Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Przed państwem Bill Burr!
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dzięki, dzięki. Jak się macie?
Jak leci? No dobra.
Wy, co stoicie, siadać.
Siad.
Pora się rozruszać.
Półtora roku tak jak wy siedzę zamknięty.
Fajnie być tu w Denver.
Gdzie trawka jest legalna na poziomie stanowym, ale nie federalnym.
Każdy się tu ubiera, jakby szedł na wędrówkę.
Łazicie w outdoorowych piżamach i czym tam jeszcze.
Wszyscy żyjecie wewnątrz.
No to ten,
jak się macie?
Jak wam leci w pandemii? Dobrze?
Nie wychodzicie?
Uważacie na siebie?
Nie!
Rzygam tymi, co mówią:
„Nie dbam o bezpieczeństwo! Nie wierzę w to!
To sterta kłamstw!”.
Jesteśmy strasznie podzieleni.
Jedni wołają: „Trzeba się zaszczepić!
Musisz chodzić w narzucie,
zakryć twarz i wstrzymywać oddech,
gdy oglądasz zdjęcia z ludźmi”.
A drudzy: „Mam to w dupie!
Będę łaził z wywalonymi jajcami,
bo tak głosił Jezus w Biblii.
Przeczytałem to na kółku biblijnym. Pierdolę.
A jak to złapię, to pójdę do szpitala i powiem:
»Mieliście rację, wyleczcie mnie«”.
Jesteśmy bandą hipokrytów.
Liberałowie nawijają, że trzeba nosić maseczki.
A gdy gadają, połowa je zsuwa.
Trzymają zsunięte pod nosem.
Na drugiej stronie ci zagorzali patrioci, co wołają:
„Ameryka! Jak się nie podoba, to wylot!
Murem za żołnierzami!
Jak ci źle, to wypierdalaj!
Ameryka! Jak się nie podoba, to wylot”. Szczepionka?
„Nie ufam rządowi”.
Jak to, kurwa, nie?
Myślałem, że w pełni go wspieracie.
Że wymachujecie flagą i co tam jeszcze.
Sprawa wygląda tak:
nie wyjdziemy z tego, póki nie będziemy zgodni,
a wiadomo, że nie będziemy, odpada.
Trzeba to rozwiązać jak w Igrzyskach śmierci.
Zwycięzcy wygrywają spór.
Antyszczepionkowcy kontra szczepionkowcy.
Wielkie boisko,
a na nim wszyscy, co się nie chcą zaszczepić,
wszystkie grubasy i inne pojeby.
I muszą przebiec całe boisko,
dobiec na drugi koniec,
a nad nimi krąży helikopter,
który strzela do nich szczepionkami.
Pewnie myślicie, że to niesprawiedliwe.
„Ja tu biegam w kozakach, a wy siedzicie w helikopterze
i macie broń”.
Ale tę broń trzyma liberał. Oni słabo strzelają.
Krzyczą: „To żyje? Nie uderzy mnie? Nie czuję się bezpiecznie”.
A wy już jesteście za połową,
z odpiętym jednym paskiem od ogrodniczek.
Jeśli dobiegniecie na drugą stronę,
to podliczymy jak w zbijaku.
„Kto wygrał?”
Taki luźny pomysł.
Po prostu…
Nie wiem, co jeszcze zrobić. Poddaję się.
Będę z wami szczery.
Przez pierwszy rok tego gówna
kibicowałem wszystkim jak prawdziwy Amerykanin.
A potem nie wiem.
Wypuścili nas na parę tygodni, potem znów zamknęli
i już miałem wyrąbane.
Mówię: „Leję na to. Jebać.
Oby ich zdechło jak najwięcej”.
Ale zaletą tej całej pandemii jest to –
i mam nadzieję, że gdy to wyjdzie,
to będzie już po niej –
w każdym razie jej zaletą jest to,
że złagodziła tę całą kulturę usuwania.
No wiecie.
Trudno wywalić pytona w pracy, gdy pracujesz z domu.
Ale niektórym się udaje.
Siedzą na wideokonferencji bez gaci.
Nagle wstają i świecą fiutem przed ekranem.
Wciąż dają się zwolnić.
Niesamowite.
Dobrze, że ci zwyrole musieli zrobić sobie przerwę,
bo miałem wrażenie,
że nie mieli już się na kogo uwziąć.
Choć udawali, że tacy nie są, to jednak wielu z nich było gośćmi,
co marszczyli freda w pracy.
Pomimo statystyk.
„Co 1,6 sekundy ktoś wyciąga fiuta
i macha nim kobiecie przed twarzą w kabinie”.
„Co? Co 1,6 sekundy?
Chyba byłem za mało czujny”.
„Co 3,2 sekundy
ktoś spuszcza się na paproć i ociera nią twarz kobiety”.
„Jasny gwint! Nie wiedziałem”.
Na szczęście zebrali tych wszystkich dzikusów
i pozbyli się ich.
Ale zrobiło się z tego chałupnictwo,
pozbywaliśmy się tak kogoś,
kto nam przeszkadzał.
Jak ze wszystkim.
Z początku popierasz to,
a potem to się wymyka spod kontroli.
No nie wiem.
Ale w końcu już nie mieli kogo najeżdżać,
więc w zeszłym roku zaczęli się brać za zmarłych.
Pamiętacie? Nagle wszyscy mówili o Johnie Waynie.
Znaleźli jakieś zaginione taśmy, nowy film, co przeleżał na półce?
Nagle znalazło się pełno tych durnych „czujnych” białych.
„Boże, widziałeś, co John Wayne
powiedział w Playboyu w 1971?”
Banda białasów dopierdziela się do martwego białego faceta.
„Nie zamierzam tego tolerować.
Nie będę tolerował tego zmarłego od 45 lat Johna Wayne’a
za to, co mówi dla nieistniejącego już czasopisma.
Wspieram czarnych”.
Debile.
Tylko idiota nazywa się „czujnym”, będąc białym.
Jeśli faktycznie jesteście świadomi społecznie,
to wiecie, że biali ukradli to słowo czarnym.
Jak to kiedyś robili producenci Elvisa.
Ale ja winię za to czarnych.
Jeden z nich nawalił.
Byli na imprezie, na której bawili się biali,
i wymsknęło im się.
„Bądź czujny”, czy co tam.
Jakiś biały to słyszy i pyta: „Co, co, co?
O Boże. »Bądź czujny«? Chcę tak mówić!
Będę się tak popisywał przy moich białych kumplach.
Będę tak mówił jak pojebany.
Jestem czujny. Czujny. Jestem czujnym pedantem.
Mam dość. Dość!
Wspieram czarnych w Internecie, siedząc w chacie.
Właśnie tak. Jestem z wami!”.
Biali lubią sobie wmawiać,
że gdyby żyli 150 lat temu,
kładliby podziemne tory,
aby pomóc uciec niewolnikom.
„Ja byłbym tym dobrym białym.
Poświęciłbym swój czas i ryzykował życie”.
A tak naprawdę robiłbyś to samo, co dziś – nic.
Chuja.
Co najwyżej wrzuciłbyś antyrasistowski post.
„Boże, serce mi się łamie na tej mojej kanapie w kształcie L”.
W tych całych marszach za prawa czarnych podobało mi się to,
że na płytach ochraniających witryny
były napisy „Szanujmy czarnych”.
Podobał mi się ten dualizm.
„Szanujmy czarnych, wszyscy jesteśmy tacy sami,
bylebyście nie spalili mi sklepu.
Wszyscy są tu mile widziani.
Każdy może wejść.
Tylko pojedynczo!
Każdy może się tu czuć bezpiecznie”.
John Wayne urodził się w 1907.
To były inne czasy.
A ci frajerzy pieprzą, że to żadne usprawiedliwienie.
A właśnie że tak.
To go usprawiedliwia.
Jakie czasy, taki człowiek.
Choćby dzieci.
Przez półtora roku brały butelkę po wodzie,
stawały w kółku, jeden ją podrzucał i gdy upadła na stojąco, szał.
„Jasny gwint!” Jarały się jak pojebane.
Nie rozumiałem tego.
Ale ja urodziłem się w 1968,
mnie by to nie obleciało.
W końcu przecież by upadła na stojąco.
Wielkie mi halo.
Nie chcę psuć im frajdy.
Nacieszą się, wsiądą na skutery i odjadą.
Jak jakiś gang. Dobra, śmiało.
