Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
โหรชรา
เจ้าใช่ไหม ที่แพร่คำทำนายไร้มูลออกไปจนทั่ว
มากันพร้อมหน้าเยี่ยงนี้
คงจะกลัวกันจนตัวสั่นเลยสิท่า
เพราะคำทำนายของข้านั้น เป็นจริงอยู่ทุกส่วน
เมื่อใดที่คำทำนายสัมฤทธิ์ผล
ความมืดมิดที่ปกคลุมรามเทพนคร
ก็จะแตกสลายมลายไป!
หุบปาก!
เบื้องหน้าท่านจ้าว เจ้ายังกล้าอีกเหรอ
ขอให้ชาวรามเทพนครที่ก้มหน้ารับกรรมอยู่
จงฟัง
จะมีบุรุษหนุ่มผู้มากด้วยบุญญา
ถือกำเนิดมาใต้ราชาฤกษ์ปีมะเส็ง
ผู้จะสามารถใช้ศาสตร์และศิลป์ของมวยไทย
ข้าบอกให้หุบปาก!
หลอมรวมกับศาสตราวุธทั้งเก้าแล้วไซร้
เมื่อนั้น
เหล่ายักษาวงศ์จักถึงกาลบรรลัย
และความเป็นไทจะบังเกิด
แก่รามเทพนคร!
หลวงเรือง!
มอบศาสตราวุธมา
รามเทพ อาณาจักรอันยิ่งใหญ่แต่โบราณ ที่มีตำนานเล่าว่า
ถูกสร้างขึ้นด้วยมวยไทยและอาวุธศักดิ์สิทธิ์
หลายร้อยปีที่มีแต่ความรุ่งเรืองและสงบสุข
จนกระทั่งท้าวเทหะยักษา
จ้าวแห่งหมู่ยักษ์จากกรุงคีรีกัณฑ์
เคลื่อนทัพเข้ายึดครองดินแดนต่างๆ เริ่มจากทางเหนือผ่านอาณาจักรของเหล่าวานร
ลงมาถึงใจกลางรามเทพนครได้ในที่สุด
ทั่วแผ่นดินลุกเป็นไฟ
ทั้งกษัตริย์และเชื้อพระวงศ์
ถูกนำไปคุมขังยังคุกใต้ดินลึกเจ็ดชั้น เพื่อมิให้ผู้ใดคิดต่อต้าน
หลายสิบปีที่ชาวรามเทพต้องทนทุกข์ทรมาน
พลันเกิดคำทำนายของโหรหลวงผู้หยั่งรู้ดินฟ้า ถึงบุรุษผู้จะมากอบกู้อาณาจักรได้
ท้าวเทหะยักษาจึงสั่ง ให้กวาดล้างสำนักมวยไทยทั้งน้อยใหญ่
จับตัวเด็กชายทุกคน ที่ถือกำเนิดใต้ฤกษ์คำทำนายมาจองจำไว้
และค้นหาศาสตราวุธคู่บ้านคู่เมือง เพื่อทำลายทิ้งเสีย
แต่จมื่นพันธ์วรเดช ข้าหลวงเก่า ได้ลอบเข้าไปในท้องพระคลังหลวง
นำศาสตราวุธในตำนานออกมาได้สำเร็จ
และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
9 ศาสตรา
จ้า
อ้าวๆ ตื่นเลยเว้ย อ๊อด
เร็วๆ เดี๋ยวแลกกับใครเขาไม่ทันหรอก
วันนี้ข้ามีสมุนไพรจ้า
แก้ลม แก้ไข้ ขับกระดุมพิษ
มีใครอยากจะแลกไหม
อ๊อด!
มูซุ วันนี้เจ้าไม่ได้กินข้าหรอก
นั่น หลวงพ่อสินมา
เจริญพรนะโยม
วันนี้ไม่ได้กินข้าหรอก
เป็นไง อิ่มเลยล่ะสิ
อะไรกัน อะไร
ตาใบ้ อยากมีเรื่องกับข้าเหรอ ข้าเป็นมวยนะ
ตอนแกล้งคนอื่นเขาก็เจ็บแบบนี้แหละ
วันนี้เอ็งคงฝึกสมาธิไม่ทันแล้ว รีบไปเถอะ
ข้าสัญญาว่าพรุ่งนี้ข้าจะไม่มาสายขอรับ
- หลวงพ่อ - ปล่อยข้าลงไปที
ปล่อยข้าลง
เจ็บนะ
เถลไถลจนมาสายอีกแล้วนะ อ๊อด
เดี๋ยวต้มยาให้พ่อเสร็จแล้ว ข้าจะรีบออกไปฝึกกับพ่อเฒ่าเลยจ้ะ
นี่ยังไม่มีใครตอบสารกลับมาเลยเหรอจ๊ะ พ่อ
ไม่ต้องถาม
หน้าที่ของเอ็งคือการฝึก
แล้วครั้งหน้า อย่าให้ข้าเห็นว่าสายอีก
เอ็งรีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้พ่อเฒ่ารอ
พ่อเฒ่า
มันไม่ใช่อย่างที่ข้าเคยฝึกนี่!
ไม่!
