FILM ANIME NETFLIX
Boli…
Kanna.
Mamo.
Jesteś cała?
Tak.
Dalej nie biegniemy?
Jestem cała!
Dobrze, dobrze.
Czyli… możesz biec dalej?
Tak. Wyścig się nie skończył.
Nawet nie biegłam najszybciej, jak umiem.
Nie cierpisz przegrywać.
Nie wiem, po kim to masz.
Dobrze.
To w drogę!
Na miejsca!
- Gotowi… - Start!
Kanna, ejże!
Uważaj, zostajesz w tyle!
Bereczku, chodź no tu Tu, gdzie klaszczą rączki
Gazu!
Już ci weselej.
Co?
Mamo!
Czekaj!
Hej!
Nie zostawiaj mnie tu!
KAMIARIZUKI – MIESIĄC BOGÓW
KANNAZUKI – MIESIĄC BEZ BOGÓW
„Miesiąc Kanna”.
Co…?
Jestem!
Tak?
Co jest, Hayama?
- Zawstydziłaś się? - Przepraszam.
Czy aż tak ci nudno na moich lekcjach?
Ciutkę.
Litości. Dobrze, wracając.
Wrzesień to miesiąc Naga.
Strona 125.
Październik – miesiąc Kanna.
Kanna?
Moja babcia nie używa tej nazwy.
Tak, w rejonie Izumo w Shimane nazywają go inaczej.
U nich…
to chyba miesiąc Kamiari.
Miesiąc Kamiari?
Według legend z Izumo,
bóstwa Yaoyorozu zbierają się wtedy w świątyni Izumo Taisha
i zawierają więzi podczas zgromadzenia o nazwie Kamihakari.
Dziś można by powiedzieć, że bóstwa urządzają zjazd.
- Zjazd? - Dziwne.
- Znów gubią wątek. - No.
Według dawnego kalendarza, Kamihakari odbywa się w październiku.
Bóstwa opuszczają wtedy inne miejsca w Japonii.
Stąd „miesiąc bez bogów”,
ponieważ wszystkie są wtedy zebrane w Izumo.
- Na miejsca! - Innymi słowy – są tam obecne.
Dlatego właśnie w Izumo październik nosi nazwę „miesiąca bogów”.
Już rozumiecie?
Gotowi!
Chłopcy są tacy wolni.
- No. - Nie ociągać się!
W tym tempie w życiu nie ukończycie wyścigu!
Po co każe nam biegać teraz?
Właśnie, na trening już za późno.
Ale podobno idzie tajfun.
- Serio? Módlmy się o deszcz! - Teraz ja.
Deszczu, przyjdź
Przyjdź!
Rety, chłopaki to takie młotki.
Dajcie spokój.
Kanna?
Coś nie tak?
Nie jestem w formie. Też pomodlę się o deszcz.
- Poważnie? - Deszczu
Deszczu, przyjdź
Dobrze, teraz dziewczynki.
Pierwsza grupa – na miejsca.
Yamamoto, Ogawa, Hayama, Murayama.
Gdzie Ogawa? Hej, Ogawa!
Tutaj!
Na miejsca!
Gotowi!
- Proszę pana? - Co jest?
Złapał mnie skurcz.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra. Chyba za mało ćwiczę.
- Idę do pielęgniarki. - Nie ma wyjścia.
Odprowadzę cię.
Nie, dam sobie radę.
Dobrze, na miejsca.
Zajęcia dobiegły końca.
Wychodzących prosimy, by uważali w drodze powrotnej.
Shiro, spójrz.
Shiro.
Fajnie tak być królikiem bez zmartwień.
Nikomu nie mówiłam, co naprawdę czuję.
Hej! Pierwszy pod moim domem wybiera, w co dziś gramy!
Dobra!
Wydaje mi się, że bieganie nie…
Kanna!
Chodźmy!
Już idę.
Na razie.
Szukałam cię.
Wybacz.
Naprawdę lubisz te króliki.
Bo są słodkie.
Noga już cię nie boli?
Dalej trochę dziwnie chodzę.
DOMEK KRÓLIKÓW
Do widzenia.
Do widzenia!
Straszne te gołębie.
Hej, Kanna?
Nie zmuszaj się, żeby pobiec w przyszłym tygodniu w maratonie.
Mówiłam, że nic mi nie jest.
Nie to mam na myśli. Minął dopiero rok.
- Nauczyciele na pewno… - Posłuchaj.
Tata bardzo się na to cieszy i będzie mi kibicował.
Dlatego nie mam wyjścia.
Kanna…
Poza tym chłopaki w ogóle się nie starają.
Przynajmniej dziewczyny powinny.
To prawda.
Chodź, wracajmy do domu.
Może najpierw pójdziemy na zenzai?
Chętnie.
Mama pisze, żebym wracała do domu.
W porządku.
- Przepraszam. - Coś ty.
W sumie też mam coś do zrobienia.
To do jutra.
Do jutra.
W takim razie…
Przepra…
A potem An się pogniewała.
O rety, i co dalej?
Tae musiała ją przeprosić.
Co dzisiaj na obiad, mamo?
Co byś chciała? Może curry?
Co, znowu curry?
Chcę coś innego.
Pa, pa!
Pa, pa.
MARATON KANNY
WYRÓŻNIENIE ZA UKOŃCZENIE MARATONU: KANNA HAYAMA
Wróciłem.
Dlaczego światło się nie paliło?
Cześć, tato.
Też dopiero wróciłam.
Aha.
- Kanna? - Tak?
Biegniesz w przyszłym tygodniu, tak?
Dzięki. Nie trzeba było.
Co jest?
Są za małe. Noszę już 37.
Tak? Aha…
Nie wiedziałem.
Dobrze, 37.
- Pójdę je wymienić. - Nie trzeba.
- Pobiegnę w swoich. - Kanna.
Naprawdę dasz radę pobiec?
Spokojnie.
Pójdę zrobić obiad.
Yayoi.
SZKOLNY MARATON
No i nie wymodliłeś deszczu.
- Dzieci nie chcą się uczyć w domu. - Moje też nie.
