Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Κυρίες και κύριοι, ο Μπιλ Μπερ!
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ. Τι κάνετε;
Πώς πάει;
Εσείς, οι όρθιοι, καθίστε κάτω.
Καθίστε κάτω.
Να δείτε αν είμαι αστείος. Έμεινα μέσα ενάμιση χρόνο, όπως κι εσείς.
Χαίρομαι που βρίσκομαι στο Ντένβερ, φίλε.
Είναι νόμιμο σε πολιτειακό επίπεδο, αλλά όχι σε ομοσπονδιακό επίπεδο, φίλε.
Όλοι εδώ ντύνονται λες και πάνε για πεζοπορία.
Πιζάμες North Face και τα σχετικά.
Ζείτε στα σπίτια σας!
Λοιπόν,
πώς είστε;
Πώς πήγε η πανδημία; Περάσατε καλά;
Μείνατε μέσα;
Μείνατε ασφαλείς;
Όχι!
Κουράστηκα να ακούω
"Δεν μένω ασφαλής! Δεν τα πιστεύω αυτά!
Είναι όλα ψέματα!"
Είμαστε εντελώς διχασμένοι.
Κάποιοι λένε "Πρέπει να εμβολιαστείς.
Πρέπει να τυλίγεσαι με μια κουβέρτα,
να καλύπτεις το πρόσωπο και να μην αναπνέεις
όταν βλέπεις φωτογραφίες άλλων".
Και άλλοι λένε "Δεκάρα δεν δίνω!
Θα κυκλοφορώ στον δρόμο γυμνός.
Το είπε ο Ιησούς στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.
Το διάβασα στο μάθημα μελέτης της Βίβλου. Σκασίλα μου.
Κι αν κολλήσω, θα τους πω στο νοσοκομείο
'Κάντε με καλά. Είχατε δίκιο'".
Όλοι είναι υποκριτές.
Οι προοδευτικοί λένε "Πρέπει να φοράτε μάσκα".
Και οι μισοί, όταν μιλάνε, την τραβάνε κάτω.
Κάτω από τη γαμημένη τη μύτη τους.
Οι άλλοι οι μαλάκες το έπαιζαν πατριώτες χρόνια.
"Αμερική. Ή την αγαπάς ή βρες αλλού να πας.
Στήριξη στους στρατιώτες! Δεν σ' αρέσει; Σήκω φύγε.
Βρες αλλού να πας". Κάνε το εμβόλιο. "Δεν εμπιστεύομαι την κυβέρνηση".
Είναι δυνατόν; Τι σκατά;
Εγώ νόμιζα ότι γουστάρετε τη φάση.
Κρατάτε τις σημαίες περήφανα και όλα τα σχετικά.
Ακούστε πώς έχει το πράγμα.
Δεν θα βγούμε ποτέ από αυτό, αν δεν συνεννοηθούμε όλοι.
Και ξέρουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ.
Ας οργανώσουμε λοιπόν Αγώνες Πείνας για να το λύσουμε.
Όποιος κερδίσει, κέρδισε.
Οι αντιεμβολιαστές κόντρα στους εμβολιαστές.
Σε ένα τεράστιο γήπεδο.
Εκεί είναι όλοι όσοι δεν θέλουν να εμβολιαστούν.
Όλοι οι χοντροί και οι σαλεμένοι.
Πρέπει να τρέξεις μέσα στο γήπεδο
για να φτάσεις στην άλλη πλευρά,
ενώ πετάει από πάνω σου ένα ελικόπτερο
από το οποίο σε πυροβολούν με εμβόλια.
Εντάξει;
Ξέρω τι σκέφτεστε. "Δεν είναι δίκαιο, φίλε.
Εγώ τρέχω φορώντας κωλομπότες κι εσύ είσαι σε ελικόπτερο.
Έχεις και όπλο".
Ναι, αλλά αυτός που κρατάει το όπλο είναι προοδευτικός.
Δεν είναι καλοί σε αυτά. "Θεέ μου! Είναι ζωντανό; Θα με χτυπήσει;
Δεν νιώθω ασφαλής!"
Εσύ, εν τω μεταξύ, είσαι ήδη στα μισά.
Έχει πέσει η μία τιράντα από τη φόρμα σου.
Αν φτάσεις τελικά στην άλλη πλευρά,
θα είναι όπως στο dodgeball. Μετράει.
"Ποιος κέρδισε;"
Μια ιδέα είναι.
Απλώς…
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Έχω παραιτηθεί σχεδόν.
Θα σας μιλήσω ειλικρινά.
Την πρώτη χρονιά με αυτήν τη μαλακία
ήμουν Αμερικανός. Τους υποστήριζα όλους.
Και μετά, δεν ξέρω.
Μας άφησαν να βγούμε για δύο βδομάδες και μετά μας έστειλαν πάλι μέσα.
Πλέον, δεν με άγγιζε.
Ήμουν σε φάση "Δεν με νοιάζει. Χέστηκα.
Ελπίζω να πεθάνουν πολλοί περισσότεροι. Αλήθεια".
Συνέβη και κάτι καλό όμως λόγω της πανδημίας.
Και ελπίζω όταν προβληθεί το σόου
να φαντάζει ήδη παλιό όλο αυτό, Θεού θέλοντος.
Το καλό είναι ότι λόγω της πανδημίας
μπήκε λίγο φρένο στην κουλτούρα της ακύρωσης.
Καταλαβαίνετε, έτσι;
Δύσκολο να βγάλεις το πουλί σου έξω στη δουλειά, όταν είσαι συνέχεια σπίτι.
Έτσι;
Κάποιοι τα καταφέρνουν και έτσι.
Κάνουν κλήση μέσω Zoom, χωρίς παντελόνι.
Ξαφνικά σηκώνονται και βλέπεις το πράμα τους στην οθόνη.
Βρήκαν και πάλι τρόπο να απολυθούν.
Απίστευτο.
Καλά που έκαναν ένα διάλειμμα όμως τα καθάρματα.
Δεν είχαν μείνει και πολλοί άνθρωποι για να φάνε άκυρο.
Έτσι;
Στην πραγματικότητα, είναι συγκεκριμένος ο αριθμός των ατόμων
που έβγαζαν το πουλί τους έξω στη δουλειά.
Ό,τι κι αν λένε οι στατιστικές.
"Κάθε 1,6 δευτερόλεπτα, κάποιος βγάζει το πουλί του έξω
και το δείχνει σε μια γυναίκα στο γραφείο".
Κι εσύ λες "Τι πράγμα; Κάθε 1,6 δευτερόλεπτα;"
Μάλλον δεν ήμουν παρατηρητικός.
"Κάθε 3,2 δευτερόλεπτα,
κάποιος χύνει σε μια φτέρη και τα τρίβει στη μούρη κάποιας".
Να πάρει! Δεν το ήξερα αυτό.
Έτσι;
Ευτυχώς λοιπόν τα μάζεψαν όλα αυτά τα κτήνη.
Και τους ξεφορτώθηκαν, έτσι;
Τελικά όμως άρχισε να μοιάζει με εργολαβία.
Ένας τρόπος να ξεφορτωθείς κάποιους
που ίσως σου ήταν εμπόδιο.
Συμβαίνει αυτό.
Στην αρχή συμφωνείς με κάτι
και μετά ξεφεύγει η φάση.
Δεν ξέρω.
Αλλά όταν ξέμειναν από κόσμο συνέβη κάτι αστείο.
Πέρυσι προσπάθησαν να ακυρώσουν νεκρούς ανθρώπους.
Το θυμάστε; Και ξαφνικά τρένταρε ο Τζον Γουέιν.
Ανακάλυψαν πλάνα κάποιας ταινίας που ίσως είχε μπει στο ράφι;
Και είχαμε τους γνωστούς "αφυπνισμένους" λευκούς μαλάκες, έτσι;
"Θεέ μου! Είδες τι είχε δηλώσει ο Τζον Γουέιν
στο Playboy το 1971;"
Ένα τσούρμο λευκοί
ξεσηκώνονται εναντίον ενός νεκρού λευκού τύπου.
"Δεν μπορώ να το ανεχτώ πια.
Δεν ανέχομαι το ότι ο νεκρός εδώ και 45 χρόνια Τζον Γουέιν
έκανε δηλώσεις σε ένα περιοδικό που δεν υπάρχει πια.
Στηρίζω τους μαύρους".
Τι ηλίθιοι!
Πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι ένας λευκός για να αυτοχαρακτηρίζεται "αφυπνισμένος";
Έτσι;
Αν είχες πράγματι κοινωνική συνείδηση,
θα ήξερες ότι οι λευκοί έκλεψαν τη λέξη από τους μαύρους.
Σε στιλ Έλβις, για ακόμα μια φορά!
Αλλά οι μαύροι φταίνε γι' αυτό.
Ένας από αυτούς τα σκάτωσε.
Είχε πάει σε κάποιο πάρτι, υπήρχαν και λευκοί εκεί.
Και το ξεφούρνισε!
"Μείνε αφυπνισμένος".
Το άκουσε ένας λευκός και λέει "Τι είπε;
Θεέ μου!
Θα το λέω κι εγώ αυτό,
για να δείχνω στους λευκούς φίλους μου πόσα ξέρω.
Εντάξει! Θα το λέω σίγουρα!
Είμαι αφυπνισμένος. Είμαι κολλημένος με την αφύπνιση.
Αρκετά πια.
Στηρίζω τους μαύρους στο Twitter απ' το λευκό σπίτι μου.
Αυτό κάνω. Είμαι εδώ για εσάς".
Όλοι οι λευκοί θέλουν να πιστεύουν
ότι αν ζούσαν 150 χρόνια πριν
θα συμμετείχαν στο κίνημα που βοηθούσε σκλάβους να αποδράσουν.
"Θα ήμουν από τους καλούς λευκούς.
Θα αφιέρωνα χρόνο μέσα στη μέρα, θα ρίσκαρα τη ζωή μου".
Στην πραγματικότητα, θα έκανες τότε
ακριβώς ό,τι κάνεις και σήμερα. Τίποτα.
Τίποτα απολύτως.
Βάζεις ένα hashtag ίσως. #ΟιΖωέςΤωνΜαύρωνΜετράνε.
"Θεέ μου! Ραγίζει η καρδιά μου καθώς κάθομαι στον γωνιακό μου καναπέ".
Το αγαπημένο μου στις πορείες που έγιναν για το κίνημα αυτό
ήταν οι βιτρίνες των καταστημάτων, στις οποίες είχαν βάλει κόντρα πλακέ
γράφοντας "Οι Ζωές των Μαύρων Μετράνε"
πάνω στο κόντρα πλακέ.
Μου άρεσε αυτό το διπλό μήνυμα.
"Οι Ζωές των Μαύρων Μετράνε. Είμαστε όλοι ίδιοι.
Μη μου κάψετε το μαγαζί, ζώα!
Όλοι είναι καλοδεχούμενοι στο μαγαζί αυτό.
Ας έρθουν όλοι.
Ένας ένας! Ακολουθήστε τον!
Είναι ένας ασφαλής χώρος για όλους".
Ναι.
Ο Γουέιν γεννήθηκε το 1907.
Λογικό να λέει τέτοια.
Και λένε οι βλάκες "Αυτό δεν είναι δικαιολογία".
Ναι, είναι.
Εννοείται πως είναι.
Η εποχή σου σε καθορίζει.
Τα πιτσιρίκια, αν θυμάστε, έπαιρναν ένα μπουκάλι νερού
κι όλοι παρακολουθούσαν έναν να το πετάει ψηλά.
Και αν προσγειωνόταν όρθιο…
έλεγαν "Όχι, φίλε!" Τρελαίνονταν.
Δεν το καταλάβαινα.
Αλλά εγώ γεννήθηκα το 1968. Και σκέφτομαι
"Εντάξει, δεν του το έκανε και κανείς δύσκολο.
Μετά από τόσες φορές θα προσγειωθεί κι όρθιο.
Τι είναι αυτό τώρα;" Έτσι;
Δεν θέλω να τους το χαλάσω.