เอ็งฝันเรื่องเดิมอีกแล้วรึ
ข้าเองก็เห็นแก่ตัว ไม่เคยบอกว่า ทำไมถึงให้เอ็งต้องฝึกหนักขนาดนี้
ไม่เลยจ้ะพ่อ
ข้าก็แค่เหนื่อยและล้าเท่านั้น
ข้ารู้ว่าพ่อก็คงมีเหตุผล
หรือเอ็งไม่อยากรู้เหตุ ที่ทำให้ฝันร้ายซ้ำๆ แบบนั้นทุกคืน
มันเกี่ยวกันรึ
เราทั้งสองเป็นชาวรามเทพนคร
ที่รอดพ้นจากการตามล่าของพวกยักษ์มาได้
โชคดีที่พ่อเฒ่าผู้ช่วยชีวิตเราเอาไว้นั้น
เป็นถึงครูมวยอันดับหนึ่ง
เขายินยอมรับเอ็งเป็นศิษย์
ทั้งๆ ที่ปฏิญาณว่าจะไม่สอนใครอีกตลอดชีวิต
เอ็งจึงได้ฝึกมวยไทย
แต่ก็คงอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าแค่ป้องกันตัว
ทำไมต้องฝึกหนักถึงเพียงนี้
วันนี้คงถึงเวลาที่ข้าจะได้เล่าความจริงทั้งหมด
ตามข้ามาสิ
เรื่องราวทุกอย่างเริ่มต้นจากสิ่งนี้
สิ่งนี้คืออะไรจ๊ะพ่อ
เก้าศาสตรา
อาวุธศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง
สิ่งนี้เมื่อผสานกับมวยไทย ที่ใช้โดยบุรุษตามคำทำนายแล้ว
จะช่วยกอบกู้อาณาจักรรามเทพ ให้เป็นอิสระจากพวกยักษ์ได้
ภารกิจของข้าตอนนั้นคือ
การลอบเข้าไปสู่ใจกลางพระราชวัง
เพื่อนำศาสตราวุธนี้ออกมาก่อนจะถูกทำลาย
ข้าใช้ทางลับใต้วัง หลบหนีจนมาปรากฏขึ้นที่บ้านฆ้องเหล็ก
และพบกับพ่อแม่ที่แท้จริงของเอ็ง
พวกเขาเอาชีวิตเข้าแลก เพื่อช่วยข้าให้รอดพ้นจากการตามล่าของพวกยักษ์
โดยฝากฝังเอ็งไว้ก่อนจะสิ้นใจ
ชายหญิงสองคนที่เอ็งเห็นในฝันนั่นแหละ
เราถูกไล่ล่าจนเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่ผาซ่อนตะวัน
เหตุการณ์ในครานั้นทำให้เส้นประสาทของข้า ขาดสะบั้น จนเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว
ข้าพยายามใช้เหยี่ยวอาคมติดต่อกับ พี่น้องกองกำลังกอบกู้อาณาจักร
แต่ดูจะไม่เป็นผล
ดังนั้น ข้าจึงคาดหวัง ให้เอ็งสืบทอดภารกิจนี้แทนข้า
ภารกิจอะไรหรือพ่อ
นำศาสตราวุธไปยังคุกใต้ดิน
มอบให้กับพระราชโอรส
เพื่อใช้กอบกู้รามเทพนครตามคำทำนาย
แต่ข้าคงมอบหมายสิ่งที่ใหญ่เกินตัวให้กับเอ็ง
ร่างกายของเอ็งอ่อนแอเกินจะฝึก
จิตใจของเอ็งอ่อนโยนเกินจะรับแรงกดดัน
เอ็งอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อภารกิจนี้
เพิ่มลูกมะพร้าวเลยจ้ะ พ่อเฒ่า
ในการเดินทางของเอ็ง
จะต้องฝ่าฟันอุปสรรคและภยันตรายมากมาย
ร่างกายและจิตใจจึงต้องพร้อม
วิชามวยไทยที่พ่อเฒ่าสอนนั้นเป็นหนึ่งในแผ่นดิน
ขอให้เอ็งจงตั้งใจฝึกฝน
จระเข้ฟาดหาง
กวางสะบัดหน้า ตาแก่ตีชุด
มุดบาดาล
สลับฟันปลา
พาชีสะบัดย่าง
หนุมานถวายแหวน
สู่แดนนาคา
ฤาษีบดยา
ป้องปัดปิดเปิด
จากรับสู่รุก
จากรุกสู่ฆาต
จะสำเร็จได้นั้น เอ็งต้องฝึกใจให้สุขุม เยือกเย็น
มีไหวพริบและปัญญา
ร่างเป็นที่อยู่อาศัยของจิต
เมื่อเอ็งเจ็บ
ร่างเท่านั้นที่เจ็บ หาใช่จิตไม่
เมื่อจิตของเอ็งสงบ เป็นสมาธิ เมื่อนั้น
ความเจ็บปวดจะเป็นแค่ธุลีที่เปื้อนฝ่าเท้าเท่านั้น
และเมื่อใดที่กายเอ็งพร้อม ใจเอ็งพร้อมแล้ว
เมื่อถึงคราวคับขัน
หากเอ็งมีศรัทธาเพียงพอ บางที
ศาสตราวุธอาจจะให้เอ็งหยิบยืมพลังก็เป็นได้
จงจำไว้ อ๊อด