Deszczu, przyjdź
Chłopcy mają dobry humor.
Tak…
Kanna!
Miki!
- Jak się masz? - Nienajgorzej.
Dzień dobry, Kanno.
Dzień dobry.
Pani mamo Miki.
Dziękuję w imieniu córki.
Ależ nie ma za co.
- Ostatnio dała jej pani ciasto. - Ej, przestań.
- Żaden kłopot. - Chodź.
Twój tata jest przezabawny.
To taki zapaleniec.
Narobi mi wstydu.
Witam wszystkich. Niestety, mamy dziś pochmurny dzień.
Startujemy stąd, tak?
Chyba damy radę.
- Dajmy z siebie wszystko! - Tak!
Dobrze, zawodnicy na miejsca!
Gotowi!
Kanna, powodzenia!
Kanna na pewno dobiegnie.
Na pewno.
Pierwszy już jest.
- Dajesz! - Gazu!
Miki jest bardzo szybka.
Kannę też już widać.
Cudownie! Minęła kolejnego!
Kanna!
- W porządku? - Tak.
- Ale pędziłaś. - Kanna!
Dasz radę!
Uda ci się!
Kanna!
Kanna, dawaj!
Kanna!
Kanna?
Co jest? Wszystko gra?
Nie forsuj się tak.
Wcale… się nie forsuję.
Pamiętasz, co powtarzała mama?
Nieważne, która będziesz na mecie.
- Nie powtarzaj tego. - Co?
Nie powtarzaj za mamą.
Tak jakbyś ją rozumiał!
Kanna.
Czekaj!
Kanna, zaczekaj! Kanna!
- Kanna? - Kanna!
Kanna!
Wracajcie do swoich sal.
Hej, stój!
Kanna!
Mamo!
Dlaczego?
Tęsknię.
Co się… dzieje?
Prze…
Nie!
Spokojnie, zostaw to mnie.
Dziękuję.
Czy to wisior od Yayoi?
Znasz moją mamę?
- Kim jesteś? - To nie twój interes!
Zdejmij wisior Yayoi, człowieczko.
Co? Wisior?
Ściągaj go z ręki!
Diabeł?
Przestań!
No oddawaj!
Shiro?
Precz, diable!
Ty mówisz?
Nie wolno ci ściągać bransoletki!
Niech to, już tu jesteś.
Nie muszę zabierać wisiora,
żeby zająć miejsce Idatena!
Nie pozwolę.
To dziecko jest córką Yayoi.
Nie potrzebujemy następczyni!
Nieważne. Podejdę was kiedy indziej.
Shiro to ty, zgadza się?
Skąd znasz moją mamę?
Jestem posłańcem bogów,
a twoja mama była poprzednią Idaten-shin.
Idaten-shin? Kto to?
Szybki biegacz.
Tak jakby bóstwo biegania.
Moja mama to bóstwo?
Konkretniej rzecz biorąc, dziecko bóstw.
A tamten jest potomkiem diabłów, które nie znoszą Idatenów.
Nie bój się.
Przysłano mnie, żebym bronił cię przed takimi łotrami
i pomógł ci wypełnić zadanie.
Czyli nie jesteś Shirem?
Śpieszyło mi się, więc posłużył mi za yorishiro.
- Inaczej mówiąc, pożyczyłem jego ciało. - Co to znaczy?
Gdy tylko zjawił się potomek noszący wisior Idatena,
innymi słowy – ty, popędziłem tu ile sił.
Nagle mówisz mi, że moja mama była bóstwem biegania?
Też jestem tu nowy i przysłano mnie w zastępstwie,
więc nie wiem wiele o Yayoi.
Ale cieszę się, że cię znalazłem.
Ruszajmy do Izumo, musisz wypełnić zadanie.
Czekaj no! Jakie zadanie?
Zadaniem Idatena jest dostarczenie chiso na boską ucztę.
Na festiwal, który odbywa się dziś wieczorem w Izumo.
Dlatego trzeba pędzić!
Dostarczenie? Dziś wieczorem?
Przecież Izumo jest w Shimane. Jak tam dotrzemy?
Z wisiorem to żaden kłopot.
Rozejrzyj się wokół siebie.
Kropla spada, ale bardzo powoli.
Tak. Gdy potomek Idatena nosi wisior,
upływ czasu wokół niego znacznie zwalnia.
To właśnie wisior zapewnia Idatenowi specjalną moc,
pozwalającą zakrzywiać czasoprzestrzeń.
Dlatego zwykli ludzie nas nie dostrzegają.
Rety.
Mówiąc „dziś wieczorem”, miałem na myśli ludzki czas.
Jak widzisz, dzięki mocy Idatena, czas bardzo zwolnił.
Czyli…
Dla porównania – podczas jednej ludzkiej godziny tutaj mija około pięciu dni.
- Aż tyle? - Tak.
Dlatego zdążymy, jeśli ruszymy teraz.
To by się zgadzało.
Pojedziemy tam autobusem?
Albo pociągiem?
Nie, pobiegniemy – na tych nogach!
Pobiegniemy?
Do Izumo?
Po co wsiadać do powolnego pociągu?
Cóż…
Przykro mi, nie mogę.
Musisz.
Jeśli nie zdążymy na początek festiwalu
i jutro nie odbędzie się Kamihakari,
los przyszłego roku…
Kamihakari? Coś mi świta.
Pośpieszmy się, bo nie zdążymy!
Nie da rady!
- Nie możesz mnie tam wysłać. - Dlaczego?
Dlaczego?
Mam biec do Izumo?
Niemożliwe, to za daleko.
Zresztą już nie mogę biegać.
Nie ciekawi cię, co czuła twoja mama, gdy biegała?
Co?
Jeśli pobiegniemy jej śladami do Izumo,
widząc te same krajobrazy i tych samych ludzi,
na pewno poznamy ją lepiej!
Tak sądzę.
Dobra!
Tam zbierają się bóstwa, tak?
Czyli mama też tam będzie!
- Co robić? - Cóż, nie.
- W krainie bóstw… - Spotkam mamę!