Χαίρονται. Και μετά θ' ανέβουν στα σκούτερ τους να φύγουν.
Με την παλιοπαρέα τους. Εντάξει, μια χαρά.
Αυτό λοιπόν ήταν μόδα για μισό δευτερόλεπτο.
Πέθανε ο Σον Κόνερι. Ο σπουδαίος Σον Κόνερι.
Ο αγαπημένος μου Τζέιμς Μποντ.
Ο κόσμος τον αποχαιρέτησε όπως του άξιζε
για οκτώ λεπτά στο Twitter.
Και μετά σκάει η πρώτη λευκή τύπισσα με τριχωτά πόδια.
Και αρχίζει. "Σοβαρά τώρα;
Θα δοξάζουμε κάποιον που υποστήριζε ότι πρέπει να χτυπάμε τις γυναίκες;"
Δεν υποστήριζε ότι πρέπει να χτυπάμε τις γυναίκες.
Είπε απλώς "Τους δίνεις μια σφαλιάρα πού και πού.
Μια ξανάστροφη
να τους θυμίσεις ποιος βγάζει τα φράγκα.
Επαναφορά σκληρού δίσκου".
Αυτό μόνο είπε.
Ναι, είναι τρελό να το πεις αυτό το 2021.
Το 1976, δεν είναι καλό, αλλά δεν είναι τρελό.
Σωστά;
Γεννήθηκε το 1930.
Πρέπει να αντιλαμβάνεσαι και το ιστορικό πλαίσιο.
Λατρεύω τις παλιές ταινίες. Βλέπετε ταινίες του '30, του '40, του '50;
Ναι.
Κάθε φορά που μια γυναίκα είχε μια πιο έντονη αντίδραση,
κάποιος τύπος της έλεγε "Σύνελθε!
Φτιάξε καμιά πίτα. Άφησέ τη στο περβάζι".
Έτσι;
Μεγαλώνοντας, αυτά έβλεπε.
Εγώ μεγάλωσα τη δεκαετία του '70. Νόμιζα ότι είναι κουλ να 'σαι φορτηγατζής.
Θα ήσουν φίλος με μια μαϊμού. Γκόμενες θα σου έδειχναν τα βυζιά τους.
Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο κόσμος. Δεν είχα ιδέα. Αυτά έβλεπα.
Οπότε, αν είναι να ακυρώνετε νεκρούς ανθρώπους,
να τους βρίζετε ενώ δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους,
γιατί στοχοποιείτε μόνο άντρες;
Κι όλες οι φρικτές γυναίκες στην ιστορία;
Μην τα βάζετε μόνο με τους άντρες. Θα ήταν σεξιστικό.
Και αυτό δεν το θέλουν.
Ας πούμε, η Κoκό Σανέλ.
Πολύ καλό παράδειγμα. Η Κοκό Σανέλ.
Γενικά θεωρείται είδωλο του φεμινισμού.
Ξεκίνησε δική της επιχείρηση με τσάντες
τη δεκαετία του 1910 ή του 1920.
Φαντάζομαι τον σεξισμό που θα είχε να αντιμετωπίσει.
Φοβερό επίτευγμα. Της βγάζω το καπέλο.
Όμως,
υποστήριζε και τους Ναζί.
Η μισή σελίδα της στη Wikipedia αυτά λέει.
Εκεί είναι η σελίδα. Περιμένει να διαβαστεί από κάποιον.
Ανοιχτά τους υποστήριζε. Καμία αντίδραση.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
ήρθε ο Αδόλφος στην πόλη, εντάξει;
Με τα τανκς που είχαν κινητήρες Πόρσε.
Και κατέλαβε την πόλη σε 90 λεπτά.
Εκείνη φρίκαρε.
Έκλεισε το μαγαζί της.
Έμαθε σε ποιο ξενοδοχείο έμεναν οι αρχηγοί των Ναζί.
Μετακόμισε εκεί και είχε ένα ειδύλλιο
με έναν από τους Ναζί.
Ναι.
Άρχισε να πηδιέται με έναν Ναζί.
Έχετε δει βίντεο από το Ολοκαύτωμα;
Τους σωρούς από παιδικά παπούτσια;
Ναι.
Η τύπισσα ρούφαγε τον πούτσο αυτού που τα έκανε αυτά.
Κάτσε να θυμηθώ λίγο.
Τι είπαμε ότι έκανε ο Σον Κόνερι;
"Τους δίνεις μια σφαλιάρα πού και πού".
Αυτό έκανε.
Ενώ εκείνη ήταν σε φάση "Αδόλφε, τι λέει;"
Πούλησε τη χώρα της τόσο στεγνά που αναγκάστηκε να φύγει κρυφά από εκεί.
Και δεν ξέρω πόσους πούτσους χρειάστηκε να ρουφήξει για να επιστρέψει.
Παρ' όλα αυτά, δεν την κρίνω.
Όχι, γιατί δεν έχω βρεθεί ποτέ σε αυτήν την κατάσταση.
Να είμαι σε μια χώρα και ξαφνικά
ο πιο δυνατός στρατός του κόσμου να καταλαμβάνει τη χώρα σε λίγες ώρες.
Θα τρομοκρατήθηκε η τύπισσα.
Και είναι γυναίκα.
Αγαπάει τη μόδα.
Εμφανίστηκαν οι τύποι με τις στολές Hugo Boss.
Άρχισαν να τρέμουν τα γόνατά της.
Μετά αγρίεψε το πράγμα. Πυροβολούσαν κόσμο έξω.
Εκείνη φρίκαρε.
Καταλάβατε.
Είναι γυναίκα. Οι γυναίκες ξέρουν ότι στα δύσκολα,
όταν τα βρουν σκούρα,
όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα, έχουν πάντα την επιλογή
να πηδηχτούν με κάποιον για να τη γλιτώσουν.
Μπορούν πάντα να παίξουν αυτό το χαρτί, έτσι;
Όλες οι γυναίκες το ξέρουν.
Το ξέρουν όλες.
Οι άντρες το μαθαίνουν αν πάνε φυλακή. Οι γυναίκες το μαθαίνουν από νωρίς.
Είχε αυτήν την επιλογή. Και την εκμεταλλεύτηκε.
Δεν μπορώ να της θυμώσω γι' αυτό.
Πέθανε. Θα είναι στον παράδεισο, πιστεύω.
Θα τα κατάφερε. Είναι εκεί, με τον Σον Κόνερι.
Διαφωνούν πού και πού.
Και της ρίχνει καμιά σφαλιάρα.
Δεν τη νοιάζει.
Η τύπισσα πηδιόταν με Ναζί.
Δεν θα τη φρικάρει μια σφαλιαρίτσα.
Ο Ιησούς δεν μπορεί να πει κάτι. Διάλεξε μια πόρνη.
Όλοι έχουν κάνει κάτι.
Ναι, ορίστε.
Συνεχίστε να αγοράζετε προϊόντα Κοκό Σανέλ. Είναι ηρωίδα.
Ήταν ένα θύμα της εποχής.
Ήταν τρομαγμένη, φοβόταν. Δεν ήξερε τι να κάνει.
Τέλος πάντων.
Ζούμε σε παράξενους καιρούς.
Πέρα από τις μαλακίες που συμβαίνουν,
κάθε φορά που νομίζω ότι έχει πεθάνει ο φεμινισμός,
όπως οι μπάντες που δεν αντέχεις
και έχουν να βγάλουν δίσκο χρόνια
και σκέφτεσαι "Ωραία. Τα παράτησαν; Το διέλυσαν;"
Ξαφνικά βγάζουν κάτι καινούργιο
κι εσύ λες "Γαμώτο, τι θέλουν τώρα;"
Πλάκα κάνω. Δεν με πειράζει ο φεμινισμός.
Δεν με ενοχλεί.
Δεν τον φοβάμαι. Τίποτα τέτοιο.
Απλούστατα επειδή ξέρω ότι θα αποτύχει.
Και με ανακουφίζει αυτή η σκέψη.
Δεν τον υποστηρίζω γιατί…
ξέρω ότι δεν με συμπαθεί.
Να σας πω γιατί πιστεύω ότι δεν θα επιβιώσει;
Γιατί δεν πρόκειται να πετύχει;
Γιατί χρειάζονται τη βοήθεια των αντρών για να πετύχει.
Δεν καταλαβαίνω.
Γιατί δεν μπορούν να συνεργαστούν οι γυναίκες
για να πετύχει αυτό;
Απευθύνονται σ' εμάς.
"Πρέπει να νοιαστούν κι άλλοι άντρες γι' αυτό.
Γιατί δεν λένε κάτι και οι άντρες;"
Γιατί να πω εγώ κάτι, γαμώτο;
Δικό σας είναι το γαμημένο το πρόβλημα.
Γιατί μας ανακατεύετε σε αυτές τις μαλακίες;
Πριν από μήνες, μια επαγγελματίας παίκτρια ποδοσφαίρου
εμφανίστηκε στο ESPN, ένα αθλητικό κανάλι,
και άρχισε να γκρινιάζει.
"Δεν καταλαβαίνω γιατί οι αθλήτριες
δεν βγάζουν τα ίδια χρήματα με τους αθλητές".
Και όλοι οι άντρες που κάθονταν εκεί
έπρεπε να κάνουν σαν να μην ξέρουν την απάντηση.
Να κάνουν τους αποσβολωμένους.
"Δεν ξέρω.
Γιατί άραγε;
Είναι γρίφος. Δεν έχω ιδέα".
Ήμουν σπίτι και ούρλιαζα στην τηλεόραση
"Γιατί δεν πουλάτε εισιτήρια, γαμώτο!"
Ποιος πάει σε αγώνες γυναικείου ποδοσφαίρου;
Παίζετε σε στάδιο 20.000 θέσεων με 1.500 θεατές.
Δεν είναι καλή βραδιά.
Ο διοργανωτής έχασε ένα σκασμό λεφτά αυτήν τη βραδιά.
Δεν ισχύει αυτό για όλες τις επαγγελματίες αθλήτριες.
Υπάρχει η Σερίνα Γουίλιαμς, οι αθλήτριες του UFC.
Το δικό σας άθλημα δεν βλέπει κανείς. Κι εσείς πάτε και θυμώνετε με τους άντρες.
Συνέχεια αυτό κάνουν. Γιατί φωνάζετε σ' εμάς;
Δεν είναι δική μας δουλειά.
Δεν είναι δουλειά μου να σκοτίζομαι για το γυναικείο ποδόσφαιρο, εντάξει;
Έχω ν' ασχοληθώ με τα αθλήματα των αντρών.
Είναι δική σας αυτή η φάση.
Δείτε το γυναικείο NBA.
Κανείς δεν κόλλησε COVID εκεί.
Κανείς.
Παίζουν κάθε βράδυ μπροστά σε 300-400 θεατές
εδώ και 25 χρόνια.
Και τη λίγκα αυτήν την επιχορηγούν άντρες.
Σας δώσαμε ολόκληρη λίγκα, γαμώτο.
Και καμιά σας δεν ήρθε.
Πού είναι όλες οι φεμινίστριες;
Το γήπεδο έπρεπε να είναι γεμάτο φεμινίστριες.
Με βαμμένα πρόσωπα, αθλητικές φανέλες, να δείχνουν τα βυζιά τους.
Να τρελαίνονται, όπως οι άντρες στο πάνω διάζωμα,
τύφλα από τις μπίρες.
"Με δείχνουν στη μεγάλη οθόνη; Τα κατάφερα;"
Ναι.
Δεν πήγατε.
Καμιά σας δεν πήγε στους γαμημένους τους αγώνες.
Καμιά σας. Εσείς τις απογοητεύσατε, όχι εγώ.
Όχι οι άντρες. Οι γυναίκες απογοήτευσαν το άθλημα.
Κυρίες μου, πείτε μου τις πέντε τοπ αθλήτριες στο γυναικείο NBA.
Ελάτε.
Πείτε πέντε ομάδες του γυναικείου NBA.
Έστω την ομάδα της πόλης σας. Δεν μπορείτε!
Χεσμένες τις έχετε.
Παίζουν κάθε βράδυ σε άδεια γήπεδα.
