหมือนผมกินกัญชา
‎แต่แล้วจู่ๆ ผมก็สังเกตว่า ‎สิ่งไม่มีชีวิต
‎มันเหมือนมีชีวิตขึ้นมา ใช่ไหม
‎เหมือนตู้เย็นวิ่งรอบบ้าน
‎มันแบบว่า
‎ไม่มีอะไรน่ากลัวนะ มันต้องทำน่ะ
‎ทีวีเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ‎ดูเหมือนมันจะล้มใส่ผม
‎โอเคไหม ผมสบายดี
‎ผมว่า "ฉันรู้ว่าทีวีไม่ได้ใหญ่ขึ้น"
‎"ต่อให้ใหญ่ขึ้นฉันก็ไม่สน เอาเลย"
‎"พ่นเม็ดสีใส่ฉันเลย ฉันไม่สน"
‎"ฉันรู้ว่าฉันเมา ‎ฉันกำลังสนุก หัวเราะคิกคัก"
‎ผมหัวเราะไปเรื่อย ‎แล้วก็ปะติดปะต่อเรื่องไป
‎ทุกอย่างยอดเยี่ยมมาก
‎แล้วจู่ๆ พอเสพไปประมาณหนึ่งชั่วโมง
‎จู่ๆ ความรู้สึกเหงาจับใจ
‎และไม่เป็นที่รักก็เอ่อล้นขึ้นมา
‎ใช่ ผมคิดเลย "กูว่าแล้วเชียว"
‎ผมว่าแล้ว เพราะแบบนี้ผมถึงไม่เล่นยา
‎ผมรู้ว่าผมมีด้านมืดมากไป
‎ผมรู้ว่าผมจะไม่ได้พบ ‎พระเจ้ากับยูนิคอร์น
‎ไม่ได้ไถลไปตามสายรุ้ง ‎กลิ้งเกลือกบนผืนหญ้า
‎ผมรู้ว่าซาตานจะโผล่มา
‎จะมีผู้ชายถือมีดอะไรแบบนั้น
‎ผมก็แบบ "ได้ เอาเลย ‎ลากฉันลงนรกไปเลย"
‎"มาดูกันว่าฉันพังแค่ไหน"
‎และความรู้สึกนี้ก็โอบล้อมเข้ามา
‎ผมอธิบายไม่ถูก ‎มันไม่ใช่ความรู้สึกด้วยซ้ำ
‎มันแค่อยู่ตรงนั้น อยู่อย่างนั้น
‎ผมก็เลยประสาทกิน ‎ผมนั่งอยู่ "อะไรวะเนี่ย"
‎ผมออกไปไม่ได้
‎ต่อให้เดินหนีไปกี่ล้านกิโลเมตร
‎ก็ไม่มีทางหนีพ้น มันอยู่กับผม
‎คนอื่นๆ ก็เมากันอยู่ ‎ผมไม่อยากให้พวกเขาหมดสนุก
‎ผมเลยบอกว่า "เอาละ ‎ผมจะเข้าห้องนอนนะ"
‎"โอ้โฮ ดูตู้เย็นสิ ตู้เย็น"
‎เอาละ
‎"ผมคลื่นไส้นิดหน่อย"
‎แค่ทำตัวสนุกไป
‎เข้าไปในห้องนอน
‎แล้วนอนลงในห้องนอน คิดว่า
‎"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย"
‎และทุกครั้งที่ผมคิดว่า ‎ผมถึงจุดต่ำสุดแล้ว มันก็…
‎จมลงไปในที่นอนอีก
‎เป็นอย่างนั้นอยู่ครึ่งชั่วโมง ‎แล้วภรรยาผมก็เข้ามา
‎เธอถามว่า "ไง เป็นไงบ้าง"
‎ผู้ชายทั่วไป
‎"ดี ผมสบายดี"
‎"ผมสบายสุดๆ"
‎"ทุกอย่างยอดเยี่ยม"
‎เธอนอนลงข้างๆ ผม
‎"ผมคลื่นไส้นิดหน่อย ‎มันมากไปสำหรับผม"
‎เธอนอนลง ‎ในขณะที่ผมสัมผัสความรู้สึกนี้
‎ไม่เป็นที่รัก เหงาจับใจ
‎ผมมองหน้าภรรยาอยู่ ‎แล้วสมองก็เริ่มคิดว่า
‎"ให้ตายสิ ‎ฉันแต่งงานกับคนผิดหรือเปล่า"
‎"ทำไมฉันถึงมอง…"
‎ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่ ‎แต่ถ้าคุณแต่งงานมานานพอ
‎ต่อให้ไม่เมาเห็ด ‎คุณก็คิดแบบนั้นทุกหกสัปดาห์
‎มันเกิดขึ้นเอง
‎บางครั้งพอคุณมอง ‎ศีรษะด้านข้างของพวกเขา
‎แล้วลองคำนวณดู คุณจะคิดว่า ‎"ทำไมฉันถึงคุยกับคุณแต่แรกนะ"
‎"ฉันน่าจะเดินผ่านไปเฉยๆ ‎ไม่เห็นต้องทักเลย"
‎"เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน"
‎"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"
‎"จะเกิดอะไรขึ้น ‎ถ้าฉันไม่เคยคุยกับคุณ"
‎ทุกหกสัปดาห์ ‎เป็นความสัมพันธ์ที่ดีไหมล่ะ
‎นั่นแปลว่าคุณยังรักษาตัวตน
‎ที่ต่อให้คุณรักคนคนนี้ แต่คุณก็ยัง
‎คุณยังอยากโฉบไปมา ‎เหมือนมัสแตงสักหน่อย ใช่ไหม
‎นั่นแหละ ผมยิ่งกลัวขึ้นไปอีก
‎ที่คิดถึงภรรยาแล้วรู้สึกแบบนั้น
‎ผมเลยคิดว่า "ไม่ได้การ ฉันต้องถอน"
‎"ฉันต้องออกไปให้ได้ ‎มันเหมือนบีนแบกอันใหญ่"
‎คุณลุกออกไปไม่ได้ถูกไหม ‎ผมเลยแบบว่า "แย่แล้ว"
‎คิดถึงลูกสิ คือผมรู้ว่าผมรักลูก
‎และผมรู้ว่าพวกเขารักผม ‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎แล้วผมก็เริ่มคิดถึงลูก
‎และยังรู้สึกแบบนั้นอยู่
‎ผมเลยคิดว่า ‎"เอาละ ตกลงมันยังไงกัน"
‎เพราะผมรู้ว่านั่นมันไร้สาระ
‎และผมนอนอยู่ตรงนั้น
‎ผมผ่อนคลาย
‎แล้วก็นึกได้ว่า ‎"อ๋อ รู้แล้วว่าอะไร"
‎ผมรู้สึกแบบนี้ตอนเด็กๆ
‎ใช่
‎มันเป็นแบบนั้นในยุค 1970 - 1980
‎พ่อแม่คุณทำงานทั้งคู่
‎คุณมีกุญแจบ้านตั้งแต่สามขวบ
‎"ไงลูก ไปให้พ้นหน้าเลย ไอ้ลูกชาย"
‎มันบ้าบอมาก ใช่
‎ผมโตมาในช่วงเวลาที่โกรธขึ้ง
‎คุณกลัวพ่อตัวเอง พ่อของพ่อ
‎ผมเคยพูดเรื่องนี้แล้ว ‎แต่ก็ยังทำใจไม่ได้
‎เพราะงั้นทนหน่อยนะ
‎คุณแค่…
‎ใช่ ผมดีใจที่เห็น ‎เด็กๆ ทุกวันนี้รักพ่อตัวเอง
‎"พ่อ เล่นกันไหมพ่อ ‎ไปขี่จักรยานกันพ่อ"
‎ใช่ ตอนผมเด็กๆ นี่แบบ ‎"พ่อ ซวยแล้ว พ่อมา"
‎"แม่ง"
‎"วิ่ง เปิดหน้าต่าง"
‎แม่ เห็นอะไรในตัวเขาเนี่ย"
‎บ้าชัดๆ ใช่ไหม
‎ทุกอย่างบ้าคลั่งไปหมด ‎และไม่ใช่แค่บ้านผม
‎ผมรักพ่อแม่ แต่ยุคนั้นเป็นแบบนั้น
‎ทุกคนเสียสติ คุณหวาดกลัว
‎ใครก็จับตัวคุณได้ พ่อคนอื่นตีคุณได้
‎แล้วพอคุณกลับบ้าน "แกไปทำอะไรมา"
‎"ฉันจะตีซ้ำให้" มันบ้ามาก