…legenda głosi, że dwa światy stykają się…
- Mówisz mi teraz prawdę? - Cóż…
Mogę znów ją zobaczyć?
Mogę jeszcze raz zobaczyć mamę?
To twoje przeznaczenie.
No to ruszam! Na spotkanie z mamą!
PĄCZKI – MAKARON
Zadaniem Idatena jest zebranie jesiennych plonów z każdego rejonu kraju,
zwanych chiso,
i dostarczenie ich bóstwom zgromadzonym w Izumo.
- Co to takiego? - Przysmaki.
No wiesz, różne jedzenie.
Czyli muszę je jeszcze zebrać po drodze?
Tak, właśnie dlatego nazwano to ucztą.
Zbieranie plonów podczas podróży –
to najważniejsze zadanie Idatena.
W październiku dawnego kalendarza, w miesiącu Kamiari,
wszystkie japońskie bóstwa zbierają się w Izumo,
by zawierać więzi oraz odprawić Kamihakari.
Inne bóstwa pilnują kraju pod ich nieobecność
i strzegą go przed katastrofami.
To tak zwane bóstwa Rusu.
Podczas podróży zbieramy prowiant od wszystkich tych mniejszych bóstw
i częstujemy nimi bóstwa Yaoyorozu zgromadzone w Izumo.
Dlatego właśnie musimy zdążyć na festiwal urządzany dziś na ich cześć.
Wiesz, o której trzeba być na miejscu?
Festiwal zaczyna się dziś wieczorem o 19.00.
Tak szybko?
Ale jest dopiero popołudnie.
No tak.
Zanim do tego przywykniesz,
będę przypominał ci o tym, że czas płynie inaczej.
Przypominał?
Jestem tak jakby tym, który pilnuje stopera podczas maratonu.
Ale już pora.
Pozwól więc, że pokieruję cię do Izumo!
Dobrze, poproszę!
Tata.
Pobiegł mnie szukać.
Martwił się o mnie.
W czym rzecz?
Prędko, biegnijmy.
Już.
Przeziębisz się.
Do zobaczenia.
Biegnę do mamy.
- No chodźmy. - Już.
Tykwa?
Nic, nieważne.
Swoją drogą, jak mamy zebrać te chiso?
A, no tak.
Trzeba zrobić przystanek w tamtej świątyni.
Co? Wracamy do tego stwora?
To nie żaden stwór, tylko bóstwo.
Potężny patronie!
Przybyliśmy zebrać chiso na ucztę do Izumo.
To jest chiso?
Mochi?
Zgadza się, to tutejsza specjalność.
Zanosimy rzeczy związane z rejonem i jego bóstwem.
Ten bóg odpędza złe siły, więc dobrze zacząć z jego darem.
- Ten bóg odpędza zło? - Tak.
Istnieje bóstwo pogody, bóstwo rozrywki,
a nawet bóstwo ubikacji.
Kraj zawdzięcza im wszystkim bardzo dużo.
Rozumiem.
Przychodziłam tu codziennie, ale dotąd o tym nie myślałam.
Doprawdy?
Co mówi?
Że obserwował cię stąd, odkąd byłaś malutka.
Wie, że przychodziłaś tutaj czasem płakać.
Nie przypominam sobie tego.
Cóż…
Przepraszam, że wcześniej cię nie widziałam.
Powiedział, żebyś szła, gdy zmęczy cię bieg.
Zatem ruszamy w drogę.
Shiro, a co z tym?
A, tak. Proszę.
Super. Istne czary!
To właśnie boska moc.
Możemy nieść bardzo dużo darów,
a tykwa jest bardzo wytrzymała.
Ochroni nasze przysmaki.
Ale bądź ostrożna.
Pewne istoty zechcą ją wykraść.
Takie jak tamten?
To był Yasha.
Należy do klanu diabłów,
które od pokoleń miały wielki zatarg z Idatenami.
Zatarg?
Nie wolno im wykraść ci tykwy, więc się z nią nie rozstawaj.
Dobrze.
Też będę ich wypatrywał. Raczej nic nam nie grozi.
A zatem? Ruszamy?
Tak, zgoda!
ŚWIĄTYNIA USHIJIMA
To prawda, że czas zwolnił,
ale nie zdążymy, jeśli będziesz się ociągać.
Życie w mieście, które tak zwolniło, wygląda jak ze snu.
To prawda.
Ta wyprawa może być pełna frajdy.
Nieprawda. Wcale nie będzie łatwo.
Dlaczego?
Już tłumaczyłem.
Są różne rodzaje bóstw.
ŚWIĄTYNIA ATAGO
Spłonę!
RYTUAŁ OCZYSZCZENIA SIEDMIU BOGÓW SZCZĘŚCIA
POTRZYJ WĘŻA
ŚWIĄTYNIA BOCIANA KO
Hej, czekaj!
Zostaw!
Wszystko dobrze?
Tak, dobrze…
Nieprawda. Wcale nie dobrze.
Właśnie, jestem śpiąca.
Biegamy tak już cały dzień.
Czy naprawdę dotrzesz do Izumo?
Nie minęło nawet dziesięć minut.
W rzeczywistości może nie.
Myślałem, że Idaten będzie silniejsza.
Jestem dopiero w szóstej klasie.
To co powiesz, by odsapnąć chwilę pod mostem?
Dobra, wyśpię się!
NIE ROZBIJ SIĘ! BLISCY NA CIEBIE CZEKAJĄ!
„Rzeka Kanna”.
Nazywa się jak ja.
To dlatego, że jesteś z miesiąca Kanna?
Tak, zgadza się.
To takie pospolite, nazywać się od miesiąca narodzin.
Tak uważasz? Ja się nie zgadzam.
Nie mogę tak spać, jest za jasno.
Nie masz wyjścia.
Słońce na niebie też zwolniło.
No i usnęła.
Shiro?
Zaspałaś.
Dzień dobry.
Musimy pędzić, bo nie zdążymy.
Już nie jestem zmęczona.
Może to też zasługa wisiora.
Rety, ale fajnie.