ปาฏิหาริย์ก่อเกิดจากศรัทธา
สุดท้ายศัตรูที่กล้าแข็งที่สุดก็คือใจของตนเอง
การรอคอยของข้า
ไม่สูญเปล่าจริงๆ
ที่แท้ก็มาอยู่ไกลถึงขนาดนี้นี่เอง
ถึงเล็ดรอดสายตาของพวกยักษ์ไปได้
แล้วพี่พันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
เรื่องมันเป็นฉะนี้เองรึ
หลังจากเหตุการณ์ที่ผาซ่อนตะวัน
เทหะยักษานำกำลังมาตีค่ายเราจนแตกพ่าย
พี่น้องล้มตายกันเกลื่อนกลาด
พวกเราย้ายฐานที่มั่นหนีพวกยักษ์ จึงไม่ได้รับข่าวสารจากท่านอีกเลย
โชคดีที่ข้าสังหรณ์ใจย้อนกลับไปจึงได้รับข้อความ
พี่พัน กองกำลังของเราพร้อมแล้วที่จะทำการต่อ
รอเพียงเรากลับไปด้วยกัน
สภาพร่างกายของข้าตอนนี้ รังแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ
คงต้องฝากฝังเอ็งแล้วล่ะ
ส่วนเจ้าหนุ่มที่พี่ชุบเลี้ยงขึ้นมา
ฟังดูแล้วมีดวงชะตาอาภัพยิ่งนัก ท่านจะให้ไปเสี่ยงชีวิตอีกรึ
กิจนี้ใหญ่หลวงเกินกว่า เด็กหนุ่มไม่ประสีประสาอะไรจะจัดการอยู่แล้ว
ไว้เป็นหน้าที่ของทหารหาญอย่างพวกเราเถิด
พี่พัน
ข้าจะได้ไม่ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อแม่มัน
พี่พัน พี่จะว่าอะไรไหม ถ้าข้าจะขอรับมอบศาสตราวุธจากพี่ตอนนี้เลย
ข้าอยากรีบสานต่อภารกิจนี้ให้เร็วที่สุด
ไม่ต้องรีบร้อน
รอจนพี่น้องคนอื่นๆ ติดต่อกลับมาว่า พร้อมจะมารับเอ็ง
แล้วข้าจึงจะมอบให้
ตลอดชีวิตข้าถูกฝึกเพื่อทำภารกิจนี้
แล้วจากนี้ไปชีวิตของข้าจะเป็นอย่างไร
ท่านอา
มาทำอะไรตรงนี้
พวกยักษ์มา!
พวกยักษ์มาแล้ว!
จัดการพวกมันซะ
อ๊อด โจมตีจุดตายของมัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่
เอ็งขายพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนนั้นพวกยักษ์ถึงเข้ามาตลบหลังพี่น้องเรา
เพราะเอ็งใช่ไหม
เออ ก็ข้าเองแหละ
พุทโธ่ พี่พัน ยุคมันเปลี่ยนไปแล้ว
ใครๆ ก็เอาตัวรอดกันทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นจะอยู่ยังไง
ท่านมอบศาสตราวุธมาแต่โดยดีเถอะ
ข้ามาที่นี่เพื่อเอามันกลับไป
ไม่ใช่ชีวิตพวกท่าน
ถ้าอยากได้นัก เอ็งก็เข้ามา
ไอ้คนอัปรีย์ขายชาติ!
ถ้ามึงรักชาตินัก ก็ลงนรกไปเสียเถอะ!
พ่อ!
เอาศาสตราวุธหนีไป
อ๊อด
ถ้าจะไป เราทั้งสามก็ต้องไปด้วยกัน
เอ็งคือความหวังสุดท้ายแล้ว หนีไป!
หนีไป!
จับมัน!
ศาสตราวุธอยู่ที่มัน
จับมันให้ได้สิวะ
ทุกอย่าง...
เพื่อไอ้เศษเหล็กชิ้นนี้น่ะรึ
เอ็งคือความหวังสุดท้าย
บัดซบ!
พรานทมิฬ
จงไปนำศาสตราวุธ
กับชีวิตไอ้เด็กนั่นมาให้ข้า
ลุงจ๊ะ ลุงรู้ไหมว่า
ข้าจะไปรามเทพนครทางใดได้บ้าง
ไอ้หนุ่ม เอ็งมาถามบ้าบออะไรวะ
คนดีๆ ใครเขาอยากกลับไปที่นั่นกันบ้าง
มันกลายเป็นดินแดนของพวกยักษ์ไปหมดแล้ว
ไป กินเสร็จก็รีบไป
ลุงจ๊ะ ข้าจะไปรามเทพนครทางใดได้บ้าง
รามเทพอะไร
ข้าไม่รู้ ไปๆ
ข้าจะไปรามเทพนคร
ข้าไม่รู้ๆ ไปๆ
อะไรวะ
อย่าจับฉันเลย
เฮ้ย
เจ้าลิงน้อย ระวัง!
อย่าดิ้นสิ แม่เนื้อนิ่ม
เดี๋ยวผิวสวยๆ จะเป็นรอยนะจ๊ะ
อย่างนี้สิถึงจะขายได้ราคา
ไอ้จ๋อตัวแสบ
ข้าบอกให้เอามาไง
ไม่
จะลองดีกับข้าใช่ไหม
อย่าๆ อย่านะ!