‎ครูจะจับคุณ จิกเล็บที่คอคุณ
‎พอกลับบ้านมา "เธอคงไม่ทำแบบนั้น ‎ถ้าไม่มีเรื่องอะไร"
‎ใช่ไหม มีแต่อะไรแบบนั้น
‎ผมกับพี่น้องตีกันปางตาย
‎รู้ไหม
‎แล้วเราก็จะแหย่หมา ‎หมาก็กัดเราทุกคน
‎เราไม่เคยเอาหมาไปทิ้งด้วย ‎มีครั้งหนึ่งหมากัดผมที่หน้า
‎ผมไปแหย่มัน ‎มันกำลังกินอยู่ ผมแบบ…
‎แล้วมันก็งับหน้าผม
‎แบบนั้นเลย พ่อผมต้องเย็บแผลให้
‎แต่เราก็ยังไม่เอาหมาไปปล่อย
‎"แหม มันเป็นหมาดี มันแค่โมโห"
‎"ให้ตายสิ แกก็ไม่น่าเอาหน้าลงไป
‎ใกล้หมาเลย"
‎ใช่ มีแต่อะไรแบบนั้น
‎มันแปลก เหมือนเดอะเบรดี้บรันช์ ‎เจอกับลอร์ดออฟเดอะฟลายส์
‎บนหน้ากระดาษมันก็ดีอยู่หรอก
‎มีรถตอนยาวคันสวยที่เต็มไปด้วย…
‎นอร์แมน ร็อคเวลล์ เราเข้าโบสถ์ ‎เรากินดังกิ้น โดนัท
‎ใช่ ก็ประมาณนั้น…
‎ไม่รู้สิ ยังไงก็แล้วแต่ สุดท้าย…
‎พ่อผมเป็นคนประเภทที่ปากตรงกับใจ
‎เข้าใจผมไหม
‎อย่างทรงผมที่ผู้หญิงตัดกัน ‎เมื่อเข้าวัยหนึ่ง
‎พวกเธอมีลูกสองคน ‎อยากตัดผมให้สั้นลงหน่อย
‎เพราะไม่อยากวุ่นวายกับมัน
‎พวกเธอจะไว้ปอยข้างหน้า ‎แบบฮิลลารี คลินตัน
‎ใช่ไหม แล้วกร้อนโคนผมด้านหลัง
‎พอคุณจับเธอโก้งโค้ง
‎คุณรู้สึกเหมือน ‎กำลังเย่อกับเพื่อนที่ชื่อเอริค
‎รู้ไหม
‎แต่คุณรักภรรยา คุณเลยโกหกไปว่า
‎"ดูดีมาก"
‎"สวยเลย ผมอยากนอนกับ ‎เจอรัลดีน เฟอร์ราโรมานานแล้ว"
‎"แหม เป๊ะปัง"
‎พ่อผมไม่สนใจ
‎เราไปรับแม่ ‎พอเธอขึ้นรถมา พ่อบอกว่า
‎"ให้ตายสิ ทรงผมดูไม่ได้เลย"
‎"คุณพระช่วย เขาทำอะไรคุณเนี่ย"
‎"โธ่ จะบ้าตาย คุณเหมือนผู้ชายเลย"
‎แม่ผมก็นั่งอยู่ตรงนั้น…
‎เราอยู่ด้านหลังคิดว่า "ความสัมพันธ์ ‎ที่ไปกันรอดเป็นแบบนี้นี่เอง"
‎ใช่
‎เพราะเรื่องนั้น ‎สุดท้ายเราก็เลยเจ็บป่วยกัน
‎จากที่ต้องอยู่ในโหมด ‎สู้หรือหนีมาตลอดชีวิต
‎ทุกอย่าง ครูพละก็น่ากลัว ‎ทวงแต่งานเรา
‎ทุกคนน่ากลัว ทุกอย่างเลย
‎มีครั้งหนึ่งพ่อผมบอกสาธุคุณว่า ‎เขาไม่สมควรสวมปลอกคอ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เรากำลังคุยเรื่อง ‎ตารางเวลาเด็กเดินพิธี
‎และไม่รู้สิ พ่ออยากให้ผม ‎เข้าพิธีมิสซาช่วงอื่น
‎แล้วพ่อก็เริ่มเขย่าขา
‎"คุณไม่ควรสวมปลอกคอบ้านั่น"
‎เขาหน้าคว่ำไปกองกับพื้น ‎และที่เจ๋งที่สุดคือ
‎สัปดาห์ต่อมาเราไปมิสซา
‎พวกเขาไม่ได้คุยกันทั้งสัปดาห์ ‎พ่อผมเดินเข้าไป
‎"ไง เป็นไงบ้าง สบายดีนะ"
‎เหมือนไม่เคยมีเรื่อง
‎ใช่ ก็นั่นแหละ สุดท้าย ‎เราเลยป่วยออดๆ แอดๆ
‎พี่น้องผมคนหนึ่งมีปัญหาช่วงท้อง
‎อีกคนปวดหลังไม่หายสักที
‎ผมจำได้ว่า ‎ผมเป็นโรคหัวล้านตั้งแต่เกรดสาม
‎เกรดสาม ผมของผมร่วงเป็นหย่อมๆ
‎เหมือนผมทำงานอยู่ในวอลสตรีตเลย
‎ผมเอาแต่นั่งคิดว่า ‎"ฉันเก็บของเล่นหมดไหม"
‎"ฉันล้างจานหรือยัง"
‎"เขาต้องเจออะไรแน่ เขาเจออะไรตลอด"
‎"แม่ง ทำยังไงดี ฉันต้องฆ่าเขา"
‎"ฉันน่าจะฆ่าเขา เอาแบบนั้นดีกว่า"
‎"พอเขาหลับ ฉันจะเอาสายไฟ
‎ไปพันแล้วเอาเท้าดันหลังเขาไว้"
‎"บิลลี่ดูไม่ค่อยมีสมาธิ ‎ที่จำเป็นในห้องเรียน"
‎"เขาแสดงศักยภาพ ‎ได้ไม่เต็มที่" ใช่ไหม
‎ใช่ นั่นแหละ ผมกินเห็ดเข้าไป
‎โอเคไหม
‎แล้วผมก็ได้รู้ว่า ‎ผมเก็บเรื่องนี้ไว้มาตลอด
‎และคิดได้ว่า เอาละ ‎เพราะแบบนี้ฉันถึงดื่มแบบนั้น
‎เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่เห็นค่าผู้หญิง
‎เรื่องเลวทรามต่างๆ นานา
‎ผมรู้ทุกอย่างที่ผมทำ ‎ทั้งดีและร้ายในช่วงเวลานั้น
‎ผมคิดว่า ทีนี้ฉันต้องสร่างเมา
‎และฉันต้องพยายามแก้ไขปัญหานี้
‎เพราะรู้ไหม ภรรยาผม
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณสังเกตไหม ‎ผมเป็นคนอารมณ์ร้อนนิดๆ
‎"ไม่ ไม่หรอกบิล" ใช่
‎มันเป็นอย่างนี้ ผมย่ำแย่มาก
‎และโตมาในยุคที่เส็งเคร็งถึงขั้นว่า ‎ผมไม่คิดว่าตัวเองอารมณ์ร้อน
‎เพราะผมคิดว่า ‎"ฉันไม่ตะโกนด่าคนในบ้าน"
‎ผมด่าภรรยา เราเถียงกันรุนแรง
‎ผมทะเลาะกับเธอ แต่ผมไม่พูดว่า
‎"ให้ตายสิ อีบ้า" ผมไม่ทำอะไรแบบนั้น
‎ผมไม่ขึ้นเสียงกับลูก ‎แต่ที่ผมทำคือ…
‎ที่ผมทำคือขาดสติ
‎อย่างที่บอก ผมไม่คิดว่ามันเป็นปัญหา
‎ภรรยาผมบอกว่ามันเป็นปัญหา ‎แต่ผมไม่ฟังเธอหรอก
‎ทำไมผมต้องฟังเธอ เธอเอาแต่วิจารณ์
‎ผมมีแต่รีวิวแย่ๆ ‎ในแอปเยลป์สำหรับสามี
‎มีแต่ "ไม่สนุกเลยค่ะ"
‎"ห่วยแตก ครึ่งดาว" ‎ไม่เคยได้ "เก่งมาก" เลย
‎พอผ่านไปสักพัก ‎มันเลยเหมือนเสียงนกเสียงกา
‎"ผมทำอะไรผิดอีกนะ อ๋อ ใช่ ‎คุณอีกแล้ว โอเค เยี่ยม"
‎"เยี่ยม ผมทำอะไรอีกล่ะ"
‎"ผมต้องปรับปรุงเรื่องอะไรอีก"