Είναι τραγωδία. Έτσι;
Και εν τω μεταξύ, οι Καρντάσιαν
βγάζουν δισεκατομμύρια.
Οι εκπομπές τύπου Real Housewives
βγάζουν απίστευτα λεφτά γιατί αυτά παρακολουθούν οι γυναίκες.
Το χρήμα ακούει.
Δεν θες να δεις αυτό, βλέπεις αυτό.
Και τα ρίχνουν όλα εκεί. Τις λούζουν τις πουτάνες με λεφτά,
με τσάντες, με παπούτσια, με μπότοξ.
Μιλάμε για βροχή.
Βροχή από λεφτά.
Ναι. Το χρήμα ακούει.
Προτιμάτε να δείτε το Real Housewives. Γυναίκες που προσβάλλουν η μία την άλλη.
"Ίσως γι' αυτό σε άφησε ο άντρας σου.
Γι' αυτό δεν μπορείς να κάνεις παιδιά, σκύλα!
Γι' αυτό είναι τόσο επίπεδος ο κώλος σου, σκύλα!" Έτσι;
Ποιο μήνυμα στέλνετε; "Αυτό θέλουμε να βλέπουμε. Όχι γυναίκες
που γίνονται ομάδα και πασχίζουν για έναν κοινό σκοπό.
Θέλουμε να επιτίθεται η μία στην άλλη".
Ναι.
Όχι.
Και στο τέλος έρχεστε και φωνάζετε στους άντρες.
Για να καταλάβω λοιπόν, πρέπει να σε κεράσω ένα ποτό,
να σταματήσω τον δολοφόνο με το τσεκούρι πριν μπουκάρει απ' το παράθυρο
και πρέπει να βλέπω και γυναικείο ΝΒΑ;
Εσύ πότε θα κάνεις κάτι;
Ναι.
Δεν τις λυπάμαι καθόλου τις γυναίκες σε αυτά τα θέματα,
γιατί σε όλες τις μελέτες που έχουν γίνει για τις διαφορές στα επίπεδα ευφυΐας
αντρών και γυναικών, βγαίνουν πιο έξυπνες οι γυναίκες.
Σε όλες τις μελέτες.
Κυρίες μου, μη χειροκροτάτε.
Ξέρετε ότι είμαι μαλάκας.
Ξέρετε ότι δεν θα τελειώσει καλά αυτό.
"Είπε ότι είμαι όμορφη;
Θεέ μου!"
Φύγετε από τη σχέση.
Αφού σύμφωνα με όλες τις μελέτες είστε πιο έξυπνες,
θα έπρεπε να αναρωτιέστε
"Αφού είμαστε τόσο έξυπνες, πώς είμαστε σε αυτήν την κατάσταση;"
Λοιπόν;
Δεν είστε στην κατάσταση αυτήν εξαιτίας αντρών όπως εγώ.
Όσο κι αν θέλετε να με κατηγορήσετε.
Έχετε περάσει Κυριακή έξω από μαγαζί που δείχνει αγώνες
και να ρίξετε μια ματιά μέσα;
Όλοι αυτοί οι βλάκες με τις μπιροκοιλιές.
"Είναι στη Fantasy ομάδα που έφτιαξα!
Κόλλα το!
Να πάρουμε κι άλλα στικ μοτσαρέλας;"
Ως γυναίκα, με περισσότερο μυαλό, δεν κοίταξες ποτέ μέσα
και να σκεφτείς "Χάνω από αυτό, γαμώτο;
Χάνω από αυτό".
Τίποτα δεν σας σταματάει.
Εκτός από το ότι γουστάρετε να επιτίθεστε η μία στην άλλη.
Τώρα θα κάνετε ησυχία;
Τις βλέπω τις πονηριές που κάνετε.
Αν στηρίζατε το γυναικείο NBA
όπως στηρίζετε μια χοντρή, περήφανη για το σώμα της,
επειδή δεν αποτελεί πια απειλή για εσάς,
αυτή η λίγκα θα ήταν πιο δημοφιλής κι από το NBA.
Είναι από τα πιο θλιβερά πράγματα που έχω δει ποτέ.
"Είσαι θεά. Είσαι μια κούκλα. Σου πάει τέλεια το μπικίνι.
Θα αυτοκτονούσα αν ήμουν έτσι.
Συνέχισε να τρως.
Τι δάχτυλα είναι αυτά, χοντρέλω;"
Δηλαδή…
Σε έναν αλκοολικό θα λέγατε ποτέ "Μα δες εδώ!
Είσαι ξάπλα κάτω, λιπόθυμος, τα παιδιά σου κλαίνε.
Είσαι ήρωας. Είσαι θεός.
Συνέχισε έτσι".
Θα του έλεγες "Σύνελθε, φίλε.
Κόψε τα ξίδια".
Από τα πιο έξυπνα πράγματα που έχω δει ποτέ είναι
το πώς οι γυναίκες με συνηθισμένη εμφάνιση κατάφεραν τους διαφημιστές
να βγάλουν τις ωραίες από τις διαφημίσεις.
Γυναίκες που δεν γυρνάς να τις κοιτάξεις.
Ειλικρινής είμαι.
Μεταξύ μας είμαστε. Ας μιλήσουμε ειλικρινά.
Συνηθισμένες γυναίκες. Τύπου "ποιος-δίνει-δεκάρα
γι' αυτήν-δεν θυμάμαι καν-το όνομά της".
Έτσι;
Κοίταζαν εκείνες τις θεές και έλεγαν
"Πώς μπορώ να συναγωνιστώ εγώ αυτές;"
Δεν μπορείς!
Πόσο αλαζονικό εκ μέρους σου, γαμώτο!
Όταν βγάζει την μπλούζα ο Μπραντ Πιτ σε ταινία
δεν σκέφτομαι "Πώς μπορώ να τον συναγωνιστώ αυτόν;"
Δεν μπορώ.
Είμαι ένας άσχημος καραφλός κοκκινοτρίχης.
Είμαι αναγκασμένος να γράφω αστεία. Να κάνω τον καραγκιόζη.
Ξέρω ποιος είναι ο ρόλος μου, εντάξει;
Θα έπρεπε να κάθομαι και να χαζεύω όσους είναι πιο ωραίοι.
Αυτά τα λέω για να σας εμψυχώσω, κυρίες μου.
Δεν ξέρω αν γίνεται αντιληπτό αυτό.
Θέλω να πω, εάν…
Εάν αφήσεις στην άκρη τον θυμό που είχα παιδί…
θέλω να πω ότι είστε πιο έξυπνες από εμάς
και είστε και πιο πολλές.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τι να σας πω. Προσπαθώ να… Δεν ξέρω.
Προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος μέσα σε όλη αυτήν τη μαλακία που ζούμε.
Ξέρετε, ξεκίνησα κάτι καινούργιο. Προσπαθώ να βοηθάω άστεγους.
Κάποιες φορές τους βοηθάω, άλλες φορές όχι.
Έχει σημασία σε τι διάθεση είσαι, πόσο θα σε φρικάρουν.
Καταλάβατε;
Κάνω το εξής, λοιπόν.
Πρέπει να κάνεις κάτι.
Αυτοί που έχουν εξουσία δεν κάνουν τίποτα.
Μαζεύω λοιπόν τα παλιά μου ρούχα και πηγαίνω και τους τα δίνω.
Καλή πράξη. Αλλά θα σας πω κάτι.
Κάντε το όσο είναι μέρα.
Εντάξει; Να το κάνετε όσο είναι μέρα.
Θα είναι κουρασμένοι γιατί θα έπαιζαν ξύλο χθες βράδυ,
μόλις θα συνέρχονται από ό,τι έχουν πάρει,
και θα διαπιστώνουν ότι έχουν καρφί στον ώμο.
Να πάτε όταν είναι κουρασμένοι.
Μην πάτε νύχτα.
Δεν θα σας ξαναδεί κανείς. Σε σούβλα θα καταλήξετε.
Είστε κάτω από μια γέφυρα. Δεν ξέρετε τι μπορεί να συμβεί.
Σας προειδοποιώ. Γιατί δεν βγάζουν άστεγους πια
σαν αυτούς που έβγαζαν όταν ήμουν μικρός.
Τότε, τον άστεγο τον θεωρούσαν αλήτη,
περιπλανώμενο, άτυχο, τέτοια φάση.
Μεθύστακα.
Δεν υπήρχαν σκηνές που θύμιζαν την ταινία Το Νησί των Καταραμένων.
Να μιλάνε σε δέντρα.
Είσαι εδώ και τρως αυγά Μπένεντικτ.
Αυτός κοιτάζει επίμονα το λάχανο που τρως.
Ναι.
Τότε μπορούσες να κάνεις σαν τρελός έξω το πολύ για 15 λεπτά.
Μετά θα σε πλησίαζε ένα φορτηγάκι
και θα έβγαιναν δύο τύποι με στολή νοσοκόμου.
"Φιλαράκο, πώς πάει;
Κάνεις πολλή φασαρία, έτσι;
Μπορείς να φορέσεις αυτήν την μπλούζα;"
"Εντάξει. Γιατί είναι τόσο μακριά τα μανίκια;"
"Γιατί θα σε δέσουμε πισθάγκωνα
επειδή έχεις ξεφύγει εντελώς.
Δεν θα σε αφήσουμε εδώ να τρομάζεις τον κόσμο.
Μπες στο φορτηγάκι!"
Κι έμπαινε στο φορτηγάκι και τον έστελναν στο τρελάδικο.
Αυτό ήταν. Τέλος. Τρελάδικο.
Το πρόβλημα ήταν ότι κάποιοι στα τρελάδικα άρχισαν να πηδιούνται με τους ασθενείς.
Ως γνωστόν, οι τρελοί είναι καλοί στο κρεβάτι.
Άρχισαν τα πηδήματα λοιπόν.
Συνέβη.
Είναι ιστορικό γεγονός κι ας μουρμουράτε.
Όσο κι αν κουνάτε το κεφάλι σας…
Τους πηδούσαν. Εντάξει;
Κι ενώ έριχναν πήδους οι γιατροί με τη λευκή ποδιά
να ανεμίζει,
επιτέλους, μετά από δεκαετίες,
βρέθηκε ένας καλόκαρδος άνθρωπος.
"Τι σκατά γίνεται εδώ;"
Και το έκλεισαν το μέρος και άφησαν τους ασθενείς ελεύθερους.
Βγήκαν έξω θυμίζοντας τον δολοφόνο από το Νύχτα με τις Μάσκες.
Θα πάτε λοιπόν όσο είναι μέρα.
Όταν πλησιάζω εκεί που είναι οι σκηνές των άστεγων,
νιώθω καλά για τον εαυτό μου. "Μπράβο. Βοηθάς έναν συμπατριώτη σου.
Κι εγώ θα το ήθελα στη θέση τους. Είναι εξωφρενικό να ζουν άνθρωποι έτσι".
Αυτά σκέφτομαι στο αμάξι.
Και με το που βγαίνω και μου έρχεται η μυρωδιά,
λέω "Μα τι σκατά κάνω; Χριστέ μου! Οι τύποι είναι ζώα!"
Έτσι;
Κάπως έτσι θα ένιωθες ίσως
αν ήσουν σε ένα σαφάρι, μέσα στο Land Rover,
και έβλεπες μια λεοπάρδαλη.
Θα έλεγες "Για δες! Μια λεοπάρδαλη".
Ξαφνικά βρίσκει κάπου το αμάξι και πέφτεις έξω από το τζιπ.
"Γαμώτο! Λεοπάρδαλη!"
Φτάνω εκεί λοιπόν και νιώθω σαν τον Θείο Σαμ.
Και μόλις βγαίνω έξω, λέω "Μα τι σκατά κάνω;"
Αρχίζω να περπατάω έτσι.
Πάντα κάποιον βλέπεις να κινείται.
Κάποιος περνάει τον δρόμο κουτσαίνοντας.
Δεν έχω πλησιάσει αρκετά για να μιλήσω σε κάποιον.
Όπως κάνουν στις ειδήσεις.