เป็นไงเล่า เอามาๆ
เจ้าไม่ต้องกลัว
ข้าจะช่วยเจ้าเอง
นี่เจ้าอีกแล้วเหรอเนี่ย
ไอ้จ๋อ ไอ้หนุ่มนี่มันใครกัน
เอาไงดีวะ
ซัดให้หมอบไปเลย
นี่เจ้าถีบข้าทำไม
แล้วเจ้ามาทำเพื่อนข้าทำไม
เพื่อนเจ้า
แต่เมื่อกี้มันกำลังจะฆ่าเจ้านะ
ใครจะฆ่าใคร
ก็แย่งกันกินตามปกติ
งั้นก็แสดงว่า พวกเจ้าวางแผนมาขโมยของของข้างั้นรึ
ขโมย นี่เจ้าไปขโมยมาอีกแล้วรึ
ที่เราต้องหนีมาจากนาคาวรรณ ก็เพราะว่าเจ้าไปก่อเรื่องมานี่แหละ
จะโทษข้าคนเดียวได้ยังไง เจ้าน่ะ
ก็ถูกพวกยักษ์มันประกาศจับเหมือนกันนั่นแหละ
แต่ข้าก็ไม่ได้นอนใจ ยังหาทางหนี
ไม่ได้เที่ยวไปขโมยของใครแบบเจ้า
นี่เหรอทางหนี พาข้ามาหลบบนเรือยักษ์เนี่ยนะ
ก็ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดไง
ปลอดภัยกับผีน่ะสิ เห็บบนตัวข้า ยังกินดีกว่านี้เลย
เดี๋ยวๆ
คุยกันอยู่ ไม่เห็นเรอะ
มากันเต็มเลย
โชคช่างเข้าข้างข้าจริงๆ
อยู่ๆ ไอ้ยักษ์ทรยศและองค์ชายวาตะ
ก็มาให้จับถึงที่
นี่เจ้าเป็นองค์ชาย
แล้วเที่ยวไปขโมยของเขาไปทั่วเนี่ยนะ
ทั่วที่ไหนเล่า
ก็เฉพาะคนที่มันซื่อบื้อเท่านั้นแหละ
จับพวกมัน!
เจ้าไปเรียนวิชาที่สาบสูญนี้มาจากที่ไหน
แล้วเจ้าล่ะ กลายมาเป็นยักษ์ที่ทรยศได้ยังไง
เดี๋ยวไปกินหมูกระทะ
แล้วค่อยคุยไหม
เอาของข้าคืนมาก่อนสิ
จัดการให้สิ้นเรื่องก่อน
แล้วข้าจะเอาคืนให้เจ้าเอง ข้าสัญญา
งั้นแยกย้าย
แล้วค่อยเจอกันบนดาดฟ้า
แม่หญิง อย่าเอ็ดไป
มันแอบอยู่ตรงนี้
เอายังไงดีล่ะ
พวกมันมีประมาณยี่สิบ
เรามีสาม ก็คนละ...
เจ้าเอาไปสิบ ไอ้หนุ่มนั่นอีกสิบ ส่วนข้า ไปนั่งรอตรงนั้นนะ
ข้าแพ้แดดน่ะ
แพ้แดด ไปนี่เลย
ไอ้จ๋อ นี่ไปขโมยของใครเขามาอีกเนี่ย
ลงไปช่วยนายหญิง
ไปช่วยคนอื่นเดี๋ยวนี้
นางโจร คิดจะปล้นข้า
มันไม่ง่ายนักหรอก
ข้าจะจับเจ้ากิน ไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลย
ยิงไปไหนกันจ๊ะ
ดึงขึ้นมา
ปีศาจดำ เจ้าจง...
พวกเรา ทางโน้น!
กลับไปที่เรือเดี๋ยวนี้ ไป!
มีภูเขาอยู่ข้างหน้า
อ้าว เฮ้ย
แม่หญิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
ระวัง มันยังไม่สิ้นฤทธิ์
ไอ้หนุ่ม!
ไอ้จ๋อ ห่อผ้าของเอ็ง
นายหญิง
คว้ามือข้าไว้นะ
โจรสลัดหมิง
ดึงใบขึ้นๆ
มีใครอยู่ตรงนั้นไหม
มีใครอยู่บ้าง
ได้ยินไหม
ข้าต้องการคุยกับนายเรือ
มีใครอยู่บ้าง
เปล่าประโยชน์น่า
ของเจ้าไปตกอยู่ในเงื้อมมือของนางโจรแล้ว
ทำใจเถอะน่า
ว่าแต่มันคืออะไร
เจ้าไปได้มาจากไหน
มีอีกอันไหม สอนข้าใช้บ้าง
มือเท้าเข่าศอก
ทั้งซ้ายขวา
ประสานหนึ่งดวงจิตแรงกล้า
กำเนิดเก้าศาสตรา
สยบฟ้าสะเทือนปฐพี
ไอ้เบิ้ม เอ็งรู้จักไอ้แท่งเหล็กนั่นด้วยเหรอ
มันคืออาวุธวิเศษที่ตีขึ้นจากเหล็กไหล
เพื่อใช้ผสานกับมวยไทย จนเกิดเป็นอานุภาพเหลือประมาณ
ตามบันทึกโบราณกล่าวว่า
เฉพาะผู้ที่มีคุณสมบัติทั้งเก้า
เชี่ยวชาญ กล้าหาญ
เสียสละ เข้มแข็ง
ปกป้อง
เมตตา
สติ สมาธิ
และศรัทธา
จึงจะปลดปล่อยพลังของศาสตราวุธทั้งเก้า
เพื่อกอบกู้รามเทพยามที่เกิดกลียุคได้
แปลว่า
ถ้ามีแท่งนั่น
ข้าจะล้างแค้นไอ้เทหยักษ์บ้า ที่ยกทัพมาทำลายอาณาจักรข้าได้น่ะสิ
ฝากกาวุด!
ศาสตราวุธ!