‎"เอาเลย บอกผมเลย" ใช่ไหม
‎ผมเลยไม่ฟังภรรยาที่น่ารักของผม
‎เพราะผมมันโง่
‎วันหนึ่งผมได้บทเรียนราคาแพง โอเคไหม
‎มันเป็นช่วงมื้อเช้า
‎ไม่รู้ทำไม ‎แต่ผมมีเวลาอยู่คนเดียว 20 นาที
‎ซึ่งหาได้ยากถ้าคุณมีลูกสองคน
‎ผมเลยคิดว่า "ยอดเลย ‎ฉันทำมื้อเช้ากินเองได้
‎เหมือนเมื่อก่อนเลย"
‎"ฉันจะทอดไข่ดาวเยิ้มๆ สองฟอง ‎ฉันจะปิ้งขนมปัง
‎ฉันจะทอดเบคอนเกรียมๆ แบบที่ชอบกิน"
‎"งานนี้รับรองว่าเด็ด"
‎ผมกำลังเพลิดเพลิน ‎กับการทำมื้อเช้าแกรนด์สแลม
‎ผมนั่งลงกิน มีน้ำส้ม มีน้ำเปล่า
‎ดูเหมือนภาพในโฆษณา
‎และทันทีที่ผมนั่งลง ‎โทรศัพท์ก็สว่างวาบ
‎ผมได้ข้อความจากคู่หู
‎บอกว่า "ไงเพื่อน ‎นึกว่านายจะเข้าประชุมซูม"
‎"มันเริ่มไปห้านาทีแล้ว ‎นายต้องเข้านะ"
‎แล้วผมก็ขาดสติเลย
‎ผมคิดเลย ให้ตาย ‎ฉันต้องมีประชุมแน่ละ
‎ฉันต้องมีประชุมสิ ‎เพราะทำไมฉันถึงต้องมี
‎ช่วงเวลาส่วนตัวกับเขาด้วยล่ะวะ
‎ขนมปังปิ้งปลิวไปทั่วห้อง
‎ฉุนขาดไปเลย
‎แล้วจู่ๆ ลูกสาวผม ‎ที่ตอนนั้นอายุสองขวบครึ่ง
‎ก็วิ่งเข้ามาในครัว ร้องไห้จ้ามาเลย
‎บอกว่า "หนูขอโทษ ‎หนูขอโทษค่ะพ่อ พ่อ หนูขอโทษ"
‎แล้วผมแบบ "ซวยแล้ว"
‎ผมเลยนั่งยองๆ ลงทันที ‎บอกว่า "เปล่าลูก มานี่สิ"
‎"พ่อไม่ได้ตะโกนใส่หนู ‎พ่อไม่มีวันตะโกนใส่หนู"
‎"พ่อรักหนูนะลูกรัก ‎พ่อตะโกนใส่โทรศัพท์จ้ะ"
‎"พ่อตะโกนใส่โทรศัพท์เวลาที่ ‎มันพูดจาไม่เข้าหูพ่อ โอเคนะ"
‎"พ่อหนูมีปัญหา พ่อขอโทษนะ ‎พ่อไม่มีวันตะโกนใส่หนู"
‎และผมรู้สึกได้ว่า ‎น้ำตาเธอแห้งไปกับเสื้อผม
‎ผมพูดว่า "ลูกรัก ‎พ่อไม่มีวันทำแบบนั้น"
‎"พ่อรักหนู หนูยังรักพ่อไหม"
‎เธอบอกว่า "ค่ะ" ‎ผมว่า "โอเค ไม่เป็นไรนะ"
‎แล้วคุณก็รู้เวลาคุณทำแบบนั้นกับเด็ก
‎ที่คุณจับแกหันหลัง ‎แล้วผลักแกไปทางที่คุณอยากให้ไป
‎แล้วผมก็นั่งอยู่ตรงนั้น ‎คิดว่าผมเพิ่งทำแบบนั้น
‎กับเด็กสองขวบครึ่ง ‎และเธอกำลังเดินไป
‎ผมนั่งคิดว่า
‎"มันแย่แค่ไหน"
‎"เธอแค่จะไปเล่นของเล่น ‎แล้วลืมเรื่องนี้
‎หรือเธอจะไม่ได้เป็นนักบินอวกาศแล้ว"
‎ผมเพิ่งทำอะไรลงไป
‎ผมคิดว่าผมดีกว่าพ่อตัวเอง
‎ผมทำพลาดแบบเดียวกับเขา
‎ผมเกลียดตัวเอง
‎ผมไม่ได้เข้าประชุม ‎ไม่ได้กินมื้อเช้า
‎ผมแค่ขึ้นไปข้างบน ‎แค่อยากอยู่คนเดียว
‎แต่ผมมีภรรยา มันเป็นไปไม่ได้
‎รู้ไหม
‎โดยเฉพาะถ้าคุณทำพลาดอย่างที่ผมทำ
‎และเสียงดังอย่างที่ผมทำ
‎ผมรู้ว่าเธอกำลังเดินมา
‎ผมรู้ว่าผมต้องดู ‎คลิปสอนการเล่นอีกแน่นอน
‎เธอจะหยิบเครื่องฉาย ดึงจอลงมา
‎และผมนอนอยู่ในนั้น ‎ร้องว่า "ได้โปรด พระเจ้า
‎ขอให้เธอให้เวลาผม ‎สงบสติอารมณ์สักสองนาที"
‎ไม่ เธอเข้ามาเลยแล้วก็พูดว่า "ไง
‎อยากพูดถึงเหตุการณ์เล็กๆ ‎ที่เกิดขึ้นข้างล่างในครัวไหม"
‎ผมตอบ "ไม่ ที่รัก ‎ผมขอเวลาหน่อยได้ไหม"
‎"ผมยังใจหายอยู่เลย ‎ขอเวลาผมเดี๋ยว ผมรู้ว่าผมพลาด"
‎เธอไม่สนใจแล้วตอนนั้น ‎และเธอคิดถูก นั่นก็ลูกเธอเหมือนกัน
‎เธอก็ใส่เลย "ถ้าคุณคิดว่า ‎คุณทำแบบนั้นในบ้านหลังนี้ได้"
‎บ่นไปเรื่อย
‎และเธอพูดถูกร้อยเปอร์เซ็นต์
‎แต่ผมไม่พร้อมจะรับฟังข้อมูล
‎ผมเลยเมินเธอไปเลย ‎"พวกแกเป็นลูกฉันเหมือนกัน…"
‎ผมได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น
‎นอนอยู่บนเตียง ‎ยังมีหน้าไปโมโหเธออีก
‎เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ผมจ้องปากเธอ
‎ในขณะที่มันขยับ แต่ไม่ได้ยินอะไร
‎ผมแค่คิดถึงข่าว ‎มีข่าวหนึ่งแวบเข้ามาในหัว
‎รู้ไหม ข่าวแบบนั้นน่ะ ‎คุณเห็นทุกปี หรือปีครึ่ง
‎คุณจะเห็นผู้ชายที่ไม่เคย ‎ก่ออาชญากรรมมาก่อนในชีวิต
‎เข้าโบสถ์ทุกสัปดาห์
‎ช่วยผู้หญิงแก่ๆ ข้ามถนน
‎แล้วจู่ๆ ก็ฆ่าเมียทิ้ง
‎มันต้องเป็นเพราะ ‎ช่วงเวลาอย่างนี้แหละ ต้องใช่แน่
‎เขาแค่อยากพูดอะไรบางอย่าง
‎ไม่รู้สิ ผมพลาดไปแล้ว แต่…
‎ผมรู้ว่าเธอพูดถูก ‎ผมเลยนั่งเฉยๆ ให้เธอด่า รู้ไหม
‎ผมจะบอกไว้เฉยๆ ‎คราวหน้าถ้าคุณเห็นผู้ชาย
‎ที่ไม่เคยโกงภาษีเลยสักครั้ง
‎แล้วจู่ๆ ก็ฆ่าเมียตัวเอง
‎ผมว่าถึงเวลาที่เรา ‎ต้องกลับมาถามว่า "เธอพูดว่าไง"
‎โอเคไหม แค่พูดเฉยๆ นะ
‎สำรวจปัญหาให้ครบทุกมุมมอง
‎ก็นั่นแหละ
‎ผมรักพ่อผมแหละ ‎แต่มีหลายอย่างที่ผมอยากปรับปรุงตัว
‎เรื่องยอดเยี่ยมอย่างหนึ่ง ‎ที่ผมทำได้คือลูกผมไม่กลัวผม
‎และทุกครั้งที่ผมทำพลาด ‎ผมจะนั่งลงในระดับเดียวกับลูก
‎บอกพวกเขาว่าผมทำผิดและผมขอโทษ
‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมมากคือ ‎ลูกผมไม่กลัวผม
‎และตอนนี้ ลูกสาวผม ‎โตขึ้นหน่อยแล้ว เธอสี่ขวบครึ่งแล้ว