Niedługo potem wszyscy o tym zapomnieli.
Później zmarł wielki Sean Connery.
Mój ulubiony James Bond.
Jakieś osiem minut
był opłakiwany w Internecie,
aż nie pojawiło się to włochate babsko,
co gada: „Serio? Serio?
Mamy uczcić faceta, który był za biciem kobiet?”.
Po pierwsze – nie był za biciem kobiet.
Tylko uważał, że czasem można je lekko spoliczkować.
Dać im delikatnego liścia,
by przypomnieć, kto tu kosi kasę.
Zrobić im reset mózgu.
Nic więcej nie powiedział.
Tak, w 2021 to niedopuszczalne.
Ale w 1976 to było co najwyżej niestosowne.
Co nie?
A gość urodził się w 1930!
Trzeba na to spojrzeć z jego perspektywy.
Uwielbiam stare filmy. Oglądacie czasem filmy z lat 1930-50?
Gdy tylko kobieta się podekscytuje,
facet wrzeszczy na nią, aby się ogarnęła.
I wysyła ją, aby mu coś upiekła.
Co nie? Na takich filmach się wychował.
Ja dorastałem w latach 70. Jarało mnie bycie kierowcą ciężarówki.
Jeździłbym sobie z małpą. Laski świeciłyby mi gołymi cyckami.
Myślałem, że tak właśnie jest, bo takie filmy wtedy oglądałem.
Dobra, krytykujcie sobie martwych
i jedźcie po nich, gdy oni nie mogą się bronić,
ale dlaczego tylko facetów?
A co z tymi potwornymi nieżyjącymi kobietami?
Nie możecie jechać tylko po facetach, to seksizm
i to im nie odpowiada.
A Coco Chanel?
Świetny przykład. Coco Chanel.
Ikona feminizmu.
Założyła fabrykę torebek.
W latach 20. czy kiedy tam.
Nie chcę myśleć, z jakim seksizmem się musiała mierzyć.
Szacun, że tyle osiągnęła.
Ale…
sympatyzowała też z nazistami.
W jej haśle na Wikipedii jest o tym połowa tekstu.
A jakoś nikt nie chce tego czytać.
Choć mają to przed nosem.
Jak się okazało, w czasie II wojny światowej
przybył papcio Adolf
z czołgami napędzanymi silnikami Porsche
i w półtorej godziny zajął jej miasto.
Ta się przeraziła.
Zamknęła swoją działalność.
Dowiedziała się, gdzie śpią wysocy rangą naziści,
zameldowała się tam i zaczęła spotykać się
z jednym z nazistów.
Tak.
Dymała się z nazistą.
Widzieliście nagrania z Holokaustu z tymi stertami dziecięcych bucików?
Tak.
Ssała pałę gościowi, który za to odpowiadał.
Tak dla przypomnienia,
co zrobił Sean Connery?
Powiedział, że czasem należy im się drobny policzek.
Ot, co zrobił.
A ona: „Siema, Adolf, co tam?”.
Tak zdradziła swój kraj, że na koniec wojny musiała uciec
i wolę nie wiedzieć, ile pał musiała obciągnąć, aby móc wrócić.
Ale i tak jej nie osądzam.
Bo nigdy nie byłem w podobnej sytuacji.
Nie żyłem w kraju, który nagle
najeżdża najpotężniejsza armia na świecie i zajmuje go w ciągu paru godzin.
Musiała być przerażona.
W dodatku to kobieta.
Interesuje ją moda.
Oni przychodzą w mundurach Hugo Bossa.
Kolana zrobiły jej się z waty.
Robi się nieciekawie, na ulicach ściele się trup.
Ona panikuje.
No wiecie.
To kobieta. A kobiety wiedzą, że gdy robi się gorąco
i stoją przyparte do muru,
nieważne jak jest źle, one zawsze mogą
wykaraskać się z tego, dając dupy.
Zawsze mogą się wypiąć.
Każda kobieta to wie.
Każda to wie.
A faceci dopiero w więzieniu.
Ale kobiety uczą się tego wcześnie.
Miała tę możliwość i z niej skorzystała.
Nie mogę mieć jej tego za złe.
Nie żyje. Myślę, że siedzi teraz w niebie.
Wierzę, że jest tam teraz z Seanem Connerym.
Raz po raz się pokłócą,
on ją lekko zdzieli. A ona ma to gdzieś.
Ktoś, kto srał nazistom na klatę, nie przejmuje się małym policzkiem.
Jezus nie ma nic do gadania, sam miał dziwkę.
Każdy ma coś za uchem.
Sami widzicie.
A wy dalej kupujecie jej perfumy i uważacie za bohaterkę.
Była ofiarą. Ofiarą swoich czasów.
Była przerażona. Nie wiedziała, co zrobić.
Nieważne.
Żyjemy w pojebanych czasach.
Pomimo tego całego cyrku, który się teraz kręci,
zawsze gdy myślę, że feminizm już wymarł
jak zespół, którego nie cierpisz
i który od paru lat nie wydał nowego albumu,
i masz nadzieję, że się rozpadł, feministki wyskakują z czymś nowym.
Myślisz sobie: „A te co znowu?”.
Jaja sobie robię. Feminizm mi nie przeszkadza.
Mam go gdzieś. Nie boję się go.
Bo wiem, że to nie wypali.
I tym się właśnie pocieszam.
Nie kibicuję im, bo wiem, że one mnie nie lubią.
A skąd wiem, że to nie wypali, dlaczego to nie odniesie sukcesu?
Bo one wciąż potrzebują facetów, by móc to ciągnąć.
Nie pojmuję.
Dlaczego kobiety nie mogą ze sobą współpracować,
by osiągnąć swój cel?
Tylko walą tekstami typu: „Musi się tym zająć więcej mężczyzn.
Dlaczego mężczyźni milczą?”.
A muszę coś mówić?
To wasz problem.
Dlaczego musicie nas w to wciągać?
Parę miesięcy temu oglądałem wywiad z jedną piłkarką.
Przyszła do stacji sportowej
i zaczęła biadolić,
dlaczego sportsmenki nie zarabiają tyle, co faceci sportowcy.
A faceci musieli tam siedzieć
i udawać, że nie znają odpowiedzi.
Zgrywali oniemiałych.
„Nie wiem. Dlaczego?
A to ci zagwozdka. Nie mam pojęcia”.
Krzyczałem w domu do telewizora:
„Bo nikt nie kupuje na was biletów!”.
Nikt nie ogląda meczów piłki nożnej kobiet!
Gracie na stadionie na 20 000 miejsc, a ogląda was 1500 osób.
To kiepski wynik.
Organizator wtopił swoją kasę.
Nie mówię, że wszystkie sportsmenki są złe.
Serena Williams i zapaśniczki MMA są spoko.
Ale nikt nie ogląda sportu kobiet.
A one przychodzą wkurwione na mężczyzn.
I tak w kółko. Dlaczego się drzecie na nas?
To nie nasz problem.
Nie muszę przejmować się kobiecą piłką nożną.
Mnie interesuje sport mężczyzn.
A nie to wasze gówno.
Przyjrzyjmy się koszykówce kobiet. Nikt w ich lidze nie złapał koronawirusa.
Nikt.
Od ćwierć wieku grają przed 400-osobową publicznością.
W dodatku tę ligę opłacają faceci.
Dajemy wam ligę!
A wy nie przychodzicie.
Gdzie są te wszystkie feministki?
Stadion powinien być napchany feministkami.
Z pomalowanymi twarzami, w koszulkach, świecącymi cyckami.
Świrującymi jak faceci z piwnymi cyckami na górnych trybunach.
„Jestem na telebimie? Jestem?”
Nie robicie tego. Żadna z was nie przyszła na mecze.
Żadna. Wy je zawiodłyście, nie ja.
To nie mężczyźni zawiedli koszykarki, tylko kobiety.
Drogie panie, podajcie nazwiska pięciu największych koszykarek.
Śmiało.
Słuchamy. Albo pięć drużyn.
Jak się nazywa drużyna koszykarek w waszym mieście? Nie wiecie.
Gówno was to obchodzi.
Wieczór w wieczór grają przed nikim.
Tragedia w chuj.
A wy sobie oglądacie The Kardashians,
które koszą grube hajsy.
Oglądacie Żony Beverly Hills,
które trzepią łatwo kasę, bo to je kobiety oglądają.
Kasa nie jest ślepa.