"Κοιμάστε εδώ
δυο μήνες τώρα;
Πώς είναι να ζείτε σε αυτήν τη σκηνή;"
Πάντα αναρωτιόμουν πόσους έριξαν λιπόθυμους
για να βγάλουν αυτήν τη συνέντευξη.
Έρχονται. Ρίχνουν βελάκια.
Πέφτουν αναίσθητοι οι άλλοι.
Φτιάχνουν περίμετρο.
Εγώ λοιπόν…
Εγώ πάω 30 μέτρα μακριά
και αρχίζω να περπατάω έτσι.
Και μετά δειλιάζω. Πάντα.
Από 30 μέτρα μακριά φωνάζω "Δωρεάν μπλούζες!"
Και τρέχω πίσω στο αμάξι.
Τότε το μυαλό αρχίζει να παίζει παιχνίδια.
Νομίζω ότι κάποιος έχει βγει από τη σκηνή με ένα δοκάρι.
Και με κυνηγάει.
Οπότε κάνω πάντα έναν κύκλο γύρω από το αμάξι πριν μπω μέσα.
Οι άστεγοι είναι πολύ κακοί στην πλευρική κίνηση.
Τόσα χρόνια κοιμούνται στα πεζοδρόμια.
Έχουν διαλυμένα ισχία. Όπως οι αμυντικοί στο ράγκμπι.
Κόβουν ταχύτητα σαν κρουαζιερόπλοια. Αργές κινήσεις.
Έχεις χρόνο λοιπόν να μπεις στο αμάξι σου και να φύγεις.
Φεύγεις.
Η ντουλάπα σου είναι πιο άδεια.
Μπορείς να τη γεμίσεις ξανά
με πράγματα που δεν χρειάζεσαι. Γιατί αυτό κάνεις.
Αμερική!
Τι είπατε, κύριε;
Αμερική!
Αμερική! Ναι. Μη σκέφτεσαι. Κάνε απλώς αυτό που θέλεις.
Βγάλε έξω το πουλί σου.
Αυτό εννοούσε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Έτσι;
Πρέπει να το κλείσουν το ίντερνετ.
Παραείμαστε ηλίθιοι για να μοιραζόμαστε ιδέες
σε αυτό το γιγάντιο θλιβερό στέκι που έχουμε φτιάξει.
Χειροκροτάτε, αλλά μπαίνετε στο ίντερνετ, όπως κι εγώ.
Ήμουν έξι ώρες στο ίντερνετ χθες βράδυ.
Αναρωτιόμουν ποιο ζώο σκοτώνει τον κάστορα.
Υπάρχει θηρευτής του κάστορα στη φύση;
Δεν θα το φανταζόσασταν με τόσες ανοησίες που έχω πει ήδη,
αλλά έχω αλλάξει σαν άνθρωπος, πιστέψτε με.
Έχω αλλάξει.
Είχα μια εμπειρία στις αρχές του χρόνου.
-Μαλακίες. -Αλήθεια είναι. Δεν το πιστεύετε;
Κάποιος φώναξε "μαλακίες". Το είπατε επειδή δεν με πιστεύετε, κύριε,
ή επειδή δεν θέλετε να φύγω;
Αυτό είναι;
Ο κύκλος του θυμού στον οποίον βρίσκεστε;
Μη γίνεις χαρούμενος τώρα. Μη μου αρχίσεις τα γλυκανάλατα.
Μην αρχίσεις να αγκαλιάζεις τον κόσμο.
Ή να κλαις όταν βλέπεις κάτι χαριτωμένο. Μείνε έτσι.
Ξέσπασε στους άλλους.
Βγάλε το όπλο που κρύβεις κάτω από το κάθισμα.
Ναι!
Όχι, έφαγα μανιτάρια τον Φεβρουάριο. Πρώτη μου φορά.
Είναι η ιδανική πολιτεία για να πω αυτήν την ιστορία.
Εσείς θα έπρεπε να έχετε…
μανιτάρια στις πινακίδες των αυτοκινήτων.
Ακούστε λοιπόν.
Δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Εγώ έπινα μόνο ξίδια.
Μόνο ξίδια. Ναι.
Ηρεμήστε. Πάντα αγχώνομαι όταν ακούω λευκούς να λένε
"Ναι! Έτσι!
Έτσι!
Φτιάξε το τείχος! Ναι!"
Πλάκα κάνω. Ηρεμήστε.
Τρομακτικό να το ακούς. Έτσι είναι όμως όταν είσαι άντρας.
Δεν επιτρέπεται να έχεις αισθήματα.
Οπότε όταν πίνεις, βγαίνουν όλα.
"Κάνε βλακείες να μη νιώσω χαζός!"
Ναι. Εγώ πάντα ξίδια έπινα.
Δεν είχα δοκιμάσει ψυχεδελικά.
Οπότε, ήμουν στην έρημο.
Είχα βρει άνθρωπο να προσέχει τα παιδιά.
Όλα καλά. Έχω πενηνταρίσει.
Αν δεν το κάνω τώρα, δεν θα το κάνω ποτέ.
Ο τύπος, που μπορεί να ήταν αυτός που άνοιξε τη βραδιά απόψε, λέει
"Λοιπόν, φίλε".
Είναι καλός άνθρωπος.
Μου λέει "Λοιπόν,
θα πάρεις…"
Πάντα σε ρωτάνε "Λοιπόν,
πόσο λιώμα θέλεις να γίνεις;"
Και είναι σε τετράγωνο αυτά.
"Μη φας όλο το τετράγωνο.
Δάγκωσε τη μία γωνία,
γλείψε την άλλη γωνία και την άλλη τρίψ' την.
Να την απορροφήσει το πρόσωπό σου".
Λέω "Εντάξει". Λέει "Πόσο θέλεις να φτιαχτείς;"
Λέω "Να τριπάρω λίγο. Τίποτα τρελό".
Λέει "Εντάξει". Έφαγα λίγο.
Με έπιασε ναυτία. Ένιωθα σαν να είχα φάει χόρτο.
Αλλά ξαφνικά πράγματα που δεν είναι ζωντανά
μου φαινόταν ότι ανέπνεαν.
Το ψυγείο ήταν λες και μόλις είχε πάει για τρέξιμο μέσα στο σπίτι.
Τίποτα το απειλητικό. Το χρειαζόταν.
Η τηλεόραση φαινόταν μεγαλύτερη. Έτοιμη να πέσει πάνω μου.
Μια χαρά ήμουν.
Έλεγα "Η τηλεόραση δεν μεγάλωσε. Το ξέρω.
Και να μεγάλωσε, χέστηκα.
Ρίξε όλα τα πίξελ πάνω μου. Σκασίλα μου.
Ξέρω ότι τριπάρω. Περνάω καλά. Χαχανίζω".
Γελάω. Καταλαβαίνω τι γίνεται.
Όλα είναι τέλεια.
Και ξαφνικά, μετά από μία ώρα περίπου,
ένα απίστευτο αίσθημα μοναξιάς,
μια βεβαιότητα ότι δεν με αγαπάει κανείς, με πλημμύρισε.
Ναι. Και λέω "Το ήξερα, γαμώτο".
Το ήξερα, γαμώτο. Γι' αυτό το απέφευγα. Ήξερα ότι είχα πολλούς δαίμονες.
Ήξερα ότι δεν θα δω τον Θεό ή μονόκερους,
γλιστρώντας σε ένα ουράνιο τόξο, πριν κυλιστώ στο γρασίδι.
Ήξερα ότι θα εμφανιστεί ο Σατανάς.
Θα υπήρχε ένας τύπος με μαχαίρι.
Και είπα "Εντάξει. Πάμε. Τράβα με στην άβυσσο.
Ας δούμε πόσο μπάχαλο είμαι".
Και αυτό το αίσθημα με τύλιξε ολόκληρο.
Πώς να το περιγράψω; Δεν ήταν καν αίσθημα.
Απλώς ήταν.
Έχω φρικάρει λοιπόν. Και λέω "Τι σκατά;"
Δεν μπορώ να ξεφύγω.
Άπειρα χιλιόμετρα να περπατούσα, δεν ξέφευγα.
Δεν γλίτωνα. Απλώς ήταν.
Όλοι οι άλλοι τρίπαραν. Δεν ήθελα να τους τη χαλάσω.
Οπότε λέω "Εγώ θα πάω στην κρεβατοκάμαρα.
Κοίτα το ψυγείο!"
Εντάξει.
"Νιώθω μια ναυτία".
Το έπαιζα και λίγο.
Και πάω στην κρεβατοκάμαρα.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και είμαι σε φάση
"Φίλε, τι σκατά;"
Και κάθε φορά που νόμιζα ότι είχα πιάσει πάτο,
βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ στο κρεβάτι. Κι άλλο. Πιο πολύ.
Μετά από μισή ώρα περίπου, μπαίνει η γυναίκα μου.
Λέει "Πώς είσαι;" Κι εγώ, κλασικός άντρας,
"Είμαι καλά.
Είμαι μια χαρά.
Όλα τέλεια".
Ξαπλώνει δίπλα μου.
"Με έχει πιάσει ναυτία. Δεν την παλεύω".
Ξαπλώνει δίπλα μου. Και εγώ έχω αυτό το αίσθημα.
Ότι δεν με αγαπάει κανείς. Μια απίστευτη μοναξιά.
Κοιτάζω λοιπόν τη γυναίκα μου και αρχίζω να σκέφτομαι
"Γαμώτο! Παντρεύτηκα λάθος άνθρωπο;
Γιατί κοιτάζω…"
Ακούγεται απαίσιο, αλλά αν είσαι παντρεμένος καιρό,
ακόμη και χωρίς μανιτάρια, το σκέφτεσαι κάθε έξι εβδομάδες.
Ισχύει.
Κάτι συμβαίνει όταν κοιτάζεις το κεφάλι τους από το πλάι.
Κάνεις τους υπολογισμούς και σκέφτεσαι "Γιατί σου μίλησα καν;
Θα μπορούσα να σε προσπεράσω χωρίς να σου πω γεια.
Δεν είχαμε κάποια σχέση.
Δεν ήμασταν τίποτα.
Τι θα είχε συμβεί εάν δεν σου είχα μιλήσει ποτέ;"
Κάθε έξι εβδομάδες. Υγιής σχέση, λέτε;
Έχεις κρατήσει λοιπόν ένα κομμάτι του εαυτού σου
και παρότι αγαπάς αυτόν τον άνθρωπο, θέλεις ακόμη,
θέλεις να κάνεις και τις γύρες σου.
Τέλος πάντων, αυτό με φρίκαρε ακόμα πιο πολύ.
Το να νιώθω έτσι για τη γυναίκα μου.
Λέω "Πρέπει να τελειώσει αυτό.
Να ξεφύγω από αυτό το… Σαν να είναι ένα γιγάντιο πουφ πάνω μου".
Δεν μπορούσα να ξεφύγω. Κι έλεγα "Διάολε.
Σκέψου τα παιδιά σου". Τα αγαπάω τα παιδιά μου.
Με αγαπάνε και αυτά. Χωρίς αμφιβολία. Αρχίζω να σκέφτομαι τα παιδιά μου.
Αλλά ακόμη είχα αυτό το αίσθημα.
Και λέω "Εντάξει. Τι σκατά γίνεται εδώ;"
Ξέρω ότι αυτό είναι μαλακία.
Και έμεινα έτσι, ξαπλωμένος.
Και ηρέμησα.
Και είπα "Διάολε. Ξέρω τι γίνεται".
Έτσι ένιωθα όταν μεγάλωνα εγώ.
Ναι.
Έτσι ήταν οι δεκαετίες του '70 και του '80.
Δούλευαν και οι δύο γονείς. Στα τρία σου είχες κλειδιά για το σπίτι.
"Έλα. Πάρ' τα και ξεκουμπίσου να μη σε βλέπω".
Σκέτη τρέλα.
Υπήρχε πολύς θυμός όταν μεγάλωνα.
Φοβόσουν τον μπαμπά σου, τον μπαμπά του μπαμπά σου.
Τα έχω ξαναπεί αυτά. Ακόμα τα δουλεύω.