อาวุธวิเศษไม่ใช่ว่าใครจะใช้ได้
เจ้าคงจะมีคุณสมบัติบางอย่าง
ศาสตราวุธจึงแบ่งพลังมาให้
แต่อาจเพื่อให้นำมันไปหาบุรุษตามคำทำนายก็ได้
ใครจะรู้
เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องราวมากมายขนาดนี้
แล้วกลายมาเป็นยักษ์ที่ทรยศได้ยังไง
ข้า...
เป็นแค่ยักษ์ที่ผิดแผกตนหนึ่ง
เป็นแม่ทัพ ที่ถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อเผ่าพันธุ์
โดนเนรเทศไปแสนไกล
เพียงเพราะพบรักกับมนุษย์
ที่ข้าหาทางเข้าสู่รามเทพนคร ก็เพื่อจะไปช่วยนางออกมา
ระหว่างทาง
ก็มาเจอข้าที่กำลังโซซัดโซเซ ไม่มีที่จะซุกหัวนอนอยู่พอดี
ข้าเห็นนิสัยมันใช้ได้
เลยยอมให้ติดตาม
และมอบตำแหน่งเอกอัครราชบริพารให้
ขอบพระทัย ฝ่าบาท
แล้วเจ้าล่ะ
เป็นยังไงมายังไง ถึงได้มีศาสตราวุธที่หายสาบสูญมาอยู่ในมือ
เรื่องของข้าเริ่มต้นที่เกาะนกแอ่น
ข้าก็ไม่รู้หรอกว่า อาณาจักรรามเทพนั้นสำคัญอย่างไร
แต่ทุกคนที่ข้ารัก
ต่างเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ได้เอกราชคืนกลับมา
ฉะนั้น
ข้าต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ
เมื่อพวกเรามีจุดมุ่งหมายอยู่ที่เดียวกัน
งั้นเราก็ไปด้วยกันนี่แหละ
ข้า องค์ชายวณราวาตะที่สาม
รัชทายาทแห่งราชวงศ์พายะ
เรียกมันว่าวาตะหรือไอ้จ๋อก็ได้
ส่วนข้า อสูรสีชาด
ไอ้เบิ้ม หรือไอ้ชาด ไอ้หน้าบูด หรือไอ้...
ข้าชื่ออ๊อด
โห ชื่อบ๊านบ้าน
งั้นพวกเราหาทางไปเอาฝากกาวุด คืนจากนางโจรนั่นก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง
ข้าชื่อเสี่ยวหลาน
บุตรีเจ้าสลัดอากาศแห่งน่านฟ้าทั้งเจ็ด
ถ้าได้ยินใครเรียกนางโจรอีก
ข้าจะตัดลิ้นมันซะ
แม่หญิง ของของข้าล่ะ
ของของเจ้าที่ว่า คงจะหมายถึง...
ชาวหมิงอย่างเราก็คงไม่เกี่ยวกับสิ่งนี้หรอก
ถ้าพวกยักษาไม่ยกทัพ มากวาดล้างกองเรือของเรา
สังหารท่านพ่อท่านแม่ และจับตัวท่านพี่ไป
แต่สิ่งนั้นเป็นความหวังของชาวรามเทพทั้งมวล
ไม่ว่าจะยังไง ข้าคงต้องขอคืน
ถ้าข้าไม่คืนให้ เจ้าจะทำอะไรได้
อะไรจะมาห้ามไม่ให้ข้านำศาสตราวุธ ไปแลกตัวพี่ชายข้า
เพราะเทหะยักษา จะไม่ต่อรองกับผู้ใดอย่างแน่นอน
และถ้าเจ้าคิดจะทำอย่างนั้นจริง ก็คงจะไม่ลงมาบอกพวกเราหรอก จริงไหม
เจ้าต้องการอะไรกันแน่
เจ้าต่างจากยักษ์ตนอื่นๆ จริงๆ
เอาคืนไปเถอะ
ในเมื่อพวกเจ้าต่างคิดจะเดินทางไปรามเทพนคร
ส่วนข้าก็ต้องการไปช่วยท่านพี่จากคุกนรกนั่น
ทางที่ดีที่สุดก็คือ เราไปด้วยกัน
ไปด้วยกัน
ถ้าเจ้ายังไม่บอกว่าพระราชโอรสคือใคร
ข้าจะให้ลิ้มรสความทรมาน
จนอยากตายก็ไม่ได้ตาย
เจ้ายังควานหาตัวพระราชโอรสอยู่อีกรึ
ท่านจ้าว
ท่านไม่น่าต้องเสด็จมายังที่นี่
ทำไมไม่ฆ่าพวกมันทั้งหมดทิ้งเสีย
จะได้ไม่มากความ
กราบทูลท่านจ้าว
เราจะฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
แต่อีกห้าคืนข้างหน้าจะเป็นคืนที่ราชาฤกษ์
ปีมะเส็ง เวียนกลับมาอีกครั้ง
บ่าวจึงตั้งใจจะใช้ชีวิตพวกมันทั้งหมด
บวงสรวงแก่เทพอัคคี
เพื่อประกอบพิธี เคลื่อนย้ายดวงชะตาให้กับท่านจ้าว
โดยจะเริ่มจากชีวิตของพระราชโอรส
คำพูดเพ้อเจ้อก่อนตายของไอ้โหรเฒ่านั่น
เจ้ายังเก็บมากวนใจข้าจนเกินเหตุ
แต่การที่ศาสตราวุธกลับมาปรากฏอีกครั้ง...
ต่อให้ศาสตราวุธอยู่ตรงนี้
หรือมีร้อยพระราชโอรส ที่ชำนาญมวยไทยอยู่ตรงหน้า
ก็ทำอะไรข้าไม่ได้
แต่ท่านจ้าวจะวางใจไม่ได้...