To gówno chcesz oglądać, nie tamto.
Kręcą je, obrzucają je kasą,
torebkami, butami i botoksem.
Hajs leje się z nieba.
Deszcz kasy.
Kasa nie jest ślepa.
Wolicie oglądać Żony Beverly Hills,
skaczące sobie do gardeł babki.
„Może dlatego mąż cię zostawił.
Może dlatego odszedł. Dlatego nie możesz mieć dzieci, suko!
Dlatego masz dupę płaską jak twoje cycki”.
Tak was odbierają.
„Wolimy oglądać to niż zgraję kobiet
próbujących osiągnąć wspólny cel jako drużyna.
Wolałybyśmy, żeby się pozabijały”.
Nie, nie.
A potem jeszcze wrzeszczycie na nas.
Czyli tak: muszę postawić ci drinka,
powstrzymać mordercę z siekierą, żeby nie wszedł przez okno
i oglądać za ciebie mecze koszykówki kobiet?
A kiedy ty raczysz coś zrobić?
W takich sprawach nie mam wobec kobiet litości,
bo we wszystkich badaniach dotyczących tego, kto jest mądrzejszy,
my czy wy,
ze wszystkich badań wynika, że mądrzejsze są kobiety.
Ze wszystkich.
Nie macie co klaskać, drogie panie.
Wiecie, że jestem dupkiem.
Wiecie, że to się nie skończy dobrze.
„Uważa, że jestem ładna?
O Boże!”
Nie o tym mówię.
Jeśli z każdego badania wynika, że jesteście mądrzejsze,
to powinnyście się pytać,
dlaczego mimo to tak wam się nie powodzi?
Co?
Nie powodzi się wam nie przez facetów takich jak ja.
Choćbyście nie wiem jak tego chciały.
Widziałyście kiedyś, jak się bawią ludzie w pubie podczas niedzielnego meczu?
Ci debile z wywalonymi piwnymi brzuchami?
„Hej, mam go w swojej drużynie marzeń!
Piąteczka!
Pójdziesz po nowe paluszki serowe?”
Nie przyszło wam do tej mądrej głowy zajrzeć tam
i pomyśleć: „I ja z kimś takim przegrywam?
Z kimś takim?”.
Nic wam nie broni.
Ale wy wolicie skakać sobie do gardeł.
Teraz będziecie milczały?
Znam te wasze numery.
Dlaczego nie wspieracie koszykarek
tak jak dumnej ze swojego ciała grubaski,
która w niczym wam już nie zagraża?
Wtedy wasza liga byłaby lepsza od NBA.
Nie widziałem nic bardziej żałosnego.
„Boże, wyglądasz jak bogini. Cudownie! Świetnie ci w bikini.
Zabiłabym się, gdybym tak wyglądała. Jedz dalej.
Udław się, grubasko!”
Czy na widok alkoholika myślelibyście: „Biedaczku,
leżysz nieprzytomny, a twoje dzieci płaczą.
Mój ty bohaterze, jesteś gość.
Oby tak dalej!”?
Pomyślelibyście: „Weź się, gościu, w garść.
Odstaw tę wódę”.
To coś niesamowitego,
że przeciętne kobiety przekabaciły gości od reklam,
aby nie dawali pięknych kobiet na billboardy.
Zwyczajne babki, które nikogo nie obchodzą.
Mówię, co myślę.
Jesteśmy w lesie, możemy być szczerzy.
Zwyczajne nikogo nieobchodzące babki,
których imienia nikt nie pamięta.
Co nie?
Patrzą na te boginie i myślą sobie:
„I jak ja mam z nią wygrać?”.
Nie wygrasz!
Skończ z tą arogancją!
Gdy ja widzę Brada Pitta bez koszulki w filmie,
nie myślę: „Jak ja mam z nim wygrać?”.
Bo nie wygram.
Jestem brzydkim, łysym rudzielcem.
Żyję z pisania kawałów.
Muszę zakrywać łeb kloszem.
Znam swoje miejsce.
Powinienem patrzyć się z dołu na tych, co są ode mnie ładniejsi.
Nie wiem, chciałem was tym, panie, zainspirować.
Nie wiem, czy mi się udaje.
Jeśli naprawdę…
Gdybyście przeżyły za dzieciaka to, co ja…
Chcę powiedzieć, że jesteście mądrzejsze od nas
i jest was więcej.
Nie wiem.
Nie wiem, co powiedzieć. Próbuję być… Nie wiem.
Próbuję być lepszym człowiekiem podczas tych występów. Naprawdę.
Ostatnio próbuję pomóc bezdomnym.
Od czasu do czasu im pomagam.
Zależy, jaki mam humor i jak bardzo się ich boję.
No wiecie.
A więc to właśnie robię.
Trzeba coś robić,
bo rząd ma ich gdzieś.
Przynoszę do schronisk swoje stare ciuchy.
To dobry uczynek, ale dam wam radę:
róbcie to za dnia.
Musicie to robić za dnia,
gdy są zmęczeni po wczorajszym maratonie
i mają zjazd po czymkolwiek, czym się truli
i leżą z wbitym w ramię paznokciem.
Przychodźcie, gdy są zmęczeni.
Nie idźcie w nocy.
Nikt was więcej nie zobaczy. Skończycie na ruszcie.
Pod wiaduktem może stać się wszystko.
Ostrzegam was, bo współcześni bezdomni
to nie to samo, co kiedyś.
Za moich czasów bezdomny był włóczęgą,
powsinogą, któremu się nie pofarciło.
No wiecie, pijaczkiem.
Nie odpieprzało im jak w Wyspie tajemnic, żaden nie gadał do drzew.
Jesz w knajpie jaja po benedyktyńsku. On patrzy przez okienko nad twoją głową.
Tak.
Za moich czasów mogłeś świrować jakiś kwadrans,
póki nie podjechała karetka
i nie wyszli z niej goście w strojach pielęgniarek.
„Hej, kolego, jak tam?
Nieźle hałasujesz.
Bądź tak miły i przymierz tę koszulę”.
A on: „Dlaczego te rękawy są takie długie?”.
„Bo zwiążemy ci ręce za plecami,
bo ci odpierdala, ot dlaczego.
Nie możesz tak straszyć ludzi po ulicach.
Wskakuj do wozu!”
On wchodził i po sprawie. Witaj w wariatkowie.
Szast-prast i jazda do wariatkowa.
Ale problem w tym, że personel domów wariatów
zaczął pukać pacjentów,
bo każdy wie, że świry są świetne w łóżku.
Więc ich posuwali.
Tak było.
Rżycie z faktów.
Możecie kiwać głową, ile chcecie, ale…
Hej!
Oni ich ruchali.
Lekarze dymali tych zakitlowanych ludzi
na prawo i lewo, dymali ich na całego,
całe dekady, aż wreszcie wszedł ktoś z sercem i pyta:
„Co tu się, kurna, odjaniepawla?”.
Potem pozamykali te domy i puścili ich wolno.
A oni porozbiegali się jak małpy,
skacząc na co popadnie.
A więc chodźcie za dnia.
Mówię wam, gdy podjeżdżam pod te schroniska,
jestem z siebie dumny.
„Jesteś gość, pomagasz rodakowi. Żeby tak mnie ktoś tak pomógł.
To skandal, że ludzie tak żyją”.
Takie mam myśli w aucie,
ale gdy tylko wyjdę i poczuję ten swąd,
mówię sobie: „Co ty odpierdalasz? To są jakieś dzikusy!”.
To tak, jakbyś był na safari. Siedzisz sobie w land roverze,
spoglądasz i widzisz lamparta.
„Spójrz na tamtego lamparta!”
Nagle pokonujesz wybój i wypadasz z tego jebanego wozu.
„O kurwa, lampart!”
Gdy podjeżdżam, czuję się jak Wujek Sam.
A wysiadając, myślę sobie: „Co ja odpierdalam?”.
Zaczynam się skradać.
Tam zawsze coś się dzieje.
Ktoś kuśtyka przez ulicę czy coś.
Nigdy nie miałem okazji z kimś tam pogadać.
Jak ci reporterzy.
„Ojej, siedzi pan tu tak już parę miesięcy?”
„Jak się pan tu czuje?”
Ciekawe, ilu ludzi musieli pouduszać,
by móc nagrać ten swój wywiad.
Włażą, strzelają strzałkami.
Wszystkich usypiają. Zabezpieczają teren.