‎ตอนนี้ทุกครั้งที่ผมขาดสติ ‎เธอเป็นคนช่วยเรียกสติผม
‎เพราะทันทีที่ผมได้ยิน ‎เสียงน่ารักๆ นั่น ผมไม่…
‎ผมแค่คิดถึง "พ่อ หนูขอโทษ" ‎และทันทีเลย…
‎มันตลกนะ ผมจะอยู่ในครัว
‎ผมมักจะทำนั่นทำนี่อยู่ในครัว
‎และวันหนึ่งผมเข้ามา ‎"นี่มันเตาปิ้งประเภทไหนวะ"
‎"เตาอีกเครื่องไม่ดีตรงไหน"
‎"ฉันต้องดาวน์โหลดแอป ‎เพื่อทำไอ้…"
‎แล้วจู่ๆ เธอก็จะ…
‎อยู่อีกห้องนะ พูดว่า ‎"พ่อ อย่าตะโกนแบบนั้นค่ะ"
‎ทันทีที่ผมได้ยินเสียงนั้น ‎ผมจะ "จริงด้วยลูกรัก ขอโทษนะ"
‎"โทษที พ่อแค่จะดาวน์โหลดแอป"
‎"ดาวน์โหลดแอปที่ใช้เวลา ‎นานพอๆ กับปิ้งขนมปังบ้านี่"
‎"อุ๊ย พ่อพูดคำหยาบ"
‎เธอจะทำอะไรแบบนั้น
‎จนถึงจุดที่ว่าคืนหนึ่ง ‎เราดูหนังกันสัปดาห์ละครั้ง
‎มันเป็นกิจกรรมโปรดของผม ‎เราจะดูหนังพิกซาร์กัน
‎หนึ่งในหนังดีๆ พวกนั้น ‎หนังดีทั้งนั้น
‎เหมาะกับทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ‎เยี่ยมมาก
‎เรานั่งลง คั่วข้าวโพด ทุกอย่างเลย
‎แล้วเรามีสมาร์ททีวีในห้องนั่งเล่น
‎โอ้โฮคุณ นี่สมาร์ททีวีนะ
‎มันต้องฉลาดแน่เลย
‎หรือว่าก็แค่ทีวี
‎มันฉลาดมากเสียจน ‎มีครั้งหนึ่งผมอยู่ในห้อง
‎ผมปิดไฟหมดเพราะเราจะดูหนังกัน
‎แต่ทีวีมันฉลาดมาก ตอนผมกด "เปิด"
‎ซึ่งไม่ได้ทำแบบนั้นด้วยซ้ำ
‎อย่ากดปุ่ม "เปิด"
‎ถ้ากดปุ่ม "เปิด" แม่งรวนหมด ‎คุณต้องกดปุ่มอื่นสองปุ่ม
‎"อ๋อ ต้องทำแบบนี้เหรอวะเนี่ย"
‎"อย่าตะโกนแบบนั้นค่ะ" ‎"จริงด้วยลูก"
‎ไอ้ทีวีเวรนี่ ถ้าไฟดับมันจะไม่ทำงาน
‎เพราะมันคิดว่า "อ๋อ ไฟดับหมด
‎แสดงว่าไม่มีคนอยู่ในห้อง"
‎อาจมีคนหลับอยู่บนโซฟา
‎แล้วกลิ้งไปโดนรีโมต
‎แต่ผมยืนอยู่ในห้องมืดๆ
‎"แกต้องเปิดเพราะฉันซื้อแกมา ‎และฉันสั่งให้แกเปิด" ใช่ไหม
‎ลูกผมก็เข้ามา
‎บอกว่า "พ่อคะ อย่าตะโกนแบบนั้น"
‎ผมว่า "จริงด้วยลูก ขอโทษนะ"
‎เธอว่า "พ่อ ทำไมต้องตะโกนคะ"
‎"เพราะพ่อจ่ายเงินซื้อทีวีมา"
‎"พ่ออยากนั่งดูหนังกับลูก
‎แต่ทุกครั้งที่พ่อกดเปิด ‎มันไม่ยอมเปิด"
‎"มีปัญหาตลอดเลย"
‎แล้วเธอก็วางมือเล็กๆ บนบ่าผม
‎บอกว่า "พ่อคะ ‎ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"
‎ใช่ไหม ผมว่าเธอไม่รู้ ‎ว่ามันหมายถึงอะไร
‎ผมแค่คิดว่าเธอรู้ว่าต้องพูดตอนไหน ‎เพราะภรรยาผมพูดตลอด
‎"ลูกรัก ทุกอย่างจะเรียบร้อย ‎ใจเย็นๆ ซื้อลูกโป่งใหม่กัน"
‎"เราซื้ออีกลูกได้จ้ะ"
‎เธอก็เลยทำแบบนั้น
‎เธอแค่บอกว่า ‎"พ่อคะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย"
‎ใช่ไหม เอามือเล็กๆ น่ารักวางบนบ่าผม
‎และไม่รู้สิ มันจุกอกผม ‎ผมได้แต่คิดว่า ใช่
‎ลูกพูดถูก มันจะต้องเรียบร้อย
‎"พ่อเปิดไฟก็ได้"
‎"พ่อผ่อนคลายได้ ไม่ดูหนังก็ได้"
‎"ขอแค่ได้อยู่กับลูกก็ดีแล้ว"
‎มันเป็นช่วงเวลา ‎ที่ทำให้ฉุกคิดได้อยู่ราวครึ่งวินาที
‎แล้วต่อมาผมก็รู้สึกเหมือนคนขี้แพ้
‎เพราะผมต้องย่ำแย่แค่ไหน ‎ถึงให้เด็กสี่ขวบครึ่งมาเป็นไลฟ์โค้ช
‎มาพูดความจริงกระแทกใจผมแบบนั้น
‎แต่ก็นั่นแหละ
‎ผมเลยจะพยายามไม่ดื่มเหล้า ‎จนกว่าจะคิดออก…
‎ใช่ แต่มันเลวร้ายมาก ผมจะไม่โกหกนะ
‎ต้องเผชิญหน้ากับชีวิตในแต่ละวัน
‎ภาวนาขอให้นอนหลับ
‎โอ้ พระเจ้า ทำให้มันจบที
‎เกลียดพวกเลิกเหล้าแล้วมีความสุขมาก
‎"ยอดเลย รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ‎มีพลังเต็มปรี่"
‎ต้องใช้เวลานานแค่ไหนรู้ไหม
‎ผมดื่มนมปั่นสัปดาห์ละครั้ง ‎ขาดไม่ได้เลย
‎ดื่มรูทเบียร์โฟลต เศร้าเป็นบ้าเลย
‎มันน่าเศร้ามาก
‎เหมือนดูนักกีฬาแก่ๆ ‎ที่วิ่งไม่ไหวแล้ว
‎"ฉันเคยดื่มกลางวันแสกๆ สุดยอดเลยนะ"
‎ก็นะ
‎ช่างเถอะ
‎ว่าแต่ผมบอกหรือยังว่าดีใจแค่ไหน
‎ที่ได้มาแสดงที่นี่
‎มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
‎ใช่
‎ตลกดีนะ อยู่บนนี้หนึ่งชั่วโมง ‎มีลมปะทะหน้า
‎จนปากแตกไปหมด
‎เหมือนยืนอยู่หน้าเรือเลย
‎เอาเถอะ มาปิดการแสดง ‎ด้วยเรื่องตลกๆ สักสองเรื่องดีกว่า
‎จากนั้นก็กลับบ้านกัน
‎ดูสิว่าผมเล่นมานานแค่ไหน ‎ดีๆ ผมทำเวลาได้ดี
‎เอาละ ผมมีเรื่องดีๆ มาฝาก
‎สองปีก่อน
‎ก่อนที่จะเกิดโรคระบาดงี่เง่านี่
‎ธรรมชาติพยายามแบบส่งๆ
‎ที่จะกำจัดคนที่ท่านจำเป็นต้องกำจัด
‎แค่ทำไปแบบผัดวันประกันพรุ่ง ‎เหมือนรายงานประจำภาคเรียน
‎ผมอยู่ในนิวยอร์ก ไปทำการแสดง ‎ผมเล่นเป็นนักดับเพลิงๆ
‎แต่คือผมไม่ใช่นักแสดง ‎ที่เก่งที่สุด ใช่ไหม
‎พวกคุณบางคนเคยดู
‎ผมหวังว่าคุณเสียเงินดูนะ ‎พวกขี้เหนียว
‎ทุกคนดูฟรีกันหมด ไอ้พวกบ้า