Υπομονή.
Τότε ήμασταν…
Χαίρομαι που βλέπω τα σημερινά παιδιά ν' αγαπάνε τον μπαμπά τους.
"Μπαμπά! Πάμε να παίξουμε; Πάμε να κάνουμε ποδήλατο! Μπαμπά!"
Όταν ήμουν μικρός λέγαμε "Γαμώτο! Ο μπαμπάς!
Γαμώτο!
Τρέχα! Άνοιξε κάνα παράθυρο!
Μαμά, τι του βρήκες;"
Σκέτη τρέλα.
Μιλάμε για την απόλυτη τρέλα. Και όχι μόνο στο σπίτι μου.
Αγαπώ τους γονείς μου, αλλά τότε όλοι ήταν τρελαμένοι. Φοβόσουν.
Μπορούσες να φας ξύλο και από τους μπαμπάδες των άλλων.
Κι όταν γυρνούσες σπίτι, "Τι έκανες, ρε; Θα τις φας τώρα!" Μιλάμε για τρέλα.
Σε άρπαζαν από τον λαιμό οι δασκάλες.
Στο σπίτι έλεγαν "Για να το έκανε, κάποιο λόγο θα είχε".
Τέτοιες μαλακίες.
Εγώ με τα αδέρφια μου παίζαμε άγριο ξύλο.
Και μετά πειράζαμε το σκυλί. Και το σκυλί μάς δάγκωνε όλους.
Το σκυλί δεν το έδιωχναν. Μια φορά με δάγκωσε στο πρόσωπο.
Έκανα βλακείες την ώρα που έτρωγε.
Και με άρπαξε από το πρόσωπο.
Χρειάστηκε να μου κάνει ράμματα ο μπαμπάς μου.
Και πάλι δεν το έδιωξαν το σκυλί.
"Καλό σκυλί. Της στιγμής ήταν.
Κι εσύ δεν έπρεπε να πλησιάσεις το πρόσωπό σου, διάολε,
τόσο κοντά στο σκυλί!"
Ναι. Έτσι ήταν.
Κάτι ανάμεσα στο The Brady Bunch και τον Άρχοντα των Μυγών.
Θεωρητικά, ήμασταν μια χαρά.
Ένα στέισον βάγκον γεμάτο…
Σαν πίνακας του Νόρμαν Ρόκγουελ. Εκκλησία, ντόνατς.
Ναι, έτσι ήταν.
Δεν ξέρω. Τέλος πάντων, όλοι…
Ο μπαμπάς μου έλεγε αυτό που σκεφτόταν, ό,τι σκατά κι αν ήταν.
Καταλαβαίνετε;
Όταν μεγαλώνουν οι γυναίκες, δεν κόβουν τα μαλλιά τους;
Αφού κάνουν κάνα δυο παιδιά, τα κόβουν πιο κοντά.
Δεν θέλουν ν' ασχολούνται. Κάνουν τη φράντζα της Χίλαρι Κλίντον.
Τα ξυρίζουν στο πίσω μέρος.
Όταν γυρνάει πλάτη στο σεξ, νομίζεις ότι πηδάς τον φίλο σου τον Έρικ.
Καταλαβαίνετε;
Αλλά αγαπάς τη γυναίκα σου. Οπότε λες ψέματα. Και της λες
"Ωραία τα μαλλιά.
Πάντα ήθελα να πηδήξω την Τζεραλντίν Φεράρο.
Τέλειο μαλλί".
Τον μπαμπά μου δεν τον ένοιαζε.
Όταν μπήκε η μητέρα μου στο αμάξι, της είπε
"Απαίσια είναι τα μαλλιά σου!
Αν είναι δυνατόν! Τι σκατά σου έκαναν;
Δεν το πιστεύω. Μοιάζεις με άντρα".
Η μαμά μου καθόταν απλώς…
Κι εμείς στο πίσω κάθισμα, "Έτσι είναι λοιπόν μια λειτουργική σχέση".
Ναι.
Εξαιτίας όλων αυτών λοιπόν, αρρωστήσαμε τελικά όλοι,
γιατί μια ζωή ήμασταν τρομοκρατημένοι.
Και οι καθηγητές γυμναστικής τρομακτικοί ήταν.
Όλοι ήταν τρομακτικοί.
Ο μπαμπάς μου είχε πει σε έναν παπά πως δεν του αξίζει η θέση του.
Δεν ξέρω πώς έγινε.
Συζητούσαμε το πρόγραμμα για τα παπαδοπαίδια.
Και ήθελε να με βάλει σε κάποια άλλη λειτουργία.
Ο μπαμπάς μου έγινε έξαλλος.
"Δεν σου αξίζει η θέση που έχεις!"
Του πέσανε τα μούτρα. Και το καλύτερο;
Όταν πήγαμε ξανά εκκλησία, μια εβδομάδα μετά, ο μπαμπάς μου του λέει
"Τι κάνεις; Πώς πάει;" Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Όλοι λοιπόν αρρωστήσαμε στο τέλος.
Ένας αδερφός μου έχει θέμα με το στομάχι.
Ο άλλος αδερφός μου έχει έναν επίμονο πόνο στην πλάτη.
Εγώ είχα αλωπεκία στην Γ' Δημοτικού.
Μου έπεφταν ολόκληρες τούφες από τα μαλλιά μου,
λες και εργαζόμουν στη Γουόλ Στριτ.
Έλεγα "Τα παιχνίδια τα μάζεψα; Τα πιάτα τα έπλυνα;
Κάτι θα βρει. Πάντα βρίσκει κάτι.
Τι θα κάνω; Πρέπει να τον σκοτώσω.
Αυτό πρέπει να κάνω.
Όταν κοιμάται, θα πάρω το καλώδιο, θα το τυλίξω, ενώ τον πατάω στην πλάτη".
"Ο Μπίλι δεν είναι πολύ συγκεντρωμένος στην τάξη.
Η απόδοσή του δεν αντιστοιχεί στις δυνατότητές του".
Τέλος πάντων, πήρα αυτά τα γαμημένα τα μανιτάρια.
Εντάξει;
Και συνειδητοποίησα ότι κουβαλάω όλα αυτά μέσα μου χρόνια.
Γι' αυτό έπινα όσο έπινα.
Γι' αυτό μιλούσα προσβλητικά για τις γυναίκες.
Όλα αυτά.
Συνειδητοποίησα ό,τι είχα κάνει. Όλα τα καλά και τα άσχημα.
Αποφάσισα ότι πρέπει να συνέλθω
και να τα δουλέψω όλα αυτά,
γιατί η γυναίκα μου…
Όπως ίσως παρατηρήσατε, έχω κάποια θέματα θυμού.
"Όχι εσύ, Μπιλ!" Ναι.
Είμαι όμως τόσο μπάχαλο μέσα μου,
μεγάλωσα με τόσο μπάχαλο γύρω μου, που δεν πίστευα ότι είχα θέμα.
Σκεφτόμουν "Δεν βάζω τις φωνές στο σπίτι".
Δεν βρίζω τη γυναίκα μου. Καβγαδίζουμε.
Καβγαδίζω μαζί της, αλλά δεν της λέω
"Πόσο σκύλα είσαι!" Δεν κάνω τέτοια.
Δεν φωνάζω στα παιδιά μου. Αυτό που κάνω
είναι ότι φλιπάρω.
Όπως σας είπα, δεν πίστευα ότι είναι πρόβλημα αυτό.
Μου είπε η γυναίκα μου ότι ήταν πρόβλημα, αλλά δεν την ακούω.
Γιατί να την ακούσω; Μόνο κριτική ξέρει να κάνει.
Όλες οι αξιολογήσεις της στην κατηγορία "Σύζυγος" του Yelp ήταν κακές.
"Δεν απόλαυσα την εμπειρία.
Δεν τον συνιστώ. Μισό αστέρι". Ποτέ έναν γαμημένο καλό λόγο, έτσι;
Μετά από λίγο γίνεται λευκός θόρυβος.
"Πάλι κάτι έκανα λάθος; Εσύ ξανά; Ωραία.
Ωραία. Τι έκανα αυτήν τη φορά;
Τι πρέπει να βελτιώσω εγώ;
Άντε, λέγε, γαμώτο".
Δεν την ακούω λοιπόν την υπέροχη γυναίκα μου.
Γιατί είμαι βλάκας.
Μια μέρα λοιπόν πήρα το μάθημά μου.
Την ώρα του πρωινού.
Κάπως έγινε και είχα 20 λεπτά στη διάθεσή μου.
Κάτι σπάνιο όταν έχεις δύο παιδιά τεσσάρων ετών και κάτω.
Σκέφτηκα λοιπόν "Διάολε! Μπορώ να φτιάξω πρωινό,
όπως παλιά.
Θα φτιάξω αυγά μάτια, θα ψήσω ψωμί,
θα φτιάξω μπέικον, θα το κάψω όπως μου αρέσει.
Θα είναι τέλεια".
Περνάω υπέροχα, φτιάχνω ένα κορυφαίο πρωινό.
Κάθομαι να φάω, έχω τον χυμό μου, ένα ποτήρι νερό.
Σαν εικόνα από διαφήμιση.
Με το που κάθομαι, φωτίζεται το τηλέφωνό μου.
Γραπτό μήνυμα από τον κολλητό μου.
Λέει "Φίλε, νόμιζα ότι θα είσαι στο μίτινγκ μέσω Zoom.
Ξεκίνησε πριν από πέντε λεπτά. Σε χρειαζόμαστε".
Και το έχασα εντελώς.
Χριστέ μου! Ασφαλώς και έχω μίτινγκ.
Ασφαλώς και έχω μίτινγκ. Γιατί δεν μπορώ να έχω
έστω και δύο αναθεματισμένες, γαμημένες στιγμές για τον εαυτό μου;
Πετάω τα φρυγανισμένα ψωμιά στον αέρα.
Φλιπάρω άσχημα.
Και ξαφνικά, η κόρη μου, που ήταν δυόμισι χρονών τότε,
έρχεται τρέχοντας στην κουζίνα, κλαμένη.
Και λέει "Συγγνώμη, μπαμπάκα".
Και σκέφτομαι "Να πάρει!"
Έκατσα κάτω, της είπα "Όχι, φιλαράκι, έλα εδώ.
Δεν φώναζα σ' εσένα. Ποτέ δεν θα σου φώναζα.
Σ' αγαπάω, φιλαράκι. Στο τηλέφωνο φώναζε ο μπαμπάκας. Εντάξει;
Όταν ακούει πράγματα που δεν του αρέσουν, φωνάζει.
Έχει θέματα ο μπαμπάς. Εσένα δεν θα σου φώναζα".
Ένιωθα τα δάκρυά της πάνω στην μπλούζα μου.
Έλεγα "Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό.
Σ' αγαπάω. Εσύ μ' αγαπάς ακόμα;" "Ναι" λέει. "Εντάξει" απαντάω.
Και μετά έκανα τη γνωστή κίνηση
όπου σπρώχνεις το παιδί προς την κατεύθυνση που θέλεις να πάει.
Δεν το πίστευα αυτό που είχα κάνει
σε ένα παιδί δυόμισι χρονών. Αφού έφυγε
άρχισα να σκέφτομαι
"Πόσο άσχημο ήταν αυτό;
Θα παίξει με τα παιχνίδια της και θα το ξεχάσει;
Ή αποκλείεται πια να γίνει αστροναύτης;"
Τι είχα κάνει μόλις;
Δεν είμαι καλύτερος από τον μπαμπά μου; Κάνω τα ίδια λάθη.
Μισώ τον εαυτό μου.
Δεν ήμουν στο μίτινγκ. Δεν έφαγα πρωινό.
Πήγα επάνω. Ήθελα να μείνω μόνος μου.
Μόνος μου. Αλλά έχω γυναίκα. Οπότε δεν πάει έτσι.
Καταλαβαίνετε;
Ειδικά όταν τα έχεις κάνει τόσο σκατά, φωνάζοντας τόσο δυνατά όσο εγώ.
Ήξερα ότι θα έρθει.
Ήξερα ότι θα αναλύσουμε τι είχε γίνει.