หรือเจ้าสงสัยในอำนาจของข้า
ผู้อยู่เสมอทวยเทพทั้งมวล
หาไม่ ท่านจ้าว
บ่าวเพียงต้องการให้บารมีของท่านจ้าว
ยั่งยืนตราบชั่วกาลนาน
จำไว้นะ การ์ณีชา
จะไม่มีโอกาสสำหรับผู้ที่ไร้ความสามารถ
หรือสงสัยในตัวข้าอีก
เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ
จงฟังข้าให้ดี
ความทุกข์ทรมานที่พวกเจ้าเผชิญอยู่ ณ ที่นี้
จะจบลงเพียงแค่พระราชโอรสของพวกเจ้า ยอมปรากฏตัวออกมา
ยอมรับเสียเถิดว่าพวกเจ้าต่างก็รักตัวกลัวตาย
แล้วพวกเจ้าจะต้องตายเพื่อคนคนเดียว ที่ไม่ยอมเสียสละตนเพื่อพวกเจ้าเลยอย่างนั้นรึ
สายเลือดกษัตริย์ของรามเทพ ช่างขลาดเขลายิ่งนัก
ข้าคือพระราชโอรสแห่งรามเทพ
ข้าต่างหาก พระราชโอรส
ท่านฟง
ไม่ใช่ พระโอรสคือข้าเอง
ข้าเป็นเอง
ข้าต่างหาก
ไม่จริง ข้า
ถ้าจะมีใครเป็นพระราชโอรส คนนั้นคือข้า
ข้าอยู่นี่
ข้า ข้าคือพระราชโอรส
ข้าเอง ข้าคือพระราชโอรส
คิดไม่ถึงว่าชาวเลอย่างเจ้าจะเล่นดนตรีเป็น
ข้าอาศัยเสียงคลื่นเสียงลมสอนข้าน่ะ
ที่เจ้าเล่นเรียกว่าอะไร
สิ่งนี้คือกู่เจิง
ท่านพ่อสั่งช่างทำพิณอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินใหญ่ทำ และมอบให้ข้าตั้งแต่ยังเล็ก
คืนใดที่คิดถึงท่าน ข้าจะหยิบมันออกมาบรรเลง
เสียงไพเราะแต่แฝงด้วยความเหงายิ่งนัก
พรานทมิฬ!
มันนั่นเอง
ไอ้บัดซบ!
เฮ้ย!
ดึงกางปีกฉุกเฉิน
มันพากองเรือมาด้วย
นังตัวแสบ คิดหรือว่าจะพ้นเงื้อมมือข้าได้ ยิง!
ไอ้จ๋อ มาช่วยกันหน่อย
นายหญิง
เราสะบัดพวกมันไม่หลุดอย่างนี้ ไม่ดีแน่ เอาไงดี
เราจำต้องใช้เส้นทางนั้นแล้วล่ะ ท่านลุง
เส้นทางที่พวกเจ้าว่าคือที่ใด
ช่องผาสิ้นเทพ
อะไรนะ
ไอ้เบิ้ม สงสัยต้องใช้อาวุธหนัก
เจ้า!
ลุกขึ้นมา อ๊อด
คอแข็งนักใช่ไหม
ทุกคน ยึดไว้ให้ดี
ไอ้ปีศาจ
เจ้าเรียกข้าว่าปีศาจ
เนิ่นนานมาแล้ว
ดินแดนแห่งนี้เป็นของบรรพบุรุษข้า
ก่อนจะถูกพวกเจ้าเข้ามายึดครอง
และเรียกเป็นอาณาจักรรามเทพ
บ้านเมืองข้าถูกเผาทำลาย
ข้าถูกซื้อขายเยี่ยงหมูหมา
โดยพวกมนุษย์ที่หยาบช้า
และรอยแผลเหล่านี้
คือสิ่งที่มนุษย์อย่างเจ้ามอบให้กับข้า
ปีศาจ
มอบชีวิตเจ้ามา
ไม่!
บ้านฆ้องเหล็ก
หมู่เกาะนกแอ่น
ทุกคนที่ข้ารัก
ล้วนบาดเจ็บล้มตายเพราะเจ้า
เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร
ฆ่าข้าสิ
ทำสิ่งที่มนุษย์อย่างพวกเจ้า
ถนัด
เพราะพวกมัน...