‎ผมไม่ใช่นักแสดงที่เก่งที่สุด ‎ผมเลยต้องทำตัวสมบทบาท
‎ผมไว้หนวดหนาๆ แบบนักดับเพลิง ‎หนวดโง่ๆ ที่นักดับเพลิงไว้กัน
‎ซึ่งดูดีมากเวลาที่ผม ‎สวมเครื่องแบบนักดับเพลิง
‎แล้วเขาทาดินปลอมบนหน้าผม
‎ผมดูเหมือนเป็นนักดับเพลิง ‎มา 20 ปีแล้ว
‎แต่ทันทีที่ผมถอดชุดออก
‎มีคนล้างหน้าให้ ‎แล้วผมใส่เสื้อผ้าที่ใส่ปกติ
‎ผมดูเหมือนเกย์ควีนแก่ๆ
‎ที่ไม่เคยมีรักทันทีเลย
‎แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก ‎ผมอยู่ในนิวยอร์กซิตี้เดือนมิถุนายน
‎ซึ่งผมได้รู้อย่างรวดเร็วว่า ‎เป็นเดือนฉลองเทศกาลไพรด์
‎ตลอดทั้งเดือน
‎ผมจะบอกอะไรให้นะ ‎ชาวเกย์มากันอย่างมืดฟ้ามัวดิน
‎จากผนังชนผนังเลย ทั้งเกาะแทบจะพลิก
‎มากันเยอะมาก
‎และผมนั่งอยู่ที่นั่น ‎ร้องว่า "ตายแล้ว"
‎ต้องอยู่อย่างนี้ 30 วัน
‎ฉันต้องเดินไปมา
‎พร้อมไม้กวาดไอ้จ้อน ‎แบบเฟร็ดดี้ เมอร์คิวรีบนหน้า
‎ฉันต้องถูกลวนลามตลอดทางแน่
‎ผมรักษาหุ่นแบบนักแสดงด้วย ‎กล้ามเป็นมัดๆ เลย
‎ผมจะบอกให้ ‎ตลอด 30 วันในเดือนมิถุนายน
‎ไม่มีเกย์สักคนมองผมเลย
‎ลืมเรื่องเข้ามาจีบผมได้เลย
‎ผมไม่เคยรู้สึกแก่ ‎และไม่เป็นที่ต้องการขนาดนั้นมาก่อน
‎จะบอกให้นะ มีสิ่งหนึ่งในตัวผู้ชาย
‎เวลาที่คุณแก่จนผู้หญิงไม่สนใจแล้ว
‎คุณรู้ว่ายังไงก็ต้องถึงวัยนั้น ‎คุณรู้ว่ามันต้องมาถึง
‎แต่ไม่มีใครบอกว่า ‎ณ จุดหนึ่งคุณจะแก่เสียจน
‎แม่แต่ผู้ชาย ‎ก็ไม่อยากนอนกับคุณ ใช่ไหม
‎ผมขอพูดไว้เลยนะ
‎เวลาคุณแก่จนเกย์ควีนวัย 60 บอกว่า
‎"เชิญค่ะ ฉันหาได้ดีกว่านี้"
‎"ให้ตายสิ"
‎"ไปปลูกผมหน่อยไหม ‎สเปรย์ผิวแทนหน่อย"
‎"ฉันหาคนอายุ 40 ได้จ้ะ ‎เชิญจ้ะ ไปเลยไป"
‎พวก มันทำให้ผมวิตกเลยนะ
‎ผมคิดว่า "ตายแล้ว ‎ฉันแต่งงานช้าเกินไป"
‎"ฉันมีลูกช้าเกินไป ‎อีกไม่นานฉันคงตายแล้ว"
‎ผมเริ่มหาข้อสรุปให้ชีวิตตัวเองแล้ว
‎แล้วผมก็ไปเดินถนนไนนท์อเวนิว ‎ออกท่าทางตุ้งติ้งไปด้วย
‎พยายามให้คนสนใจ
‎ผมสิ้นหวังน่ะ
‎แหม สาวๆ พวกคุณก็เคยเจอ ‎คุณรู้ว่ามันเป็นยังไง
‎คุณอยากคิดว่าคุณยังมีดีอยู่
‎ผมก็เดินตุ้งติ้งไปตามถนน
‎ผมอยากให้มันไม่ใช่เรื่องจริงนะ
‎ผมเดินไปตามไนนท์อเวนิว ‎แล้วพอเงยหน้าขึ้นมา
‎ห่างไปราวสองช่วงตึก ‎ผมเห็นเลสเบียนคนหนึ่งเดินสวนมา
‎โอเค ผมรู้ว่าที่นี่คือโบลเดอร์ ‎โคโลราโด โอเคไหม
‎พวกคุณทุกคนเลยแบบ "แม่ง อะไรวะ"
‎แบบ "คุณรู้ได้ยังไงว่า ‎เธอเป็นเลสเบียน"
‎"แบบนั้นไม่เจ๋งนะ"
‎"แค่มองเธอก็รู้แล้วเหรอ ‎ว่าเธอคือเลสเบียน"
‎"คุณไม่รู้จักเธอ คุณจะ…"
‎"จะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นเลสเบียน"
‎ง่ายออก
‎แบบเดียวกับคุณไง
‎แบบเดียวกับที่เลสเบียนคนอื่นรู้
‎ไม่ยากเย็นอะไรนี่
‎ไม่ แต่ผมเข้าใจว่าในปี 2021 ‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้พูด
‎ว่า "เลสเบียนดูเป็นยังไง" ใช่ไหม
‎ดูจากที่พวกคุณเงียบก็ใช่ ใช่ไหม
‎ใช่ คุณไม่ได้รับอนุญาต
‎ที่ตลกคือถ้ามีเด็กผิวขาว ‎เดินเข้ามา อายุสัก 20 ปี
‎เสยผมไปด้านหลัง ปกคอเสื้อตั้ง ‎รองเท้าโลฟเฟอร์ ไม่สวมถุงเท้า
‎คุณคงมองเขาแล้วคิดว่า ‎"อ๋อ พวกลูกคนรวย ขืนใจคู่เดต"
‎"พ่อเป็นผู้พิพากษา ‎ยังไงก็ไม่ติดคุก"
‎"ใช่ เพิ่งฆ่าคนไปห้าคน ‎จากอุบัติเหตุเมาแล้วขับ"
‎"แต่ดอดจ์ ชาเลนเจอร์คันใหม่ ‎มาจ่อรออยู่แล้ว"
‎ถูกไหม
‎ใช่ อันนั้นคุณเห็นได้ คุณมองเห็น
‎ชัดเจนแจ่มแจ้ง
‎เลสเบียน
‎ไม่รู้เลย
‎ไม่ แต่พวกคุณหัวก้าวหน้าขนาดนั้นไง
‎ถูกไหม
‎คุณไม่รู้เลย
‎ถูกไหม
‎มาเล่นเกมกันไหม
‎ผมจะบอกชื่อคนที่คุณเห็น
‎คุณดูภาพที่แวบเข้ามาในหัวตัวเองนะ
‎คนงานก่อสร้าง
‎แฟนกีฬา
‎จิตกร
‎นักสเกตบอร์ด
‎เลสเบียน
‎ใช่ไหม ว่างเปล่า
‎นั่นใช่เลสเบียนไหม
‎นี่ผม…
‎ผมมีเพื่อนเป็นเกย์และผมไม่เคยรู้เลย
‎ว่าเส้นแบ่งอยู่ตรงไหน
‎ฟังนะ ผมไม่ได้บอกว่า ‎เลสเบียนทุกคนเหมือนกันหมด
‎ผมจะไม่พูดอะไรไร้การศึกษาแบบนั้น
‎แต่ที่ผมจะบอกก็คือ
‎นานๆ ทีมันก็มีสิ่งที่ทำให้รู้ได้
‎ใช่ไหม
‎ผมทรงแฟลตท็อป ‎โซ่กระเป๋าสตางค์ เดินบนถนน
‎ถูกไหม
‎แต่ถึงอย่างนั้น ‎ผมก็ไม่ได้บอกว่าเป็นทุกคน
‎แต่ถ้าเอาปืนจ่อหัวผม ‎ผมว่าเป็นเลสเบียน
‎ขอตอบว่าเลสเบียน
‎คำตอบสุดท้าย บอกเลย "เลสเบียน"
‎ใช่ไหม
‎นั่นแหละ
‎เธอเดินสวนมา
‎ผมกำลังไป
‎และผมเห็นชัดเลย
‎ว่าถ้าเราเดินอย่างที่เดินอยู่ ‎เราต้องชนกันแน่
‎ผมไม่อยากเดินชนผู้หญิง
‎ผมไม่อยากเดินชนใครในนิวยอร์ก
‎ผมเลยทำสิ่งที่สุภาพบุรุษทำ
‎ผมรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมเลยค่อยๆ ขยับเข้ามาในเลนตัวเอง