Gdzie tykwa?
Mam ją pod kocem.
- Co? - To on!
Co ty wyprawiasz, obdartusie?
Tykwa jest bardzo cenna. Oddaj ją, proszę.
Zapomnijcie.
Nie mówiłem, że was podejdę? Nie nadajesz się do tego.
Jesteś zwykłym człowiekiem, a do tego małym.
Też nie jesteś dorosły.
Skoro tak chcesz ją odzyskać,
to wyzywam cię na wyścig!
Na wyścig?
Pamiętasz, co mówiłem o diabłach?
Że mają odwieczny zatarg z Idatenami.
Właśnie. Zawsze namawiają ich na wyścigi.
Byle posłaniec nie będzie o nas opowiadał!
Moim przodkiem był Sokushikki, szybkonogi bóg diabłów.
Gdy zdobył kości swojego ukochanego Buddy,
dogonił go twój przodek, Idaten.
Naszego przodka schwytano, a nasz klan stracił boską moc.
„Zdobył kości Buddy”?
Raczej je ukradł!
Ja ci dam.
Od tamtej pory kolejne pokolenia diabłów mają zatarg z Idatenami
i wyzywają ich na wyścigi, by odzyskać boską moc.
Rozumiem.
A zatem zmierz się ze mną!
Nie mamy na to czasu!
Właśnie. I wcale nie jestem taka szybka.
- Poza tym nie mam ochoty… - Patrz!
Nie chcesz odzyskać tykwy?
Gotowa?
Kto pierwszy dobiegnie do królika, wygrywa.
Kanna, szykuj się!
Na miejsca!
Gotowi! Start!
Tak, wreszcie!
Masz nauczkę, podłe dziecko Idatenów!
Brawo, Yasha wygrywa.
Pomściłeś tamtą zniewagę?
Na pewno już ci lepiej. Mógłbyś oddać tykwę?
Nie, wolnego!
Poważnie chcesz dobiec do Izumo w tym tempie?
Po prostu jesteś dla mnie za szybki.
Cóż, dzię… Nie w tym rzecz!
Dosyć. Wygrałem wyścig, więc teraz zabieram tykwę.
A po co?
Wyścig skończony. Jeszcze ci mało?
Yayoi biegła szybciej.
Wiedziałam! Spotkałeś moją mamę?
A co cię to obchodzi?
Opowiedz mi o mojej mamie, Idatence.
Nie była taka chytra jak ty.
Tylko…
była prawdziwą Idatenką.
Biegła z taką gracją, że byłem oczarowany.
Dobrze.
Posłańcze, zabierzcie mnie ze sobą.
Co? Dlaczego?
To żadne zwycięstwo, jeśli bogowie go nie widzą.
Że co proszę?
Urządzimy oficjalny wyścig i zajmę twoją rolę.
A potem wrócę do pocztu bóstw i odbuduję swój klan!
Nie, mowy nie ma.
Shiro, powiedziałbyś mu coś.
Właściwie to niegłupi pomysł.
Ejże, Shiro.
Jeśli mam być szczery, biegłaś o wiele szybciej ścigając się z Yashą,
niż gdy byłaś sama.
Naprawdę?
Taka rywalizacja to nienajgorszy pomysł.
Postanowione.
Dzięki za przyjęcie, Idate… człowieku.
GŁÓWNY SZLAK GÓRSKI
Kanna. Kanna, pobudka.
No wstawaj, już rano.
Jeszcze chwilkę.
Wstajemy! Raz, dwa, trzy!
Ale razi!
Smacznego!
Hej, Shiro, wstawaj.
Wreszcie. Przegoniłem żółwia.
Hej, wstawaj, mówię!
Dlaczego? Wcześniej ty spałaś w kółko.
Pośpieszmy się, nie ma czasu.
No dalej!
Zaczekaj. Co cię nagle opętało?
Co jest?
Poczułam się, jakby ktoś nas podglądał.
Nikogo tu nie ma. Nie czuję też żadnych bóstw.
Czy to świątynia Suwa Taisha?
Tak. Mieszka tutaj dziecko Okuninushi No Mikoto,
najpotężniejszego bóstwa z Izumo.
Dar z tej świątyni jest szczególnie cenny, więc ostrożnie go przyjmij.
Rozumiem.
ŚWIĄTYNIA SUWA
Dzień dobry.
Nie tak.
Obiekt kultu jest głębiej.
Głębiej?
Stań przodem do niego i głośno się przedstaw.
Bóstwo z Suwy, przybyłam. Nazywam się Kanna.
Ma cię tak usłyszeć?
Krzyknij głośniej.
Przybyłam! Jestem Kanna!
Jeszcze!
Niech usłyszą cię nad jeziorem!
Bóstwo z Suwy!
Jestem Kanna!
Trzęsienie?
Mowy… nie ma.
Czy to ty mnie przywołałeś,
mały człowieczku?
Czego niby chcesz?
Spotykamy się pierwszy raz, potężny Boże Smoku.
Przybyliśmy po dar, który zaniesiemy do Izumo.
Czy ten jeszcze mniejszy stworek to Biały Zając z Inaby?
Jeśli tak, znaczyłoby, że ta jest Idatenem.
Zgadza się.
Hej, przywitaj się.
Już.
Jestem Kanna Hayama.
Miło mi poznać.
Sądziłem już, że w tym roku nie przyjdziecie.
Tak, wiele spraw nas zatrzymało.
Ale mimo wszystko sądzimy, że zdążymy.
Czy moglibyśmy prosić o chiso?
Nie.
Nic wam nie dam!
Ale… dlaczego nie?
Dlatego, że się spóźniliśmy?
Człowieczku, czy naprawdę staniesz na wysokości zadania?
Jak to? Nie widzisz, że nosi wisior na ręce?
To nieuprzejmie z mojej strony.
Głupi jesteś, posłańcze.
Dalsza droga do Izumo będzie jeszcze bardziej zdradziecka.
Czy jesteś gotowa ją pokonać i ukończyć swoją misję?
Pewnie, że tak!
Śmierdzisz. Trąci od ciebie kłamstwem.