Όπως αναλύουν τους αγώνες, με προτζέκτορες και μεγάλες οθόνες.
Κι εγώ απλώς σκέφτομαι "Θεέ μου,
χρειάζομαι δύο λεπτά για να ηρεμήσω".
Όχι. Έρχεται αμέσως και μου λέει "Λοιπόν,
θέλεις να συζητήσουμε το επεισόδιο στην κουζίνα;"
Λέω "Όχι, θα μου δώσεις ένα λεπτό;
Δεν είμαι καλά. Περίμενε. Ξέρω, τα σκάτωσα".
Σκασίλα της και καλά κάνει. Είναι και δικό της παιδί.
Και αρχίζει. "Αν νομίζεις πως θα φέρεσαι έτσι στο σπίτι αυτό…"
Όλα αυτά.
Είχε δίκιο, εκατό τοις εκατό. Αλλά δεν ήμουν έτοιμος να τ' ακούσω.
Κατέβασα ρολά λοιπόν. "Είναι και δικά μου παιδιά…"
Κι εγώ κάθομαι εκεί
κι έχω το θράσος να έχω νεύρα μαζί της.
Δεν φταίει εκείνη. Κοιτάζω το στόμα της, έτσι όπως κινείται. Δεν ακούω πια τίποτα.
Και σκέφτηκα τις ειδήσεις. Μου ήρθε στο μυαλό το εξής.
Κάθε ένα, ενάμιση χρόνο, στις ειδήσεις,
βλέπεις κάποιον που δεν είχε κάνει ποτέ έγκλημα στη ζωή του,
πήγαινε στην εκκλησία κάθε βδομάδα, βοηθούσε τις ηλικιωμένες στον δρόμο.
Και ξαφνικά σκοτώνει τη γυναίκα του.
Κάτι ανάλογο θα του είχε συμβεί. Λογικά.
Είχε κάτι να πει.
"Δεν ξέρω. Απλώς τα σκάτωσα".
Αλλά είχε δίκιο. Το ήξερα. Οπότε το δέχτηκα.
Να πω όμως αυτό. Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον
που δεν είχε κάνει ούτε φοροδιαφυγή και ξαφνικά σκοτώνει τη γυναίκα του,
θα πρέπει να αναρωτηθούμε "Τι του είπε;"
Λέω εγώ τώρα. Εντάξει;
Να εξετάσουμε το πρόβλημα πιο σφαιρικά.
Τέλος πάντων.
Τον αγαπώ τον μπαμπά μου, αλλά θέλω να βελτιώσω κάποια πράγματα.
Το καλό είναι ότι δεν με φοβούνται τα παιδιά μου.
Κάθε φορά που τα σκατώνω, μιλάω στα παιδιά.
Ζητώ συγγνώμη για το λάθος μου.
Το καλό είναι λοιπόν ότι δεν με φοβούνται.
Τώρα η κόρη μου είναι πιο μεγάλη. Τεσσεράμισι ετών.
Και κάθε φορά που φλιπάρω, με βοηθάει να σταματήσω.
Με το που ακούω τη γλυκιά φωνή της, δεν μπορώ…
Με το που λέει "Συγγνώμη, μπαμπάκα"…
Απίστευτο. Είμαι στην κουζίνα. Όλο στην κουζίνα είμαι και κάτι κάνω.
Μπαίνω μια μέρα και λέω "Τι φρυγανιέρα είναι αυτή, γαμώτο;
Τι είχε η άλλη;
Πρέπει να κατεβάσω εφαρμογή για να φτιάξω δυο γαμημένες…"
Και η μικρή μού λέει
από το άλλο δωμάτιο "Μπαμπά, μη φωνάζεις έτσι!"
Με το που ακούω τη φωνή, λέω "Έχεις δίκιο, συγγνώμη.
Συγγνώμη. Θα κατεβάσω την εφαρμογή.
Θα μου πάρει όσο χρόνο θα έπαιρνε να ψήσω μια γαμημένη φέτα ψωμί!"
"Μπαμπά, είπες κακιά λέξη".
Τα λέει όλα αυτά.
Μια φορά την εβδομάδα έχουμε βραδιά κινηματογράφου.
Το αγαπημένο μου. Βλέπουμε ταινίες της Pixar.
Αυτές τις πολύ ωραίες ταινίες που είναι για παιδιά και για μεγάλους.
Καθόμαστε, φτιάχνουμε ποπ κορν.
Έχουμε έξυπνη τηλεόραση στο σαλόνι.
Έξυπνη τηλεόραση, παιδιά!
Μιλάμε για πολύ έξυπνη.
Η γαμημένη τηλεόραση.
Είναι τόσο έξυπνη, που μια φορά
είχα σβήσει τα φώτα γιατί θα βλέπαμε μια ταινία,
αλλά είναι τόσο έξυπνη, που όταν πατάω το "Οn",
κάτι που δεν πρέπει να κάνεις, δεν πρέπει να πατήσεις το "On",
γιατί μπερδεύεται όλο και πρέπει να πατήσεις άλλα δύο κουμπιά.
"Αυτό πρέπει να κάνω τώρα, διάολε;"
"Μη φωνάζεις". "Έχεις δίκιο, φιλαράκι".
Αν είναι σβηστά τα φώτα, δεν ανάβει η τηλεόραση.
Γιατί σκέφτεται ότι τα φώτα έσβησαν,
άρα δεν είναι κανείς στο δωμάτιο.
Ίσως κοιμήθηκε κάποιος στον καναπέ και πάτησε κατά λάθος το τηλεχειριστήριο.
Κι εγώ στέκομαι στο σκοτάδι
και λέω "Θ' ανάψεις; Σε αγόρασα! Και σε διέταξα ν' ανάψεις!"
Έρχεται τρέχοντας το παιδί.
Λέει "Μπαμπάκα, μη φωνάζεις έτσι".
"Έχεις δίκιο, φιλαράκι. Συγγνώμη".
Λέει "Μπαμπάκα, γιατί φωνάζεις;"
"Γιατί πλήρωσα για την τηλεόραση.
Θέλω να δω μια ταινία μαζί σας
και κάθε φορά που την ανάβω, δεν ανάβει.
Πάντα κάτι γίνεται."
Ακούμπησε το χεράκι της στον ώμο μου
και μου είπε "Μπαμπάκα, όλα θα πάνε καλά".
Δεν νομίζω ότι ξέρει τι σημαίνει αυτό.
Ξέρει μόνο πότε να το πει επειδή το λέει η γυναίκα μου.
"Γλυκιά μου, όλα θα πάνε καλά. Θα πάρουμε άλλο μπαλόνι.
Θα σου πάρουμε άλλο".
Έκανε κι αυτή το ίδιο. Μου έλεγε "Μπαμπάκα, όλα θα πάνε καλά".
Με το χεράκι της στον ώμο μου.
Και εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα
"Σωστά. Όλα θα πάνε καλά.
Θα μπορούσα ν' ανάψω τα φώτα.
Ας χαλαρώσω. Ας μη δω ταινία. Σημασία έχει να είμαι μαζί σας".
Έκανα αυτήν τη βαθυστόχαστη σκέψη για περίπου μισό δευτερόλεπτο.
Την επόμενη στιγμή άρχισα να νιώθω εντελώς άχρηστος.
Σκέφτηκα "Πόσο μπάχαλο είμαι τελικά; Ένα τετράχρονο μου δίνει μαθήματα ζωής.
Μου πετάει τις αλήθειες στη μούρη".
Οπότε… Τέλος πάντων.
Θα προσπαθήσω να μείνω νηφάλιος μέχρι να βρω μια άκρη…
Φίλε, είναι χάλια όμως. Δεν θα πω ψέματα.
Να αντιμετωπίζεις τη ζωή κατάματα κάθε μέρα.
Να προσεύχεσαι να σε πάρει ο ύπνος. "Θεέ μου, κάνε το να τελειώσει!"
Τους αντιπαθώ τους νηφάλιους.
"Όλα τέλεια. Νιώθω τόσο ζωντανός. Έχω τόση ενέργεια".
Πόσο καιρό θέλω για να φτάσω εκεί;
Πίνω ένα μιλκ σέικ μια φορά την εβδομάδα. Αυτό έχω καταφέρει.
Παραγγέλνω ice cream soda. Τι θλιβερό!
Απλώς θλιβερό.
Σαν να βλέπεις αθλητή που δεν τρέχει πια.
"Έπινα μέσα στη μέρα, φίλε. Ήταν τέλεια".
Οπότε…
Τέλος πάντων.
Δεν ανέφερα πόσο ενθουσιασμένος είμαι
που εμφανίζομαι εδώ.
Είναι τέλεια.
Ναι.
Αν στέκεσαι εδώ μία ώρα με αυτόν τον αέρα,
τα χείλη σου σκάνε.
Σαν να 'σαι στο μπροστινό μέρος πλοίου.
Ας τελειώσουμε με κάνα δυο βλακείες.
Και φεύγουμε.
Για να δούμε. Ναι, μια χαρά είμαι.
Ακούστε ένα καλό.
Ένα δυο χρόνια πριν,
πριν ξεκινήσει αυτή η μαλακία με την πανδημία,
την κάκιστη προσπάθεια της Μητέρας Φύσης να ξεφορτωθεί όσους θέλει να ξεφορτωθεί,
αναβάλλοντάς το συνέχεια, λες και είναι σχολική εργασία,
δούλευα στη Νέα Υόρκη, ως ηθοποιός. Έπαιζα έναν πυροσβέστη.
Δεν είμαι και ο καλύτερος ηθοποιός.
Κάποιοι το είδατε. Ελπίζω να πληρώσατε, τσιγκούνηδες.
Τζάμπα το είδατε όλοι, μπάσταρδοι!
Φροντίζω λοιπόν να μοιάζω εμφανισιακά με τον χαρακτήρα.
Άφησα ένα μεγάλο ηλίθιο μουστάκι πυροσβέστη
που έδειχνε τέλειο όταν φορούσα τη στολή του πυροσβέστη,
είχα ψεύτικο χώμα στη μούρη.
Έμοιαζα σαν να σβήνω φωτιές εδώ και 20 χρόνια.
Όμως όταν έβγαζα τη στολή,
καθάριζαν το πρόσωπό μου και έβαζα κανονικά ρούχα,
έμοιαζα με θλιβερή γριά αδερφή
που δεν βρήκε ποτέ την αγάπη.
Και κοίτα να δεις τύχη. Στη Νέα Υόρκη ήμουν τον Ιούνιο.
Ο Μήνας Υπερηφάνειας των Γκέι, όπως έμαθα σύντομα.
Όλος ο μήνας.
Οι γκέι άντρες έχουν πολύ δυναμική παρουσία εκεί.
Γεμάτο το μέρος. Σχεδόν βουλιάζει το νησί.
Τόσο πολλοί είναι.
Κι εγώ λέω "Θεέ μου!
Τριάντα μέρες αυτή η μαλακία;"
Κι εγώ έχω ένα πορτοκαλί
μουστάκι αλά Φρέντι Μέρκιουρι στη φάτσα.
"Θα με παρενοχλήσουν πολλοί" σκέφτηκα.
Είχα γυμναστεί για τον ρόλο, είχα γίνει φέτες.
Θα σου πω κάτι, φίλε. Για αυτές τις 30 μέρες του Ιουνίου
δεν μου έριξε ούτε μια ματιά ένας γκέι.
Όχι να μου την πέσει.
Δεν έχω ξανανιώσει τόσο γέρος και μη επιθυμητός.
Θα σας πω κάτι. Αν είσαι άντρας,
όταν γερνάς αρκετά, δεν σε κοιτάζουν πια οι γυναίκες.
Ξέρεις ότι θα έρθει αυτή η μέρα.
Αλλά κανείς δεν σου λέει ότι θα γεράσεις τόσο
που ούτε άντρας δεν θα θέλει να σε πηδήξει.
Είναι γεγονός.
Γερνάς τόσο που σε βλέπει μια αδερφή 60 χρονών και λέει
"Προχώρα. Έχω καλύτερες επιλογές. Έλεος.