‎แล้วทุกอย่างก็เรียบร้อย ‎แต่เกิดเรื่องประหลาดที่สุดขึ้น
‎เราเดินต่ออีก 30 เมตร แล้วจู่ๆ
‎เธอก็ขยับเข้ามาในเลนผม
‎แล้วผมก็ได้แต่คิดว่า ‎"ว้าว บ้าดีแฮะ"
‎"คิดว่าแก้ปัญหาได้แล้วซะอีก"
‎เอาละ ผมก็เลยเปลี่ยนเลนอีก
‎โอเค ผมเดินไป เราขยับเข้ามา ‎อีก 30 เมตร เธอกลับมาในเลนผมอีก
‎ตอนนี้ผมเลยอยู่ชิดขอบฟุตบาท
‎แล้วผมก็คิดว่า ฉันต้องทำยังไง ‎ถึงจะถูกต้องในเชิงการเมือง
‎ผมควรทำอะไรกันแน่
‎ผมควรลงไปเดินในเลนจักรยาน
‎ให้เด็กขี่จักรยานไฟฟ้าที่ขับมา
‎ด้วยความเร็ว 60 กม.ต่อชั่วโมงชน
‎จนล้มไปกองบนถนน เอาเข่าเอาศอกลง
‎และตลอดชีวิตที่เหลือ ‎ทุกครั้งที่ฝนตก
‎ผมต้องคิดถึงเลสเบียนคนนี้ ‎ที่เดินเบียดผมจนตกฟุตบาท
‎ผมควรทำแบบนั้นเหรอ
‎ผมควรยกทางเท้าทั้งเส้นให้เธอไหม
‎แบบว่า "เชิญพ่ะย่ะค่ะ สาวเกย์"
‎ใช่ไหม
‎หรือผมจะเชิดบ่าขึ้น
‎แล้วปกป้องเลนของผม
‎ใช่ไหม
‎คือผมก็ไม่ภูมิใจหรอกนะ ‎แต่ผมเลือกอย่างหลัง
‎ผมคิดว่า "ฉันอายุ 53 แล้ว"
‎"ฉันย้ายบ้านสองครั้ง ‎ฉันมีบัตรเอเออาร์พี ฉันเป็นเหยื่อ"
‎ก็เลย…
‎ผมเชิดไหล่แล้วทันใดนั้นก็คิดว่า ‎งานนี้ต้องเละเทะแน่
‎ผมไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน
‎นี่เป็นที่สาธารณะ ‎คนต้องเห็นเหตุการณ์ จะเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ผมจะไม่โกหก ‎เธอเริ่มใกล้เข้ามา เดินเข้ามา
‎ผมก็เลยโน้มตัวไปข้างหน้า ‎จิกเท้าไว้แน่นเลย
‎เพราะหุ่นเธออย่างกับภารโรง ‎และผมจะไม่ยอมหมุนติ้ว
‎ผมจะไม่หมุนติ้วเด็ดขาด
‎ผมจะไม่ยอมเสียประวัติแบบนั้นแน่
‎ผมเลยโน้มตัวไปรอและในวินาทีสุดท้าย
‎เธอเอียงไหล่ ‎แล้วหัวไหล่เราก็เฉียดกันไป
‎แต่ท้องแขนเราชนกัน
‎ด้วยแรงมากพอ ‎ที่จะทำให้เรามีสิทธิ์หันกลับ
‎โอเคไหม ผมรู้ว่าพวกคุณส่วนใหญ่ขับรถ
‎ผมเลยจะอธิบายมารยาทคนเดินถนน ‎ในนิวยอร์กซิตี้ให้ฟังคร่าวๆ
‎ถ้าคุณเดินอยู่บนถนนในนิวยอร์กซิตี้
‎ใช่ ถ้าคุณแค่เฉียดแขนเสื้อใคร
‎คุณไม่ต้องหยุด
‎แค่หันไปบอกว่า "ขอโทษ ‎ผมผิดเอง ขอให้มีวันที่ดี"
‎ใช่ไหม แล้วระดับต่อไป ‎แรงขึ้นมาอีกหน่อย
‎คุณเดินอยู่บนถนนแล้วชนใครเข้าจริงๆ
‎คุณต้องหันกลับไป ‎"ขอโทษครับ ผมไม่เห็นคุณ"
‎โค้งให้เขาสักหน่อย "ผมผิดเอง"
‎ทำอะไรก็ได้ "ท่านเซนเซ"
‎เพื่อไม่ให้มีเรื่อง
‎แล้วก็มีระดับสุดท้าย
‎คุณเดินไปตามถนนแล้วชนเข้าอย่างจัง
‎คุณต้องหันไปแล้วทำตัวเหมือน ‎ดัสติน ฮอฟฟ์แมน-เดนีโร
‎แบบ "เฮ้ย คนเดินอยู่ไม่เห็นเรอะ"
‎"ฉันขยับตั้งสองรอบแล้ว ‎ไม่เห็นหรือไง"
‎"เธอเดินเฉมาตั้งสองหน หา"
‎ผมเลยหันไปเพื่อจะด่าเธอ
‎และผมจะบอกให้นะ เธอไม่หันมามองเลย
‎และบอกตรงๆ ว่ามันทำให้ผมหงุดหงิด
‎มันทำให้ผมหงุดหงิดไปสามวันเลย
‎สามวัน ผมเดินไปตามถนนในนิวยอร์ก
‎"เรื่องไร้สาระอะไรวะ
‎ไม่มีทางที่เธอจะไม่ตั้งใจ"
‎"ใครเขาทำแบบนั้น ใครเดินเฉ"
‎ผมรู้สึกว่าความโกรธมันค่อยๆ แผดเผา
‎และผมรู้ว่าไม่ช้าก็เร็ว ‎มันจะสุมอยู่ในอก
‎แล้วก็จะเกิดเหตุการณ์แบบ ‎"ขอโทษค่ะพ่อ ขอโทษ"
‎ผมทำแบบนั้นกับลูกสาวไม่ได้แล้ว ‎ผมทำแบบนั้นกับลูกๆ ไม่ได้
‎ผมเลยเริ่มทำความเข้าใจโทสะ
‎"วิธีการปล่อยวาง" ‎ผมว่าผมกูเกิลประโยคนั้น
‎แล้วผมก็เจอความเห็นใจ
‎ถ้าคุณเห็นใจใคร ‎คุณลองสมมติว่าตัวเองเป็นคนคนนั้น
‎คุณก็จะเข้าใจ
‎ว่าทำไมพวกเขาทำแบบนั้น ‎ทำไมคุณทำแบบนั้น พบกันครึ่งทาง
‎ผมเลยบอกว่า เอาละ ‎ฉันจะสมมติว่าตัวเองเป็นเธอ
‎อะไรทำให้คนคนหนึ่ง ‎บังเอิญเดินมาทางคุณสองครั้ง
‎ผมแค่เริ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
‎เท้าเธอผิดรูปเหรอ เปล่า
‎เส้นเลือดในสมองแตกเหรอ
‎มีภาวะใบหน้าเบี้ยวครึ่งซ้ายเหรอ
‎เธอเป็นมัมมีหรือเปล่า ‎หรือใส่ขาเทียมไม้
‎รู้ไหม เธอเป็นหนึ่งในพวกเดินแนวทแยง
‎ที่คุณเดินตามในสนามบิน ‎พวกที่เดินต้วมเตี้ยม
‎พอคุณอ้อมไปทางขวา ‎พวกเขาก็เริ่มลากประเป๋ามาดัก
‎พอคุณเบี่ยงซ้าย ‎พวกเขาก็เดินกลับมา รู้ไหม
‎เหมือนเพิ่งลงเรือมา
‎แล้วทุกอย่างได้คำตอบว่า ‎ไม่ ไม่ ไม่ แม่ง ใช่ไหม
‎และผมยังโกรธอยู่
‎ผมแม่งโคตรโกรธเลย
‎ผมเลยบอกว่า "ใครสนวะ ช่างมัน"
‎โกหกตัวเอง บอกว่าผมไม่สนใจ
‎แล้วสุดท้ายผมก็กลับมาบ้าน
‎ระหว่างที่ผมกำลังล้างจาน ‎ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ทำแล้วจิตใจสงบมาก
‎ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ‎ผมล้างจานอยู่ ไม่คิดอะไร
‎สมองโล่ง ล้างจานไปเรื่อย