Wyczuwam, że coś przede mną ukrywasz.
Boże Smoku.
Proszę cię o twoje chiso.
Obiecuję dotrzeć do Izumo.
Muszę przeć naprzód!
Słuchaj, człowieczku.
Skoro jesteś tak zdecydowana, wystawię cię na próbę.
Z tamtej strony wznosi się podniebna świątynia Hokuto.
Dar czeka na ciebie w środku.
Pokonaj tę rozjuszoną drogę i dotrzyj do świątyni.
Z całym szacunkiem, czy to nie próba dla bóstw?
Jest zbyt trudna dla potomka, zwłaszcza ludzkiego. A co dopiero dla dziecka!
Shiro.
W takim razie kolej na mnie.
Następna komplikacja.
Ja nie przygotowałem się tylko do połowy, jak ta tutaj.
Do połowy?
Boże Smoku!
Co powiesz, by to, które ukończy zadanie, zdało próbę i otrzymało twój dar?
Potomku boga diabłów.
Czyli chcesz ukończyć to zadanie?
Ależ chwileczkę!
Człowieczku, jeśli nie chcesz, by cię ubiegł, włóż w to całe serce.
Przekonamy się, czy twój zapał jest szczery.
Dobra.
To ruszam!
Kanna!
Ostrożnie!
Nie mogę na to patrzeć!
Zobaczę mamę, choćby nie wiem co!
Tam.
Suwaj się.
Trenowali mnie inaczej niż ciebie.
Yasha!
Ścieżka.
Pośpiesz się, bo nie zdobędziemy daru!
Ale…
Kanna!
Właź, szybko!
Dlaczego mnie…?
Biegnę dalej.
Uważaj!
Kanna!
Mamo.
Rety, jak pięknie.
Nie zdałaś swojej próby.
Wiem.
Mam do ciebie jedno pytanie, człowieczku.
Dlaczego chcesz się dostać do Izumo?
Na ucztę bóstw.
Pytam o twój prawdziwy powód!
Bo w Izumo… mogę zobaczyć swoją mamę.
Naprawdę możesz ją tam spotkać?
Tak.
W takim razie dlaczego wolałaś ocalić tamtego diabła?
Bo nie chciałam tego widzieć.
Nie chcę więcej patrzeć, jak ktoś odchodzi.
Już rozumiem.
Powierzę ci więc swoje chiso.
Dlaczego?
Ponieważ jestem dzieckiem Okuninushi No Mikoto.
Jednak wiąże mnie dawna przysięga.
Zawarłem pakt, aby zapłacić za te ziemie.
ŚWIĄTYNIA OKUNINUSHI
Od tamtej pory nie widziałem swoich rodziców.
Rozłąka z rodzicami zadaje ból,
który rozumiem aż nazbyt dobrze.
Choć już się nie spotkamy, nasza więź jest wieczna.
Musisz zdążyć do Izumo na uroczystość.
Tak.
Kanna!
Jesteś cała?
Shiro!
Idatenko.
Proszę.
- Co to? - Chiso z tego rejonu.
Serdecznie dziękuję, Boże Smoku.
Jeśli nie dotrzesz na czas na festiwal, będzie bardzo źle.
Co się stanie, jeśli nie zdążymy?
Bóstwa Yaoyorozu nie będą mogły zagościć w tym miesiącu w Izumo.
Czyli…
Miesiąc bogów stanie się miesiącem bez bogów.
Obrzęd zawierania więzi nie odbędzie się w kolejnych latach,
co znacznie wstrząśnie całym tym wyspiarskim krajem.
Ruszaj, Idatenko!
Pośpiesz się!
Strasznie się martwiłem.
To wymagało nie lada odwagi.
Przepraszam.
Ale w końcu się udało.
Ej, człowieku!
Yasha.
Po co mnie ratowałaś?
Jak to po co?
Mój klan gardzi Idatenami.
I do tego staram się zająć twoje miejsce.
Nie wiem, ale…
Wiem, że gdyby cię tu nie było, byłoby mi trudniej biec.
Do tej pory było nawet fajnie.
Ruszajmy.
Tłumok z ciebie!
W tym tempie w życiu nie zdążysz na festiwal.
Dlatego nauczę cię, jak powinno się biegać.
Co on gada?
Słuchaj!
Pokażę ci, jak powinno się biegać, po drodze do Izumo.
Yasha!
Kolejna wymówka, by iść z nami.
Dobrze, ruszajmy już.
Wkrótce zacznie się zmierzchać.
No to biegniemy!
Ej, nie szarp!
Raczej o, tak.
ŚWIĄTYNIA SUGA
Nie trzeba mnie żegnać! Ruszajmy dalej!
PREFEKTURA SHIMANE YASUGI – MATSUE
A zatem za wami długa droga.
Tak, podróż była bardzo trudna.
Jednak nie mogę uwierzyć, że to dziecko jest Idatenem.
Czas się kończy. Na pewno zdążycie?
O tę tutaj nie ma się co martwić.
Właśnie, Kanna sobie poradzi.
Powiadacie? Cóż, trzymam kciuki.
A ostatni dar przyniesie wam ogromne szczęście!
Dziękuję bardzo!
Nie ma za co.
Wszystkie chiso zebrane.
- Wreszcie. - Tak!
Nie jesteś sama. Możesz polegać na nich.
Uważaj na siebie.
Dobrze.
No to w drogę!
Tak! Jeśli nie zdążymy, wszystko na marne.
Do Izumo jest jeszcze kawałeczek.
Odsapnijmy chwilę przed ostatnią prostą.
Mamy trochę czasu do początku festiwalu.
Piękne. Pierwszy raz widzę takie gwiazdy.
Są super.
Cieszę się, że tu jestem.
Jeszcze tylko chwila.
Yasha, nie śpisz?
Nie śpię.
Dzięki za tamto.
Za co?
Za to, co powiedziałeś Ebisu.
Coś powiedziałem?
Że nie ma co się o mnie martwić.
Nawet miło mi się zrobiło.