A więc…
Oddalam się na jakieś 30 metrów
i zaczynam iść w ten sposób.
A potem tchórzę. Zawsze tchórzę.
Z 30 metrów krzyczę: „Koszulki za friko!”.
I uciekam do auta.
I wtedy zaczynam schizować.
Wjeżdża mi, że ktoś wybiegł z namiotu z kawałkiem dechy
i biegnie do mnie.
Zawsze więc robię kółko wokół auta, nim wsiądę.
Bo bezdomni biegają dobrze tylko w linii prostej.
Po latach spania na chodniku
mają biodra do wymiany.
Zwalniają jak wycieczkowiec i lecą za horyzont.
A ty w tym czasie zawracasz, wsiadasz do auta i odjeżdżasz.
Jedziesz w długą.
Szafę masz uszczuploną.
Możesz pójść znów ją zapchać
niepotrzebnymi gównami. Tak to się robi.
Ameryka!
Co pan powiedział?
Ameryka!
Właśnie tak! Ameryka! Nie myśl, tylko rób.
Wywal fiuta.
O to właśnie chodziło Jerzemu Waszyngtonowi.
Serio trzeba wyłączyć Internet.
Ewidentnie jesteśmy za głupi, aby dzielić się pomysłami
w tej wielkiej knajpie, którą stworzyliśmy.
Wszyscy klaszczecie, a sami też siedzicie w Internecie.
Wczoraj wieczór siedziałem w necie sześć godzin.
Ciekawiło mnie, co zabija bobra.
Czy bóbr ma naturalnego wroga?
Może i pierdolę jak jakiś ignorant,
ale serio – jestem odmienionym człowiekiem.
Naprawdę.
Miałem w tym roku takie przeżycie.
- Pierdolisz. - Naprawdę. Nie wierzysz?
Powiedział, że pierdolę.
Mówi tak pan, bo mi pan nie wierzy,
czy dlatego że chce pan, abym został?
Co?
Czuje pan wokół gniew?
„Nie waż się być szczęśliwy. Nie traktuj mnie jak mięczaka.
Nie próbuj przytulać ludzi i się kochać.
I płakać, gdy zobaczysz coś słodkiego. Bądź twardy.
Wrzeszcz na ludzi.
Sięgnij po pistolet pod siedzeniem. Dalej!”
W lutym pierwszy raz w życiu spróbowałem grzybków.
To idealny stan, by o tym rozmawiać.
Serio powinniście mieć…
Powinniście mieć grzybki wybite na blachach.
Było to tak.
Nigdy mnie to gówno nie kręciło. Zawsze wolałem wódę.
Wolałem chlać.
Spokojnie. Zawsze się denerwuję, gdy biali krzyczą podjarani:
„Tak! Dobra!
Dobra.
Zbudujmy ścianę. Tak!”.
Spoko, jaja sobie robię.
Brzmi to strasznie, ale faceci już tak mają.
Nie wolno nam mieć uczuć. Więc tylko to słychać, gdy pijecie.
„Odwal coś, bo się głupio czuję”.
Więc tak – zawsze kręciła mnie wóda.
Nie tykałem więc psychodelików,
ale tak się akurat złożyło, że nic innego nie było
i miał mi kto popilnować dzieci.
Jestem zdrowy, mam już 50 lat.
Teraz albo nigdy.
Jeden gość, być może ten, co mnie supportował, mówi:
„Dobra, gościu”.
To dobry facet. Mówi: „Dobra”.
Mówi: „We…”.
Zawsze pytają, jak mocny chcesz mieć odlot.
Zawsze mają cały kwadracik i mówią:
„Tylko nie zjedz wszystkiego.
Ugryź jeden narożnik,
poliż drugi i potrzyj się trzecim…
Niech wchłonie ci się w twarz”.
No więc gość pyta, jak mocną chcę mieć fazę.
A ja, że taką normalną.
No więc zjadłem tylko troszeczkę.
Najpierw zaczęło mnie mdlić, czułem się jak po zielsku,
a potem zauważyłem, że wszystko wokół wygląda,
jakby oddychało. Lodówka wyglądała, jakby zrobiła rundkę wokół domu.
Robiła…
Nic niepokojącego, w sensie…
Telewizor urósł. Wyglądał, jakby się miał na mnie obalić.
Czułem się dobrze.
Wiedziałem, że telewizor wcale nie urósł.
A nawet jeśli, to chuj.
„Spryskaj mnie tymi swoimi pikselami, mam to w dupie.
Wiem, że mam fazę. Bawię się. Chichoczę”.
Śmieję się, próbuję jakoś to ogarnąć
i wszystko jest cacy.
I nagle, po około godzinie,
poczułem się strasznie samotny i niekochany.
„No, kurwa, wiedziałem – mówię sobie –
wiedziałem. Dlatego tego nie biorę”.
Targa mną za dużo demonów.
Wiedziałem, że nie zobaczę Boga i jednorożców,
i nie zjadę po tęczy ani nie potarzam się w trawie.
Wiedziałem, że przyjdzie po mnie szatan.
Że zobaczę nożownika.
Nie opierałem się. „Niech mnie wciągają do piekieł.
Zobaczmy, co mam w tym łbie”.
Ogarnęło mnie takie uczucie.
Nie wiem nawet, jak to opisać.
Coś mnie ogarnęło.
Jestem przerażony w chuj, siedzę posrany i boję się,
że z tego nie wyjdę.
Choćbym przeszedł pierdylion kilometrów,
to i tak bym z tego nie wyszedł.
Wszyscy już mieli fazę i nie chciałem im jej psuć,
mówię więc: „Pójdę się kimnąć.
O, patrz – lodówka! Lodówka…
No dobra.
Trochę mnie mdli i tyle”.
Udaję, że nic mi nie jest.
Idę do sypialni,
kładę się i myślę:
„O ja pierdolę”.
I za każdym razem, gdy czułem, że już dosięgnąłem dna,
zapadałem się coraz bardziej.
Pół godziny później przyszła moja żona.
Pyta, jak się mam.
Ja jak to facet:
„Super, dobrze.
Świetnie.
Wszystko gra”.
Kładzie się obok i:
„Trochę mnie mdli, trochę przesadziłam”.
Kładzie się i czuję to.
Że nikt mnie nie kocha, że jestem sam.
Patrzę na żonę i we łbie mi się rodzi: „Czy ja oby poślubiłem właściwą osobę?
Dlaczego patrzę na…”.
To brzmi dziwnie, ale po iluś latach małżeństwa
nachodzi cię ta myśl co półtora miesiąca i to nie po grzybkach.
Po prostu.
Jakoś tak po prostu spoglądasz na nią
i po przyjrzeniu się pytasz się: „Czemu do ciebie zagadałem?
Mogłem pójść dalej i nawet się nie przywitać.
Nic nas nie łączyło!
Nic!
Co by było, gdybym do ciebie nie zagadał?”.
Pytasz się, czy to zdrowy związek.
Pomimo że ją kochasz,
cząstka ciebie wciąż ma ochotę biegać swobodnie niczym mustang.
No więc łapię jeszcze większą schizę
przez żonę i to uczucie i myślę sobie, że muszę się uwolnić,
czuję się jak w jakimś wielkim worku fasoli,
z którego nie mogę wyjść. Myślę sobie: „O kurwa.
Pomyśl o swoich dzieciach”. Kocham je.
I wiem, że one mnie też. Na bank.
Zaczynam o nich myśleć.
A to uczucie mi nie mija.
I myślę sobie, co to ma, kurwa, być?
Wiem, że to jakaś ściema.
No i tak sobie leżę.
Odprężam się.
I w końcu pojmuję, co mi jest.
Tak się czułem, gdy dorastałem.
Tak.
Tak było w latach 70. i 80. Twoi rodzice pracowali.
W wieku trzech lat dostałeś klucze do chaty.
Stary krzyczał, żebyś spierdalał.
Normalnie niepojęte. Dorastałem w złych czasach.
Bałeś się swojego taty, jego taty.
Już o tym mówiłem, ale wciąż się z tego nie otrząsnąłem.
Byłeś po prostu…
Cieszę się, że teraz dzieci kochają swoich ojców.
Mają radochę, że mogą się z nimi pobawić, pojeździć rowerami.
Ale za moich czasów w chuj się ich baliśmy. „O kurwa, tata!
Chodu! Przez okno!
Mamo, co ty w nim widziałaś?!”.