Βάλε μαλλιά. Κάνε μαύρισμα με σπρέι.
Θα βρω κανέναν σαραντάρη. Προχώρα εσύ".
Φίλε, με έπιασε κρίση πανικού.
Είπα "Άργησα πολύ να παντρευτώ. Έκανα παιδιά μεγάλος. Σύντομα θα πεθάνω".
Έκανα σαν να είχε τελειώσει η ζωή μου.
Περπατάω λοιπόν στην Ένατη Λεωφόρο και αρχίζω να κουνιέμαι λίγο,
μήπως γίνει κάτι. Ήμουν απελπισμένος.
Κυρίες μου, τα έχετε περάσει. Ξέρετε.
Θες να πιστεύεις ότι το 'χεις ακόμα.
Περπατώ λοιπόν με ανάλαφρο βήμα.
Μακάρι να μην ήταν αλήθεια.
Κατεβαίνω την Ένατη Λεωφόρο και καθώς σηκώνω το βλέμμα,
βλέπω δυο τετράγωνα πιο πέρα μια λεσβία να έρχεται.
Ξέρω, είμαστε στο Μπόλντερ του Κολοράντο.
Θα σκέφτεστε όλοι "Φίλε,
πώς ήξερες ότι είναι λεσβία;
Δεν είναι ωραίο αυτό. Την κοίταξες και κατάλαβες ότι είναι λεσβία;
Δεν την ξέρεις. Οπότε πώς…
Πώς ξέρεις ότι είναι λεσβία;"
Εύκολο.
Όπως το ξέρετε κι εσείς.
Όπως το ξέρουν και οι άλλες λεσβίες.
Δεν είναι και μαθηματικά.
Καταλαβαίνω. Το 2021 δεν επιτρέπεται να πεις
"ξέρω τι εμφάνιση έχουν οι λεσβίες".
Κρίνοντας από τη σιωπή σας, συμφωνείτε μάλλον.
Δεν επιτρέπεται, έτσι;
Το αστείο είναι ότι αν εμφανιζόταν εδώ ένας λευκός 20χρονος
με μαλλιά κολλημένα πίσω, όρθιο γιακά και μοκασίνια
θα λέγατε "Μέλος αδελφότητας, βιαστής. Με μπαμπά δικαστή. Θα γλιτώσει τη φυλακή.
Μόλις σκότωσε πέντε ανθρώπους γιατί είχε πιει και οδηγούσε.
"Ήδη παρήγγειλε το επόμενο ακριβό αμάξι του".
Έτσι;
Αυτό επιτρέπεται να το δεις. Αυτό το βλέπεις.
Πεντακάθαρα.
Λεσβία.
Δεν έχω ιδέα.
Τόσο προοδευτικοί είστε.
Έτσι;
Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα.
Έτσι;
Ας παίξουμε ένα παιχνίδι.
Θα αναφέρω κάποιους ανθρώπους
να δείτε τι εικόνες σας έρχονται στο μυαλό.
Οικοδόμος.
Φίλαθλος.
Μπογιατζής.
Σκεϊτμπόρντερ.
Λεσβία.
Είδατε; Κενό!
Είναι λεσβία αυτή;
Είμαι εγώ…
Έχω γκέι φίλους, αλλά δεν έχω προσέξει
να έχουν κάποιο κοινό στοιχείο.
Δεν λέω ότι όλες οι λεσβίες μοιάζουν.
Δεν θα έλεγα ποτέ τέτοια ανοησία.
Λέω όμως
ότι καμιά φορά είναι πανεύκολο να το καταλάβεις.
Έτσι;
Όρθιο κοντό μαλλί, αλυσίδα πορτοφολιού, περπατάνε έτσι.
Σωστά;
Ακόμη και τότε, δεν λέω ότι είναι 100% σίγουρο.
Αλλά αν με πιέσεις ν' απαντήσω, θα πω λεσβία.
Θα πω λεσβία.
Αυτή είναι η τελική μου απάντηση. "Λεσβία".
Έτσι;
Τέλος πάντων…
Αυτή ανηφορίζει λοιπόν.
Εγώ κατηφορίζω, έτσι;
Και είναι ξεκάθαρο
ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον.
Δεν θέλω να πέσω πάνω σε μια γυναίκα. Σε κανέναν στη Νέα Υόρκη βασικά.
Οπότε φέρομαι σαν κύριος. Βλέπω τι πρόκειται να συμβεί.
Οπότε μπαίνω σιγά σιγά στη δική μου λωρίδα.
Όλα καλά τώρα, έτσι; Τότε συνέβη κάτι πολύ παράξενο.
Διανύσαμε άλλα 30 μέτρα και ξαφνικά
εκείνη μπαίνει πάλι στη λωρίδα μου.
Περπατάω και σκέφτομαι "Τι περίεργο. Νόμιζα ότι είχα βρει τη λύση".
Οπότε αλλάζω ξανά λωρίδα.
Διανύουμε άλλα 30 μέτρα και ξαναμπαίνει στη λωρίδα μου.
Έχω φτάσει στην άκρη του πεζοδρομίου.
Σκέφτομαι, τι είναι πολιτικά ορθό να κάνω;
Τι πρέπει να κάνω;
Πρέπει να μπω στη λωρίδα των ποδηλατών
και να περάσει κανένα πιτσιρίκι με το ηλεκτρικό του ποδήλατο,
τρέχοντας με 60 χιλιόμετρα την ώρα, και να με πετάξει κάτω;
Και για όσο ζω, θα σκέφτομαι τη λεσβία που με έβγαλε από τον δρόμο;
Αυτό να κάνω;
Να της παραχωρήσω όλο το πεζοδρόμιο;
"Ω, Λεσβιοτάτη μου!"
Έτσι;
Ή να λειτουργήσω πιο αποφασιστικά και να προστατέψω τη λωρίδα μου;
Έτσι;
Δεν είμαι περήφανος, αλλά διάλεξα το δεύτερο, εντάξει;
Είπα "Κοίτα. Είμαι 53 ετών.
Μετακινήθηκα δύο φορές. Έχω κάρτα συνταξιούχου. Εγώ είμαι το θύμα.
Οπότε…"
Το παίρνω πιο αποφασιστικά και σκέφτομαι ότι θα γίνει χαμός.
Δεν μου έχει ξανασυμβεί αυτό με γυναίκα.
Είμαστε σε δημόσιο χώρο. Θα βλέπει ο κόσμος.
Δεν θα πω ψέματα. Άρχισε να με πλησιάζει.
Πήρα θέση λοιπόν, είχα τη σωστή στάση σώματος.
Ήταν γεροδεμένη. Δεν ήθελα να με κάνει δυο σβούρες.
Δεν θα επέτρεπα να συμβεί αυτό.
Παίρνω θέση λοιπόν και τελευταία στιγμή
γύρισε τον ώμο της. Δεν ακούμπησαν οι ώμοι μας.
Βρήκε όμως το χέρι μου το χέρι της
με αρκετή δύναμη ώστε να κάνουμε κι οι δύο μεταβολή.
Οι περισσότεροι οδηγείτε.
Θα σας εξηγήσω ποιο είναι το πρωτόκολλο συμπεριφοράς των πεζών στη Νέα Υόρκη.
Αν περπατάς στη Νέα Υόρκη
και το μανίκι σου βρει το μανίκι κάποιου άλλου,
δεν σταματάς.
Κοιτάς και λες "Συγγνώμη. Εγώ φταίω. Καλημέρα".
Έτσι; Μετά υπάρχει το επόμενο επίπεδο.
Αν πέσεις πάνω σε κάποιον ενώ περπατάς,
γυρνάς και λες "Συγγνώμη, δεν σε είδα".
Κάνεις μια μικρή υπόκλιση. "Εγώ φταίω".
Λες ό,τι χρειαστεί, "Σενσέι μου", ας πούμε,
για να μην οξυνθεί η κατάσταση.
Και μετά το τελευταίο.
Ενώ περπατάς, πέφτει κάποια με τόση δύναμη πάνω σου
που γυρνάς και μιλάς σαν τον Χόφμαν ή τον Ντε Νίρο.
"Περπατάω εδώ!
Μετακινήθηκα δύο φορές, δεν το είδες;
Μπήκες στη λωρίδα μου δυο φορές".
Γυρνάω λοιπόν για να συγκρουστώ μαζί της.
Και δεν γύρισε να ρίξει ούτε μια ματιά.
Δεν θα πω ψέματα. Με ενόχλησε αυτό.
Με ενοχλούσε για τρεις μέρες.
Περπατούσα στην πόλη και σκεφτόμουν
"Μαλακίες, διάολε!
Αποκλείεται να μην το έκανες επίτηδες!
Μπήκες στη λωρίδα μου."
Και νιώθω τον θυμό. Βράζω μέσα μου.
Ξέρω ότι θα μείνει εκεί ο θυμός
και κάποια μέρα θα ακούσω πάλι "Συγγνώμη, μπαμπάκα".
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό στην κόρη μου. Στα παιδιά μου.
Άρχισα να διαβάζω για τον θυμό.
Γκούγκλαρα "Πώς να σου φεύγει ο θυμός".
Και βρήκα τη λέξη ενσυναίσθηση. Αν βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου
μπορείς να καταλάβεις
τον λόγο που είναι έτσι και κάπως να συνεννοηθείτε.
Ωραία, είπα. Θα βάλω τον εαυτό μου στη θέση της.
Τι μπορεί να κάνει κάποια να μπει κατά λάθος στη λωρίδα σου δυο φορές;
Άρχισα να σκέφτομαι πιθανές εξηγήσεις.
Είχε παραμορφωμένα άκρα; Όχι.
Είχε πάθει εγκεφαλικό;
Είχε παράλυση Bell;
Μήπως ήταν μούμια; Είχε ξύλινο πόδι;
Μήπως είναι από τους ανθρώπους που περπατάνε διαγώνια;
Είσαι πίσω τους στο αεροδρόμιο, πάνε αργά.
Πας λοιπόν εσύ στα δεξιά και σέρνουν τη βαλίτσα τους εκεί.
Πας αριστερά και έρχονται κι αυτοί αριστερά.
Σαν καράβι που κουνιέται.
Όχι, δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά. Τέλος!
Ήμουν ακόμη θυμωμένος.
Ήμουν ακόμη πολύ θυμωμένος.
Και είπα "Ποιος χέστηκε; Σκασίλα μου".
Ψέμα το "σκασίλα μου".
Πήγα σπίτι τελικά.
Είμαι σπίτι, πλένω πιάτα, πολύ Ζεν κατάσταση.
Μια εβδομάδα μετά, πλένεις πιάτα, δεν σκέφτεσαι.
Το μυαλό είναι άδειο. Πλένω πιάτα.
Και ξαφνικά μου ήρθε η απάντηση.
Ήρθε και τρύπωσε στο μυαλό μου. Σήκωσα το βλέμμα.
Και είπα "Θεέ μου! Ξέρω γιατί το έκανε".
Ξέρω γιατί έπεσε πάνω μου.
Έπεσε πάνω μου επειδή είναι λεσβία.
Ήταν ξεκάθαρο.
Έψαχνα την απάντηση όπου μπορείτε να φανταστείτε.
Ενώ η απάντηση ήταν μπροστά μου.
Το έκανε επειδή είναι λεσβία.
Κρίνοντας από το γεγονός ότι οι περισσότεροι είστε σιωπηλοί,
θα σας πω εγώ το πόρισμα.
Ενσυναίσθηση, παρακαλώ.
Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση μιας λεσβίας.
Με ποιες βγαίνουν οι λεσβίες; Με γυναίκες.
Με ποιες συζούν; Με γυναίκες.
Με ποιες κάνουν σχέσεις; Με γυναίκες.
Ποιες παντρεύονται; Γυναίκες.
Και σκέφτομαι "Θεέ μου! Τα έχω κάνει κι εγώ όλα αυτά".
Ξέρω πώς είναι.
Ξέρω πώς είναι να ζεις με μια τέτοια.
Είναι σκέτη απελπισία.