Pomyślałam, że zacząłeś tak uważać w trakcie podróży.
Zgadza się. Przypominasz mi trochę Yayoi.
W jakim sensie?
Jesteście podobne.
Obie przecie naprzód i nie umiecie się poddać.
Wcale nie.
Wydawało mi się, że chcę być jak mama. Biegać tak jak ona.
Ale…
Jesteś jeszcze dzieckiem.
To nie tak.
Gdybym tylko pobiegła szybciej, nic by się nie stało.
Jak to?
Mama… umarła przeze mnie.
Dlatego z początku chciałam ją zobaczyć.
Ale jednocześnie nie.
Jednak, w miarę jak dowiadywałam się o niej więcej,
coraz bardziej chciałam zająć jej miejsce.
Ciekawe, czy mnie zobaczy, jeśli dobiegnę aż do Izumo.
Dawniej uwielbiałam biegać z mamą.
Dalej, zostaniesz w tyle!
Mamo, czekaj!
Byłam z niej taka dumna.
Zawsze bardzo pragnęłam, biegać jak ona.
Ale…
Mamo!
Co jest? Wszystko gra?
Idę po tatę!
Nie trzeba.
Zakręciło mi się troszkę w głowie.
Nie musisz jutro iść na maraton.
Nie przejmuj się mną.
Zmykaj do łóżka, jutro wcześnie wstajesz.
No już. Jeśli się nie wyśpisz, nie dasz rady pobiec.
Ucieknie ci wygrana.
SZKOLNY MARATON
Wiedziałam o tym. Wiedziałam, że mama miała się źle.
Ale obiecała się starać, jeśli ja też będę.
Kanna!
Dasz radę!
Zmusiła się, by przyjść na wyścig.
Ale ja…
WYRÓŻNIENIE ZA UKOŃCZENIE MARATONU
Mamo.
Ma…
Kanna jest taka dzielna. Nie uroniła ani jednej łzy.
Współczuję mężowi.
Słyszałam, że powinna leżeć w łóżku,
ale przyszła na maraton.
Co? W taką pogodę?
Dlaczego pozwolili jej tak się narażać?
A wy co wiecie o mnie i mojej mamie?!
ŚWIĄTYNIA USHIJIMA
To moja wina.
Mama umarła… przeze mnie.
Co zrobisz, kiedy ją spotkasz?
Wszystko jej powiem.
Że żałujesz, że jej nie pomogłaś?
To też.
I spytam, czy mogę przestać biegać.
Co?
Nie mam do tego talentu jak ona.
Chyba zawsze o tym wiedziałam, ale nie zdążyłam jej powiedzieć.
Nigdy nie wygrywam, a bieganie sprawia mi ból.
Dlatego chciałam jej to wyznać.
Że bieganie nie jest dla mnie.
Nie jest mi pisane, jak by to ujęło bóstwo.
- Mówisz serio? - Co?
Naprawdę wolałabyś przestać biegać?
Szczerze tak uważasz?
Zobacz, ile sił poświęciłaś, by przebyć taką drogę.
I po tym chcesz przestać?
Przebiegłaś taki dystans, żeby sobie darować?
I co z tym, co czułaś, gdy biegałaś z Yayoi?
Czy tamte uczucia też były fałszywe?
Powiedz… czy też biegałeś od dziecka?
Co? Tak.
Moi rodzice przewodzą klanem.
Trenowałem dzień w dzień. Nie miałem czasu na nic innego.
Coś ty.
Nie słyszałaś o moich przodkach?
Gdy nasz klan stracił status bogów, nie miał się gdzie podziać.
Jesteśmy zwaśnieni z Idatenami od pokoleń,
ale nigdy ich nie przegoniliśmy.
Dlatego mój klan pcha mnie do tego, żebym wygrał.
Jeśli uda mi się pokonać Idatena, wtedy…
Wtedy?
Nic, nieważne.
Kiedy dotrzemy do celu, przebiegniemy się znowu.
W porządku.
Lepiej się przygotuj, bo nie dam ci forów.
Ja tobie też nie!
Mocne słowa jak na tłumoka.
Swoją drogą, jak chcesz znaleźć Yayoi?
I właściwie co to ma do twojego zadania?
Nie wiesz?
W Izumo jest brama do tamtego świata.
Kto ci tak powiedział?
Shiro.
Coś nie tak?
Aha.
Cóż, będzie ciekawie.
Tak.
Idź spać.
Nie ociągaj się, bo nigdy nie zdążymy na czas.
Słusznie.
- Dobranoc. - Pa.
Kanna.
Mamo?
Kanna.
Mamo?
Kanna.
Mama.
Mama!
Mamo…
Tak za tobą tęskniłam.
Hej, pobudka!
- Co jest? - Nie ma Kanny!
Zniknęła razem z tykwą!
Coś nie tak?
Shiro i Yasha pewnie się martwią.
W porządku, nie przejmuj się.
Nie musisz się o nich martwić.
A co z zadaniem?
Zawsze byłaś zawzięta.
- Zawsze parłaś naprzód. - O czym mówisz?
Po prostu chciałaś mnie zobaczyć.
Tylko w tym celu udałaś, że przyjmujesz misję Idatenów.
Nieprawdaż?
W głębi serca wcale ci na niej nie zależało, prawda?
W porządku.
Nie musisz się martwić o innych.
Nie musisz tego dłużej znosić. Nie musisz przeć dalej.
Nie ma nic złego w myśleniu tylko o sobie.
W końcu tak jest o wiele prościej.
- Mogę już więcej nie biegać? - Oczywiście.
Jeśli nie chcesz, nikt ci nie każe.
Ty też się nie zmuszaj.
Od teraz możesz żyć tutaj razem ze mną.
Mogę? Naprawdę?
Tak.
I robić to, co najbardziej chciałaś.
Czego właściwie naprawdę chcesz?
Poważnie, gdzie ona się podziała?
Martwię się, że ktoś ją napadnie.
Nie wyczuwam w okolicy żadnych bóstw.
To wyraźnie coś ci umknęło.
Nieprawda! Uczyli mnie wszystkiego o każdym bóstwie.