Normalnie dom wariatów.
To było chore. I to nie tylko ja tak miałem.
Kocham rodziców, ale takie były czasy. Wszyscy byli świrnięci, ty się bałeś,
każdy mógł się do ciebie dobierać, inni ojcowie mogli cię bić,
a w domu jeszcze dostałeś opierdol.
„Zaraz cię spiorę!” Normalnie chore.
Nauczycielki wbijały ci w szyję swoje paznokcie.
A w domu starzy jeszcze je usprawiedliwiali.
Co nie? Tak było.
Z rodzeństwem nic tylko się biliśmy.
Sami wiecie.
Dokuczaliśmy psu, potem on nas gryzł.
I nigdy się go nie pozbyliśmy. Raz mnie użarł w twarz.
Wkurwiałem go, jak jadł.
A on wbił mi zęby w twarz.
Tata musiał mnie pozszywać.
A i tak się go nie pozbyliśmy!
„To dobry pies, zapomniał się.
Po coś się mu nadstawiał z tą gębą?”
Tak to było.
Mieszanka rodzinnego sitcomu z walką o przetrwanie.
Z pozoru było super.
Kombiak pełny…
Kościółek, cukiernia.
Takie tam.
No nic. Wszyscy skończyliśmy…
Tata był z tych, co się nie pierdolą w tańcu.
Rozumiecie?
Kojarzycie te fryzury, co babki robią sobie w pewnym wieku?
Mają kilkoro dzieci, przycinają sobie włosy,
by nie musieć się z nimi certolić. Robią sobie fryz à la Hillary Clinton.
Golą sobie cały tył.
Gdy się wypną,
masz wrażenie, że dymasz swojego kumpla.
No wiecie.
Ale kochacie swoją żonę, więc mówicie jej:
„Wygląda dobrze. Zawsze chciałem przelecieć polityczkę.
Cudownie”.
Tata się nie pierdzielił.
Odebraliśmy mamę, ona wsiada, a on:
„Boże, ale masz szopę!
Chryste, co oni ci zrobili?
Na litość boską, wyglądasz jak facet!”.
Mama już ryczy.
A my z tyłu myślimy sobie, że tak wygląda zdrowy związek.
I tak oto nabawiliśmy się dolegliwości,
bo wciąż byliśmy narażeni na ostry stres.
Baliśmy się wuefistów, odbierania kasy za dowóz gazet…
Baliśmy się wszystkiego.
Raz tata wygarnął księdzu, że nie zasługuje na noszenie koloratki.
Zatkało mnie.
Omawialiśmy grafik ministrantów,
ksiądz chciał mnie zapisać na inną mszę,
a tacie zaczęła latać noga. „Nie zasługujesz na noszenie koloratki!”
Temu opadła szczena, ale najlepsze było potem.
Jesteśmy na mszy,
oni tydzień ze sobą nie gadali, a tata woła:
„Jak tam? Jak leci?”.
Jakby nigdy nic.
Wszyscy nabawiliśmy się dolegliwości.
Jedno z nas ma problemy z żołądkiem,
inne ciągły ból w plecach.
W trzeciej klasie zacząłem tracić włosy.
Wypadały mi kłębki włosów,
jakbym był maklerem.
A ja myślę: „Pozbierałem zabawki? Pozmywałem naczynia?
Tata na pewno coś wynajdzie. Jak zawsze.
Co mam robić? Muszę go zabić.
Tak. Trzeba go zabić.
Gdy będzie spał, wezmę kabel,
owinę i nadepnę mu na plecy”.
„Billy na lekcjach buja w obłokach.
Nie pracuje na miarę swoich możliwości”.
No więc wziąłem te pieprzone grzybki.
I pojąłem, że wciąż sobie z tym nie poradziłem
i dlatego tyle piłem.
Dlatego tak poniewierałem kobiety.
I co tam jeszcze.
Przypomniały mi się wtedy wszystkie dobre i złe rzeczy, które zrobiłem.
Postanowiłem wytrzeźwieć i jakoś sobie z tym poradzić,
bo moja żona…
Jak może zauważyliście, mam charakterek.
„Coś ty, Bill”. A jednak.
Mam tak porytą banię,
ale nawet o tym nie wiedziałem, bo dorastałem w chorych czasach.
Przecież nie krzyczę na ludzi.
Nie ubliżam żonie, choć się kłócimy.
Przyznaję, zdarza nam się,
ale nie nazywam jej jebaną dziwką.
Nie krzyczę na dzieci, ale za to…
ale za to odbija mi.
Tak jak mówiłem, nie sądziłem, że mam problem.
Żona mówiła, że mam, ale jej nie słuchałem.
Bo niby po co? Jej wciąż się coś nie podoba.
Gdybym był knajpą, dawałaby mi same złe opinie.
„Nie podobało mi się.
Łapka w dół. Pół gwiazdki”. Żadnego „tak dalej!”.
Po jakimś czasie miałem gdzieś, co mówi.
„Znów robię coś źle? A, to znowu ty. Super.
Co tym razem zrobiłem?
Nad czym muszę popracować? Śmiało, mów”.
Nie słucham swojej kochanej żoneczki.
Jak przystało na debila, jakim jestem.
Pewnego dnia dostałem gorzką lekcję.
Było śniadanie.
Jakimś cudem miałem dla siebie 20 minut,
co się rzadko zdarza, gdy masz małe dzieci.
Myślę sobie: „O kurde, mogę sobie zrobić śniadanie!
Jak kiedyś.
Usmażę jajka sadzone, opiekę tościk,
usmażę boczek, przypalę go tak, jak lubię. Będzie wypas”.
Więc jest super, robię sobie śniadanko na bogato,
siadam do jedzenia, mam soczek, wodę.
Śniadanie jak z reklamy.
I gdy biorę się za jedzenie, odzywa się telefon
i dostaję eskę od ziomka.
Pyta, dlaczego nie jestem na wideorozmowie.
Trwa już pięć minut i muszę na niej być.
I straciłem panowanie.
„No pewnie, że mam rozmowę.
Jasne, że mam. Na co mi jedna pierdolona chwila dla siebie?”
Zaczynam rzucać tostami.
Wściekam się w chuj.
I nagle zjawia się moja 2,5-roczna córka,
wbiega do kuchni z wielkimi łzami w oczach
i woła: „Przepraszam, tato, przepraszam”.
A ja na to: „O cholera!”.
Przykucnąłem i mówię: „Chodź do mnie.
To nie do ciebie. Ciebie bym nie skrzyczał.
Kocham cię. Krzyczałem na telefon.
Tak mam, gdy dowiaduję się z niego niemiłych rzeczy.
Tatuś ma problemy. Nie nakrzyczałbym na ciebie”.
Czułem, jak jej łzy wysychają mi na koszuli.
„Nigdy bym tego nie zrobił.
Kochasz mnie jeszcze?”
A ona, że tak. No to ja, że dobra.
A potem obróciłem ją
i popchnąłem, aby sobie poszła.
Potem miałem wyrzuty, że zrobiłem to
2,5-letniemu dziecku. Ona odchodziła,
a ja siedziałem i myślałem:
„Ciekawe, co będzie teraz.
Czy pójdzie się czymś bawić i zapomni o tym,
czy już nie będzie chciała zostać astronautką?”.
Co ja odwaliłem?
Myślałem, że nie jestem jak mój tata, a powielam jego błędy.
Nienawidzę się.
Olałem rozmowę, nie zjadłem śniadania.
Poszedłem na górę posiedzieć samemu.
Chciałem zostać sam, ale mam żonę, więc to nie takie łatwe.
Zwłaszcza gdy nawalisz tak bardzo i tak głośno jak ja.
Wiedziałem, że idzie korytarzem.
Wiedziałem, że zaraz puści mi film z żalami.
Już niesie projektor, rozwinie ekran,
a ja sobie leżę i błagam Boga,
aby dał mi dwie minuty na ochłonięcie.
Nic z tego. Wchodzi zaraz za mną i pyta:
„Co to była za akcja tam w kuchni?”.
A ja: „Mogłabyś mi dać chwilę?
Muszę ochłonąć. Wiem, że dałem dupy”.
Jej to nie obchodzi. I słusznie – to też jej dziecko,
więc zaczyna: „Jeśli zamierzasz tak się tu zachowywać…”.
Takie tam.
Miała stuprocentową rację,
ale nie byłem gotów tego usłyszeć.