‎แล้วทันใดนั้นคำตอบก็แวบเข้ามา
‎มันแล่นเข้ามาในหัว และผมเงยหน้าขึ้น
‎คิดในใจว่า "ให้ตายสิ ‎รู้แล้วว่าทำไมเธอทำแบบนั้น"
‎ผมรู้ว่าทำไมเธอชนผม
‎เธอชนผมเพราะเธอเป็นเลสเบียน
‎แค่นั้นเอง
‎ผมมองไปโน่น ค้นหาแทบตาย
‎แต่มันอยู่ตรงหน้าผมนี่เอง
‎เธอทำแบบนั้นเพราะเธอเป็นเลสเบียน
‎เอาละ ดูจากที่พวกคุณส่วนใหญ่เงียบ
‎ผมจะคำนวณให้ฟังนะ
‎ลองใส่ความเห็นใจเข้าไปหน่อย
‎สมมติว่าคุณเป็นเลสเบียนคนหนึ่ง
‎เลสเบียนคบใคร
‎ผู้หญิง
‎พวกเธอย้ายไปอยู่กับใคร ผู้หญิง
‎พวกเธอมีความสัมพันธ์กับใคร ผู้หญิง
‎สุดท้ายพวกเธอแต่งงานกับใคร ผู้หญิง
‎แล้วผมก็คิดว่า ‎"ให้ตาย ฉันก็ทำแบบนั้น"
‎ผมรู้ว่ามันเป็นยังไง
‎ที่ต้องอยู่กับคนพวกนี้
‎ผมรู้ดีว่ามันสิ้นหวัง ‎พยายามทำให้พวกเธอมีความสุข
‎"ไง ผมซื้อของวิบวับให้คุณ ‎ผมทำถูกไหม"
‎พยายามทำให้พวกเธอรับผิดชอบการกระทำ
‎ไม่มีวันหรอก
‎คำตอบดีที่สุดที่คุณจะได้คือ ‎"ขอโทษนะ แต่…"
‎ผมรู้ว่าเป็นยังไงที่กำลังเถียงชนะ ‎กำลังชนะอยู่
‎แล้วพวกเธอก็หันมา ‎น้ำตาแตก คุณต้องขอโทษ
‎แล้วก็คิดว่า เกิดอะไรขึ้นวะ
‎ทำไมฉันแพ้ล่ะ ฉันเกือบจับเธอได้แล้ว
‎คุณรู้สึกโง่เง่า คุณออกไปเดินเล่น
‎แล้วคิดในใจว่า
‎ฉันแพ้อีกได้ยังไง
‎แล้วคุณก็เข้าใจ ‎มันทำให้คุณรู้สึกโง่
‎แล้วคุณก็เห็นไอ้โง่หัวล้าน ‎กับหนวดส้มๆ หนาเตอะ
‎คุณคิดว่า "รู้อะไรไหม ‎ฉันจะลงที่แกนี่แหละ"
‎"เอาความเดือดดาลฉันไปซะ"
‎ใช่
‎ผมรู้สึกโง่ที่โมโหผู้หญิงคนนั้น
‎ผมไม่ควรโมโหเธอ ‎ผมควรเลี้ยงเบียร์เธอ
‎รับฟังปัญหาของเธอและเห็นใจ
‎บอกเธอว่า "คุณไม่ผิด ‎คุณแต่งงานกับผู้หญิง ผมก็เหมือนกัน"
‎"คุณไม่มีทางชนะหรอก เกมนี้มีแต่แพ้"
‎ใช่ บอกเลยนะ ‎ถ้าคุณไม่เชื่อผม ลองมองคนดูสิ
‎ลองอ่านสีหน้าเลสเบียนทั่วไปดูสิ
‎ผมไม่ได้หมายถึงเลสเบียน ‎ช่วงวัย 20 นะ เธอยังมีอนาคต
‎แววตาเธอยังสดใสเหมือนคริสต์มาส
‎ผมหมายถึงเลสเบียนราวๆ 35 - 36
‎ที่เริ่มเข้าใจว่า ‎เรื่องราวมันจะลงเอยยังไง
‎แล้วมองไปที่อีกฝั่งของบาร์ ‎หาผู้ชายแต่งงานแล้วรุ่นๆ เดียวกัน
‎มองหน้าผู้ชายคนนั้น
‎มองหน้าผู้หญิงคนนั้น ‎กลับมามองหน้าเขา
‎สีหน้าแบบเดียวกันเลย
‎ใช่ แล้วลองดูหน้าเกย์สิ
‎บางคนเป็นคนที่มีความสุขที่สุด ‎ที่ผมเคยเจอในชีวิตเลย
‎พวกเขาแทบจะมีความสุขเกินไป ‎คุณถาม "เป็นไง"
‎พวกเขาว่า "ไง"
‎แทบจะลอยข้ามห้องมาเลย
‎เพราะไม่มีเอสโทรเจนคอยถ่วง ‎คอยทำลายความฝัน
‎ไม่
‎ฟังนะ มันอาจเป็นแค่ฉากหน้า
‎ผมไม่ได้บอกว่าเกย์ชาย ‎มีความสุขล้นปรี่ทุกคน
‎แต่ผมว่าพวกเขามีช่วงเวลาที่ดีกันนะ
‎พวกเขาบางคนเป็นคนที่ ‎มองบวกที่สุดที่ผมเคยเจอ
‎ไม่ว่าคุณคิดอะไร พวกเขาเชียร์หมด ‎พูดว่า "ใช่ ดีค่ะควีน ดี"
‎"เด็ดดวงมากค่ะ เธอทำได้"
‎เลสเบียนไปขลุกอยู่ในบาร์ ‎เหมือนตำรวจหมดแรง
‎"มีแต่เรื่องตอแหล"
‎"ตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่วะ"
‎"แค่สิบวันก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ‎ฉันคิดบ้าอะไรอยู่"
‎"นางเป็นบ้า"
‎ไม่ ผมบอกเลย ผมคิดว่า ‎ผู้ชายและเลสเบียนที่แต่งงานแล้ว
‎ต้องเริ่มผูกมิตรกันมากขึ้น
‎แล้วเราต้องช่วยกันคิด ‎หาทางแก้ปัญหาที่มีร่วมกัน
‎ผู้หญิงในชีวิตเรา
‎เราจะได้พอมีหวังที่จะมีความสุข
‎เท่ากับเกย์ชายทั่วไป
‎ใช่ แล้วถ้าคุณเชื่อเรื่องนั้น ‎ผมจะแนะนำอะไรหน่อย
‎ถ้าคุณอยากขยายวงเพื่อน
‎ผมจะแนะนำอะไรให้
‎คุณต้องเลือกคบเลสเบียนให้ถูกคน
‎เข้าใจไหม คุณต้องแน่ใจว่า ‎คุณคบกับฝ่ายชาย
‎ในความสัมพันธ์นั้น
‎และนั่นไม่ได้แปลว่า ‎เหมือนผู้ชาย ผมไม่ได้โลกแคบ
‎"ฝ่ายชาย" แปลว่าเธอคือ ‎คนที่ทำอะไรก็ผิดตลอด
‎ถูกไหม
‎เพราะไม่มีความสัมพันธ์ไหนที่สมดุล
‎ต้องมีคนที่ได้มากกว่า
‎คนที่หลบหลังคนอื่น ‎เหมือนในการแข่งจักรยาน
‎ให้อีกคนรับลมไปเต็มหน้า
‎ถูกไหม
‎อีกคนหลบอยู่ข้างหลัง
‎"จริงด้วย เปียกจริงๆ"
‎หลบอยู่ใต้เสื้อกันฝนคุณ
‎ชาย-หญิง หญิง-หญิง คนไม่ระบุเพศ ‎ไม่ว่าคุณจะชอบแบบไหน
‎ทุกความสัมพันธ์มีคนที่ล้างจาน
‎และคนที่เอาจานแช่น้ำไว้
‎ถูกไหม
‎พวกเขาไม่ได้แช่จานไว้ ‎แต่รู้ว่าคุณต้องล้าง
‎พวกเขาแค่รอคุณ
‎พอผ่านไปสักพัก คุณหมดความอดทน
‎พวกเขานั่งนิ่ง คุณเลยต้องไปล้าง
‎แล้วพวกเขาทำไง
‎พวกเขานั่งอยู่อีกห้อง ‎รอเหมือนไม่รู้ว่าคุณจะทำอะไร
‎รอจนได้ยินเสียงจานชามกระทบกัน ‎นั่นคือตอนที่การแสดงเริ่ม
‎นั่นคือตอนที่พวกเขาวิ่งมา "อะไรกัน"
‎"ฉันว่าจะล้างอยู่เชียว"