ฆ่าข้า
เจ้าตาย
ก็ไม่ทำให้ใครฟื้น
เราทั้งสองไม่ต่างกัน
ล่องลอยอยู่ในวังวนแห่งความแค้น
จากสงครามที่ไม่ได้เป็นผู้ก่อ
ข้าจะไปรามเทพนครเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมดลง
ส่วนเจ้าจงเก็บชีวิต
กลับไปเริ่มต้นใหม่เสียเถิด
อีกสามคืนข้างหน้า เมื่อสิ้นยามสอง
มนุษย์ที่เกิดใต้ฤกษ์คำทำนาย
จะถูกสังเวยชีวิตจนหมดสิ้น
เจ้าจงเร่งเดินทาง
พระราชโอรสของเจ้ากับท่านพี่ข้า เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
พวกเราคงจะรอ จนเรือเหาะทะยานเมฆซ่อมเสร็จไม่ได้
เดินทางเป็นกลุ่มเล็กๆ จะคล่องตัวกว่า
แต่ตอนนี้ที่ชายแดนคงจะเต็มไปด้วย กองทหารลาดตระเวนทั้งบนบกและบนฟ้า
เราจะหาทางเข้าไปยังรามเทพนครยังไงดี
ข้านึกออกแล้ว
งั้นเราก็มุดดินหลบซะก็สิ้นเรื่อง
ใช่
ใช่เหรอ
พ่อเคยเล่าให้ฟังถึงทางลับเส้นหนึ่ง
ที่ทอดไปถึงใจกลางรามเทพนคร
แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ
ที่บ้านฆ้องเหล็ก
บ้านเกิดของข้าเอง
จากรูปสลักของพ่อ
ทางเข้าน่าจะเป็นที่นี่แหละ
พิธีกรรมจะต้องจัดขึ้นที่รังของการ์ณีชา
ชั้นล่างสุดของคุกใต้ดินอย่างแน่นอน
แต่เราจะลงไปยังไง
โดยไม่ถูกจับเสียก่อน
ไม่ว่าจะมีอะไรรออยู่ ข้าก็ต้องเข้าไป
ไปชั้นล่างสุดใช่ไหม
ข้าจะลงไปหาท่านการ์ณีชาอยู่พอดี
ทำไมข้าไม่เคยรู้ว่ามีทาสที่สวยอย่างเจ้าอยู่
อยากจะออกไปจากที่นี่ไหมจ๊ะ ข้าช่วยได้นะ
เจ้าอ้วนเอ๊ย
อยากได้ฉันงั้นเหรอ
ไว้ข้าเสร็จธุระก่อน แล้วคืนนี้
เจ้าค่อยสอนภาษาจีนข้า
ทุกคนเหมือนโดนมนตร์สะกดไว้
มีวี่แววของเทหะยักษ์บ้ารึเปล่า
เดี๋ยวก่อน
ไอ้หนุ่ม
รอยสักเอ็งมันคุ้นตาข้ามากเลย
ไหนเงยหน้าให้ข้าดูชัดๆ ซิ
ไอ้พวกหนูสกปรก บังอาจมาขัดขวางพิธีของข้า
จัดการพวกมันซะ
ได้เวลาขยับแข้งขยับขาเสียที
อ๊อด เจ้าต้องไปช่วยพระราชโอรส
ข้ากับวาตะจะคอยดัน ไม่ให้พวกมันไปเรียกกำลังเสริมได้
จะตัดสินใจอะไรก็ถามกันก่อนสิ
ข้าจะคุ้มกันเจ้าเอง
ตอนนี้แหละ อสูรสีชาด วาตะ
ฟงเอ๋อ เสี่ยวหลานมาช่วยแล้ว ท่านพี่อยู่ไหน
นังปีศาจ ไอ้เทหะยักษ์บ้ามันอยู่ที่ไหน
เจ้าคือ...
ข้าพระพุทธเจ้าชื่ออ๊อด
รับมอบหมายจากจมื่นพันธ์วรเดช
หัวหน้ามหาดเล็กรักษาพระองค์
ให้นำศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ มามอบให้แก่ฝ่าพระบาท พระเจ้าข้า
ขอบใจเจ้ามาก
เจ้านำมันติดตัวมาด้วยใช่ไหม
เจ้าทำอะไร ไม่ได้ยินที่ข้าถามเหรอ
ฟงเอ๋อๆ
สิ่งนี้คือเก้าศาสตรา อาวุธศักดิ์สิทธิ์ ของอาณาจักรรามเทพ พระเจ้าข้า
อยากตายใช่ไหม
เก้าศาสตรา
ความหวังของชาวรามเทพทั้งมวล
เสี้ยนหนามสุดท้ายของข้า
ขอบใจที่นำมามอบให้ข้าถึงมือ
นี่เป็นกับดัก
ไอ้เทหะยักษ์บ้า
ไอ้จ๋อ
จงมอบชีวิตเจ้ามา
องค์ชายวาตะ
หลายปีแล้วสินะ
ที่ข้ายกทัพไปกวาดล้างเผ่าพันธุ์ของเจ้า
คิดไม่ถึงว่าจะยังมีชีวิตอยู่
รีบฆ่ามันซะ ไอ้เบิ้ม
เนิ่นนานเหลือเกิน มารตา
เจ้าประทับใจพิธีต้อนรับของข้าใช่ไหม
ท่านพี่
กราบทูลท่านจ้าว ข้าได้ถ่ายทอดคำสั่ง ให้ประหารชีวิตพระราชโอรส
และทาสมนุษย์ทั้งหมดภายในรุ่งสางแล้ว
พวกยักษ์โฉดชั่วใจทมิฬ ข้าขอสาปแช่ง...