Ona gada, że to też jej dzieci, ja przestaję jej słuchać.
I tak sobie siedzę.
Leżę na łóżku gotów wybuchnąć.
Ona nic nie zrobiła, a ja tylko patrzę na jej usta,
ale nic nie słyszę.
Przypomniał mi się jeden reportaż.
Co rok-półtora pojawia się taki reportaż,
o gościu, który w życiu nie popełnił żadnego przestępstwa,
chodził co tydzień do kościółka.
Pomagał staruszkom na ulicy.
Aż tu nagle zabija swoją żonę.
Musiał przeżyć coś podobnego. Na bank.
Chciał powiedzieć coś w stylu:
„Nie wiem, no nawaliłem, ale…”.
Wiedziałem, że ma rację, więc przyjąłem to na klatę.
Więc gdy następnym razem spotkacie faceta,
który nigdy nawet nie oszukiwał w PIT-ach, a mimo to zabił swoją żonę,
zapytajcie go, co mu powiedziała.
Tak tylko mówię.
Zbadajcie problem ze wszystkich stron.
A więc…
Kocham swojego tatę, ale mam nad czym pracować
i cieszę się, że dzieci się mnie nie boją.
Zawsze gdy nawaliłem, schylałem się i mówiłem,
że się myliłem i że przepraszam.
I tak oto dzieci się mnie nie boją.
Teraz córka ma już 4,5 roku
i za każdym razem, gdy się wściekam, ona pomaga mi się uspokoić.
Zaraz gdy słyszę ten jej głosik…
„Tato, przepraszam”. Zaraz po prostu…
Niesamowite. Jestem w kuchni,
a często w niej coś robię,
i pewnego dnia pytam: „Co to za pojebany toster?
Co robił źle ten poprzedni?
Muszę ściągnąć apkę, by zrobić sobie…”.
A ona zaraz z innego pokoju woła: „Tato, nie krzycz tak!”.
A ja wołam do niej, że ma rację.
„Przepraszam, pobiorę sobie tę apkę.
Choć przez ten czas miałbym już gotowy jebany tost”.
„Tatusiu, powiedziałeś brzydkie słowo!”
Wie, co powiedzieć.
Raz, jak co tydzień, oglądaliśmy film.
Uwielbiam oglądać z nią bajki Pixara.
To świetne filmy.
Dla dzieci i dorosłych. Wypas.
Siedzimy, prażymy popcorn.
W salonie mamy smart TV.
To dopiero bystry telewizor.
Naprawdę.
Niesamowity telewizor.
Cholernie mądry. Jestem w salonie,
chcemy obejrzeć film, mam wyłączone światła,
naciskam „włącz”…
Nie róbcie tego. Nie naciskajcie „włącz”.
Bo się popierdoli i trzeba będzie wcisnąć dwa inne przyciski.
„Tak mam zrobić? Tak?”
„Nie krzycz tak”. „Masz rację”.
To kurewstwo się nie włączy, gdy jest ciemno,
bo myśli, że skoro jest ciemno,
to nikogo nie ma w pokoju.
Może ktoś śpi na kanapie
i leży na pilocie.
A ja po ciemku krzyczę:
„Włącz się, bo cię kupiłem i chcę, abyś się włączył!”.
Przybiega córeczka
i krzyczy: „Tatusiu, nie krzycz tak”.
Odpowiadam: „Masz rację, przepraszam”.
Ona pyta, dlaczego tak krzyczę.
„Bo wydałem na to kupę kasy.
Chcę obejrzeć z tobą film,
a to się nie włącza, gdy naciskam »włącz«.
Zawsze ma problem”.
Więc położyła mi rączkę na ramieniu
i mówi: „Tatusiu, nie martw się”.
Ona chyba nawet nie wie, co to znaczy.
Wie, kiedy to powiedzieć, bo żona w kółko to powtarza.
„Nie martw się, skarbie. Dostaniesz nowy balonik.
Kupimy ci nowy”.
Tak powiedziała.
„Tatusiu, nie martw się”.
Trzymała mi na ramieniu rączkę.
Wtedy pojąłem, że faktycznie. Myślę sobie:
„Po co ja się martwię?
Mogę włączyć światła. Odprężyć się. Nawet nie muszę oglądać.
Ważne, że jestem z tobą”.
To było dla mnie głębokie przeżycie. Przez pół sekundy.
Potem kolejne, a potem czułem się jak frajer przez to,
że moim mentorem jest moja 4,5-roczna córka,
która uczy mnie, jak żyć.
No nieważne.
Nie będę więc nic brał, dopóki nie rozkminię…
Wiem, do dupy z czymś takim.
Codziennie dostawać w pysk od życia.
Modlić się o sen.
„Boże, niech to się skończy!” Nienawidzę tych wesołych niepijących.
„To niesamowite, czuję w sobie tyle energii”.
Ile to zajmuje?
Raz na tydzień uraczę się koktajlem mlecznym.
Albo piwem korzennym. Żal.
To jak oglądanie starego sportowca, który już nie może biegać.
„Kiedyś piłem za dnia, to były czasy”.
Więc…
Nieważne.
Wspominałem, jak się cieszę,
że tu występuję?
Jeszcze jak.
Bomba. Po godzinie stania w tym wietrze już ma się spierzchnięte usta.
Jakbyś stał z przodu łodzi.
Dobra, skończmy paroma głupotkami
i do domku, co nie?
Zobaczmy, jaki czas. Dobra, idzie dobrze.
To się wam spodoba.
Parę lat temu,
przed tą całą pojebaną pandemią,
beznadziejną próbą matki natury
na pozbycie się nadwyżki ludzi,
zwlekającej, jakby to była jakaś praca semestralna,
miałem w Nowym Jorku fuchę aktorską. Grałem strażaka.
Kiepski ze mnie aktor. Niektórzy widzieli.
Mam nadzieję, że zapłaciliście.
Wszyscy oglądaliście za darmo, wy sknerusy.
Kiepski ze mnie aktor, musiałem się więc przygotować.
Zapuściłem wielgaśnego strażackiego wąsa,
który wyglądał super, gdy nosiłem strój strażacki,
popaćkali mnie sztucznym brudem, jakbym od 20 lat gasił pożary.
Ale gdy tylko zdjąłem kostium,
umyłem twarz i założyłem normalne ciuchy,
wyglądałem jak jakiś stary, smutny gejus,
co nie znalazł swojej miłości.
I tak się złożyło, że akurat był czerwiec,
czyli miesiąc Gay Pride.
Cały miesiąc.
I wiedzcie, że gejów nie brakowało.
Po same brzegi, ledwo się mieścili,
tylu ich było.
A ja myślę sobie: „Boże…”.
Miesiąc tego gówna.
Idę po ulicy z tym pierdolonym rudym kmicicem pod nosem.
W całym mieście nie dadzą mi spokoju.
Byłem w aktorskiej formie, wyrzeźbiony.
Ale przez te wszystkie 30 dni czerwca
żaden gej nawet na mnie nie spojrzał.
O podbiciu nawet nie mówiąc.
Nigdy się nie czułem taki stary i niepożądany.
Gdy robisz się stary,
i kobiety nawet na ciebie nie patrzą, to jedno.
Wiesz, że osiągniesz ten wiek, że ten dzień nastąpi.
Ale nikt ci nie mówi, że kiedyś będziesz tak stary,
że nawet facet cię nie wyrucha.
To coś już znaczy.
W pewnym wieku zaczynasz myśleć jak 60-letni homo.
„Dawaj, stać cię na więcej.
Jezu Chryste.
Przeszczep sobie włosy, kup samoopalacz.
Poderwiesz jakiegoś 40-latka. Nie poddawaj się”.
Czułem się, jakbym miał napad lęku.
Myślałem: „Boże, za długo zwlekałem ze ślubem.
Za późno miałem dzieci, niedługo umrę”.
Już zacząłem się szykować do śmierci.
Idę sobie 9. aleją, kręcę lekko tyłeczkiem,
próbuję być wyzywający. Byłem zdesperowany.
Wy, panie, to znacie. Przeżyłyście to.
Chcecie myśleć, że jeszcze to w sobie macie.
Więc paraduję sobie po ulicy.
Poważnie, nie bujam.
Idę sobie 9. aleją i nagle spoglądam w górę,
i jakieś dwie przecznice dalej widzę lesbijkę.
Wiem, że jesteśmy w Boulder w Kolorado.