Προσπαθείς να τις κάνεις χαρούμενες. "Σου αγόρασα κάτι φανταχτερό. Καλό;"
Θέλεις να τις κάνεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Αποκλείεται να συμβεί.
Μόνο ένα "Συγγνώμη, αλλά…" θα ακούσεις.
Ξέρω τι σημαίνει να κερδίζεις σε μια διαφωνία.
Και το γυρνάνε τούμπα, κλαίνε κι εσύ ζητάς συγγνώμη.
Σκέφτεσαι "Τι σκατά έγινε;
Πώς χάνω; Αφού κέρδιζα!"
Νιώθεις σαν βλάκας και πας μια βόλτα.
Και σκέφτεσαι
"Πώς έχασα πάλι;"
Βρίσκεις την άκρη, νιώθεις ανόητη
και τότε βλέπεις έναν καραφλό με πορτοκαλί μουστάκι.
Και σκέφτεσαι "Πάρε κι εσύ λίγο.
Πάρε λίγο θυμό".
Ναι.
Νιώθω τόσο χαζός που θύμωσα με τη γυναίκα αυτήν.
Δεν έπρεπε να θυμώσω αλλά να την κεράσω μπίρα.
Να την ακούσω, να δείξω ενσυναίσθηση,
να πω "Δεν φταις. Παντρεύτηκες γυναίκα. Κι εγώ.
Δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσεις εσύ".
Αν δεν με πιστεύετε, παρατηρήστε λίγο τον κόσμο.
Δείτε το πρόσωπο της μέσης λεσβίας.
Όχι μια 20χρονη λεσβία, με όλη τη ζωή μπροστά της
και τρελή χαρά στο βλέμμα.
Εννοώ μια λεσβία γύρω στα 35 με 36
που τώρα συνειδητοποιεί πώς θα είναι η φάση.
Και μετά κοιτάξτε έναν παντρεμένο άντρα της ίδιας ηλικίας.
Δείτε το δικό του βλέμμα.
Δείτε το δικό της βλέμμα. Μετά πάλι το δικό του.
Το ίδιο γαμημένο βλέμμα!
Ναι. Μετά δείτε τους γκέι άντρες.
Απίστευτα χαρούμενοι άνθρωποι.
Παραείναι χαρούμενοι. Λες "Πώς πάει;"
Και λένε "Γεια!"
Σχεδόν αιωρούνται μέσα στον χώρο
με αυτήν την έλλειψη οιστρογόνων να σου διαλύει τα όνειρα.
Όχι.
Δείτε, μπορεί να είναι και βιτρίνα.
Δεν λέω ότι όλοι οι γκέι είναι απίστευτα ευτυχισμένοι.
Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι περνάνε μια χαρά.
Είναι από τους πιο θετικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ.
Στηρίζουν τις ιδέες σου.
Σου λένε "Ναι, γλυκέ μου, ναι!
Είσαι θεός, θα τα καταφέρεις!"
Οι λεσβίες κάθονται στο μπαρ σαν κουρασμένοι μπάτσοι.
"Μαλακίες είναι όλα.
Πώς μου ήρθε;
Στις δέκα μέρες γνωριμίας να συζήσουμε; Πάω καλά;
Είναι τρελή!"
Νομίζω ότι οι παντρεμένοι άντρες και οι λεσβίες
πρέπει ν' αρχίσουν να κάνουν παρέα.
Να σκεφτούμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε το κοινό μας πρόβλημα.
Τις γυναίκες στη ζωή μας.
Ώστε να γίνουμε κι εμείς όσο χαρούμενος μοιάζει
ο μέσος γκέι εκεί έξω.
Αν τα πιστεύετε αυτά, θα σας δώσω δυο συμβουλές.
Αν είναι να διευρύνετε τον κύκλο των φίλων σας,
θα σας δώσω δυο συμβουλές. Μην κάνετε παρέα με οποιαδήποτε λεσβία.
Βεβαιωθείτε ότι κάνετε παρέα με τον άντρα
της σχέσης, εντάξει;
Δεν εννοώ να μοιάζει με άντρα, εμφανισιακά.
Εννοώ αυτήν που της ρίχνουν το φταίξιμο σχεδόν πάντα για όλα.
Έτσι;
Καμία σχέση δεν είναι ισορροπημένη.
Κάποιος τη σκαπουλάρει πιο εύκολα.
Κάποιος πάντα ακολουθεί. Σαν αγώνας ποδηλάτου.
Κάποιος είναι μπροστά, τρώει στη μάπα τη φουρτούνα.
Έτσι;
Κι ο άλλος κάθεται από πίσω.
"Ναι, βρέχει πολύ".
Κρύβεται κάτω από το πόντσο σου.
Αρσενικό-θηλυκό, θηλυκό-θηλυκό, όποια κι αν είναι η φάση σας.
Σε κάθε σχέση, υπάρχει αυτός που πλένει τα πιάτα
και αυτός που τα αφήνει να μουλιάζουν. Έτσι;
Δεν τα αφήνουν να μουλιάζουν. Ξέρουν ότι θα τα πλύνεις.
Απλώς σε περιμένουν.
Μετά από λίγο, δεν αντέχεις πια.
Πας και αρχίζεις να τα πλένεις.
Μετά τι κάνουν;
Πάνε στο άλλο δωμάτιο σαν να μην ξέρουν τι κάνεις
και όταν ακούνε τις κατσαρόλες, αρχίζει η παράσταση.
Έρχονται τρέχοντας και λένε "Έλα!
Θα τα έπλενα εγώ".
Και λες "Δεν θα τα έπλενες! Οκτώ ώρες είναι εκεί!
Έχω τα χέρια μου μέσα στα νερά όπου επιπλέουν αυγά.
Μη με δουλεύεις! Είσαι ένα ζώον!
Σε μεγάλωσαν ζώα. Φύγε από εδώ".
"Μη μου φωνάζεις!" Έτσι;
Ναι.
Σε κάθε σχέση υπάρχει αυτός
που θα βγάλει τη σακούλα σκουπιδιών από τον κάδο
και θα κάνει…
Θα τη δέσει και θα την αφήσει γερμένη στον πάγκο.
Σαν να δέχτηκε επίθεση από μαφιόζους.
Και υπάρχει αυτός που παίρνει τη σακούλα
και μέσα στη νύχτα την πάει στον κάδο απορριμμάτων.
Η γυναίκα μου έχει πλάκα. Την αγαπώ, αλλά οι δικαιολογίες της είναι απίστευτες.
Λέω "Γιατί δεν βγάζεις ποτέ τα σκουπίδια;" Λέει "Επειδή φοβάμαι τα κογιότ".
"Φοβάμαι τα κογιότ".
Της λέω "Κι εγώ!
Είναι λυσσασμένα σκυλιά. Κυνηγάνε δύο τρία μαζί, σε αγέλη.
Δεν τα βγάζεις επειδή δεν θέλεις.
Επειδή ξέρεις ότι θα τα βγάλω εγώ. Οπότε φύγε από εδώ".
Σοβαρά.
Τέλος πάντων…
Ξέρω ότι είπα πολλά διχαστικά πράγματα απόψε.
Πριν φύγω λοιπόν,
θέλω να…
Να νιώσει ενωμένο το κοινό.
Είναι διχαστικοί καιροί.
Όλοι θέλουν να νιώθουν ασφαλείς. Ας πιάσουμε ένα μη αμφιλεγόμενο θέμα.
Για να μην πάτε σπίτια σας και μαλώσετε.
Τι λέτε; Ωραία.
Ας μιλήσουμε για την έκτρωση.
Όλοι έχουν μια άποψη.
"Το σώμα είναι δικό μου". "Πήγαινε στο Άρκανσο τότε, σκύλα!"
Όλοι έχουν μια άποψη.
Κι εγώ έχω. Ζητώ συγγνώμη που πρέπει να την ακούσετε.
Γιατί πρέπει να σας πω
ότι έχω μια κάπως άβολη άποψη για την έκτρωση.
Σας το λέω από την αρχή.
Είμαι 100% υπέρ του δικαιώματος της επιλογής των γυναικών.
Κυρίες μου, σας είπα, έχω άβολη άποψη!
Μην εμπιστεύεστε τόσο εύκολα. Εσάς θα σας απήγαγαν στο λεπτό!
Περιμένετε λίγο.
Πρέπει να με τσεκάρετε πρώτα.
Εύκολα θύματα απαγωγής.
Είπα ότι έχω άβολη άποψη.
Δικαίωμα στην επιλογή. Το στηρίζω.
Δεν μου αρέσει να μου λένε τι να κάνω. Δικό σας είναι το σώμα.
Ποιος είμαι εγώ για να σας πω τι θα κάνετε στο σώμα σας;
Πάντα μου φαινόταν λογικό.
Εξακολουθώ να πιστεύω όμως ότι σκοτώνετε ένα μωρό.
Εδώ είναι που γίνεται άβολο.
Το σκέφτομαι και μου φαίνεται λογικό.
Όταν λέει κάποια "Μη μου λες τι να κάνω. Δικό μου σώμα, δική μου επιλογή".
Έχει δίκιο, φίλε. Άσ' την ήσυχη.
"Σκοτώνεις ένα μωρό!"
Υπάρχει κι αυτό λοιπόν. Έτσι;
Ειλικρινά τώρα.
Αυτός είναι ο σκοπός της διαδικασίας.
Δεν πας εκεί επειδή έχεις πόνο στο αυτί.
Πας και λες "Έχω ένα μωρό μέσα μου.
Πάρτε το, γαμώτο".
Μπαίνεις με ένα μωρό, βγαίνεις χωρίς μωρό.
Τι συνέβη στο μωρό;
Κάτι συνέβη.
Λένε λοιπόν "Δεν είναι ζωή ακόμη.
Δεν είναι μωρό ακόμη.
Αν πας την πρώτη Πέμπτη ή την τελευταία Τρίτη
και φέρεις και μια βόλτα".
Κάπως τα φέρνουν από εδώ κι από εκεί.
"Δεν είναι μωρό ακόμη", αυτό λένε.
Ίσως είναι αλήθεια, ίσως όχι. Δεν ξέρω. Δεν είμαι γιατρός.
Αλλά το ένστικτό μου λέει πως αυτό δεν βγάζει νόημα.
Δεν είναι μωρό.
Σαν να φτιάχνω τούρτα, να ρίχνω το μίγμα στο ταψί,
να το βάζω στον φούρνο και μετά να έρχεσαι,
να πιάνεις το ταψί και να το πετάς στο πάτωμα.
Σου λέω "Κατέστρεψες την τούρτα γενεθλίων!"
Κι εσύ μου λες "Δεν ήταν τούρτα ακόμη".
"Θα γινόταν όμως.
Αν δεν έκανες αυτό που έκανες,
η τούρτα θα είχε γίνει σε 50 λεπτά.
Δολοφόνησες την τούρτα, κάθαρμα!"
Έτσι;
Μην ενθουσιάζεστε εσείς που είστε κατά των εκτρώσεων.
Το βρίσκω σπουδαίο το ότι σκοτώνετε τα μωρά σας.
Είναι φανταστικό.
Βοηθάτε τη Μητέρα Φύση. Είμαστε πάρα πολλοί.
Η θερμοκρασία έχει ανέβει επικίνδυνα. Ζώα απειλούνται με εξαφάνιση.
Οι ωκεανοί έχουν γεμίσει πλαστικά.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους ανθρώπους.
Και ειδικά, αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου,
έχεις κάνει τίποτα σπουδαίο στη ζωή σου;
Αυτός που πηδιέσαι έχει κάνει κάτι σπουδαίο στη ζωή του;
Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις είναι "όχι".
Θα φτιάξετε εσείς έναν σπουδαίο άνθρωπο;
Δεν λέω ότι θα φτιάξετε κακό άνθρωπο.
Απλώς θα είναι ένας ακόμη που δεν φεύγει με το που ανάβει πράσινο,
επειδή χαζεύει στο κινητό του.
Τέλος χρόνου. Ήσασταν υπέροχοι.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Ήταν υπέροχα.
Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε.
Το εκτιμώ, πραγματικά. Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Στεφανία Ρουμπή