ปากกล้านักนะ อยากตายตรงนี้เลยใช่ไหม
ครานี้
ความหวังของพวกมันจะได้สูญสิ้นไปตลอดกาล
มนุษย์จะต้องตกเป็นทาสของยักษ์
นี่คือสิ่งที่ใครก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ไอ้สารเลว เจ้าหลอกลวงข้ามาตลอด
ดูเจ้าไม่ดีใจที่ได้พบหน้าข้าเลย
เร่ร่อนที่โลกภายนอกอยู่หลายปี คงไม่ได้รับบทเรียนอะไรเลย
เจ้าจึงได้เลือกเส้นทางที่เป็นปฏิปักษ์กับข้า
คิดรึว่าไอ้ของคร่ำครึนี่จะทำอะไรข้าได้
เวลาผ่านไป
ไยไม่เติบโตขึ้น ไม่เห็นถึงความสูงส่งของเผ่าพันธุ์เรา
กลับไปเกลือกกลั้วอยู่กับไอ้พวกชั้นต่ำ
ไม่เป็นไร ข้ามอบโอกาสสุดท้ายให้แก่เจ้า
เอาตัวมันเข้ามา
ท่านมารตา
บุหงา
ทำไมต้องทำกับนางถึงขนาดนี้
เพราะมันเป็นคนพรากน้องชายข้าไปน่ะสิ
มันทำให้เจ้าทรยศต่อข้า ทรยศต่อสายเลือดอันสูงส่งของเรา
ในเมื่อเจ้ากลับมาเพื่อช่วยมัน จงเลือกเองแล้วกัน
ว่าจะรักษาชีวิตของมันหรือเพื่อนกันแน่
เลือกมา
ข้า... ข้าทำไม่ได้
แววตาของเจ้า
มันไม่ใช่แววตาของยักษาอีกต่อไปแล้ว
ในเมื่อเจ้ายังคิดเองไม่ได้
จงรับผลของความอ่อนแอไป
บุหงา!
ไม่!
บุหงา เจ้าฟื้นสิ ข้ามารับเจ้าแล้ว
บุหงา ฟื้นสิ
มารตา
เราจะหนีไปด้วยกัน
เจ้าฟื้นสิ บุหงา
ฟื้นสิ!
มันตายไปแล้ว
ความอ่อนแอของเจ้าได้ตายไปแล้ว มารตา
จงกลับมาภักดีต่อข้า ต่อเลือดยักษ์ในกายเจ้า
วันนี้เราสอง ไม่ใช่พี่น้องกันอีกต่อไป เจ้าลงมา!
จับกุมพระมหาอุปราชเดี๋ยวนี้
บังอาจ!
นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับน้อง พวกเจ้าออกไป!
สุดท้าย
เจ้าก็ตัดสินใจได้แล้ว
ในเมื่อเลือกจะต่อต้านข้า
ก็จงเตรียมใจไว้ซะ
ไอ้เบิ้ม
ให้ข้าดูซิว่าเลือดของเจ้าเป็นสีเดียวกับข้าหรือไม่
ไอ้เบิ้ม
ศรัทธา
อ๊อด ปาฏิหาริย์ก่อเกิดจากศรัทธา
เจ้า...
เจ้าทรยศข้าเพื่อมันผู้นี้รึ
หนึ่งชีวิต
เพื่อหนึ่งชีวิต
ท่านจ้าว
ไม่
เจ้าต้องไม่ตายสิ อ๊อด
ไม่มีสิ่งใดจะท้าทายอำนาจข้าได้
ลากพวกมันไปแยกสังขารให้หมด
บุรุษหนุ่มผู้เกิดใต้ราชาฤกษ์ปีมะเส็ง
ผู้ที่จะสามารถใช้มวยไทย
หลอมรวมเข้ากับศาสตราวุธทั้งเก้า
หรือมันคือ...
ผิดคาดจริงๆ
บุรุษตามคำทำนายกลับกลายเป็นเจ้าเองรึ
ข้าฆ่าเจ้าไปหนหนึ่งแล้ว คิดหรือว่า...
นี่หรือคือความหวังของชาวรามเทพ
จงใช้ชีวิตเจ้าและเพื่อนๆ บวงสรวงแก่ข้าเสียเถอะ
ไม่มีทาง!
ไอ้เศษธุลี!
ข้าจะเผาเอ็งให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
ระวังนะอ๊อด มันจะใช้กระบองบรรลัยจักร
พวกเจ้า หาที่กำบังเร็ว
เมตตาบ่าวด้วย
ตายซะ!
ออกไปจากแผ่นดินนี้ซะ!
เอ็งบังอาจ...
ไอ้มนุษย์ เอ็งจะต้องชดใช้อย่างสาสม
ข้าจะฉีกร่างเอ็งเป็นชิ้นๆ และสังหารทุกชีวิตบนแผ่นดินนี้
ศาสตราที่เก้า
ในที่สุดความสงบสุขก็ได้กลับคืนสู่รามเทพอีกครั้ง
ท้าวเทหะยักษาที่สูญสิ้นอำนาจ ถูกส่งไปจองจำในคุกใต้ดินชั้นที่ลึกที่สุด
อสูรสีชาดผู้ที่ขึ้นมาปกครองชาวยักษา
ได้มอบเอกราชคืนให้แก่อาณาจักรรามเทพ
และสั่งเหล่าทหารยักษ์ให้ช่วยประชาชน ซ่อมแซมบ้านเมือง
ทางด้านเสี่ยวหลาน หลังจากที่ ได้พบกับฟงเอ๋อพี่ชายแล้ว
ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีผู้ใดพบเห็นอีก
หลังจากที่ฟื้นฟูรามเทพนครเสร็จ
อสูรสีชาดจึงออกคำสั่งให้เคลื่อนทัพ
เพื่อไปฟื้นฟูอาณาจักรมณีโคต ขององค์ชายวาตะเป็นที่ถัดไป
บ้านเมืองกลับมาสงบสุข
อ๊อดอยู่รับใช้พระราชโอรส ในตำแหน่งครูมวยประจำราชสำนัก
และหัวหน้าราชองครักษ์ได้พักหนึ่ง
ก็หวนคิดถึงอดีต
จึงได้ขอกราบทูลลา เพื่อกลับสู่หมู่เกาะนกแอ่น
คืนสู่ชีวิตที่เงียบสงบอีกครั้ง
ชาวเลอย่างเจ้าเล่นดนตรีเป็นด้วยเหรอ