I wszyscy się zastanawiacie,
skąd wiem, że to była lesbijka.
„Nieładnie tak.
Po wyglądzie poznałeś, że to lesbijka?
Nie znasz jej, skąd…
Jak poznasz, że to lesbijka?”
Prościzna.
Tak samo jak wy.
Tak samo jak inne lesbijki.
To żadna filozofia.
Ale rozumiem, że w 2021 nie wolno mówić,
że wiesz, jak wygląda lesbijka.
Wasze milczenie to potwierdza.
Nie wolno.
Ale gdyby wparował tu jakiś 20-letni białasek
z zaczesem do tyłu, stojącym kołnierzem, w mokasynach,
pomyślelibyście sobie, że to jakiś randkowy gwałciciel.
Stary jest sędzią, więc go nie posadzą.
Zabił za kółkiem po pijaku pięcioro ludzi.
Już czeka na nową wypasioną furę.
Co nie?
To możecie poznać, to poznajecie.
Od razu.
A lesbijka?
„Nie mam pojęcia”.
Tacy z was nowocześni ludzie.
Co nie?
Nie macie zielonego pojęcia.
Prawda?
Zagrajmy w grę.
Wymienię różnych ludzi,
a wy ich sobie wyobraźcie.
Budowlaniec.
Kibic sportowy.
Malarz.
Deskorolkarz.
Lesbijka.
Co nie? Pustka.
„To jest lesbijka?
Czy ja…?
Mam znajomych homo, ale nigdy nie zauważyłem,
że coś ich łączy”.
Nie twierdzę, że każda lesbijka wygląda tak samo.
Nie jestem takim ignorantem.
Ale jednak
czasem dostrzegam jakieś cechy wspólne.
Co nie?
Włosy w kwadrat, portfel na łańcuszku, buja się po ulicy.
Co nie?
Ale nawet wtedy nie twierdzę, że to na bank lesbijka.
Ale gdybym musiał strzelać, rzekłbym, że tak,
to lesbijka.
To moja ostateczna odpowiedź.
W każdym razie…
Laska buja się po ulicy.
Ja idę z naprzeciwka.
I jestem przekonany,
że jeśli dalej tak będziemy iść, to na siebie wpadniemy.
Nie chcę wpaść na kobietę
ani na nikogo w Nowym Jorku, więc postępuję po dżentelmeńsku.
Oceniam sytuację i powoli przesuwam się na swoją stronę.
Teraz wszystko gra, co nie? Błąd.
Idziemy kolejne 30 metrów, aż tu nagle
ona przechodzi na moją stronę.
A ja, idąc, myślę sobie: „To dziwne. Myślałem, że problem z głowy”.
Dobra, więc znów się przesuwam.
Idę, przeszliśmy kolejne 30 metrów i ona znów idzie równo ze mną.
Teraz już idę przy krawężniku.
Myślę, jak tu z tego dobrze wybrnąć.
Co mam zrobić?
Wejść na ścieżkę rowerową
i dać się potrącić przez dzieciaka na elektrycznym rowerze,
jadącego 60 kilometrów na godzinę,
i pozdzierać sobie kolana i łokcie?
I do końca życia, gdy będzie padać,
mam myśleć o lesbijce, co zgoniła mnie z chodnika?
Tak mam robić?
Mam jej oddać cały chodnik?
„Wasza lesbijkowatość!”
Czy może mam napiąć łapę
i bronić swojej strony?
Nie jestem z tego dumny, ale wybrałem to drugie.
Mam 53 lata,
dwa razy się przesunąłem, mam kartę emeryta, ja tu jestem ofiarą.
Więc…
Napinam łapę i od razu myślę, że będzie gruba akcja.
Nigdy nie robiłem czegoś takiego z kobietą.
Jesteśmy na ulicy, ludzie to zobaczą, co się stanie?
Nie będę kłamał, ona się zbliża, ja idę,
no i pochylam się, nogi ugięte,
bo była krępo zbudowana i nie chciałem dać się potrącić.
Co to, to nie.
Na to sobie nie pozwolę.
Więc pochyliłem się i w ostatniej sekundzie
przekręciła ramię i nie stuknęliśmy się nimi,
ale przedramionami już tak,
i to z taką siłą, że należało się odwrócić.
Wiem, że większość z was dojeżdża,
więc wyjaśnię wam zasady ruchu pieszego w Nowym Jorku.
Gdy idziesz ulicą w Nowym Jorku
i tylko otrzesz się z kimś ramieniem, nie musisz się zatrzymywać.
Wystarczy spojrzeć przez ramię i przeprosić.
Potem jest następny poziom. Ciut wyższy.
Gdy faktycznie wpadasz na kogoś,
musisz się odwrócić, powiedzieć: „Sorka, nie widziałem” i się ukłonić.
Dodać: „Wybacz, mistrzu”.
Postarać się to ułagodzić.
Potem najwyższy poziom.
Idziesz ulicą i tak mocno pierdalniesz,
że musisz się odwrócić i polecieć z grubej rury w stylu:
„Hej, ja tu idę!
Dwa razy się przesuwałem. Nie widziałeś?
Dwa razy mi zaszedłeś”.
Więc odwracam się, aby przeprowadzić konfrontację,
ale wiecie co? Ona się nie obejrzała.
I szczerze mówiąc, wkurzyło mnie to.
Trzy dni mnie to męczyło.
Idąc ulicą, mamrotałem pod nosem:
„Jak chuj, kurwa,
nie ma opcji, żeby nie zrobiła tego celowo.
Kto tak robi?”.
Czuję ten rozpalający gniew
i wiem, że w końcu osiądzie mi w piersi,
i znowu córka będzie lamentować.
Nie mogę tak krzywdzić swojej córki.
Zacząłem więc czytać o gniewie.
Wygooglowałem „jak przestać się wkurwiać”.
Wyszukało o empatii.
Że człowiek empatyczny umie postawić się na miejscu drugiego,
dowiedzieć się, co wami powoduje, pójść na kompromis.
No dobra, to postawiłem się na jej miejscu.
Dlaczego ktoś miałby dwa razy zajść ci drogę?
Zacząłem więc wymyślać.
Miała coś ze stopą? Nie.
Dostała akurat wylewu?
Czy miała lewostronne porażenie?
Była mumią? Miała drewnianą nogę?
Jest jednym z tych, co chodzą zygzakiem?
Idziesz za nimi na lotnisku, oni się wloką,
próbujesz ich obejść z prawej, a oni odbijają w prawo.
Próbujesz z lewej i znów ci zachodzą.
Jakby zeszli ze statku.
Nic mi nie pasowało.
Wciąż byłem wściekły.
Wciąż byłem wkurwiony.
Powiedziałem więc: „Pierdolę, mam to gdzieś”.
Wmówiłem sobie, że mam to w dupie.
Poszedłem do domu.
Wziąłem się za zmywanie naczyń, co zawsze mnie uspokaja.
Minął tydzień, zmywasz naczynia, głowa pusta. No więc zmywam
i nagle poznałem odpowiedź.
Oświeciło mnie. Spojrzałem w górę i mówię:
„Boże, już wiem, dlaczego to zrobiła.
Wiem, dlaczego na mnie wpadła.
Wpadła na mnie, bo jest lesbijką”.
No przecież!
A ja wymyślałem Bóg wie co, choć odpowiedź miałem przed nosem!
Zrobiła to, bo jest lesbijką!
Widzę, że milczycie,
więc zrobię rachunek za was.
Okażcie trochę empatii.
Postawcie się na miejscu lesbijki.
Z kim chodzą lesbijki?
Z kobietami.
Z kim mieszkają? Z kobietami.
Z kim się wiążą? Z kobietami.
Kogo poślubiają? Kobiety.
I myślę sobie: „Boże. To byłem ja!
Wiem, jak to jest.
Wiem, jak to jest żyć z tymi żmijami”.
Wiem dokładnie! To coś okropnego!
Chcesz je uszczęśliwić. „Kupiłem ci świecidełko. Dobrze zrobiłem?”
Chcesz, by wzięły odpowiedzialność za swoje działania.
Zapomnij.
Co najwyżej powiedzą: „Przepraszam, ale…”.
Już myślę, że wygrywam kłótnię,
ona nagle zaczyna ryczeć, ty przepraszasz
i myślisz, co tu się odpierdoliło. „Czemu przegrywam? Miałem cię w garści”.
Tak ci głupio, że musisz iść na spacer.