Może oprócz tych, które wtedy nie istniały.
Kanna oglądała się przez ramię, odkąd opuściliśmy Tokio.
Czuła się, jakby ktoś nas podglądał.
Może wcale jej się tak nie wydawało.
Kanna ma kłopoty! Gazu!
SZKOLNY MARATON
Kanna!
Dasz radę!
Udało mi się, mamo!
Gratulacje, córciu.
Teraz na pewno wrócisz do siebie.
Tak.
Wydobrzeję także dzięki twojej sile.
Dzięki twojemu zapałowi tykwa jest jeszcze cięższa.
Tutaj?
Kanna!
Kanna! Otwórz oczy!
Kim wy jesteście?
Niedobrze, nie pamięta nas!
Kanno, nie pozwól tamtym mieszać ci w głowie.
Mamo!
Przypomnij sobie! Masz do wykonania ważną misję!
To nie tu powinnaś być!
Właśnie! Przypomnij sobie bóstwa, które powierzyły ci swoje cenne dary!
Ebisu, Bóg Smok
i na przykład Bóg Byk!
Zamilczcie!
Tu jest świat Kanny.
Taki, jaki sobie wymarzyła.
Wy dwaj nie macie do niego wstępu.
Nie wtrącajcie się. Wreszcie jestem z powrotem z mamą.
I chcę zostać przy niej już na zawsze.
Nie.
Yayoi, którą znałem, nie zrobiłaby nic, by przeszkodzić swojej córce!
I nigdy nie zrobiłaby nic, żeby cię skrzywdzić!
Na pewno domyślasz się, że jest fałszywa, prawda?
Tak.
Nic ci nie jest?
Już wiem!
To było fałszywe bóstwo!
- Fałszywe bóstwo? - Tak.
Istota, która zrodziła się w tych czasach i chciała zostać bóstwem.
Bóstwa powstają, gdy ludzie obcują z naturą
i gdy wchodzą w relacje między sobą.
Jednak dziś te więzi są osłabione.
Odgradzamy się od innych i im zazdrościmy.
Przyciągają je apatia, bezmyślność, obojętność i bezwzględność.
Usiłuje stać się współczesnym bogiem nieszczęść.
Ale taka bezbożna istota nie może być bóstwem.
Właściwie nie istnieje.
Można uznać, że jest nicością.
A co starała się osiągnąć?
Domyślam się, że śledziła Kannę w jej podróży
i chciała ukraść tykwę, gdy już zebraliśmy dary.
Bo łudziło się, że dopnie swego, jeśli je pożre?
Tak. Nie zdziwiłbym się, gdyby dary od bóstw
były w stanie obdarzyć ją taką mocą.
Ukraść i pożreć.
Co za żałosny plan.
Grunt, że ją pokonaliśmy.
Nie, wcale nie odeszła. Spójrz.
Będzie się chyba odradzać tak długo, jak ludzie będą żywili takie uczucia.
Wnika do pustych luk w każdym sercu
i z czasem ściąga je na dno.
Ostatecznie wszystko zależy od ludzi.
Tak czy inaczej, nie ma czasu do stracenia.
Tykwa jest bezpieczna. Trzeba się stąd wynosić.
Coś nie tak?
Gdzie mama?
Gdzie w takim razie jest?
Shiro.
Yasha. Bądźcie ze mną szczerzy.
Wiedziałam.
Wcale jej nie zobaczę.
Nie idę dalej!
W nosie mam Izumo!
Kanna…
Co sobie pomyślą bóstwa, które oddały ci swoje chiso?
Nie obchodzi mnie to. Nie moja sprawa.
Właśnie!
Ty idź ukończyć zadanie, Yasha. Przecież chciałeś.
Miesiąc Kamiari, miesiąc Kanna,
zawieranie więzi i tak dalej.
Co to wszystko zmienia?
Czym jest przeznaczenie? Nic nie ma sensu!
Przeznaczenie nic nie znaczy. Wcale nie jest istotne.
Zanim się odezwało, wiodłam normalne, beztroskie życie.
Wszyscy takie wiodą. Chodzą do szkoły, uczą się,
bawią z kolegami, a potem oglądają telewizję i jedzą obiad.
To nic złego.
Dlaczego mnie musi być tak trudno?
Dlaczego ja muszę biegać do bóstw, których wcześniej nie widziałam na oczy
i które nigdy mi nie pomogły?
- Dlaczego?! Po co mam… - Dosyć!
Co z tobą? Przestań się mazgaić!
Powiesz, że nie kochasz biegać?
Czy nie dlatego biegałaś tyle czasu?
Jesteś całkiem jak Yayoi! Nie kochasz biegać przez lasy?
Nie mów mi, kim jestem!
Przestań gadać, jakbyś rozumiał!
Proszę, dajcie mi obaj spokój.
Moje spotkanie z Shiro
i podróżowanie z wami…
właściwie nic nie znaczyły.
Dziękuję wam za ratunek.
Ale chociaż to było kłamstwo, chciałam tam żyć.
Skoro już nie zobaczę mamy, wolałabym zostać tam.
Bieganie już… nic dla mnie nie znaczy.
- Kanna! - Hej!
Co ty robisz?
ŚWIĄTYNIA USHIJIMA
Kolejne wieści o tajfunie.
Tajfun 22, który nadszedł znad morza poza sezonem…
Rozumiem. Tam też jej nie ma?
- …najpewniej uderzy… - Dobrze, dziękuję bardzo.
Na miejscu wiatr jest coraz silniejszy!
Kanna, gdzie ty się podziałaś?
Przepraszam. Nie nadaję się na ojca.
Kanna!
Kanna, proszę cię!
- Kanna! - To na nic. Chodźmy.
Ale…
Nic nie poradzisz. Jest człowiekiem.
Przeforsowała się.
A raczej to my zbyt wiele od niej wymagaliśmy.
Chodź. Moc Idatena przestała działać.
Śpieszmy się.
Jesteś ranny. W tym stanie nie możesz biec.
Cicho bądź, nie truj mi teraz.