‎คุณตอกกลับว่า "ไม่ใช่ ‎มันแช่อยู่ตั้งแปดชั่วโมงแล้ว"
‎"ผมเอามือจุ่มน้ำอุณหภูมิห้อง ‎ที่มีไข่คนลอยว่อนอยู่"
‎"อย่ามาปั่นหัวผมนะ นางคนป่า"
‎"โตมากับลิงใช่ไหมเนี่ย ไปให้พ้น"
‎"อย่าขึ้นเสียงกับฉันนะ" ใช่ไหม
‎ใช่
‎ทุกความสัมพันธ์มีคนที่
‎จะเอาถุงขยะออกจากถัง
‎แล้วทำเป็น…
‎มัดปากแล้ววางพิงเคาน์เตอร์ไว้
‎สภาพเหมือนโดนสองนัดที่กกหู ‎ตอนกราดยิง แบบ…
‎แล้วก็มีคนที่หยิบมันขึ้นมา
‎เอาออกไปที่หน้าบ้านกลางดึก ‎แล้วหย่อนลงไปในถังขยะ
‎ภรรยาผมตลกมาก ผมรักเธอ
‎แต่เธอมีข้ออ้างที่เห่ยที่สุด
‎"ทำไมคุณไม่เคยเอาขยะไปทิ้ง"
‎เธอว่า "ก็อยากอยู่ ‎แต่ฉันกลัวไคโยตี"
‎"ฉันกลัวไคโยตี"
‎ผมแบบ "ผมก็กลัว"
‎"มันมีโรคพิษสุนัขบ้า"
‎"มันออกล่าทีละสองหรือสามตัว"
‎"คุณไม่ทำเพราะคุณไม่อยากทำ
‎เพราะคุณรู้ว่าผมจะทำ ‎ไปให้พ้นเลย ไป"
‎ผมบอกเลย
‎ว่าแต่…
‎ผมรู้ว่าผมพูดหลายอย่าง ‎ที่ทำให้แตกแยกกันคืนนี้
‎ดังนั้นก่อนที่ผมจะไป
‎ผมอยากจะ…
‎ทำให้เราหันหน้าเข้าหากัน
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่คนแตกแยกกัน
‎ทุกคนอยากรู้สึกปลอดภัย
‎มาฟังเรื่องดีๆ ‎ที่อยู่ในกระแสตามปกติกัน
‎ทุกคนจะได้ขับรถกลับ ‎อย่างมีความสุข ไม่ทะเลาะกัน
‎ฟังดูดีไหม เอาละ เยี่ยม
‎มาคุยเรื่องทำแท้งกัน เริ่มนะ
‎ทุกคนมีความเห็น
‎"ร่างกายฉัน สิทธิของฉัน"
‎เออ งั้นก็ขับรถไปอาร์คันซอสิวะ"
‎ใช่ไหม ทุกคนมีสิทธิ์ออกความเห็น
‎ผมก็มี และผมขอโทษ ‎ที่คุณต้องฟังความเห็นผม
‎เพราะผมจะบอกคุณไว้เลย
‎ผมมองเรื่องการทำแท้งแปลกมาก
‎ผมจะบอกคุณตั้งแต่ต้นเลย โอเคไหม
‎ผมเห็นด้วยเต็มที่ เห็นด้วยมาตลอด
‎สาวๆ ผมบอกแล้วว่ามันแปลก
‎ให้ตายสิ อย่าเพิ่งขึ้นรถ
‎ฟังให้จบก่อน
‎ตรวจสอบผมดูก่อนสิ
‎เอาเท้าพาดซันรูฟเรียบร้อย
‎ผมบอกว่าผมมีความเห็นแปลกๆ
‎ผมคิดเสมอว่ามีเหตุผลที่เราควรอนุญาต
‎เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาสั่ง
‎แล้วมันก็เป็นร่างกายของคุณ
‎ผมเป็นใครถึงจะไปสั่งว่า ‎คุณต้องทำอะไรกับร่างกายตัวเอง
‎มันจึงมีเหตุผลมาตลอด ถูกไหม
‎แต่ผมก็ยังคิดว่าคุณฆ่าลูก
‎เห็นไหม มันแปลกตรงนี้แหละ
‎เหมือนผมนั่งอยู่ข้างนอก ‎ทุกอย่างก็ฟังดูเข้าท่าดี
‎เวลามีคนพูดว่า "อย่ามาสั่งฉัน" ‎"ร่างกายฉัน ทางเลือกของฉัน"
‎ถูกต้อง เธอพูดถูก อย่าไปยุ่งกับเธอ
‎"แต่คุณฆ่าลูกตัวเอง"
‎เออ อันนั้นก็ใช่ รู้ไหม
‎ถ้าเราจะพูดกันตรงๆ
‎นั่นคือเป้าหมายเดียว ‎ของกระบวนการนั้น
‎คุณไม่ได้เข้าไปในนั้นเพราะปวดหู
‎คุณเข้าไปเพราะ "ฉันมีเด็กอยู่ในท้อง
‎เอามันออกไปที"
‎ใช่ไหม คุณเข้าไปพร้อมกับเด็ก ‎แล้วออกมาโดยไม่มีเด็ก
‎เกิดอะไรขึ้นกับเด็ก จริงไหม
‎เกิดเรื่องบางอย่าง ดังนั้น…
‎พวกสนับสนุนบอกว่า ‎"มันยังไม่มีชีวิต"
‎"มันยังไม่ใช่เด็กถ้า…" ผมจนปัญญา
‎"ก่อนคุณจะไปทำวันพฤหัสแรก ‎หรือวันอังคารสุดท้าย
‎แล้วหมุนตัวหนึ่งรอบ"
‎พวกเขาเต้นรอบรถกัน
‎"มันยังไม่ใช่เด็ก" พวกเขาว่างั้น
‎ซึ่งอาจจะจริงหรือไม่จริง
‎ผมไม่รู้ ผมไม่ใช่หมอ
‎แต่ผมบอกเลยว่า สัญชาตญาณผม ‎บอกว่ามันไม่สมเหตุสมผล
‎มันยังไม่ใช่เด็ก
‎มันก็เหมือนถ้าผมอบเค้ก ‎ผมเทแป้งผสมลงในถาด
‎แล้วเอาใส่เตาอบ ‎ห้านาทีต่อมาคุณเดินผ่านมา
‎หยิบถาดแล้วสาดแป้งลงพื้น
‎ผมด่าว่า "อะไรวะ ‎คุณทำลายเค้กวันเกิดผม"
‎แล้วคุณตอบว่า "แต่มันยังไม่ใช่เค้ก"
‎คือแบบ "เออ มันก็คงจะได้เป็นแหละ"
‎"ถ้าคุณไม่ทำสิ่งที่เพิ่งทำ
‎อีก 50 นาทีมันก็คงกลายเป็นเค้ก"
‎"เกิดเรื่องขึ้นกับเค้กก้อนนั้น ‎ไอ้ฆาตกรฆ่าเค้ก"
‎ถูกไหม
‎ก่อนที่พวกสนับสนุนจะลุกฮือกัน
‎ผมคิดว่ามันดีมากที่คุณฆ่าลูกตัวเอง
‎ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง
‎ช่วยธรรมชาติได้ มนุษย์ล้นโลกแล้ว
‎ข้างนอกร้อน 50 องศา ‎สัตว์สูญพันธุ์ไป
‎มีพลาสติกอยู่ในมหาสมุทร
‎เราไม่ต้องการมนุษย์อีก
‎โดยเฉพาะถ้าจะให้ผมพูดตรงๆ กับคุณ
‎คุณเคยทำ ‎เรื่องยิ่งใหญ่อะไรในชีวิตไหม
‎คนที่คุณนอนด้วย ‎เคยทำเรื่องยิ่งใหญ่ไหม
‎คำตอบของทั้งสองคำถามคือ ไม่
‎มีโอกาสแค่ไหน ‎ที่คุณจะให้กำเนิดผู้ยิ่งใหญ่
‎ผมไม่ได้บอกว่าคุณจะให้กำเนิดคนเลว
‎คุณแค่จะให้กำเนิดมนุษย์อีกคน ‎ที่ไม่ออกรถตอนไฟเขียว
‎เพราะมัวแต่จ้องโทรศัพท์อยู่
‎ผมหมดเวลาแล้ว พวกคุณยอดเยี่ยมมาก
‎ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ ขอบคุณ
‎ที่นี่น่าทึ่งมาก
‎ขอบคุณอีกครั้ง ‎ขอบคุณที่มากันนะทุกคน
‎ผมซาบซึ้งใจจริงๆ ราตรีสวัสดิ์
‎บิล เบอร์
‎คำบรรยายโดย พุทธชาด กุทอง