I wciąż się pytasz,
dlaczego znów przegrałeś.
W końcu to pojmujesz, czujesz się jak debil
i nagle widzisz łysola z wielkim, rudym wąsem
i mówisz: „Zobacz, jak to jest.
Poczuj, jaki jestem wściekły”.
Było mi głupio, że się na nią zdenerwowałem.
Powinienem był raczej postawić jej piwo.
Posłuchać, co ją trapi, okazać empatię,
powiedzieć: „To nie twoja wina. Ja też poślubiłem kobietę.
Nie wygrasz. Nie da się”.
Serio. Jeśli mi nie wierzycie, poobserwujcie ludzi.
Jaką ma minę przeciętna lesbijka?
Ale nie 20-letnia, co ma przed sobą całe życie
i chodzi cała w skowronkach.
Tylko taką 35-36-letnią,
która pomału zaczyna godzić się z losem.
Potem znajdźcie żonatego gościa w podobnym wieku.
Spójrzcie, jaką on ma minę.
Jaką ona ma minę i jaką on ma minę.
To ta sama mina!
A potem przyjrzyjcie się gejom.
Najszczęśliwsi goście, jakich znam.
Aż za szczęśliwi. Wołam: „Jak leci?”,
a oni wesoło: „Cześć!”.
Czujesz to w całym pokoju.
Bez tego estrogenu, co tylko niszczy ci marzenia.
Zero.
To może być maska.
Nie twierdzę, że życie geja to sama radość,
ale jak na moje oko mają niezłą frajdę.
Mało kto, kogo znam, jest takim optymistą.
Są za każdym twoim pomysłem.
Wołają: „Tak, skarbie, tak!
Jesteś twardy, dasz radę!”.
A lesbijki siedzą jak zblazowani gliniarze.
„Nie wierzę, kurwa.
Co mi odpierdoliło?
Na chuj się tak szybko wprowadziłam?
To wariatka!”
Mówię wam – żonaci i lesbijki
muszą się częściej spotykać
i próbować rozwiązać nasz wspólny problem:
kobiety w naszym życiu.
Abyśmy mogli być podobnie szczęśliwi
jak przeciętny gej.
Jeśli mi wierzycie, dam wam radę.
Jeśli jesteście gotowi rozszerzyć krąg znajomych,
dam wam radę:
nie wybierajcie byle lesbijki.
Upewnijcie się, że spotykacie się z tą,
która gra rolę gościa.
I wcale nie twierdzę, że musi być męska.
Tylko to musi być ta, której najczęściej się za coś dostaje.
Bo w żadnym związku nie ma równowagi.
Jeden obrywa więcej.
A drugi jedzie za nim jak w wyścigu rowerowym.
I nie musi przejmować się warunkami pogodowymi.
Jedzie sobie wesoło za nim.
„Faktycznie jest mokro”.
Ukryty pod płaszczem.
Facet z babką, babka z babką, cokolwiek cię kręci,
w każdym związku jest ten, co zmywa naczynia
i ten, co kładzie je do namoczenia. Co nie?
Nie kładą ich do namoczenia, tylko abyś je pozmywał.
Biorą cię na przeczekanie. Po chwili tracisz nerwy.
Oni tylko siedzą, a ty musisz się nimi zająć.
A oni co robią?
Udają w pokoju obok, że nie wiedzą, co robisz,
czekają, aż weźmiesz się za garnki, i wtedy się zaczyna.
Przychodzą i walą: „Co?
Ja chciałam je pozmywać!”.
A ty: „Łżesz! Osiem godzin nic tylko siedzisz.
A ja babrzę się w chłodnej wodzie z resztkami jajecznicy.
Nie patrz się tak na mnie, ty dzikusko. Zejdź mi z oczu!”.
„Nie krzycz na mnie!”
Tak.
W każdym związku jest ktoś,
kto wyjmuje worek ze śmieciami z kosza, potrząsa,
związuje, a potem opiera o blat.
Jakby to była nie wiem jaka filozofia pójść…
I jest też druga osoba, która go podnosi
i wynosi go w nocy to kubła.
Moja żona jest niesamowita,
ale wymówki to ma fatalne.
„Może ty wyrzuć śmieci”.
„Wyrzuciłabym, ale boję się kojotów”.
„Boję się kojotów!”
„Ja też!”
„To wściekłe psy!
Polują w sforach!”
„Nie wynosisz, bo ci się nie chce.
Wiesz co? Ja wyniosę, a ty daj mi spokój”.
Mówię wam.
No nic.
Wiem, że mogłem was dziś podzielić,
więc zanim sobie pójdę,
chciałbym…
Pora się zjednoczyć.
Żyjemy w czasach pełnych podziałów. Każdy chce się czuć bezpiecznie.
Zajmijmy się normalnym, codziennym tematem,
abyśmy mogli wrócić weseli i nieskłóceni.
Pasuje? Dobra, świetnie.
Pomówmy o aborcji. Jedziemy.
Każdy ma swoje zdanie. „To moje ciało, moje prawo”.
„To jedź do Arkansas, suko!”
Co nie? Każdy ma swoje zdanie.
Ja też. I przepraszam, że będziecie musieli je poznać.
Bo… Powiem wam.
Mam dziwne zdanie na temat aborcji.
Powiem wam z góry.
Byłem i jestem za tym, aby kobiety miały wybór.
Powiedziałem, że to będzie dziwne.
Na miłość boską, nie wrzeszczcie jak by was porywano.
Zaczekajcie do końca.
Wpierw mnie wysłuchajcie. A nie wrzeszczcie jak przez szyberdach.
Mam dziwne zdanie.
Zawsze byłem za wyborem,
bo nie lubię, jak mi coś każą.
To wasze ciało.
Nie mam prawa mówić wam, co macie z nim robić.
To zawsze miało dla mnie sens.
Ale i tak uważam, że zabijacie dziecko.
I teraz robi się dziwacznie.
Jestem pośrodku i wydaje mi się to sensowne.
Gdy ktoś mówi: „Nie mów, co mam robić. To moje ciało, mój wybór”.
„To prawda. Ma rację. Daj jej spokój”.
„Ale zabijasz dziecko!”
No w sumie racja.
Bądź co bądź,
taki jest cel tego zabiegu.
Nie robisz tego, co cię boli ucho.
Tylko dlatego, że masz dziecko
i chcesz się go pozbyć.
Wchodzisz z dzieckiem, wychodzisz bez dziecka.
Co się z nim stało?
Coś się musiało stać.
Jedni mówią, że to dopiero płód. „Dziecko jest dopiero…” Sam nie wiem.
„Póki to nie pierwszy czwartek czy ostatni wtorek i nie okręcisz się raz.
I nie zatańczysz między ciężarówkami.
To jeszcze nie dziecko!”
Może mają rację, może nie. Nie wiem, nie jestem lekarzem.
Ale przeczucie mi podpowiada, że to nie ma sensu. To nie dziecko?
To tak, jakbym piekł tort i nałożył ciasto,
włożył je do piekarnika, a po pięciu minutach
wy byście je wyjęli i walnęli na podłogę.
„Pojebało? Rozwaliłeś mi tort urodzinowy!”
A wy: „To jeszcze nie był tort”.
„Ale byłby.
Gdybyś tego nie zrobił,
za 50 minut byłby z tego tort.
Zabiłeś je, ty tortobójco!”
Co nie?
Wy za życiem się jeszcze nie cieszcie,
bo moim zdaniem to świetnie, że zabijacie dzieci.
Wręcz fantastycznie.
Pomagacie matce naturze. Jest nas za dużo.
Na zewnątrz jest 50 stopni. Giną zwierzęta.
W oceanie jest plastik.
Nie potrzebujemy więcej ludzi.
Zapytajcie się szczerze:
dokonaliście czegoś w życiu?
Czy osoba, którą dymacie, czegoś dokonała?
Jak odpowiedź na oba pytania brzmi „nie”,
to jaka jest szansa, że zostaniecie kimś?
Nie twierdzę, że będziecie nikim.
Tylko będziecie kolejną osobą, która nie idzie na zielonym,
bo gapi się w komórkę.
Czas się skończył. Byliście super!
Dziękuję bardzo. Dzięki.
Było wspaniale.
Dzięki raz jeszcze. Dzięki za przyjście. Naprawdę mi miło. Dobranoc.
Bill Burr!
Napisy: Dawid Zacharyasz