Cenisz jedno dziecko ponad resztę klanu?
Chociaż jesteś diabłem?
Moi przodkowie…
bardzo dawno temu byli bóstwami.
Ciekawe, czy już siódma.
Zaraz zaczną festiwal.
Guzik mnie to obchodzi.
Boli…
Kanna.
Mamo.
Jesteś cała?
Tak.
Dalej nie biegniemy?
Jestem cała!
Dobrze, dobrze.
Czyli… możesz biec dalej?
Tak. Wyścig się nie skończył.
Nawet nie biegłam najszybciej, jak umiem.
Nie cierpisz przegrywać.
Nie wiem, po kim to masz.
Dobrze.
To w drogę!
Na miejsca!
Gotowi…
Kanna, ejże!
Uważaj, zostajesz w tyle!
Bereczku, chodź no tu Tu, gdzie klaszczą rączki
Gazu!
Już ci weselej.
Dlatego, że…
…że kocham biegać.
Zawsze ceń to uczucie.
Dobrze!
O, deszcz z jasnego nieba.
Całkiem jak ty, gdy płaczesz ze śmiechu.
No tak.
Oto kim powinnam być.
Wyścig się nie skończył.
Nie biegłam najszybciej, jak umiem.
Muszę pędzić.
Jak tak dalej pójdzie, przestanę to lubić.
Chcę wierzyć w to, co kocham!
Hej, Shiro, czy to plaża Inasa?
Na to wygląda, ale chyba już po ceremonii.
Niech to. Pędziliśmy z tak daleka.
Może jeśli dostarczymy tykwę prosto do świątyni…
Yasha!
Jesteś cały we krwi!
Nie, to tylko draśnięcie.
Hej!
Ja zaniosę!
Kanna!
Shiro. Yasha.
Słyszycie mnie?
- Tak! Kanna, czy nas… - Nie widzi nas.
Ale jak to?
Nie wiem, jakim cudem, ale słyszałam twój dzwoneczek.
Przywiązałaś sobie wisior!
Tylko że nie widzę was obu.
I nie ma dość mocy, by spowolnić czas.
Kanna?
Nie wiem prawie nic o moim zadaniu ani o tym festiwalu.
Ani o co chodzi z bóstwami i całym tym zawieraniem więzi.
Ale chcę biec dalej!
Chcę dobiec do samego końca!
Dlatego jeszcze raz możecie na mnie liczyć!
Kurcze, znowu przegrałem!
Nie łam się tak, to dzieje się co roku.
Cicho tam.
A właśnie, Yasha. Urodziła mi się córka.
Taka Idatenka ma córkę?
Tak jest, mam córkę!
I już nadałam jej imię.
Chociaż jestem potomkinią Idatena, jestem też człowiekiem.
- Już nie mogę! Cicho! - Ta dziewczynka ma moją krew.
Cześć, jestem twoim tatą.
Chwyciła za palec! Kanna…
Chcę, żeby była panią własnego losu, gdy już dorośnie.
Bez względu na to, czy odziedziczyła boską moc, czy nie.
Kanna!
Brawo!
Tato!
Super.
Gratulacje dla Kanny!
Już nie przesadzaj.
No i?
I dlatego dałam jej na imię „Kanna”.
Jasne.
Już rozumiem, Yayoi.
Ludzkie dziecko jednak nadaje się do tej misji.
Hej! Nie ma czasu, Kanna!
Dobrze, to pędzę!
- Gazu, Kanna! - Dawaj!
Trzymamy za ciebie kciuki!
Hej, nie wolno ci tu stać.
- Droga jest zamknięta. - Nie…
Stój! Hej, ty!
ŚWIĄTYNIA IZUMO TAISHA
Witam. Przyniosłam waszą tykwę!
Na… ucztę… bogów.
Przepraszam.
Nie zdążyłam!
Kanna! Zdążyłaś!
Ale dalej jesteś tłumokiem.
Shiro i Yasha? Jak to?
Okuninushi dał nam specjalne pozwolenie.
Wspaniale!
Naprawdę wspaniale!
To nie miejsce dla mnie. Głupio się czuję.
Przyznaj, że ci się podoba.
Dobrze, Kanno. Poproszę o chiso.
Niechaj rozpocznie się uczta Kamiari!
ŚWIĄTYNIA IZUMO TAISHA
Idatenko. Nie, Kanno.
Dziękuję, że przybiegłaś z tak daleka.
Możesz wypoczywać na terenie świątyni, ile zechcesz.
Bardzo dziękuję, ale lepiej wrócę do domu.
Tata na pewno się martwi.
Okuninushi, wiem, że moja prośba jest nie na miejscu…
- Shiro? - Co on?
Czy możesz użyć swoich mocy
i sprawić, żeby Kanna spotkała się ze swoją mamą, Yayoi?
Jestem świadom tego, jaka to samolubna prośba
oraz tego, że ten świat różni się od tamtego.
Ale Kanna wykonała swoje zadanie, choć jest jeszcze bardzo mała!
Jestem gotów ponieść każdą karę.
Ale proszę!
Zrób wyjątek nad wyjątki.
Los jest niczym węzeł, który łączy przyczyny i skutki.
Nie możemy kreować tych nici, a jedynie je wiązać.
Nici z kolei są tkane przez ludzi.
Każdy człowiek na świecie podejmuje działania, kreując przyczyny,
a następnie – sprowadza skutki.
W porządku, Shiro.
Czuję się, jakbym ją spotkała.
Poznałam ją podczas tej podróży.
A także…
siebie samą.
A także?
No jasne, że także was dwóch!
Ej, to boli!
- Popłakałeś się? - Beksa.
Nieprawda!
Wychodzę.
DZIEŃ DOBRY! IDĘ SIĘ PRZEBIEC. KONIECZNIE ZJEDZ ŚNIADANIE! - KANNA
Dobra, w drogę.
Ta sama zła postawa, co zawsze.
A jednak jakoś z nią przegrałeś.
Cicho tam! Wcale nie!
Wyścig jeszcze się nie zaczął.
Napisy: Piotr Kacprzak